HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 410,440 ครั้ง
ถั่วคะนึง

               “คุณหนูเป็นอย่างไรบ้าง”ทุกๆวันหม่าเสียวอู่จะถามหลี่เปี้ยนด้วยประโยคเดิมๆเช่นนี้เสมอ วันนี้ก็เช่นกัน ขณะก้มลงมองทารกน้อยสองคนที่นอนหลับสบายอยู่ในเปล ชายร่างสูงผู้นั้นก็ถามนางอีกครั้ง

ทุกฝ่ายต่างเร่งเดินทางมายังจุดนัดหมายอันเป็นเมืองซื่อเฉิง ชายแดนใต้ใกล้ทะเล หลี่เปี้ยนและองค์ชายมาถึงที่นี่ก่อน คล้อยหลังสองวันสวีเหม่ยจึงอุ้มองค์หญิงมาถึงประตูเรือน ในขณะที่ฮองเฮาเองกลับแทบเอาตัวไม่รอดต้องใช้เวลาหลังจากนั้นถึงห้าวันจึงมาถึงจุดนัดหมายแห่งนี้ อดีตนางกำนัลสำคัญทั้งสองรอคอยพระมารดาของแผ่นดินด้วยหัวใจที่จวนเจียนจะคลั่ง ด้วยความสามารถของหม่าเสียวอู่แล้ว แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้เวลานานเช่นนี้ ครั้นเห็นเจ้าตัวต้นเหตุแล้วสวีเหม่ยก็ได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันร่ำๆอยากจะสับนกพระราชทานต้มกินเสียให้สมกับที่มันทำให้นางอกสั่นขวัญหนี ยังดี!!! ที่ฮองเฮาเสด็จมาถึงโดยปลอดภัย แม้จะอ่อนล้าไปสักหน่อยแต่ก็ยังดีกว่า...

“นายหญิงแข็งแรงมากขึ้นแล้วท่านหม่า”หลี่เปี้ยนตอบเสียงเรียบ ไม่อยากจะมองหน้าคนที่อวดรู้กว่าหมอเช่นเขา

“เช่นนั้นก็ดี หากสามารถหาแม่นมมาช่วยผ่อนแรงได้ย่อมดีต่อคุณหนู”ชายร่างสูงผู้นั้นคลึงก้อนหยกสองก้อนในมือขณะครุ่นคิดหาวิธีให้นายหญิงของตนเองได้สุขสบาย

ได้ยินดังนั้นว่าที่พระพี่เลี้ยงไท่จื่อก็ตาขวาง หม่าเสียวอู่ผู้นี้จัดได้ว่าเป็นคนรอบคอบยิ่ง ตอนอยู่ใต้บ่อน้ำ ภายในทางลับล้วนแต่มีการกักตุนเสบียงอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ทั้งหยูกยาทั้งอาหาร จะแห้งจะสดล้วนไม่เกินแรงชายผู้นี้ วันดีคืนดีก็มีลูกหมูตกลงมาในบ่อร้าง บางวันก็เป็นไก่หล่นลงมาในสภาพมัดขามัดปีกเสร็จสรรพ ทุกๆวันนางได้แต่แหงนหน้าขึ้นไปมองปากถ้ำรุงรังด้านบนด้วยความรู้สึกยากจะบรรยาย คะเนไม่ได้จริงๆว่าแท้ที่จริงแล้วเด็กสาวที่พวกนางรับใช้มีคนอยู่ในมือกี่สิบกี่ร้อยกันแน่ ในฐานะคนผู้หนึ่งที่เคยเห็นอะไรมามากนางยังต้องยอมรับว่าฮองเฮาฝึกฝนคนมาดียิ่ง นอนเลี้ยงลูกอยู่เฉยๆไม่ต้องพูดอะไรคนเหล่านั้นก็จัดการให้ทุกสิ่งอย่าง ยิ่งเจ้าคนแซ่หม่าด้วยแล้ว อะไรๆก็คุณหนูๆ คอยจัดการจัดแจงยิ่งกว่าแม่ไก่ที่หวงลูก นั่น!...ก็ดีอยู่หรอก แต่กระนั้นจะดีหรือ!!! ให้ผู้อื่นมาเป็นแม่นม!!!

“...”หลี่เปี้ยนโคลงศีรษะ จริง...หากได้แม่นมสักคนมาผ่อนแรงให้คุณหนูย่อมต้องดีกว่าให้ทารกทั้งสองสูบน้ำนมจากมารดาอ่อนแอคนเดียวเช่นนี้

“เรื่องแม่นม ในเวลาเช่นนี้...เสี่ยงเกินไป”คนผู้หนึ่งที่ไม่คิดจะให้ทารกน้อยทั้งสองมีแม่นมแทรกตัวเข้ามาในวงสนทนาอย่างแนบเนียน นางไม่ต้องการแม่นม! แม่นมหนึ่งคนทำให้เด็กติดเต้าไปอีกอย่างน้อยสองปี ติดค้างความรู้สึกไปชั่วชีวิต! ถ่วงความเจริญยิ่ง “...อีกทั้งฮองเฮาก็รักองค์ชายและองค์หญิงมากย่อมต้องอยากเลี้ยงดูด้วยตนเองแน่ หากไม่จำเป็น...มารดาที่ไหนก็อยากให้นมบุตรด้วยตนเองทั้งนั้น”สวีเหม่ยให้เหตุผลด้วยน้ำเสียงนุ่มสุขุม สมเป็นบุตรสาวของมหาเสนาบดีผู้อยู่เหนือขุนนางในราชสำนัก เป็นงูร้าย...เจอผลประโยชน์ก็ห่มขนแกะง่ายเจรจา ...เจออันตรายก็ห่มขนราชสีสู้ไม่เกรงกลัว พลิกแพลงลื่นไหลดุจสายน้ำเช่นนี้ นับตั้งแต่แรกดรุณีจึงไม่มีชายใดก้าวทัน...ดั่งใจนาง

“ที่เจ้าพูดมาก็ไม่ผิด”อดีตคุณหนูใหญ่พยักหน้ารู้เท่าทันความคิดของนักวางแผนข้างตัวเป็นอย่างดี สวีเหม่ยหนอสวีเหม่ย ผู้อื่นจะถูกบุตรสูบเลือดสูบน้ำนมจนหน้าขาว...เจ้าก็หาได้สนใจไม่!!! หลี่เปี้ยนทั้งเคืองทั้งขำอยู่ในใจ นางแน่ใจ...หากบุตรีมหาเสนาบดีผู้นี้มีน้ำนมสักนิดนางย่อมอาสาเป็นแม่นมแน่ แต่ในเมื่อไม่มี...คนเช่นนี้...มีหรือจะยอมให้ผู้อื่นได้โอบอุ้มองค์ชาย มีหรือจะให้ผู้อื่นเข้ามามีความสำคัญต่อองค์ชายมากกว่าตนเอง ฝันไปเถิด!!!

 “เรื่องแม่นมก็แล้วไปก่อนเถิด หากถึงแคว้นฉีเมื่อใดข้าย่อมจัดการได้ทุกสิ่ง”หม่าเสียวอู่โบกมือ ยอมรับว่าบกพร่อง

“แคว้นฉี!”สองนางกำนัลอุทานเสียงหลงเบิกตากว้างมองเจ้าของคำพูดนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ แคว้นฉี!!!

เราอาจรู้ว่าแคว้นเฉ่าเป็นเมืองการค้า แคว้นฉินเป็นแหล่งอัญมณีเครื่องประดับล้ำค่า แคว้นฉู่เป็นแดนดินสมุนไพร แต่!!! แคว้นฉีทางใต้ที่ขวางกั้นแยกจากแคว้นทั้งสามด้วยทะเลกว้างใหญ่ไพศาลกลับเป็นเหมือนอาณาจักรลึกลับ แคว้นฉู่ยกทัพไปตีก็หายเงียบไปทั้งกองทัพ แคว้นฉินเราเองในอดีตก็เคยทำสงครามกับแคว้นฉี ส่งกองทัพไปสิบหมื่นเหลือกลับมาแค่ซากเรือ!!! ไม่มีผู้ใดเคยเห็นกองทัพของแคว้นฉีจริงๆว่ายิ่งใหญ่สักปานใด เมื่อฝ่ายนั้นไม่เคยยกทัพมา เอาแต่ตั้งรับอยู่เช่นนั้นที่สุดแคว้นฉินและแคว้นฉู่จึงยุติการรบกับแคว้นลึกลับด้วยการสร้างป้อมปราการไว้เฝ้าระวังเท่านั้น หน่วยข่าวกรองและพ่อค้าวานิชที่เคยไปเยือนเเคว้นฉีนั้นล้วนแต่พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าแคว้นฉีเป็นดินแดนที่ยากจะอธิบาย ไม่ใช่เมืองการค้า ไม่มีเหมืองอัญมณี ไม่มีสมุนไพรล้ำค่า แต่ผู้ที่เคยไปเยือนล้วนแต่พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าแคว้นฉีเป็นแคว้นใหญ่ที่ร่ำรวยยิ่งใหญ่ไม่แพ้สามแคว้นบนผืนแผ่นดิน!!!

ฮองเฮาจะไปแคว้นฉี!? สองนางกำนัลได้แต่ตื่นตะลึง ขึ้นเรือใหญ่ออกไปยังแดนไกลที่มองไม่เห็น!!! อุ้มเอาไท่จื่อของแคว้นเข้าปากเสืออย่างนั้นหรือ!!!

“ฮองเฮาเป็นคนแคว้นเฉ่า แต่งให้คนแคว้นฉินแล้วจะไปอยู่แคว้นฉีได้อย่างไร”สวีเหม่ยเป็นเดือดเป็นร้อน นางจะว่ายน้ำเอาชีวิตกลับมาเป็นพระพี่เลี้ยงผู้เรืองอำนาจได้อย่างไรหากฮองเฮาพาองค์ชายไปแคว้นลึกลับนั่น “...เราจะกินจะอยู่กันอย่างไร แคว้นฉีเป็นอย่างไร...มีใครรู้บ้าง”อ่านตามตำราเเคว้นนี้ก็ลึกลับพออยู่แล้ว ยิ่งไม่เคยไปถึงด้วยแล้วสวีเหม่ยก็นึกอกสั่นขวัญแขวน ปะเหมาะเคราะห์ร้ายกลายเป็นเมืองโจรผู้ร้ายจะทำเช่นไร!!! มิใช่ไปตายฟรีหรอกหรือ!!!

“...นั่นสิท่านหม่า”หลี่เปี้ยนก็ใจคอมิใคร่จะดี ครั้งนี้ฮองเฮาทำเกินไปแล้วจริงๆ “แคว้นฉี...จะเป็นเช่นไรก็สุดรู้”

เห็นสีหน้าของนางกำนัลทั้งสองของคุณหนูหม่าเสียวอู่ก็นึกเข้าใจความรู้สึกของพวกนางดี เพราะครั้งแรกที่คุณหนูสั่งให้เขาและพรรคพวกข้ามน้ำข้ามทะเลไปแคว้นฉีเขาก็รู้สึกไม่แน่ใจเช่นเดียวกันกับที่หญิงสาวทั้งสองรู้สึกในเวลานี้เช่นกัน ตอนนี้เขารู้ความจริงอยู่แก่ใจ หากจะปล่อยให้คนทั้งสองกังวลไปก็ไม่ใช่เรื่อง เพราะพวกนางรู้ก็ไม่เกิดประโยชน์

“แคว้นฉีก็เป็นเช่นแคว้นทั่วไป เพียงแต่กั้นด้วยทะเลเท่านั้น ก่อนคุณหนูจะแต่งให้กับฮ่องเต้นางได้สั่งให้พวกข้าเดินทางไปแคว้นฉี ไปเริ่มต้นค้าขายตั้งรกรากที่นั่น ตอนนี้เรามีกิจการหลายอย่างแล้วใช่ว่าคุณหนูจะคิดอ่านทำการเช่นคนตาบอด หากคุณหนูว่าดีมันย่อมต้องดี” หม่าเสียวอู่กล่าวอย่างไม่ปิดบัง คนหนึ่งไม่ยอมจากคุณหนู อีกคนยอมตายไม่ยอมห่างองค์ชาย ยังต้องกลัวอะไรอีก พวกนางล้วนแต่มัดตัวเอง!

มีกิจการ? เผิงสวีเหม่ยรู้สึกคล้ายผืนดินที่ยืนอยู่กำลังกระเทือนไหว บนแผ่นดินนี้มีหญิงใดทำการค้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้!!! แต่งให้ผู้อื่นแล้ว ยังใช้คนไปค้าขาย!!! ไม่อยู่แคว้นเฉ่า ไม่ตั้งแคว้นฉิน ไม่ยอมใกล้แคว้นฉู่ แต่มุ่งวิ่งออกไปยังทิศ...ที่ไม่มีใครคาดคิด แคว้นฉี!!! อ่า...ที่แท้แล้วฮองเฮาเป็นตัวอะไรกันแน่?

 

แม้จะพยายามทำใจให้รับไหว แต่ครั้นสองเท้าก้าวขึ้นเรือใหญ่ ละจากผืนแผ่นดินเกิดสู่เกลียวคลื่นผืนน้ำใหญ่สุดสายตาบุตรีมหาเสนาบดีใหญ่ก็อดไม่ได้ที่จะหวาดหวั่นต่อโชคชะตา แคว้นฉี...เผิงสวีเหม่ยรำพึงคำๆนี้ขึ้นมาในอก ชั่วระยะเวลาเพียงไม่ถึงสองเดือน...นาง...เหมือนจะชราขึ้นมาอีกสิบปี ลมแรงผ่านผิวหน้าสองตาแลเห็นแต่ฟ้าครามและคลื่นน้ำ เรือลำใหญ่นี้...กำลังจะพานางไปสู่ดินแดนที่นางได้แต่เพียงท่องอ่านผ่านตำรา

สังเกตกริยาของนางกำนัลสูงศักดิ์ผ่านม่านบังตาเพียงครู่หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ใหญ่ก็หรุบสายตาลงมองบุตรชายด้วยสายตาเอ็นดู รอยยิ้มน้อยๆจุดขึ้นที่มุมปากทั้งสองของนาง ปลายนิ้วขาวเกลี่ยแก้มกลมของลูกชายด้วยความรักสุดหัวใจ

“คุณชายน้อยคงจะคิดถึงน้ำนมมากเจ้าค่ะคุณหนู”เสี่ยวอี้ตั้งข้อสังเกตด้วยรอยยิ้ม

“เฟิง...”ทอดสายตามองเจ้าของกลีบปากน้อยๆที่กำลังดื่มกินน้ำนมจากทรวงอกของนางอย่างเอร็ดอร่อยแล้วผู้เป็นเหนียงก็ได้แต่บ่นด้วยความเอ็นดู “กินเก่งจนแก้มกลมเป็นซาลาเปาแล้ว ถ้าพี่เจ้ากินได้อย่างเจ้า...เหนียงคงสบายใจ”พูดแล้วก็เหลียวดูบุตรสาวที่นอนอมนิ้วเงียบๆในเปล ร่างของนางบอบบางไปทั้งเนื้อทั้งตัว แม้จะเป็นพี่แต่ว่านอวี๋กลับตัวเล็กกว่าเฟิงฮว๋ากว่าเท่าตัว

“ถึงคุณหนูว่านอวี๋จะดื่มนมไม่เก่งนักแต่นางก็แข็งแรงยิ่ง เป็นเด็กน่ารักน่าเอ็นดูที่สุดเท่าที่บ่าวเคยเห็นมาเลยเจ้าค่ะ”เสี่ยวอี้โยกเปลเบาๆพลางยิ้มให้กับทารกน้อยที่หันมามองนาง “ไม่ร้องเลยสักนิด”

ผู้เป็นมารดาถอนหายใจยาวพลางใช้ปลายนิ้วไล้แก้มเล็กของเจ้าตัวเล็กในเปล “นั่นสิ ทำไมลูกหญิงจึงเงียบเช่นนี้นะ หากนางร้องไห้งอแงบ้าง ข้าคงสบายใจกว่านี้”

“นายหญิงอย่าได้กังวลไปเลย ทารกนั้นมีนิสัยที่แตกต่างกัน บางคนก็ร้องไห้เก่ง บางคนก็แทบไม่ร้องเลย เช่นเดียวกันกับที่เด็กบางคนดื่มกินได้ดี ในขณะที่อีกคนกลับกินได้น้อย ขอนายหญิงโปรดวางใจ ข้าน้อยเอาหัวเป็นประกันได้ คุณหนูว่านอวี๋แข็งแรงยิ่งเจ้าค่ะ”เห็นมารดาห่วงใยบุตรจนคิ้วขมวดหมอหญิงที่ติดตามมาเพื่อดูแลสุขภาพของฮองเฮาจึงรีบอธิบายพร้อมกับยืนยันหนักเเน่นว่าทารกน้อยแข็งแรงดี

หงโต้วยื่นมือซ้ายไปแตะหลังมือเจ้าของคำพูด คลี่ยิ้มให้นางแล้วกล่าวว่า “ขอบใจเจ้า” ไม่ว่าหลี่เปี้ยนจะมีจุดประสงค์อะไรซ่อนเร้นในการติดตามมา แต่นางก็รับรู้ได้ว่าหมอหญิงเป็นห่วงนางจากใจจริง

ดรุณีน้อยสูดหายใจเข้าได้กลิ่นความเค็มจากน้ำทะเล มองไปรอบกายมีแต่คลื่นน้ำสุดลูกหูลูกตา แม้ไม่อยากมองแต่ที่สุดปลายนิ้วขาวของนางข้างนั้นก็ละจากมือของหลี่เปี้ยนไปเเตะบนม่านแพรเบา นางชะงักอยู่เล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจเลื่อนเปิดออก มองไปยังทิศ...ที่รู้ดีอยู่แก่ใจ เห็นผืนดินกว้างใหญ่ที่จากมากลายเป็นผืนดินเล็กๆในสายตา

แท้จริงแล้ว...นางยังอาวรณ์สามีอยู่ไม่น้อย ความวูบโหวงในอกทำให้นางหวั่นไหวและสับสน เป็นนางคิดถูกหรือทำผิด จนบัดนี้นางยังตอบตนเองมิได้

ที่ตอบได้มีเพียง

ชังเขาหรือ?...ก็หาไม่

ตัวนางเองก็ไม่เข้าใจเท่าใดนัก นับแต่แต่งงานมาสิ่งที่นางปรารถนามีเพียง...อิสระ หากแต่ครั้นได้มาจริงไยจิตใจนางจึงวูบโหวงเช่นนี้หนอ อิสระอันใด...ไยหายใจติดๆขัดๆ ร่ำๆอยากจะร้องไห้ด้วยความอัดอั้นอยู่แทบตลอดเวลาเช่นนี้

ไยจึงเป็นเช่นนี้เล่า? หรือนี่จะเป็น Postpartum depression โรคซึมเศร้าหลังคลอดที่ลูกพี่ลูกน้องของนางในโลกอนาคตเคยเป็นกันนะ

 

มันยังไง!...เจ้าถั่วโง่

ไม่รู้จักโต...หรือไฉน

เมียสามพัน...ไม่เห็นเป็นไร

แล้วเจ้าเป็นตัวอะไร!!!...ไยไม่รู้จักโต!!!

               เหมันต์หันตราคล้อยคลา พัดลมหนาวมาเยือนถึงสี่ครั้งนับตั้งแต่ฮองเฮาถูกจองจำในพระราชวังฤดูร้อน แต่ในความรู้สึกของนางกำนัลขันทีแล้ว หิมะขาวบริสุทธิ์ที่ล่องลอยมาพร้อมความหนาวเหน็บเช่นนี้หาใช่จะเพิ่งเกิดเพียงสี่ครั้งเพราะหากจะกล่าวให้ถูกก็ควรจะกล่าวว่า...นับตั้งแต่ฮองเฮาถูกจองจำวังหลวงก็ได้กลายเป็นแดนดินแห่งความหนาวเหน็บ หวงช่างไม่เคยแย้มสรวลอีกเลย วังหลังยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง! เงียบเหงาราวตำหนักเย็นก็มิปาน!!!

นึกถึงคืนวันแห่งการชิงดีอันรุ่มร้อน คิดถึงใบหน้าเชิดสูงของเหล่าสนมผู้มีชัยในค่ำคืน วันเวลาแห่งการวิ่งประจบเจ้านาย วันคืนแห่งความรุ่งโรจน์ในชีวิต ใครจะรู้เล่า!!! ว่าสิ่งที่เจิดจ้าเช่นนั้นจะดับวูบไปเพียงเพราะการคงอยู่ หรือจากไปของ ฮองเฮา!!!

“เจ้าพวกขันทีไร้ที่ตาย! งานเพียงเท่านี้ก็ยังบกพร่อง!!!”หัวหน้าขันทีชราตะคอกเสียงดังกราดเกรี้ยว ปลายนิ้วสั่นระริกด้วยโทสะชี้ไปยังขันทีน้อยที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า “ส่งตัวพวกมันทั้งห้าคนไปยังเรือนหงโต้ว!!!”

“เรือนหงโต้ว!!!”ขันทีทั้งห้าร้องเสียงหลง สีหน้าพลันซีดขาว กายเนื้อสั่นสะท้าน คนไหวตัวทันรีบคลานไปคว้าขาผู้อาวุโส “ท่านกงกงผู้เมตตา โปรดอย่าส่งพวกเราไปที่นั่นเลย...”

“ขอกงกงเว้นโทษเราด้วย ให้พวกเราไปตายยังดีเสียกว่า! กงกง!!”พวกเขาร่ำร้องอ้อนวอนเสียงสั่นพร่า ไม่มีใครไม่กลัวจนตัวสั่น เพียงได้ยินชื่อหงโต้ว!!! สองพยางค์ที่คล้ายพระนามของฮองเฮา!!!

เหวยกงกงโบกมือเบาๆแทนคำตอบ ขันทีที่อยู่เบื้องหลังก็กรูกันจับตัวขันทีซุ่มซ่ามทั้งห้าไปยังเรือนหงโต้วในทันที เสียงร้องอย่างเสียขวัญของพวกเขาพาให้นางกำนัลขันทีที่เห็นเหตุการณ์พากันกลัวจนตัวสะท้าน ไม่มีใครในวังหลวงไม่รู้จักเรือนหงโต้ว พอๆกันกับที่ไม่มีใครใฝ่ฝันจะไปอยู่ที่นั่น

สถานที่งดงามเช่นนั้น งานก็ไม่หนักเลยแม้แต่น้อย หากแต่...เพียงได้ยินชื่อมีผู้ใดบ้าง...ไม่กลัวเกรงจนตัวสั่น

ผู้ตัดสินโทษถอนหายใจยืดยาว สายตาชรามองตามเงาร่างของขันทีเหล่านั้นพลางรำพึงเบาๆเพียงขยับริมฝีปากว่า “ฮองเฮา เมื่อไหร่จะองค์จะเสด็จกลับมา” ใครๆก็รู้ทั้งนั้นว่าพระสนมซุยและพระสนมหลี่ล่วงเกินฮองเฮา ทำให้พระองค์กริ้วอย่างหนักจนถึงขั้นตกเลือด เรื่องถูกหวงช่างลงพระอาญากักบริเวณนั้นใครๆก็ต่างรู้ดีแก่ใจทั้งนั้นหากแต่พูดออกมาไม่ได้ พวกเขาย่อมคาดเดาได้ว่า...เป็นฮองเฮาไม่ยอมกลับมาหวงช่างจึงพิโรธเช่นทุกวันนี้ สามวันคงที่ สี่วันโกรธา แม้แต่พระสนมที่งามที่สุดในวังหลังยังเข้าหน้าไม่ติด นับประสาอะไรกับข้าบริวารเล็กๆเช่นพวกเขา

กำลังยืนคิดถึงเรื่องเก่าๆสองตาก็พลันเห็นขันทีจากเรือนหงโต้ว กำลังประคองสิ่งล้ำค่ามุ่งไปยังห้องทรงอักษร เห็นดังนั้นเหวยกงกงก็รีบหมุนปลายเท้าหนีไปยังทิศตรงข้ามทันที พายุเข้า!!! ขาของเขาสับฉับๆหนี หางตาก็ยังแลเห็นนางกำนัลขันทีทั้งหลายที่พากันหลีกลี้หนีเร็วไม่แพ้กัน มารดามันเถิด!!! นาทีนี้ใครกล้าก็จงอยู่ดูเอา!!!

เรือนหงโต้ว! แท้จริงแล้วเป็นเรือนรักษาต้นถั่ว!!! หยกแดงล้ำค่าถูกนำมาทำเป็นกระถางเพาะปลูก มีขันทีกว่ายี่สิบคนเป็นผู้เฝ้าดูแล เมล็ดถั่วแดงเมล็ดหนึ่งถูกปลูกในดินที่ดีที่สุด รดด้วยน้ำที่สะอาดที่สุด ยามเช้าถูกพาไปรับแดด ยามสายถูกพาเข้าร่ม ใบจะเหลืองมิได้ แมลงจะชอนก็มิได้ หวงช่างรับสั่งหาเมื่อใดต้องรีบส่ง ‘นาง’ ไปให้พระองค์ทอดพระเนตรทันที

นางเติบใหญ่ใบเขียว...พระเนตรมองเฉย

นางสูงใหญ่เลื้อยสูง...พระทัยเหม่อลอย

นางชูดอกม่วงสวยงาม...พระพักตร์หมองคล้ำ

นางออกผลชูช่อเม็ดงาม...พระทันต์ขบเเน่น

นางทิ้งใบร่วงหล่น หมดวัยมรณา...ยืนตรงหน้า ใบแห้งทิ้งต้นตาย...หวงช่างหรือจะรับไหว!!!!

 

ครั้งแล้วครั้งเล่า เห็นนางกำเนิด เห็นนางเติบใหญ่ เฝ้าดูนางสูงขึ้นทีละน้อยๆจนงดงามสดใส แล้วที่สุดก็ต้องทนเห็นนางตายจากไปช้าๆครั้งแล้วครั้งเล่า

ปัง!!! พระหัตแกร่งทุบลงบนโต๊ะทรงงานด้วยพระอารมณ์กราดเกรี้ยวเช่นเคย “เลี้ยงเสียข้าวสุก!!! เอาพวกมันไปโบยยี่สิบไม้!!!”

ขันทีที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าสะดุ้งสุดกาย แต่กลับตอบรับคำโดยพร้อมเพรียง “หม่อมฉันสมควรตายพะย่ะค่ะฝ่าบาทททท”

โบราณว่าเสือร้ายอย่าไปยุ่ง คนอารมณ์ร้ายอย่าไปขวาง ที่ฮ่องเต้ทรงพิโรธเพราะเรื่อง ‘นาง’ นั้นถือเป็นเรื่องปกติยิ่ง ตั้งแต่ประคองหงโต้วที่ซีดเซียวลำต้นเริ่มแห้งใบเฉามา พวกเขาก็รู้อยู่แล้วว่าพระองค์ย่อมต้องพิโรธเช่นนี้ นี่คือนรกของผู้ที่ถูกส่งมายังเรือนหงโต้ว สองเดือนสงบ พอเข้าเดือนสามก็เข้าสู่ขุมนรก รับโทษโบยทุกสามเดือน ครั้นเดือนสี่ ‘ฮองเฮา’ที่หวงช่างฝังลงไปในดินก็จะผลิต้นอ่อนขึ้นมายืนบนกระถางหยกอีกครั้ง เติบใหญ่ ผลิดอก ออกผล แล้วยืนตายต่อหน้าโอรสสวรรค์ให้พระองค์ได้พิโรธทุกครั้งไป

เดิมทีนั้น พระนามของฮองเฮานั้นหมายถึงพืชใบเขียวสองชนิด อย่างแรกเป็นไม้ยืนต้นร่มใหญ่ที่มีฝักผลให้เมล็ดกลมเกลี้ยงดุจเลือด ยืนต้นมั่นคงไม่แปรผัน  อย่างที่สองเป็นพืชล้มลุก เติบใหญ่เป็นลำต้น ที่ใดมีหลักก็เลื้อยไปพักพิง ปลายยอดทอดไปทางใดก็เกี่ยวพันเลื้อยไปทั่ว ผลิดอกออกผล แล้วยืนต้นตาย เหล่าขันทีในเรือนถั่วล้วนรู้ดีแก่ใจว่าหวงช่างกำลังตำหนิฮองเฮาอยู่อย่างไม่ต้องคิดเป็นอื่น ที่พระองค์อยากเห็น...แท้ที่จริงหาใช่หงโต้วในกระถาง!!! หากแต่เป็นพระมารดาของแผ่นดินที่ไม่ยอมก้าวขาออกจากพระราชวังฤดูร้อนต่างหากเล่า

เสียงไม้พลองตบกระทบเนื้อดังเป็นระยะ หน้าหนาวอากาศเย็นจัดขันทีเรือนถั่วต่างร้องครวญครางแหวกลมหนาว “อ๊า อ๊ากกก”เนื้อถูกกระแทกตีดังขึ้นอยู่นาน กว่าจะหยุดไปเหล่าข้ารับใช้ตำหนักใกล้เคียงก็ขวัญเสียจนแทบครองสติไม่อยู่ ตายล้วนไม่กลัว! กลัวแต่ต้องไปรับใช้ท่านถั่วในกระถางเท่านั้น!!!

สวรรค์!!! เมื่อไหร่ฮองเฮาจะยอมเสด็จกลับกันหนอ!!!! ผู้หวาดกลัวล้วนแต่คร่ำครวญหาพระมารดาของแผ่นดินกันระงม

 

               ผู้อื่นถูกตีแทบตายทุกสามเดือน แต่พ้นทะเลไปไกลสุดหล้าเด็กชายตัวเล็กผู้หนึ่งกำลังนั่งแทะถังหูลู่ด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย แก้มใสเปื้อนน้ำเชื่อมหากแต่ฟันเล็กๆที่เรียงตัวกันเป็นระเบียบยังคงขยับเคี้ยวอย่างสม่ำเสมอ ดวงตาสดใสฉายประกายความเฉลียวฉลาดมองถังหูลู่อีกสองไม้ในมือของคนด้านข้าง

“ค่อยๆกินก็ได้เสี่ยวเฟิง ท่านป้าของเจ้าเพิ่งออกไป”หม่าเสียวอู่ในยามนี้ไว้หนวดแต่งกายภูมิฐาน ในมือของเขามีถังหูลู่สองไม้ที่เฟิงฮว๋ามองอยู่ เห็นเด็กชายรีบร้อนกินผู้อาวุโสก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วง

“ว่าได้หรือท่านลุง”เฟิงฮว๋าทิ้งไม้ที่ว่างเปล่าลงแล้วคว้าไม้ใหม่จากมือใหญ่

“แล้วเจ้าอ่านหนังสือ...ที่นางสั่งให้อ่านเเล้วหรือยังเล่า”คนเป็นลุงถาม เห็นอยู่ว่าตำราที่สวีเหม่ยมอบหมายให้เฟิงฮว๋าอ่านในวันนี้ถูกวางทิ้งไว้ข้างเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจ

“ข้าอ่านไปแล้ว ท่านป้าให้ข้าอ่านซ้ำอีกรอบ”เฟิงฮว๋าตอบเสียงใส ปากที่เต็มไปด้วยผลไม้เชื่อมคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ หัวเราะในคอด้วยความพอใจยิ่ง

หม่าเสียวอู่ส่ายหน้าอมยิ้มด้วยความเอ็นดู นึกรู้ทันทีว่าเฟิงฮว๋าย่อมไม่อ่าน “เจ้าเลยไม่อ่าน เพราะจำได้หมดแล้วใช่หรือไม่”

“ก็...”ฟันเล็กๆเคี้ยวหยับๆแล้วกลืนลงคอไปเพื่อปากจะได้ว่างตอบ “...ก็พอจำได้”

“...หือ แค่พอจำได้หรือ”ผู้เป็นลุงเลิกคิ้วขึ้นสูงสบตาหลานชายอย่างไม่เชื่อถือ เด็กคนนี้เฉลียวฉลาดยิ่ง อ่านสิ่งใดเพียงครั้งก็จำได้จนสิ้น มีหรือจะแค่พอจำได้

“เหล่าจื้อกล่าวว่า...ไม่ยกย่องคนฉลาด ประชาราษฎร์ไม่แก่งแย่งชิงดี

ไม่ให้คุณค่าแก่ของหายาก ประชาราษฎร์ไม่ลักขโมย

ขจัดตัวตนแห่งความอยาก ดวงใจประชาราษฎร์เป็นสุข” เฟิงฮว๋าทวนคำในตำราให้ท่านลุงฟังแล้วถามว่า “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า?”

หม่าเสียวอู่ตะลึงงัน ไม่คาดว่าเสี่ยวเฟิงน้อยจะเฉลียวฉลาดเช่นนี้ ไม่เพียงจดจำดี หากแต่ยังฉลาดพอจะแยกแยะได้ว่าสิ่งใดที่จำเป็นต้องรู้ และสิ่งไหนไม่เกี่ยวกับตัวเองเลย ดังเช่นตำราการปกครองคนที่อยู่ข้างตัวในตอนนี้

“ก็เผื่อวันหน้าเจ้าจะได้สอบเป็นขุนนางอย่างไรเล่าเสี่ยวเฟิงน้อย”หม่าเสียวอู่ได้แต่ถูไถไปเช่นนั้น

แต่เจ้าตัวเล็กก็หาได้ปล่อยผู้อาวุโสไปง่ายๆไม่ “...ขุนนางมิต้องใส่ใจประชาราษฎร์ แต่ต้องใส่ใจฮ่องเต้ เป็นฮ่องเต้ต่างหากที่ต้องใส่ใจประชาราษฎร์ หรือ...จะเป็นขบถ?”

ย่อมต้องเป็นเช่นนั้นขุนนางที่ใส่ใจประชาราษฎร์ย่อมไม่ต่างอะไรกับขบถ เห็นดวงหน้าใสกำลังรอคำตอบจากเขาอยู่หม่าเสียวอู่ก็แสร้งกระแอมยื้อเวลาเพียงครู่ก็พูดออกไปว่า “อืม ก็จริง เช่นนั้นเจ้าชอบบทไหนเล่า”ขืนเถียงกลับไปเจ้าเฟิงน้อยย่อมไม่ยอมรามือเป็นแน่ สู้ยอมรับดีว่าเด็กชายคิดถูก เขาหาใช่คนโง่ดันทุรังจนตกเหว

“...ยอมเป็นผู้ต่ำต้อยจึงรักษาตนไว้ได้ ยอมงอจึงกลับตรงได้ ยอมว่างเปล่าจึงเต็ม ยอมเก่าจึงใหม่ ผู้มีน้อยรู้จักรับ ผู้มีมากรู้จะให้ เช่นนี้จึงจะดี...ข้าชอบบทนี้ที่สุด”

หม่าเสียวอู่โครงศีรษะเห็นด้วยอย่างยิ่ง “หากเจ้าทำได้เช่นนั้นจริง ใต้หล้านี้ย่อมไม่เกินมือเจ้า”

เรื่องใต้หล้าในมือเด็กชายไม่ได้ใส่ใจ “ข้าจะพาเหนียงไปเที่ยวให้ทั่วทั้งสี่แคว้น”ดวงตาใสเปล่งเป็นประกายเมื่อพูดถึงมารดา

“แม่เจ้าย่อมชอบ”

ครั้นพูดถึงเหนียงแววตาของเด็กชายก็ฉายแววใคร่รู้ “ท่านลุง เหตุใดท่านแม่ของข้าแต่งให้อาเตียแล้วจึงไม่มวยผมเช่นหญิงออกเรือนเล่า...”

อันนี้ก็พูดยาก แต่ไหนแต่ไรมา คุณหนูหาได้ทำตามกรอบธรรมเนียม “เหนียงของเจ้าย่อมตอบเจ้าแล้ว” หึ! กับหลานฉลาดเช่นนี้ผู้เป็นลุงย่อมมิอาจยอมอ่อนข้อให้ได้

“3เชื่อฟัง 4คุณธรรม มารดายังไม่เหลียวแลแม้แต่น้อย”เด็กชายหน้างอ กลัวผู้อื่นจะติฉินเหนียงของตัวเองเอาได้

“ก่อนแม่เจ้าจะแต่งให้กับพ่อของเจ้า...นางก็มิได้เชื่อฟังท่านตากับท่านยายเจ้าเท่าใดนัก เมื่อแต่งให้อาเตียของเจ้า...นางก็เป็นเช่นนั้น มิได้เชื่อฟังสามีเช่นหญิงทั่วไป ดังนั้นเจ้าเป็นบุตรที่นางให้กำเนิดและสั่งสอนมาย่อมต้องรู้ดีว่า...วันหน้าเจ้าย่อมไม่มีทางบังคับให้นางเชื่อฟังได้ สิ่งที่เจ้าทำได้มีเพียง...ปกป้องเหนียงของเจ้าเท่านั้น การจะหวังให้ผู้อื่นเป็นดั่งใจตนเองนั้น...ยากยิ่ง แต่การทำเพื่อคนอื่น...กลับง่ายยิ่งกว่า”

มารดาของเขาเป็นหญิงที่งดงามและฉลาดยิ่ง “ท่านลุงอย่าได้กังวล ข้าย่อมต้องปกป้องเหนียงและน้องอวี๋เป็นอย่างดี”

มือใหญ่เอื้อมไปตบไหล่คนที่ตัวเองรู้ดีแก่ใจว่ามีศักดิ์สูงเป็นถึงไท่จื่อของแผ่นดิน “เจ้ารู้เช่นนี้ข้าย่อมเบาใจ”

“นายท่าน ฮูหยินกับคุณหนูกลับมาแล้วขอรับ”เสียงฝีเท้าวิ่งเร็วรี่มาพร้อมคำรายงานที่ติดจะหอบทำให้สองลุงหลานผุดลุกขึ้นทันที

หม่าเสียวอู่เดินไปที่อ่างน้ำทองเหลืองใช้ผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำบิดหมาดมาเช็ดน้ำเชื่อมบนเเก้มให้หลานชาย ในขณะที่เฟิงฮว๋าเองก็คว้าตำรามาถือเรียบร้อย

 

               ฤดูหนาวกำลังเริ่มต้นขึ้น ลมหนาวถูกพัดมาเบาๆหิมะเกล็ดขาวลอยละลิ่วปลิวอยู่ในอากาศ แต่กระนั้นเหล่าพ่อค้าแม่ขายหาได้เกียจคร้าน ยังคงเปิดร้านขายของกันอย่างแข็งขัน เกี้ยวหลังใหญ่ตกแต่งด้วยแพรพรรณสวยงามสามหลังถูกหามตามกันมาตามถนนอย่างช้าๆผ่านร้านรวงที่เปิดอยู่ตลอดสองข้างทาง รอบเกี้ยวมีชายชุดดำเดินอารักขาห่างๆหกคนและมีสาวใช้เดินติดตามสี่คน ท่านลุงท่านป้าล้วนแต่เห็นสิ่งเหล่านี้ล้วนที่เป็นเรื่องปกติยิ่ง เพราะใครๆก็รู้กันทั้งนั้นว่านั่นคือเกี้ยวของคนตระกูลหม่า คหบดีใหญ่ในเมืองหลวง

เห็นลูกค้าตรงหน้าเหลียวไปมองตามเกี้ยวที่หยุดลงหน้าบ้านหลังใหญ่ท่านป้าที่ขายของอยู่ก็มองตาม “นั่น คนที่ลงมาจากเกี้ยวคันแรกคือฮูหยินหม่า แต่เดิมนางเป็นเพียงสาวใช้ติดตามคุณหนูหม่าเท่านั้น หลายปีก่อนสามีคุณหนูหย่าให้นาง นางจึงกลับมาอยู่กับพี่ชาย สาวใช้แซ่สวีเลยได้เป็นฮูหยิน”

เรื่องมันเหลือเชื่อ คนทั้งเมืองยังไม่อยากจะเชื่อด้วยซ้ำว่าสุดท้ายแล้วตำแหน่งฮูหยินคหบดีใหญ่จะตกเป็นของสาวใช้คนหนึ่ง แทนที่จะเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลใดตระกูลหนึ่ง

“...เช่นนั้นวาสนานางย่อมดียิ่งจึงได้เป็นฮูหยิน”

“ใช่ที่ไหนกันเล่า!”คนบอกเล่าโบกมือ “ไม่ใช่นางมีวาสนา แต่เป็นเพราะน้องสาวท่านหม่าต่างหากที่มีวาสนา เป็นนางอยากได้สาวใช้เป็นพี่สะใภ้! ท่านหม่ารักน้องสาวคนนี้ยิ่งกว่ามารดาจึงแต่งสาวใช้เป็นฮูหยินอย่างไรล่ะ”

“แล้วนั่นลูกสาวของท่านหม่ากับฮูหยินหรือ”ดวงตาคู่นั้นจับจ้องที่เด็กหญิงตัวเล็กซึ่งถูกประคองออกมาจากเกี้ยวคันที่สองก่อนหญิงสาวผู้สวมหมวกคลุมหน้าจะก้าวตามลงมา

“แต่งฮูหยินมาสี่ปีหามีบุตรไม่ นั่นคือคุณหนูอวี๋ บุตรสาวของแม่นางฉู่...น้องสาวท่านหม่าต่างหากเล่า”

“เช่นนั้น...แม่นางอีกคนคงเป็น...”

“นั่นแม่นางหลี่ เป็นหมอหญิง”คนช่างเล่าชิงอธิบาย “แล้วสรุปเจ้าจะซื้อของๆข้าหรือไม่”

หญิงสาวที่หันกลับมามองผู้ให้ข่าว “ข้าย่อมซื้อทั้งหมด หากแต่...แม่นางฉู่มีลูกหญิงเพียงคนเดียวหรือ”

ท่านป้ายิ้มกว้างตาเป็นประกาย มือก็ไล่เก็บของให้ลูกค้า ปากก็ว่า “...คุณหนูหม่ามีลูกสองคน เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง คุณชายเฉลียวฉลาด คุณหนูก็เรียบร้อยยิ่ง”

“เช่นนั้นหรอกหรือ”นางรับคำ ส่งเงินทั้งถุงหนึ่งให้คนขายโดยไม่นับพลางหันไปมองหน้าบ้านหลังใหญ่นั้นอีกครั้งก่อนจะถือของที่ซื้อเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองซ้ำอีก

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 65 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 19 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 19 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 18 ) Vote
ลุ้นๆ
( 71 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 19 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 16 ) Vote
COMMENTS
การบูร
21 ม.ค. 2560 / 23:51
รอถั่วอยู่น้า...ต้มกินยามคิดถึง
jeon
19 ม.ค. 2560 / 18:18
คิดถึงแม่ถั่วลูกๆถั่งแล้ว มาต่อเร็วเน้อ
kitty
18 ม.ค. 2560 / 23:02
วนมา คิดถึง ถั่ว จัง
มาไวๆ นะ
ทีมถั่ว
17 ม.ค. 2560 / 10:28
นั่นๆตอนท้ายมีสายลับ ท่านเต่าฉินส่งมาป่ะน้อ
Cheewa
17 ม.ค. 2560 / 09:32
รอทุกวัน แต่ไม่มีความเคลื่อนไหวเลยเศร้า!
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 410,440 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required