HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 409,025 ครั้ง
ถั่วองค์ชาย

*****ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาให้กำลังใจและติดตามผลงานค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ *****

 

**************************************************************************

 

"เลี้ยงเสียข้าวสุก!!!!!!!"

“ฝ่าบาท ผู้น้อยสมควรตาย!!!!”เข่าทุกคู่กระแทกพื้นโขกหน้าผากร้องกันโดยพร้อมเพรียง “ผู้น้อยสมควรตาย”

ก่อนที่ฮ่องเต้จะมีรับสั่งประหารตามมา ใครคนหนึ่งก็พูดขึ้นแทรกบรรดาเพื่อนร่วมชะตากรรมที่เอาแต่ร้องขอความตาย “กราบทูลฝ่าบาท หลังจากที่ฮองเฮาทรงตกเลือด เหล่าหมอหลวงและนางกำนัลหลี่เปี้ยนพยายามรักษาพระครรภ์ไว้ แต่พระโลหิตของฮองเฮาไม่ยอมหยุดไหล ท่านหมอหลวงและนางกำนัลหลี่จึงคิดจะให้ฮองเฮาดื่มยาพักครรภ์ ตอนนั้นเองที่ขันทีผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นแล้วเสนอให้ฮองเฮาดื่มน้ำชาโลหิต ฮองเฮารับมาดื่มแล้วประทานรางวัลให้แก่ขันทีผู้นั้นๆจึงขอให้พระนางช่วยส่งเสริมชาโลหิต ฮองเฮาจึงรับสั่งให้รินชาโลหิตนั้นให้แก่ทุกคนในวังเพื่อให้ทุกคนได้ลิ้มลอง หากทุกคนว่าชานี้ไม่ได้เลิศรสดังคำอ้างของขันทีผู้นั้นพระนางจะให้ประหารเขาทันที ยามนั้นทุกคนจึงดื่มชาโลหิตนั้นลงไปโดยไม่ทันได้ระวัง สุดท้ายจึงพากันสลบไปในสี่อึดใจ จากนั้นทั้งวังก็ถูกยอดฝีมือบุก ที่แท้แล้วขันทีผู้นั้นเป็นคนของฮองเฮา...”ผู้พูดคือหลี่หลิงอันพระมารดาขององค์ชายใหญ่ สิ้นเสียงพูดของนางทุกคนก็แทบจะแน่ใจแล้วว่านางคงจะต้องเสียสติแล้วเป็นแน่ถึงได้กล้าพูดให้ร้ายฮองเฮาต่อหน้าฮ่องเต้ ความผิดฐานยั่วยุจนฮองเฮาตกเลือดยังมิทันสะสาง ความผิดใหม่ก็กำลังจะเพิ่มพูน นี่นางคงจะลืมนับชีวิตของคนในตระกูลหลี่กระมัง!!!

“หลี่ หลิง อัน”ฮ่องเต้ย่อตัวลงแล้วคว้าคางของพระสนมให้เงยหน้าขึ้นมา เพียงบีบปลายข้อมือเบาๆเจ้าของปลายคางนั้นก็ตารื้นด้วยความเจ็บปวดนิ่วหน้าน้ำตาเล็ดให้เห็นในทันที จากคำรายงานในสาสน์... “เหตุใดสนมรักของข้าจึงรู้ละเอียดยิ่งกว่าราชองค์รักษ์ล่ะ หืม”ผู้เป็นพระสวามีแสยะเขี้ยวถามพลางกวาดตาไปมองซุยผินจีที่คุกเข่าอยู่ใกล้กันด้วยสีหน้ารังเกียจ

คนงามทิ้งน้ำตาอธิบายปากสั่น “ฮองเฮาตกเลือด แม้ขณะที่ประทานชา เลือดของนางก็ยังไม่หยุดสนิท หม่อมฉันหรือยังมีแก่ใจจะจิบชา ทรงประทานมาหม่อมฉันเพียงจิบไปคำเล็กๆเป็นพิธีเท่านั้นจึงไม่ถึงกับสิ้นสติจึงได้เห็นทุกสิ่ง...”นางก็เป็น ปถุชนคนธรรมดา มีเลือดมีเนื้อ มีความรู้สึกและมีสติปัญญา รู้ทั้งรู้ว่าจะเป็นหรือจะตายก็ล้วนขึ้นอยู่กับชีวิตของฮองเฮา นางหรือยังจะดื่มชาลงอีกหรือ หลังจากยั่วโมโหจนฮองเฮาตกเลือดแล้วแม้แต่ข้าวคำนึงนางยังกลืนไม่ได้ น้ำ...ก็อย่าหวังจะดื่มลง

“แล้วอย่างไร พวกเจ้าสองคนทำให้นางโมโหจนทนอยู่กับข้าต่อไปไม่ได้อย่างนั้นหรือ...”น้ำเสียงและสีหน้าเหี้ยมเกรียมนี้ไม่เหมือนใบหน้าของสามีที่ถามไถ่เอาความกับภรรยาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเหมือนซุยผินจีและหลี่หลิงอันเป็นศัตรูคู่แค้นของหวงช่างสักสิบชาติก็ไม่ปาน

“ไม่เพคะ มะ...หม่อมฉันไม่ได้ทำเพคะ”หลี่หลิงอันปฏิเสธหน้าตื่นในขณะที่ซุยผินจีนิ่งเงียบไม่พูดสักคำ “...เป็นขันทีปลอมผู้นั้นห่วงใยสุขภาพของฮองเฮา เขาว่าวิธีการของท่านหมอหลวงและนางกำนัลหลี่ผิดพลาด พวกเขาคิดแต่จะรักษาชีวิตองค์ชายไม่ไยดีชีวิตฮองเฮา หากพักครรภ์8ใน10ของหญิงเหล่านั้นไม่ฟื้นขึ้นมาอีก เช่นนั้นฮองเฮาไม่ได้วิเศษกว่าหญิงใดจะเอาสิทธิ์อะไรมาเป็นหญิงโชคดีสองคนที่ฟื้นขึ้นมา เพียงเพื่อจะให้องค์ชายได้อยู่ในครรภ์ให้นานที่สุดถึงกับต้องเสี่ยงชีวิตของฮองเฮา เขาจึงนำกำลังเข้ามาชิงตัวฮองเฮาเพื่อยับยั้งการกระทำของท่านหมอหลวงโดยที่ฮองเฮามิได้สั่งการเพคะ...”

“ทูลฝ่าบาท แท้จริงแล้วฮองเฮามิได้อยากจะไป แต่เป็นคนกลุ่มนั้นบังคับพาตัวพระนางไป นางกำนัลหลี่และนางกำนัลสวีเป็นห่วงฮองเฮาจึงตามเสด็จไปด้วยเพคะ...”ซุยผินจีช่วยอธิบายเสียงสั่น ตอนนี้ผลหมากตานี้ก็ออกมาชัดแล้ว ไม่ว่าจะพบฮองเฮาหรือไม่ ใครที่ให้ร้ายฮองเฮาก็เท่ากับตาย ต่อให้ฮองเฮาตายไปเพราะองค์ชายจริงๆ เผิงสวีเหม่ยที่เผยตัวออกมาแล้วว่าเป็นบุตรีคนโตของท่านมหาเสนาบดีย่อมทำทุกวิถีทางเพื่อนำองค์ชายกลับมา แล้วนางยังจะทำอะไรได้อีกหากไม่ทำเช่นนี้

“หมอหลวง...จริงหรือไม่”ตี้ฟั่นเทียนละสายตาจากสนมซุยแล้วหันไปหาหมอหลวงที่คุกเข่าหน้าซีดหน้าขาวอยู่กับพื้น

จะบอกว่าไม่จริงก็เท่ากับกล่าวว่าสนมซุยพูดเท็จต้องล่วงเกินตระกูลซุยทั้งตระกูล หากจะบอกว่าจริง...ก็เกรงจะไม่รอดชีวิต

“หมอหลวง!!!”พรวดพริบตาเดียวตี้ฟั่นเทียนก็ถึงตัวยกขาขึ้นเตะอกหมอหลวงจนเขาล้มหงายเป็นเต่า “ข้าถาม!!!!”

แค่กกกก หมอหลวงกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งแล้วค่อยๆลุกขึ้นมาคุกเข่าน้ำตาไหล “หม่อมฉันสมควรตายพะย่ะค่ะ เป็นเพราะหม่อมฉันไร้สามารถ ฮองเฮาร่างกายอ่อนแอมาก เลือดก็ไหลไม่หยุด ชีพจรของพระนางเต้นสับสน ชีพจรองค์ชายทั้งสองก็เต้นอ่อน ฮองเฮาก็วางไม่ลง องค์ชายก็ทิ้งไม่ได้ สุดท้าย...สุดท้าย...จึงคิดจะพักครรภ์ของฮองเฮาเพื่อรักษาทั้งฮองเฮาและองค์ชายเอาไว้พะย่ะค่ะ”

พูดจบก็ถูกฮ่องเต้เตะล้มหงายเป็นรอบสองแล้วถูกกระชากคอขึ้นมาตะคอกประชิดหน้าว่า “เจ้าเดรัชฉาน!!!! ฮองเฮาของข้าเป็นมารดาของแผ่นดิน เจ้าไม่รู้หรือว่าต้องรักษานางเอาไว้ก่อนคิดจะรักษาองค์ชาย ขอเพียงมีนางจะมีสักกี่องค์ชายก็ย่อมได้ หากไม่มีนางแล้วยังมีสิ่งใดเหลืออีก!!!! เจ้ายังควรเป็นหมออีกหรือ!!!!”

ฟังคำฮ่องเต้หมอหลวงก็ร้องไห้โฮอย่างไร้อาย “เป็นผู้น้อยโง่เขลาสมควรตาย!!!!”จริงดังฮ่องเต้ว่า หากฮองเฮายังอยู่จะมีสักกี่องค์ชายก็ย่อมได้ แต่หากนางไม่อยู่แล้ว รักษาชีวิตนางไว้ไม่ได้ วันหน้าก็จะไม่มีองค์ชายหรือองค์หญิงจากคนโปรดของพระองค์อีกต่อไป เขา...เหตุใดจึงโง่เช่นนี้!!!! ถ้าตอนนั้นเร่งทำคลอดให้ฮองเฮาไปเสียป่านนี้ฮองเฮาก็จะยังอยู่ที่นี่ หากไม่เพราะจะใช้วิธีเสี่ยงต่อชีวิตของฮองเฮาเจ้าขันทีหน้าเหม็นนั่นก็จะไม่โผล่เข้ามา ฮือออออออ เป็นเขาโง่เขลายิ่งนัก

 “...”ตี้ฟั่นเทียนถอนหายใจยาว เขารู้มานานแล้วว่าเด็กหญิงผู้นั้นชอบทำเรื่องเหลวไหล แต่ไม่คาดเลยว่านางจะมีกองกำลังส่วนตัวอยู่ในแคว้นของเขาด้วย เยาว์วัยไม่เชื่อฟังบิดามารดา ออกเรือนก็ไม่เห็นสามีอยู่ในสายตา ไม่ต้องถามเลยว่าหากไร้พระองค์นางจะเชื่อฟังบุตรหรือไม่ ชั่วชีวิตนี้ถั่วน้อยๆเม็ดนี้จะทำให้เขาปวดใจไปถึงไหน!!!!

ฮ่องเต้ถอนใจคราหนึ่งคนในห้องก็พากันเกร็งไปทั้งร่าง พอพระองค์สาวพระบาทเดินหัวใจของพวกเขาก็สั่นระรัวกลัวจนมิรู้จะทนอยู่เป็นคนได้อีกสักกี่อึดใจ

เดินเอื่อยๆมองดูข้าวของเครื่องใช้ของภรรยาที่ยังวางเอาไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย หยิบหวีไม้ที่นางชอบขึ้นมาดมก็ได้กลิ่นหอมจางๆชวนให้นึกถึงเรือนผมยาวดำขลับของนางยามสยายนอน เส้นผมเหล่านั้นมักจะพาดตัดผิวขาวอ่อนนุ่มของนางให้น่าดู นางหอมละมุนไปทั้งตัว ผิวเนื้อนุ่มนิ่มราวกับผิวทารกหากแต่มีกลิ่นหอมราวกับผลไม้รสหวาน

ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนอนก็อดไม่ได้ที่จะลูบหมอนของนาง ลายปักนูนบ้างจมบ้างไม่สม่ำเสมอเช่นนี้หากมิใช่หญิงผู้ไร้ฝีมือปักเองใช้เองใครจะกล้านำของไร้คุณภาพเช่นนี้มาให้ฮองเฮาใช้กัน ตี้ฟั่นเทียนตำหนิในใจแต่มุมปากกลับปรากฏรอยยิ้มขื่นขมเมื่อนึกได้ว่าที่ตำหนักของพระองค์ก็มีปลอกหมอนลายปักนูนต่ำเช่นนี้อยู่ผืนหนึ่งเช่นกัน เป็นปลอกหมอนอันแรกที่นางปักเสร็จซึ่งเขายึดเอาไว้ ซึ่งแน่นอนว่าลายปักของหมอนใบนั้นประเดี๋ยวนูนประเดี๋ยวหลุบต่ำลงดุจขุนเขาหากไม่ดูดีๆว่าเป็นปลอกหมอน มองเผินๆไปก็เหมือนแผนที่ภูมิศาสตร์ทางทหาร ล้าอกเหนื่อยใจเขามักจะเปิดหีบหยิบผ้าผืนนั้นขึ้นมา ดูคราใดก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ แทบจะเห็นภาพฮองเฮาของพระองค์ขมวดคิ้วแทงเข็มอย่างตั้งใจ

ดึงปลอกหมอนออกมาจากตัวหมอนแล้วพับลงสองครั้งจากนั้นก็ยกขึ้นดม หลับตาลง หายใจลึกยาวแล้วผ่อนลมหายใจออกช้าๆพร้อมกับดวงตาที่เปิดออกมองไปยังข้าบริพารไร้สามารถที่หมอบกราบอยู่เบื้องล่าง

พระองค์เก็บปลอกหมอนผืนนั้นลงในอกเสื้อแล้วถ่ายทอดคำสั่งเสียงเย็นไร้ความรู้สึก “ราชเลขา..."

"พะย่ะค่ะ"

"...สนมซุยผินจี สนมหลี่หลิงอัน เจิ้น...ไว้ใจให้มาดูแลฮองเฮา แต่ทั้งสองกลับช่วยกันพูดยั่วโทสะจนฮองเฮาตกเลือดจนเกือบต้องเสียองค์ชายห้าไป เจิ้น...รังเกียจหญิงใจสกปรก โทษครั้งนี้เกินจะอภัย เห็นคุณประโยชน์ให้กำเนิดองค์ชาย เจิ้น...จึงประทานผ้าแพรขาวให้แก่ ซุยผินจีและหลี่หลิงอัน อนุญาตให้พบองค์ชายเป็นครั้งสุดท้าย”

เห็นแก่องค์ชาย? หลี่หลิงอันที่นั่งนิ่งมานานแค่นคำๆนี้ในอก เงยหน้าขึ้นพระสวามีทั้งน้ำตาแล้วถามพระองค์ด้วยสายตาว่า...ในใจของพระองค์เคยมีพวกนางอยู่หรือไม่ ติดตามรับใช้พระองค์มานับสิบปีแต่กลับเทียบไม่ได้เลยกับนางจิ้งจอกที่พระองค์เพิ่งแต่งเข้ามา

ฝ่าบาทช่างเลือดเย็นยิ่ง!!!! ยามรักไม่มี ยามไม่ปราณี...ก็ไร้แม้แต่เยื่อใย

“ฝ่าบาท...”ซุยผินจีร้องเสียงหลงเมื่อได้ฟังคำของพระสวามี นางรีบคลานเข่าเข้าไปจับท่อนขาของเจ้าชีวิต “ฝ่าบาท เห็นแก่ที่หม่อมฉันติดตามรับใช้พระองค์มาตั้งแต่อายุ15 ขอพระองค์ทรงพระเมตตา หม่อมฉันผิดไปแล้ว! หม่อมฉันผิดไปแล้ว!! ขอทรงโปรดเมตตา!!!”

ตี้ฟั่นเทียนไม่เพียงไม่มอง หากแต่ยังไม่สนใจแม้แต่จะตอบรับคำวิงวอนของพระสนมซุย ความผิดของพวกนาง!!!! เป็นเพราะพวกนาง!!!!! “หมอหลวง เจ้าไร้ความคิดมีความผิดฐานละเลยฮองเฮา ใช้วิธีรักษาผิดเท่ากับคิดร้าย ให้ประหารเก้าชั่วโคตร...”

“ฝ่าบาท!!! ขอทรงละเว้นครอบครัวกระหม่อมด้วยพะย่ะค่ะ ฝ่าบาทททททท”ลำพังตัวตายยังพอว่า แต่นี้214ชีวิตสกุลกั่วจะต้องมาจบสิ้น แล้วเขาจะเอาหน้าที่ไหนไปพบบรรพชน!!! “ฝ่าบาททททททท”

“เจ้าเมืองเซิง รับคำสั่งข้าดูแลฮองเฮาแต่ละเลยหน้าที่ทำให้ฮองเฮามีอันตรายถึงชีวิต ถูกคนร้ายจับตัวไปไร้ข่าว ให้รอลงอาญา ระหว่างนี้หากพบฮองเฮาเจิ้นจะลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ให้โบยหนึ่งร้อยไม้แล้วให้ออกจากราชการ”

“ซะ...ทรง...ทรงพระเมตตา”เจ้าเมืองเซิงโขกศีรษะสามครั้ง “ทรงพระเมตตา...”หากโทษการไม่เข้าพบทำให้ฮองเฮาหายไป ทำให้องค์ชายในครรภ์ของพระนางเป็นอันตราย โทษโบยและออกจากการเป็นขุนนางนับว่าน้อยนิดนัก ดีว่าการถูกตัดหัวเก้าชั่วโคตรเป็นไหนๆ

“นางกำนัล ขันทีในวังตะวันออกให้โบยคนละ100ไม้ ลดขั้นให้ไปทำงานซักล้าง”หวงช่างปรายตามองเหล่าขันทีนางกำนัลที่โขกศีรษะกล่าวทรงพระเจริญหมื่นปีๆด้วยสีหน้าเฉยชาไม่เปลี่ยน แล้วสายพระเนตรของพระองค์ก็ตกลงที่ราชองค์รักษ์ที่ดูแลความปลอดภัยของภรรยา

“ทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นๆปี”พวกเขากล้ำกลืนสะอึกสะอื้นรับคำ จากนางกำนัลขันทีสุขสบายน้อมกายลงสู่ขั้นบันไดต่ำสุดทั้งน้ำตา มือที่งดงาม เครื่องแต่งกายที่บ่งขั้นชี้ลำดับ ชาตินี้...สิ้นสุดแล้วที่โรงซักล้าง!!!!!

“...ราชองค์รักษ์ไร้สามารถ ปล่อยให้คนร้ายเข้ามาชิงตัวฮองเฮาได้โดยไม่สามารถฆ่าฝ่ายตรงข้ามได้แม้แต่คนเดียว...ให้ประหารเสียบประจานไปทั่วทั้งเมืองในวันพรุ่งนี้”

“...”เป็นพวกเขาเหล่าราชองค์รักษ์รู้โทษของตนเองดีแต่ต้นแล้ว เมื่อฮ่องเต้ตรัสออกมาเช่นนั้นแทนที่พวกเขาจะวิงวอนขอชีวิต เสียงที่ได้ยินโดยพร้อมเพรียงกลับเป็น “ขอจงทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นๆปี” พวกเขาเป็นองค์รักษ์พิเศษ ผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก กว่าจะสอบเลื่อนขั้นมาจนถึงขั้นหนึ่งได้ไม่ใช่ง่าย ผลตอบแทนสูงค่า...มาพร้อมความรับผิดชอบสูงสุดเช่นกัน ครั้งนี้รักษาฮองเฮาและว่าที่องค์รัชทายาทเอาไว้ไม่ได้ ฮ่องเต้ละเว้นครอบครัวพวกเขา หากไม่นับว่านี่คือพระเมตตา จะให้เรียกว่าอะไร

“ฝ่าบาท!!! ขอทรงเมตตาละเว้นเหล่าราชองค์รักษ์ด้วยเถิด”ขุนนางที่ปรึกษาเหว่ยผู้ตามเสด็จมาจากเมืองหลวง ขี่ม้าข้ามวันคืนจนเอ็นและกระดูกในร่างแทบจะแยกสลายออกจากกันคลานเข่าออกมาเบื้องหน้า เขาเป็นขุนนางตงฉิน เป็นปราชญ์ มิใช่นายทหารหรือแม่ทัพจับศึกที่ชำนาญทานความลำบากเช่นนี้ไหว เป็นเพียงบัณฑิตถือตำราและพู่กัน ครั้งนี้ดั้นด้นตามมาก็ด้วยรู้ดีว่าว่านฮองเฮาจะต้องทำให้ฮ่องเต้ทรงพิโรธ!!! “...ฝ่าบาท ขอทรงทบทวน เหล่าองค์รักษ์เหล่านี้แม้ทำงานผิดพลาดจริง แต่แท้จริงแล้วพวกเขาไม่ได้ละเลยหน้าที่พะย่ะค่ะ คนมากฝีมือขอทรงโปรดพิจารณา...”

“ฝ่าบาท ขอทรงใคร่ครวญ”ขุนนางผู้ใหญ่อีกสองคนที่ติดตามมาด้วยรีบขานเสียงสนับสนุน “ฝ่าบาททททททท”

เกากงกงหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจลึก หวงช่างผู้ทรงธรรมกำลังจะกลายเป็นทรราชเพราะสตรีนางเดียว!!! คิดแล้วขันทีที่เฝ้ารับใช้ฮ่องเต้มาแต่ทรงพระเยาว์ก็กระแทกเข่าดังตึง แม้ไม่อยากยุ่งเพราะรักชีวิต หากแต่ความรักต่อแผ่นดินมีมากยิ่งกว่า “ฝ่าบาทททททท ฝ่าบาททททททท เสี่ยวเกาจื่อขอร้องท่านโปรดละเว้นเหล่าราชองค์รักษ์ด้วยเถิดพะย่ะค่ะ” คนเหล่านี้เป็นคนมีฝีมือ กว่าจะสอบวัดขั้นประลองขึ้นมาเป็นขุนนางฝ่ายบู้ขั้นหนึ่งได้แต่ละคนฝีมือหาใช่ธรรมดา อีกทั้งกว่าครึ่งยังเป็นบุตรหลานขุนนางในราชสำนัก ครั้งนี้หากประหารพวกเขาด้วยความผิดเช่นนี้เกรงว่าฮ่องเต้คงไม่พ้นคำครหา

“บังอาจ!!!”ตี้ฟั่นเทียนตบโต๊ะดังปัง!!! มือใหญ่กำหมัดแน่น สองตาแข็งเกร็งมองเหล่าขุนนางและคนสนิทคุกเข่าปักหลักยืนยันเจตนาท่ามกลางเสียงร่ำไห้ของสองกุ้ยเฟยชะตาขาด ใช่!!! พระองค์ตัดสินไม่ยุติธรรม!!! แล้วอย่างไร!!!! นอกจากประหารคนพวกนี้แล้วตอนนี้ยังจะมีอะไรบ้างที่จะสามารถบรรเทาความเจ็บปวดในใจของพระองค์ให้เบาบางลง!!!!!!

“ฝ่าบาททททททททททททททท”

******************************************************************************

     

          ลูก...ลั่วผิงอันทวนคำๆนี้ในใจ สองตาของนางคลอไปด้วยหยาดน้ำยามได้อุ้มร่างเล็กกระจ้อยร่อยของทารกทั้งสองไว้ในมือ “สวรรค์...ขอบคุณสวรรค์”

“องค์หญิงเป็นผู้มีบุญเพคะฮองเฮา”หลี่เปี้ยนเดินเข้ามาช่วยอุ้มองค์หญิงตัวเล็ก “...แม้จะทรงงอแงร้องไห้มากอยู่บ้าง แต่เสียงขององค์หญิงก็บอกถึงสุขภาพเพคะ องค์หญิงเเข็งแรงดี”

ว่านหงโต้วมองบุตรสาวถูกอุ้มออกไปด้วยแววตาห่วงใยก่อนจะขยับอุ้มทารกตัวอ้วนไว้ในสองแขน อกอวบถูกเปิดเปลือยเอาไว้แล้ว เพียงแตะปลายถันบนกลีบปากบอบบางคู่นั้นเบาๆบุตรชายของนางก็อ้าปากดูดซับน้ำนมเข้าปากอย่างง่ายดาย

แม้จะเจ็บแต่เจ้าของใบหน้าซีดเซียวก็เป็นสุข สองมุมปากยกยิ้ม หางตาทั้งคู่โค้งลงทอดมองลูกชายดื่มน้ำนมอย่างกระหายหิว “เบาๆก็ได้ เหนียงจะให้เจ้าดื่มจนพอ”ปลายนิ้วเรียวงามตบก้นทารกน้อยจอมตะกละเบาๆ

“น่ารักเหลือเกิน”สวีเหม่ยยืนยิ้มแก้มแทบปริ สองตามองทารกน้อยตาไม่กระพริบ ตั้งแต่องค์ชายคลอดออกมาสวีเหม่ยแทบไม่ยอมให้ผู้ใดอุ้มเขาเลย จนกระทั่งฮองเฮาฟื้นนี่แหละนางจึงยอมส่งทารกน้อยคืนให้ผู้เป็นเจ้าของแท้จริง

“...ข้าแทบจะสิ้นลมก็เพราะเสียงร้องไห้ของเจ้า”ว่านหงโต้วตำหนิสวีเหม่ยอย่างไม่จริงจังนัก เเต่ก็เป็นความจริง เวลานั้นหากดับลมหายใจตนเองได้นางคงดับลมหายใจไปแล้ว

สวีเหม่ยคุกเข่า “หม่อมฉันผิดไปแล้ว ขอฮองเฮาทรงอภัย”

หงโต้วส่ายหน้า “ลุกขึ้นเถิด เราออกจากวังมาแล้ว ไม่มีฮองเฮา ไม่มีนางกำนัล” นางสบตาสวีเหม่ย “...และไม่มีองค์หญิงองค์ชายด้วย”

“...”เผิงสวีเหม่ยไม่ลุกขึ้นแต่กลับคุกเข่าอยู่เช่นนั้น ชั่วอึดใจก็กรานสองมือลงกับพื้นแล้วแตะหน้าผากตาม “ฮองเฮา ขอทรงโปรดเมตตา รับฟังคำขอร้องของผู้น้อยด้วยเถิด”

เห็นท่าทางนบนอบเกินศักดิ์ศรีผิดนิสัยสวีเหม่ยนางก็รู้แล้วว่าสิ่งที่นางกำนัลจอมปลอมอยากจะพูดนั้นย่อมหนักหนาเกินกว่าสวีเหม่ยจะตั้งบ่าโต้แย้งกับนาง “พูดมาเถอะ...”

“...ฮองเฮาละทิ้งวังหลัง เป็นตาย...กลับคืน...ไม่รู้ วันนี้ท่านเต็มใจละทิ้งตำแหน่งมารดาของแผ่นดิน แต่...องค์หญิงองค์ชายหาได้รับรู้ในข้อนี้ ขอพระองค์ทรงเมตตาโปรดประทานตำแหน่งอันควรให้แก่องค์ชายองค์หญิงด้วยเถิด หากมีตำแหน่งแห่งที่ วันหน้าหากแม้พระองค์ไม่ประสงค์จะกลับมา แต่วันใดเมื่อองค์หญิงองค์ชายคิดจะกลับคืนสถานะ...ขอพระองค์ทรงทิ้งทางเลือกให้พวกเขาด้วยเถิดเพคะ...”

คุณหนูลั่วก้มลงมองทารกน้อยที่ดื่มกินสายธารแห่งชีวิตอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่รู้ชะตาเลยว่าบัดนี้เขาได้ถูกมารดาริบตำแหน่งองค์ชายไปแล้ว เงยหน้าขึ้นผินคางมองตามลูกหญิงที่ร้องไห้โยเยไม่หยุดแล้วว่านหงโต้วจำต้องถอนหายใจ

“เรื่องนี้...ข้าหาใช่หญิงใจร้ายเห็นแก่ตัวเอง”ดรุณีน้อยโยกกล่อมทารกน้อยเบาๆ “...ลูกหญิงเป็นองค์หญิงสาม ลูกชายเป็นองค์ชายห้า ครั้งนี้ข้าผิดที่นำพาพวกเขามาลำบากกับข้า แต่ข้าไม่เคยคิดจะยึดในสิ่งที่ควรเป็นของพวกเขาเลย พาพวกเขาไปกับข้าครั้งนี้ หากวันหน้าพวกเขาอยากจะกลับมา...ข้าย่อมต้องเว้นตำแหน่งองค์ชายห้าและตำแหน่งองค์หญิงสามไว้ให้แก่พวกเขาอยู่แล้ว...”หรุบสายตามองผู้ที่หมอบกรานกับพื้นด้วยสายตารู้เท่าทัน “เจ้า...วางใจเถิด”

“ขอบพระทัยเพคะฮองเฮา ขอทรงพระเจริญพันปี พันๆปี”

“ลุกขึ้นเถิด”

“ขอบพระทัยเพคะ”สวีเหม่ยคลี่ยิ้มยินดีรีบลุกขึ้นแล้วปักสายตาและรอยยิ้มไปยังทารกน้อยที่หลับคาพระอุระของพระมารดาไปแล้ว

“ครั้งนี้ข้าจะรับในฐานะฮองเฮาเป็นครั้งสุดท้าย”ผู้มีรอยยิ้มเอื้ออารีอย่างมารดากล่าวเสียงหวาน “...ครั้งหน้าหากเจ้าหลงลืมมาเล่นละครวังหลังกับข้าอีก...เจ้าอย่าหาว่าข้าใจร้าย”

“...เพ...เจ้าค่ะ”จะกล่าวว่าเพคะสวีเหม่ยรู้ตัวก็รีบแก้คำทันควัน

“ดี” หงโต้วพยักหน้าพอใจ

“เช่นนั้นข้าน้อยจะส่งข่าวไปแจ้งฝ่าบาทให้ทรงทราบว่าเป็นองค์หญิงและองค์ชายน้อย...”คนผู้หนึ่งกระตือรือร้นจะส่งข่าวเพื่อรั้งตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทเอาไว้ นางแทบจะแน่ใจว่าป่านนี้ฮ่องเต้ต้องทรงพิโรธหนักแน่ คล้ายไม่มีความหวัง...หากแต่แท้จริงแล้วนางกลับแน่ใจเหลือเกินว่าตำแหน่งฮองเฮาและตำแหน่งไท่จื่อจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง...

“อย่าเพิ่งร้อนใจไป...เผิงสวีเหม่ย”คุณหนูลั่วยิ้มจางสายตาของนางตรึงอยู่บนใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดูของบุตรชาย “...ข้าคลอดก่อนกำหนดถึงสองเดือน เช่นนั้นอีกสองเดือนให้หลัง...ข้า...ค่อยหาทางอีกที”

ฮองเฮาช่างร้ายกาจ!!! “เจ้าค่ะ”เผิงสวีเหม่ยพยักหน้ารับฟังหากแต่ในใจนางกลับมืดมน ไม่เห็นทางเลยสักนิดที่จะส่งข่าวให้ฮ่องเต้ทรงทราบว่าพวกนางอยู่ที่นี่ ฮองเฮาจอมเจ้าเล่ห์เหมือนคล้ายจะเหลือบตามองมาอย่างรู้เท่าทันนางอยู่เสมอ จนคนที่ผยองมาทั้งชีวิตว่าตนเฉลียวฉลาดอย่างนางหนาวสันหลังครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นหลายๆครั้งที่นางนึกดีใจที่เลือกเดินในทางสายนี้ แทนที่จะนั่งเป็นฮองเฮาแล้วสู้กับหวงกุ้ยเฟยที่เฉลียวฉลาดมีทั้งปัญญาและมีฮ่องเต้หนุนหลัง

เรื่องนั้นนางไม่กลุ้มเพราะรอดพ้นจากสถานะแพ้มาแล้ว ที่กังวลคือเรื่องตรงหน้ามากกว่า หากแจ้งข่าวช้าสองเดือน การคาดคะเนก็จะพลาดไปอีกมาก ผู้ที่ฝ่าบาทจะมองหาจะเป็นหญิงมีครรภ์แก่ ทารกที่จะถูกค้นหาก็จะกลายเป็นทารกแรกเกิด มิใช่ทารกอายุสองเดือน!!!!

นี่ยังไม่รวมถึงว่าฮองเฮาจะเล่นตลกอะไรอีก!!!!

สวรรค์!!!!!!!!!!!!!!!!!

******************************************************************

 

               “เสด็จพ่อ ขอทรงโปรดละเว้นมารดาของหม่อมฉัน”เบื้องหน้าตำหนักทรงงานองค์ชายใหญ่และองค์ชายสี่ต่างคุกเข่าร้องขออภัยโทษให้กับมารดาของตนเอง “เสด็จพ่อ ขอทรงโปรดละเว้นมารดาหม่อมฉัน”

โทษภัยครานี้...ใหญ่หลวงนัก แม้จะได้ข่าวเร็วจากท่านตาแต่ก็มิอาจยับยั้งหรือเปลี่ยนแปลงอะไรได้เลยแม้แต่น้อย องค์ชายใหญ่และองค์ชายสี่เร่งเดินทางมาถึงเมืองหว่านไหลก็เพื่อหมายจะรักษาชีวิตของมารดาผู้ให้กำเนิด ทว่าคุกเข่ามาหนึ่งคืนกับอีกหนึ่งวัน ไม่กินไม่นอน แต่พระบิดากลับไม่อภัย เกากงกงได้นำพระดำรัสมาสั่งให้พวกเขาไปให้พ้น

“เสด็จพ่อ...”ร่ำร้องเสียงแห้งแต่ที่สุดกลับเป็นพวกเขาที่รู้คำตอบดีที่สุด มิใช่ทรงไม่อภัย...หากแต่เป็นเพราะ...อภัยให้ไม่ได้ต่างหาก!!! พระมารดาเอกตกเลือด เป็นตาย...ไม่รู้ สุขภาพนางไม่ดี ทารกในครรภ์...มิแน่ว่าจะปลอดภัย

“เสด็จพ่อ...ขอทรงโปรดเมตตาละเว้นมารดาของพวกกระหม่อมด้วย”องค์ชายใหญ่ก้มศีรษะลงกับพื้นครั้งแล้วครั้งเล่า แม้การกระทำของมารดาจะวู่วาม แต่ที่นางทำเช่นนั้นก็ด้วยร้อนใจแทนเขาทั้งสิ้น “เสด็จพ่อ....”

แล้วประตูตำหนักก็เปิดออก พระบิดาขององค์ชายทั้งสองก้าวเท้าออกมาด้วยสีพระพักตร์เครียดเคร่ง “เมื่อสองชั่วยามก่อนข้าสั่งให้เสี่ยวเกาจื่อมาบอกให้พวกเจ้าไปให้พ้นหน้าข้าไม่ใช่หรือ ทหาร...จงนำองค์ชายใหญ่และองค์ชายสี่ไปโบยคนละสิบไม้แล้วส่งกลับเมืองหลวง!!!”

“เสด็จพ่อ...”โดนโบยพวกเขาไม่กลัว กลัวก็แต่จะไม่มีมารดาเท่านั้น องค์ชายสี่ขยับเข้าจับชายผ้าพระบิดาในขณะที่องค์ชายใหญ่โขกคำนับ “...ขอทรงละเว้นมารดาของพวกกระหม่อมด้วย พวกนางโง่เขลา...แต่ทั้งหมดก็เป็นเพราะพวกกระหม่อม เป็นหม่อมฉันสมควรโดนลงโทษ”

“...”ทอดพระเนตรมององค์ชายทั้งสอง...ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงมารดาของพวกเขา สิ่งที่พวกนางทำ!!!...มันทำให้พระองค์อดไม่ได้ที่จะนึกชิงชัง ต่อให้เป็นมารดาของบุตร แต่ในฐานะสามี!!! สิ่งที่พวกนางทำกับสตรีนางเดียวที่พระองค์ถนอมนางเอาไว้ด้วยชีวิต มันยากเกินอภัย!!!!!!!!!!

หากไม่ใช่เพราะพวกนาง!!!!!! ถั่วภรรยาของเขามีหรือจะหาย!!! เป็นตายไม่รู้เช่นนี้!!!

“...ฮองเฮา...เป็นมารดาของแผ่นดิน พวกนางสองคนคิดร้ายต่อมารดาของแผ่นดิน พวกเจ้าในฐานะองค์ชายคิดว่าพวกนาง...สมควรมีโทษสถานใด?”ผู้เป็นพ่อถามเสียงเย็นชา สายตามองไปบนฟ้าเห็นอยู่ลิบๆว่าเจ้านกฉินยังคงร่อนปีกบินวนเป็นวงกลมกว้างๆรอบบริเวณเมืองหว่านไหลตามหาเหนียงของมันอย่างแข็งขัน สี่วันแล้ว...สี่วันแล้วที่พลิกทั้งเมืองก็ยังไม่พบตัวนาง!!!!!

โทษหรือ...คิดร้ายต่อมารดาของแผ่น สมควรตาย!!!! “เสด็จพ่อ!!! ขอทรงโปรดเมตตา”หากเป็นผู้อื่นพวกเขาย่อมเห็นด้วยที่มันผู้นั้นสมควรต้องตายชดใช้ แต่นี่กลับเป็น...กลับเป็นมารดาของพวกเขาเอง!!!!

เกิดในราชวงค์...ครอบครัวหาใช่...ครอบครัว!!! เมีย!...มิใช่ภรรยา บุตร...มิใช่ลูก ทั้งหมดคือลูก...แต่ไม่ใช่ทุกคนที่พระองค์ต้องใส่ใจ ทั้งหมดคือเมีย...แต่มิใช่ทุกคน...ที่พระองค์จริงใจ ผลประโยชน์ได้ชั่วตวงทุกอย่างไว้แล้ว...อย่างเที่ยงตรง!!!

แล้วพวกเขามีสิทธิ์อะไร!!! มีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องภรรยาและลูกของพระองค์!!!!!!!!!!!!!!!!

“...คิดร้ายต่อฮองเฮา ทำร้ายองค์ชาย...มีโทษสถานใด!!!!”คิดแล้วก็ให้โกรธกริ้วขึ้นเป็นทวีคูณพระสุรเสียงที่ตวาดออกมาจึงทำให้เข่าทุกคู่ในบริเวณนั้นตกลงกระแทกพื้นไม่กล้าเงยขึ้นมองเลยแม้แต่น้อยว่าโอรสสวรรค์ขัดเคืองถึงเพียงใดแล้ว ในเวลาสี่วันนี้อารมณ์ของหวงช่างแปรปรวนดั่งพายุแม้แต่เกากงกงที่รู้ทางลมดียังหลีกไม่พ้น นับประสาอะไรกับข้าราชบริพารโง่งมเช่นพวกเขา

“...ตอบ!!!! องค์ชายใหญ่ องค์ชายสี่...หากพวกเจ้ายังมีมโนธรรม จงตอบมา!!!!”

ดั่งฟ้ามืดตะวันดับ คำตอบแน่ชัดอยู่แล้ว “...โทษผิดคิดร้ายฮองเฮา ตายสิบครั้งก็ยังไม่สาสม”องค์ชายใหญ่ตอบเสียงสั่น

“...โทษทำร้ายองค์ชาย ประหารเสียบประจาน”องค์ชายสี่ตอบอีกคำถามหน้าขาวซีด

เสด็จพ่อถามขนาดนี้แล้ว ต่อหน้าทุกคนหากไม่ตอบก็เท่ากับไร้มโนธรรมต่อคนใต้หล้า ตอบ!!!...ก็อกตัญญูต่อมารดาของตนเอง

“เช่นนั้น!...”ตี้ฟั่นเทียนเหมือนคนเป็นบ้า ความเครียดเคร่ง ความสูญเสียกำลังทำให้คนเย็นชาผู้หนึ่งกำลังจะกลายเป็นคนอำมหิต “...เช่นนั้นองค์ชายที่ไม่รู้ถูกผิด เป็นองค์ชายไม่ดี หรือเป็นอาจารย์ของพวกเขา...ไม่ดี”

“เสด็จพ่อ!”องค์ชายสี่ใจหายรีบโขกศีรษะ “ขอพระองค์อย่าทรงกริ้ว เป็นลูกโง่เขลาๆ ขอทรงลงอาญา”ตอนนี้อย่าว่าแต่มารดาจะเอาตัวไม่รอด ตัวพวกเขาเองและพระอาจารย์เองก็จะพลอยโดนหางเลขไปด้วย!!!

“...”องค์ชายใหญ่ก้มหน้าลงมองรองเท้าของพระบิดานิ่ง ตระหนักได้ถึงประโยคหนึ่งในบทเรียน...ที่กล่าวถึงอ๋องเหลียงผู้ทรงธรรมที่สุดท้ายสูญเสียสนมรักไปจนคลั่งกลายเป็นทรราช เงยหน้าขึ้นมองเห็นความโกรธแค้นของพระบิดาก็พลันสะท้านในอก ครอบครัวเชื้อพระวงค์ที่สุดก็เป็นเช่นนี้ เป็นฮ่องเต้กับขุนนาง มิใช่พ่อกับลูก!!! “เสด็จพ่อพะย่ะค่ะ ก่อนเสด็จแม่จะถูกลักพาตัวไปนั้น พระนางได้เคยมอบสิ่งๆหนึ่งให้กับพวกกระหม่อม พระมารดากล่าวว่า...ภาพเหล่านี้จะมีค่าหากพระบิดายังหลงเหลือความรู้สึกดีๆต่อนางบ้าง วันนี้หม่อมฉันขอถวายภาพนี้เพื่อขอพระราชทานอภัยโทษให้มารดาของหม่อมฉัน ขอทรงโปรดวินิจฉัย!!!!”องค์ชายใหญ่พูดขึ้นอย่างฉะฉานแล้วทำสัญญาณให้ขันทีติดตามนำม้วนภาพเข้ามาให้ ถึงเวลานี้แล้ว ในเมื่อเหตุทั้งหมดเกิดจากพระมารดาเอกก็ย่อมต้องใช้นางแก้ไข

“เสด็จแม่ประทานภาพนี้ให้พวกกระหม่อมเป็นของขวัญ เพื่อวันหนึ่งวันใดพวกหม่อมฉันจะได้นำถวายคืนให้เสด็จพ่อ เช่นนั้นลูกขอถวายคืน ขอทรงโปรดเว้นโทษตายมารดาด้วยเถิด”องค์ชายสี่เองแม้รีบร้อนออกจากเมืองหลวงแต่ก็มิได้ลืมสิ่งสำคัญสิ่งนี้

แม้...ไม่อยากมอง แต่พระหัตใหญ่กลับรับม้วนภาพนั้นไปคลี่ดู เห็น...รูปเม็ดถั่วแดงอวบอ้วนมีหน่ออ่อนแทงยอดขึ้นมาชูใบน้อยๆสามใบพระหฤทัยแข็งกระด้างก็พลันอ่อนลงถึงสามส่วน นึกถึงรอยยิ้มของหงโต้วยามนางยิ้มชอบอกชอบใจได้ติดตา ยังจำได้ดีว่านางพอใจมากเพียงไรเมื่อเห็นภาพนี้คราแรก พระองค์ยังจำได้ดีว่านางน่ารักน่าเอ็นดูเพียงไร ชอบกินเนื้อย่างมากเพียงไหน เป็นพระองค์เองที่ใช้สองหัตนี้ป้อนนางให้อิ่มเอมมีความสุข เป็น...

ข้าขอร้องท่าน หนึ่งประโยคที่นางทิ้งไว้...คือคำขอร้อง

อีกหนึ่งประโยคที่นางย้ำคือพันธะระหว่างนางและพระองค์ นางยังคงรู้ตัวว่าตนเองนั้น คือ...หวงไท่จื่อเฟย พระชายาเอกในองค์รัชทายาท

               รับอีกภาพมาคลี่ดูก็เห็นถั่วต้นหนึ่งเลื้อยพันกิ่งไม้โบกฝักถั่วงามหกฝักอย่างร่าเริง ให้หวนนึกถึงเมืองชายแดน ครั้งนั้นนางมีความสุขมากเพียงไรเมื่อได้พบครอบครัว เขา...ยังจำได้ดี ยังได้ยินเสียงนางร่ำไห้เป็นเด็กๆโทษว่าเป็นเพราะเขาแต่งนางมา นางจึงไม่ได้อยู่ใกล้ชิดครอบครัว เขาในตอนนั้นเพราะพึงใจนางยิ่งกว่าหญิงใดในใต้หล้าถึงกับรับปากนางว่าปีหน้าจะให้นางได้พบครอบครัวอีกครั้งเป็นการไถ่โทษที่แต่งนางมาไกล แม้จะไม่ถูกมารยาทนักที่จะอนุญาตให้นางซึ่งในตอนนั้นเป็นถึงจื่อเฟยของแผ่นดินได้มาเยือนเมืองชายแดนอีกในปีหน้า...แต่เพราะเป็นนาง...ต่อให้ผิดเขาก็ยังคงตั้งใจ...จะให้นางสมหวัง เพื่อนาง...จะได้ยิ้มอย่างเป็นสุข

เห็นแก่ข้า...ละเว้น หนึ่งประโยคที่ทิ้งไว้คือขอให้ละเว้นผู้ที่ทำให้นางต้องตกเลือด

แค้นเคือง! ชิงชัง!! โกรธแค้น!!!...ที่สุดกลับสะดุดความรู้สึกที่มีต่อ...นาง

ไม่อยากให้ ไม่อยากสนใจ ไม่อยากให้นางสมหวัง...ที่สุด...กลับลืมรอยยิ้มของนางไม่ลง

หงโต้ว ว่านหงโต้ว!!! เจ้าฉลาดยิ่งที่ส่งภาพพวกนี้ให้ข้าหวนนึกถึงช่วงเวลาเหล่านั้น จะไม่อภัย!!! ก็เท่ากับประกาศว่าข้าหมดเยื่อใยต่อเจ้า อภัย!!! ก็เท่ากับละเว้นคนผิด!!!!

เจ้า...ทำเกินไปแล้ว!!!!

“หลี่กุ้ยเฟยและซุยกุ้ยเฟยให้คุมขังเอาไว้ก่อน ความผิดของพวกนางยังคงมีอยู่ ฮองเฮาเป็นผู้ดูแลวังหลัง เมื่อนางกลับมาแล้วค่อยให้นางตัดสิน...”ฮ่องเต้ทิ้งคำพูดเย็นชาไร้อารมณ์ไว้ไม่กี่ประโยคแล้วหันหลังเดินกลับเข้าตำหนัก แต่มารดาขององค์ชายใหญ่และองค์ชายสี่กลับรอดพ้นจากผ้าแพรขาวที่จะขึงพวกนางกับขื่อคาน

“ขอเสด็จพ่อทรงพระเจริญ หมื่นปีหมื่นๆปี ขอเสด็จแม่ทรงพระเจริญพันปีๆ”องค์ชายทั้งสองสรรเสริญพระมารดาเอกด้วยความจริงใจ แม้ตัวนางไม่อยู่...แต่นางก็ยังคงเหลือบารมีคุ้มครองพวกเขาไว้

มองม้วนภาพทั้งสองในมือเสด็จพ่อที่เดินกลับเข้าตำหนักแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหนาววูบในอก ที่แท้แล้ว...ความสัมพันธ์ฉันพ่อลูกยังไม่เหนียวเเน่นเท่าความรู้สึกที่พระบิดาเอื้อเอ็นดูต่อพระมารดาเอก เป็นนาง...ที่เป็นผู้มีอำนาจในมืออย่างแท้จริง

เป็นนาง...ผู้กุมพระทัยฮ่องเต้!!!!

ม้วนภาพถูกนำถวายไปแล้ว คงเหลือแต่กล่อง องค์ชายใหญ่ยื่นมือไปแตะกล่องนั้นเบาๆก่อนจะดึงมาถือด้วยความรู้สึกละมุนละไมในใจ “เสด็จแม่...”

น้ำเสียงที่เจือทั้งความเสียดายและความห่วงหาทำให้องค์ชายสี่สะดุดลมหายใจนิดหนึ่งก่อนจะทำสีหน้าหงุดหงิดกระชากกล่องแพรเปล่าของตนจากขันทีข้างกายมาถือไว้แล้วเดินตึงๆลงบันไดไป

หากแต่ใครจะรู้...ภายใต้ใบหน้าไม่พอใจขององค์ชายสี่...กลับเจือไปด้วย...บางสิ่ง                                                                                                                       

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 51 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 31 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 12 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 11 ) Vote
ลุ้นๆ
( 136 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 16 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 14 ) Vote
COMMENTS
sasisand5900
16 ต.ค. 2559 / 16:30
สงสารถั่วน้อยมาก แต่ดีแล้วแหละ ที่หนีไปได้
Preeda
24 ก.ย. 2559 / 22:42
เย้ๆๆๆๆมาแล้
shikimate
24 ก.ย. 2559 / 05:37
แวะเข้ามาดูทุกวัน...เผื่อไรท์จะแต่งต่อเสร็จแล้ว เรื่องนี้สนุกนะคะ
Sasiwan 2507
24 ก.ย. 2559 / 01:15
ค้างงงงงค่า ขอบคุณมากค่ะสนุกมาก
piggy
23 ก.ย. 2559 / 21:17
รอ...ล้อ รอ มาต่อไวๆนะ จุ๊ฟๆ
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 409,025 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required