HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 407,494 ครั้ง
ถั่วลูกหญิง

               เป็นข้าอาภัพ!...เป็นฟ้าไม่มีตา!!...เป็นสวรรค์ไม่ยุติธรรม!!!

ดวงวิญญาณดวงหนึ่งร่ำไห้สะอื้น บนเส้นทางแห่งมรณังดวงวิญญาณผู้พ้นบาปมากมายกำลังต่อแถวยาวเดินไปเบื้องหน้าด้วยสีหน้าเฉยชา ไร้ทุกข์ ไร้กังวล คงมีแต่ดวงวิญญาณหญิงดวงนี้กระมังที่ร่ำไห้จนเป็นที่หนวกหูแก่ยายเมิ่งที่กำลังตักน้ำแกงแจกจ่ายให้แก่เหล่าวิญญาณที่กำลังจะเดินทางสู่ภพหน้า

“ดื่มเสีย จงลืมเลือนภพนี้เริ่มต้นใหม่ภพหน้า”ยายแก่ตักน้ำแกงใส่ถ้วยแล้วยื่นให้แก่ดวงวิญญาณชายตรงหน้า เมื่อเขารับไปดื่มอย่างว่าง่ายยายเมิ่งจึงมีเวลาชำเลืองมองที่มาของเสียงสะอื้นไห้ที่ดังใกล้เข้ามาทุกที จากที่ได้ยินเเว่วๆอยู่ไกลๆบัดนี้เสียงนั้นใกล้เข้ามาทุกที ยายเฒ่าขมวดคิ้วงุนงงไม่เข้าใจ จริงอยู่ว่าวิญญาณทุกดวงล้วนมีห่วงมีอาลัย แต่กว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่ต้องผ่านภูเขาผาด่านแห่งการละทิ้งมาหลายครั้งหลายครา ยิ่งผ่านด่านมากเท่าใดดวงวิญญาณเหล่านั้นจะยิ่งสงบยิ่งขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมาถึงประตูทวารแห่งนี้ดวงวิญญาณทุกดวงจึงสงบดุจผ้าขาวสะอาดที่พร้อมจะรับหมึกวาดลวดลายใหม่ สีหน้าของพวกเขานิ่งสงบและยอมรับ ตั้งแต่ยายเมิ่งยืนแจกน้ำแกงมายังไม่เคยได้ยินเสียงร้องไห้ใดโศกเศร้าดังเช่นเสียงของวิญญาณดวงนั้นเลยแม้สักครั้ง ฟังเสียง...ก็ให้ยิ่งสงสัยว่าเหตุใดหนอจึงไม่ปล่อยวาง เหตุใดจึงร่ำไห้ตัดใจไม่ลง ถึงด่านลืมเลือนแล้วไยยังร่ำไห้ราวกับการเดินทางอันยาวไกลในแดนดินแห่งมรณามิได้ช่วยเยียวยาความทุกข์โศกในใจอดีตมนุษย์ผู้นี้เลยแม้แต่น้อย

เร่งตักน้ำแกงแจกจ่ายจนสุดท้ายเจ้าดวงวิญญาณหนวกหูก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้า ยายเมิ่งยื่นน้ำแกงให้พลางยืนมองวิญญาณตนนั้นรับน้ำแกงไปด้วยมือที่สะท้านตามแรงสะอื้นฮือๆของนาง

เป็นวิญญาณหญิงที่งามนัก แรงบุญที่นางมีเปล่งประกายขาวกระจ่างบอกชัดถึงวาสนาอันสูงส่งและความพรั่งพร้อมที่นางจะได้รับในภพหน้า เป็นผู้มีบุญ? แต่เหตุไฉนจึงร่ำไห้ไม่หยุดเช่นนี้?

ยายเมิ่งสงสัยยังไม่ทันได้คลายสงสัยเจ้าดวงวิญญาณตรงหน้าก็สะลักน้ำแกงออกมาจนสิ้น “อะไรกัน!!!” วิญญาณที่กลืนน้ำแกงของนางไม่ลงยายเมิ่งไม่เคยพบไม่เคยเห็น รีดรอยย่นบนหน้าแล้วเบิกตามองดวงวิญญาณตรงหน้าถือถ้วยร่ำไห้ฮือๆแล้วตักน้ำแกงถ้วยใหม่ให้นาง

“ดื่ม!!!”สั่งแล้วกำหนดจิตบังคับให้ดวงวิญญาณตนนี้ดื่มน้ำแกงเพื่อเร่งให้นางไปเกิดเสียไวๆ

แค่ก!!! หากแต่ผลยังคงเดิม นางสำลักน้ำแกงออกมาจนสิ้น ยามนั้นยายเมิ่งผู้ทำงานแสนน่าเบื่ออย่างไม่รู้เหน็ดรู้เหนื่อยถึงกับเท้าเอวตวาดเสียงดังออกมา “เจ้าดวงวิญญาณร้าย!!! บังอาจบ้วนน้ำแกงเเสนอร่อยของข้าออกมาถึงสองครั้ง!!! เจ้าชื่อเเซ่อะไร ห๊า!!!!!”โมโหก็อาละวาดออกไป เหล่าผู้คุมวิญญาณพากันสะดุ้งสุดกายเหลียวมองมากันพรึบ

นางโมโหก็เงื้อกระบวยในมือทำท่าจะทุบดวงวิญญาณเจ้าน้ำตาตรงหน้า ปากก็ตวาดไปอย่างนั้นด้วยรู้ดีว่าวิญญาณที่กำลังจะไปจุติหาได้มีปากโต้ตอบไม่ ต่อให้นางเงื้อกระบวยทุบเข้าจริงๆเหล่าวิญญาณไร้ทุกข์ไร้อารมณ์หาได้รู้จักหลบหลีก

ทว่า!!! ดวงวิญญาณเจ้าน้ำตาตรงหน้ากลับขยับหลบกลัวจะโดนตี ถอยไปก้าวหนึ่งก็ร้องไห้ฮือๆ “ผู้น้อยแซ่หลู้...ชื่อเสวี่ยอิง”

กระบวยในมือยายเมิ่งถึงกับตกลงกับพื้น เหล่าผู้คุมเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้ “เหตุใดวิญญาณตนนี้ยังจดจำภพเดิมได้แน่นเหนียวเช่นนี้ นางยึดติดเช่นนี้เกรงว่าจะมีจิตพยาบาท!”ผู้คุมตัวโตตนหนึ่งคาดเดา สองตาแดงก่ำเบิกกว้างเพ่งพิศวิญญาณตรงหน้าเขม็ง

ยายเมิ่งสั่งบริวารสี่ตนข้างกายแจกจ่ายน้ำแกงต่อไปในขณะที่ตนเองละมือมาให้ความสนใจดวงวิญญาณดื้อด้านตรงหน้า

น้อยนักที่จะมีดวงวิญญาณที่ดื้อดึงเช่นนี้ หากเป็นเช่นดังผู้คุมวิญญาณว่าก็ต้องนำดวงวิญญาณนี้ไปเริ่มเดินทางอีกครั้ง เริ่มใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่าจนกว่านางจะยอมละลืมปล่อยวางความยึดติดที่มีอยู่ เวลาแห่งการเกิดก็จะถูกเลื่อนออกไปเรื่อยๆที่สุดหากยังไม่สามารถไปเกิดได้ดวงวิญญาณของนางย่อมติดอยู่ในปรโลกไปชั่วนิจนิรันดร์ แล้วคู่ของดวงวิญญาณตนนี้ที่เทพเย่ว์เซี่ยเหล่าเหรินได้ผูกเอาไว้ย่อมได้รับผลกระทบ ภพชาติเปลี่ยนคู่หรือไร้คู่ย่อมเกิดความเสียหายใหญ่หลวง

“เปิดดูภพหน้าของวิญญาณตนนี้ซิ”ยายเมิ่งสั่งผู้คุมตรงหน้าพลางกำหนดจิตดูอดีตชาติของวิญญาณตนนี้อย่างรวดเร็วก่อนสีหน้าเรียบเฉยจะซีดลง แววตาไร้ความรู้สึกกลับเจือด้วยความ...เห็นใจ ที่แท้...ที่ลืมไม่ได้ก็เพราะเช่นนี้ ลูกก็มิได้ให้กำเนิด ต้องตายตกตามกัน พลัดพรากสามีกลับมิสนใจมาดูใจ ต้องตายอนาถเป็นวิญญาณ...พยาบาทรัก

“เรียนท่านยายเมิ่ง เราต้องส่งดวงวิญญาณหลู้เสวี่ยอิงไปเกิดยามเหม่า(ตี5-7โมง) พระสนมเอกหวินแคว้นเฉ่าจะมีพระประสูติกาลองค์หญิง ภพหน้าวิญญาณดวงนี้จะได้ไปเกิดเป็นองค์หญิงเพื่อแต่งให้กับฮ่องเต้แคว้นฉี เว่ยซื่อหลาง”

“เว่ย ซื่อ หลาง”ดวงวิญญาณตรงหน้าทวนคำสามคำนั้นด้วยอารมณ์โกรธแค้น ภพหน้าจะเกิดเป็นหมูเป็นหมานางไม่สนใจ ภพใหม่ขออย่าได้เจอะเจอคนผู้นี้อีกเท่านั้น พอ!!! “ข้าไม่ไป!!! ข้าไม่เกิด!!!”

เหล่าผู้คุมโลกวิญญาณถึงกับตะลึงเหตุใดวิญญาณตนนี้มาถึงที่นี่แล้วยังมีอารมณ์มีความรู้สึกที่ชัดเจนเช่นนี้ได้ “นี่ก็ใกล้ยามเหม่าแล้วหากไม่รีบส่งนางไปจะไม่ทันกาล แยกจิตนางเถิด!!!”

เมื่ออาลัยภพเดิมจนสำลักน้ำแกง ทางเดียวที่จะทำให้วิญญาณละทิ้งอดีตได้เหลือเพียงทางเดียวเท่านั้น นั่นก็คือแยกจิตรู้สึกจดจำของนางออกมาเสียเท่านั้น กฎวิญญาณการละทิ้งภพอดีตก็คือการใช้กรรมอย่างหนึ่ง เมื่อละทิ้งไม่ได้ก็จะต้องรับกรรมทุกข์ทนเช่นนั้นไป

“ไม่!!! ข้าขอร้องพวกท่าน ข้ายอมไม่ผุดไม่เกิดวนเวียนอยู่ที่นี่ แต่ไม่ยอมพบเว่ยซื่อหลางผู้นั้นอีก!!!”ดวงวิญญาณผู้นั้นคุกเข่าส่ายหน้าผมยาวรุ่ยร่ายสะบัดไปมา

“...”ยายเมิ่งเม้มปากหนักใจ ผู้ที่เมินเฉยต่อนางในวาระสุดท้ายในภพก่อนก็คือสามีของนางในภพหน้า ที่แท้แล้วคู่กันแล้วย่อมหนีกันไม่พ้น ชาติที่แล้วมีกรรมขีดขั้นต้องตายจาก ภพใหม่มีบุญใหญ่หนุนได้ครองคู่...แต่วิญญาณหญิงผู้นี้กลับชิงชังคู่ของตนอย่างฝังลึก

“ท่านยายยามเหม่าแล้ว...”เวลาในปรโลกวิ่งเร็วรี่ กระพริบตาเพียงครั้งเดียวผ่านเป็นโมงยาม “...ต้องพานางไปแล้ว”

“ไม่!!!! ข้าไม่ยอม!!!!”หลู้เสวี่ยอิงตวาดกลับยกมือขึ้นป้องตนเอง

วืดดดด ยามนั้นผู้คุมวิญญาณเงื้อมือขยุ้มดวงวิญญาณหมายกระชากจิตของนางออกมาทว่าสิ่งที่คว้าได้กลับเป็นตัวดวงวิญญาณทั้งดวง

“ทำอย่างไรดี!!!”วิญญาณที่ดื้อดึงเช่นนี้!!!

“ช่างดื้อด้านยิ่ง!!!”ทุกคนลงความเห็นเดียวกัน “นางยอมแตกดับแต่ไม่ยอมลืมเลือนความเจ็บปวด...จิตของนางผู้นี้หลอมรวมผนึกเป็นหนึ่งจะชำระทิ้งต้องใช้เวลา...”

“ท่านยายทำอย่างไรดี จะล่วงยามเหม่าแล้ว...”ฤกษ์เกิดกำลังจะเคลื่อนคล้อย ผู้เป็นคู่ครองในภพหน้าของนาง หากมิส่งนางผู้นี้ไปเกิด เว่ยซื่อหลางผู้นั้นที่สุดย่อม...

หากเป็นวิญญาณบาปที่ต้องไปใช้กรรมพวกเขาย่อมมีที่เกิดมากมายให้นางไป ทว่าวิญญาณใดๆที่พอมีบุญอยู่มากต้องไปเกิดเสวยบุญก็ย่อมต้องลำบากดูเวลายามเกิด ส่งไปตามบุญวาสนาตามเวลาให้กำเนิดนั้น เพื่อผู้มีบุญจะได้เป็นลูกเศรษฐี เป็นคุณหนู คุณชาย เป็นองค์หญิง เป็นองค์ชายตามบุญที่ได้สั่งสม หาใช่ผลักออกไปเป็นหมูเป็นหมาสุ่มมั่วไป ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ล้วนเป็นไปตามบุญกรรมทั้งสิ้น

“ดียิ่งนัก!!! ยอมแตกดับไม่ยอมไปเกิด!!!”ทั้งสังเวชทั้งโมโหยายเมิ่งร่ำๆอยากจะทำลายดวงวิญญาณตนนี้ให้แตกดับสมใจเจ้าของ นางปากร้ายแต่แท้จริงแล้วใจนั้นหาได้ร้ายจริงๆไม่ “เจ้าวิญญาณโง่ ภพเดิมเจ้าทุกข์ทนแต่ภพใหม่หาเป็นเช่นนั้นไม่ ไปเกิดเป็นองค์หญิงแคว้นเฉ่า ไม่พ้นสามปีพระสนมเอกหวินจะถูกวางยา การตายของพระสนมเอกคนโปรดจะทำให้เจ้าผู้เป็นบุตรสาวได้รับความรักความเอ็นดูอย่างที่สุดจากพระบิดา ภพหน้าจะมีแต่คนรักคนเกรงใจเจ้า จงไปเกิดเสีย”

“ไม่!!!!!”คำตอบของหลู้เสวี่ยอิงยังคงเดิม “หากต้องพบเว่ยซื่อหลางข้ายอมอยู่ที่นี่ชั่วนิรันดร์!!!!!”หากเป็นวิญญาณบาปยังพอจะเอาโซ่แส้เฆี่ยนตีให้รู้สำนึกบ้าง แต่นางผู้นี้กลับเรืองรองด้วยแรงบุญ อานิสงค์ผลบุญแผ่รัศมีคุ้มครองเหล่าผู้คุมจึงได้แต่จนใจได้แต่ออกปากเกลี้ยกล่อมให้วิญญาณดื้อยอมตามไปผุดไปเกิดเสียที

“ชาติที่แล้วขาดบิดารักชาตินี้จะมีพ่อตามใจ ชาติที่แล้วขาดมารดาใส่ใจชาตินี้จะพรั่งพร้อม เหนียงรักเจ้ายิ่งกว่าสิ่งใดตามใจทุกสิ่ง เช่นนี้แล้วยังจะดื้ออีก!!!!”

“ท่านยายเลยยามเหม่าแล้ว!”ช้าเพียงนิดชีวิตก็เปลี่ยนแปลง พระสนมเอกผู้หนึ่งที่จะต้องให้กำเนิดองค์หญิงผู้มีวาสนากลับต้องสูญเสียองค์หญิงไปด้วยไม่มีวิญญาณที่เสมอด้วยวาสนาตามฤกษ์เกิดไปจุติ

“เจ้า!!!”ยายเมิ่งโมโหหนักแต่ก็จนใจเมื่อวิญญาณหญิงตรงหน้าแม้จะดื้อดึงแต่ที่จริงกลับเป็นเหมือนวิญญาณเด็กเล็กๆที่เอาแต่ร่ำไห้เอาแต่ใจ พลิกมือคราหนึ่งสมุดเล่มหนาก็ปรากฏในมือ นิ้วเหี่ยวชราพลิกหาทางแก้ไข

“อ่า...ยามเฉิน ว่านฮองเฮาให้กำเนิดฝาแฝดองค์ชายองค์หญิง...”ยายเมิ่งร้องยินดี ชะตาหญิงแซ่ว่านชาตินี้จะได้เป็นมารดาองค์ชาย ไม่มีวาสนาได้มีองค์หญิง ตั้งครรภ์คลอดออกมาองค์หญิงต้องสิ้นชีพเพราะอ่อนแอ เมื่อพลาดส่งดวงวิญญาณดวงนี้ไปไม่ทันพระสนมเอกหวินแคว้นเฉ่า เช่นนั้นก็ส่งไปอาศัยร่างองค์หญิงแคว้นฉินก็แล้วกัน แม้การเปลี่ยนจากมารดาพระสนมเอกเป็นมารดาฮองเฮาออกจะเกินวาสนาวิญญาณแซ่หลู้อยู่บ้าง แต่มีเพียงทางนี้เท่านั้นที่พอจะแก้ปัญหาได้ ขอเพียงเกิดในร่างในชาติภพที่เสมอด้วยบุญของนางเท่านั้นก็ถือเป็นอันจบ หน้าที่ของปรโลกคือส่งคนไปเกิดเพื่อใช้กรรมตามบุญบาป ด้ายแดงเทพแสงจันทร์เป็นผู้ผูกท้ายที่สุดก็จะลากโยงเข้าหากัน บุรุษผู้นั้นติดค้างย่อมต้องชดใช้แก่วิญญาณโหยหวนตนนี้

“เช่นนั้นข้าจะนำนางไป...”ผู้คุมพร้อมแล้ว หากแต่วิญญาณกลับไม่พร้อม “...ส่งนางให้ว่านฮองเฮา”

“แต่ท่านยาย!!! นั่นมันเกินวาสนาของนาง อีกทั้งการเปลี่ยนมารดาส่งผลใหญ่หลวง!!!”เงาดำสูงใหญ่ร้องคัดค้านเสียงประสาน ลำพังไปไม่ทันก็ย่ำแย่แล้ว นี่ถึงกับเปลี่ยนมารดา!!! จากที่เป็นเพียงองค์หญิงจากพระสนมเอก กลายเป็นองค์หญิงของฮองเฮา วาสนาที่ว่าสูงเทียมฟ้าบัดนี้ลอยพ้นเมฆ!!!

“...”ยายเมิ่งรู้ว่าตนเองลำเอียง แต่ในเมื่อนางมีใจชอบพอจะช่วยนางก็จะทำ หญิงชรากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ “...ข้ามีแผน แม้ครั้งนี้ส่งนางผู้นี้ไปเกิดเกินวาสนาบ้าง แต่หากสามารถนำดวงวิญญาณดื้อด้านของหนิงซูเจี้ยนและหยางขุยมาสู่ปรภพได้ อะไรจะเกิดขึ้น...ข้าจะขอรับเอาไว้เอง”ยายเมิ่งตบอก

“อ่าาาา”ยายเมิ่งผู้นี้แท้จริงแล้วเป็นถึง... อีกทั้งวิญญาณหนิงซูเจี้ยนและหยางขุยคู่นี้ก็เป็นเรื่องยุ่งยากตึงมือที่ทำให้ปรภพวุ่นวายมานับครั้งไม่ถ้วน เดิมทีพวกเขา...คนหนึ่งเป็นธิดาเจ้าสมุทร เป็นไข่มุกเม็ดหนึ่งไม่รู้เหตุใดจึงไปรักกับหินเซียนทึ่มทื่อผู้ทำหน้าที่ผนึกใต้หล้าได้ ความรักครั้งนี้ถือว่าผิดมหันต์ หินเซียนหยางขุยบำเพ็ญตบะอยู่ใต้พื้นโลกจะมีความรักกับธิดาเจ้าสมุทรไม่ได้!!! ผิดกฎทั้งมวล!!! ฟ้าดินไม่เห็นชอบ เซียนเทวดาล้วนห้ามปรามแต่พวกเขาไม่รับฟังซ้ำยังฝ่าฝืนดึงดันอยู่ร่วมกัน สุดท้ายต้องรับโทษ!!! ให้มาชดใช้ความผิด เกิดมาเพื่อพบ...และรัก พลัดพรากกัน11ชาติ ให้พบให้รักกันให้หนำใจและให้พรากจากเจ็บปวดทุกภพทุกชาติ เมื่อครบ11ชาติแล้วสวรรค์จะแยกพวกเขาจากกันชั่วนิจนิรันดร์ ถึงวันนั้นพวกเขาทั้งสองคงรู้สำนึกแล้ว หินเซียนต้องสถิตอยู่ ณ แกนโลกเพื่อรักษาไฟนรกร้อนระอุ ไข่มุกหมื่นปีกลับคืนสู่มหาสมุทรเพื่อดำรงไว้ซึ่งความเย็นฉ่ำของสายน้ำ

ชาติหนึ่งให้เขาไปลากดวงตะวัน ชาตินั้นให้นางไปเกิดเป็นดอกไม้ ให้แหงนมองเขาทั้งวันแล้วโดดเดี่ยวในความมืดมิด

ชาติหนึ่งให้นางไปเกิดเป็นปลา ให้เขาไปเกิดเป็นแมว อีกชาติให้เขาเป็นพี่เขยให้นางเป็นน้องสะใภ้ ชาติต่อมาให้นางและเขาเป็นพี่น้องต่างพ่อแม่ร่วมอาศัย รับกรรมชาติเเล้วชาติเล่าที่สุดชาติสุดท้ายสองเซียนก็หาได้หวาดหวั่นเกรงกรรม ไม่เกรงชาติภพใหม่ แต่ไม่ยอมผ่านกรรมชาติภพสุดท้ายเพื่อแยกจาก... ครั้งนี้ส่งหลู้เสว่อิงไปผิดที่ก็เพื่อเสี่ยงดูว่าจะเป็นผลหรือไม่เท่านั้น!!!

“ข้าไม่ไป!!!!”

“จะพลาดอีกไม่ได้!!!”ว่าแล้วยายเมิ่งก็พลิกมือกำหนดพลังแล้วคว้าจับดวงวิญญาณตรงหน้า “ไป ข้าจะไปส่งเจ้าเอง”ดื้อดึงนักใครก็จับดวงวิญญาณตนนี้ไม่อยู่ ที่สุดจึงต้องเป็นนางเองที่ต้องลงมือด้วยวิธีรุนแรง

“ฮืออออออ”ผู้อื่นลากจูงนางไม่ได้แต่ยายเมิ่งกลับกระชากนางติดมือไปอย่างง่ายดาย

“...”ในขณะที่วิญญาณหญิงแซ่หลู้ร่ำร้องยายเมิ่งก็ได้แต่ทอดถอนหายใจ “อยู่ในปรโลกหมื่นปี มีวิญญาณแปดดวงที่เป็นเช่นนี้ เจ้าเป็นดวงที่เก้า...”

“ฮือออออออ”

ผู้คุมวิญญาณตามมาเบื้องหลัง ก้าวพ้นทวารประตูออกมาก็ปรากฏตัวอยู่ในห้องกว้างที่ดูโกลาหลด้วยผู้คนที่วิ่งพล่าน บนเตียงหลังนั้นมีร่างดรุณีเยาว์วัยผู้หนึ่งกำลังนอนทอดกายอยู่ สองมือของนางจับอยู่กับผ้าที่มัดโยงลงมาจากขื่อคาน ที่ปากคาบผ้าไว้ชิ้นหนึ่ง ผุดหยัดร่างต่อสู้กับความทรมาน ใบหน้างดงามของนางชื้นไปด้วยเหงื่อและน้ำตา ท้องของนางกลมโต สองขาของนางชันขึ้นหากแต่กลับไร้วี่แววว่าจะได้ให้กำเนิดในเวลาอันใกล้

“ผู้นั้นคือมารดาของเจ้า ว่านฮองเฮา”ยายเมิ่งกล่าวขณะยืนรอ มองไปฝั่งตรงข้ามวิญญาณผู้มีบุญญาธิการได้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมด้วยผู้ส่งตัว ต่างฝ่ายต่างมองกันเงียบๆ ต่างฝ่ายต่างรู้จักกันดีจึงได้แต่พยักหน้าให้เป็นการทักทาย 

“อ๊า!!!”

“ฮองเฮาเพคะ ออกแรงเบ่งเพคะ!!!”หลู้เสวี่ยอิงเหมือนเห็นตนเอง ก่อนตายนางก็ทรมานเช่นเดียวกับที่หญิงคนนี้ ต่างกันคือผู้คนรอบกายของสตรีที่กำลังคลอดนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าทุกคนเป็นอันหนึ่งอันเดียว มีเป้าหมายและหวังดีต่อหญิงผู้นี้อย่างแท้จริง ต่างจากนางที่ต้องผ่านวาระสุดท้ายพร้อมมิตรแท้เพียงคนเดียว เขาผู้นั้น...หาได้เหลียวแลนางไม่ คิดแล้วขยับตัวดิ้นรนให้หลุดพ้นจากมือของหญิงชราด้วยแรงอารมณ์ ทว่ามือเหี่ยวย่นที่กระชับคอเสื้อนางนั้นเพียงแค่ไหวเบาๆเท่านั้น แม้นางจะดิ้นรนปานใด ดูคล้ายกับว่า...หาได้สร้างความรำคาญกับยายเมิ่งไม่ แววตาแจ่มใสของหญิงชรายังคงมองว่าที่มารดาของนางอย่างสนอกสนใจ

“อื้ออออออออออ............อื้อออออออออออออ”

“คลอดแล้วเพคะ!!!”แล้วทารกน้อยก็ผลุบออกมา เป็นทารกหญิงตัวเล็กบอบบางยิ่งกว่าอะไร

“เป็นองค์ชายหรือองค์หญิง!!!”

“...เป็น...เป็น...องค์หญิงเพคะ”

“ทำไมลูกข้าจึงไม่ร้อง...”

“...”

 “สวีเหม่ย!!!!”ผู้ให้กำเนิดตะคอกถามด้วยร้อนใจห่วงใยบุตรของตน

“ฮองเฮาโปรดลงอาญา หม่อมฉันสมควรตาย!!!! องค์หญิง...องค์หญิง...องค์หญิงสิ้นพระชนม์แล้วเพคะ!!!!!!”

ตามชะตาองค์หญิงของว่านหงโต้วหมดลมไปก่อนจะคลอด เนื้อตัวของทารกหญิงขาวซีด ร่างเล็กกระจ่อยร่อยพริ้มตาหลับไม่ลืมตาดูโลก ด้วยครรภ์กระทบกระเทือนบ่อยครั้งอีกทั้งยังคลอดยาก องค์หญิงที่บอบบางกว่าจึงสิ้นพระชนด้วยเหตุนี้

 “ไม่!!!!”หงโต้วส่ายศีรษะไม่ยอมรับผล หากแต่ลูกในท้องของนางอีกคนกลับดีดดิ้นจะออกมาในเวลาที่ผู้เป็นมารดากำลังสิ้นหวังหมดแรงกายแรงใจ “อ๊า!!!!!!”

ผู้มารอจุติฝั่งตรงข้ามเรืองรองด้วยรัศมีแห่งบุญวาสนายิ่งกว่าวิญญาณขี้แยที่ยายเมิ่งกุมตัวไว้ เมื่อได้เวลาบุรุษผู้นั้นก็พลิ้วกายหายเข้าไปในท้องของผู้ให้กำเนิดโดยไม่ต้องบังคับ พริบตาเดียวก็คลอด

ฮองเฮากรีดร้องเพราะทานความเจ็บปวดไม่ไหว พระวรกายล้ำค่าสะท้านเยือกเกร็งค้าง หลี่เปี้ยนรับทารกอีกคนเอาไว้แล้วถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง...

“...”สวีเหม่ยมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วถึงกับน้ำตาร่วงร้องไห้โฮออกมา “ฮองเฮา!!! สวรรค์!!!...” เป็นทารกเพศชายตัวใหญ่แข็งแรง ร่างกลมอ้วนท้วนต่างจากองค์หญิงน้อย ใบหน้าอิ่มมีแก้มอวบกลมน่าเอ็นดู เขาไม่ร้องไห้แต่กลับบิดร่างอ้วนๆด้วยท่าทางขี้เกียจ เปิดเปลือดตาขึ้นโบกมือเบาๆสองทีแล้วขดตัวหลับไม่ใส่ใจต่อน้ำตาของผู้อุ้มชู นางกำนัลสาวผู้เฝ้ารอองค์ชายผู้นี้มาเนิ่นนานร่ำไห้ดีใจดุจนางได้เป็นมารดาเสียเอง

“...”เสียงร้องไห้โฮของนางกำนัลคนสนิททำให้ผู้ให้กำเนิดลูกถึงสองคนหมดเรี่ยวแรงใจ น้ำตาไหลทิ้งลงมาจากสองตาเข้าใจว่าลูกของนางทั้งสองคน...

“คุณหนูหมดสติแล้ว!!! หลี่เปี้ยน!!!! ฮองเฮาหมดสติแล้ว!!!!”เสี่ยวอี้เห็นนายสายล้มตัวลงแล้วหมดสติไปเช่นนั้นก็ร้องเรียกหมอหญิงเสียงตระหนก

เช่นนั้นจงไปได้แล้ว!!! ยายเมิ่งเห็นร่างองค์หญิงน้อยเริ่มเขียวก็รีบคว้าวิญญาณในมือมุ่งเข้าหาร่างไร้วิญญาณนั้นในทันที กดมือลงเพียงครั้งเดียวก็เกิดเสียง

“แง๊!!!! อุ๊แง๊ๆๆๆๆ”ทารกหญิงที่คนทั้งห้องเข้าใจว่าสิ้นลมไปแล้วกลับฟื้นขึ้นมาเองแล้วร้องไห้จ้าเหมือนโกรธใคร นางร้องจนหน้าแดงก่ำดุจผลผิงกั่ว ลำแขนบางๆชูกำปั้นน้อยๆโปกไปมาด้วยความขัดใจ หาก...กลับนำมาซึ่งความดีใจของคนทั้งห้อง

“องค์หญิงทรงพระเจริญ!!!”

“องค์หญิง!!!”หลี่เปี้ยนอุ้มทารกน้อยขึ้นมาน้ำตารื้น “องค์หญิงน้อย องค์หญิง...”ของล้ำค่าที่สูญหายเมื่อได้คืนใครบ้างจะไม่ดีใจ องค์หญิงที่สิ้นไปแล้วบัดนี้กำลังร้องไห้จ้าเส้นเสียงแข็งแรง ราวกับว่าเรื่องที่องค์หญิงไม่หายใจเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องล้อเล่น “ร้องอีกเพคะ ร้องอีก” คุณหนูใหญ่ตระกูลหลี่คลี่ยิ้มโยกตัวเขย่าทารกน้อยทั้งน้ำตา เสียงร้องไห้ขององค์หญิงช่างไพเราะยิ่งนัก

 **************************************************************************************

               “หลีก!!!!!”ทหารม้าสามนายควบขี่อาชาด้วยความเร็วสูงคนแรกควบนำทำหน้าที่ตะโกน คนที่สองสะพายกระบอกสาร คนสุดท้ายถือธงแดงรูปหงส์บอกถึงฮองเฮา

แลเห็นคณะเดินทางกว่ายี่สิบคนควบขี่ม้าพุ่งมาด้วยความเร็วไม่ต่างกันและเห็นว่ามีธงสัญญาลักษณ์ของฮ่องเต้โบกสะบัดอยู่พวกเขาทั้งสามจึงรั้งม้าไว้เพื่อรอดูว่าเป็นทหารระดับใดที่กำลังมุ่งสู่พระราชวังฤดูร้อน

“หวงช่าง!!!”ครั้นเห็นว่าเป็นโอรสสวรรค์เสด็จมาด้วยตนเองพวกเขาก็รีบลงจากหลังมาคุกเข่าทำความเคารพทันที “ขอพระองค์...”

“ฮองเฮาเป็นเช่นไร!!!”ตี้ฟั่นเทียนเห็นทหารม้าเร็วนำข่าวด่วนก็หน้าซีดใจเสียไปถึงสามส่วน ปวดอกจนแทบหายใจไม่ออกในชั่ววินาทีนั้น “เป็นองค์ชาย หรือองค์หญิง”

ทหารทั้งสามไม่มีใครกล้าสู้หน้าเจ้าแผ่นดิน ได้แต่ปลดกระบอกสารแล้วยกขึ้นถวายแก่ฮ่องเต้ “สารพะย่ะค่ะ จากเจ้าเมือง...”ตอบไปก็ตายฟรี มิสู้...โยนกลองให้ท่านเจ้าเมือง!!!

ตี้ฟั่นเทียนรับสารมาเปิดกระบอกแล้วคลี่ม้วนสารออกอ่าน ฮองเฮา...หายไป? อาการ...ไม่แน่ชัด? ตอนนี้กำลังปิดเมืองเพื่อค้นหา!!!

“มันเกิดขึ้นได้อย่างไร!!!”หวงช่างขยุ้มสารในมือแล้วกระชากคอทหารนำสารขึ้นมาถาม “ทหารองค์รักษ์นับร้อยที่คุ้มกันตำหนักตายไปหมดแล้วหรืออย่างไร!!!! ฮองเฮาถึงหายไปได้โดยไร้ร่องรอย!!!”ยิ่งพูดฮ่องเต้ก็เหมือนจะคลั่ง “ข้าถาม!!! ว่าพวกมันตายหมดแล้วใช่หรือไม่!!!! ฮองเฮาของข้าจึงหายไป!!!!”

“ทูลฝ่าบาท”ทหารในหนึ่งเป็นผู้ให้คำตอบ “ทหารองค์รักษ์ที่ทำหน้าที่พิทักษ์ตำหนักล้วนอยู่ครบ นางกำนัลขันทีไม่มีผู้ใดเป็นอะไร เป็นฮองเฮาประทานชาโลหิตแก่ทุกคน พวกเขาจึงสลบไปไม่สามารถรั้งฮองเฮาเอาไว้ได้...”กล่าวคือเป็นฮองเฮานั่นแหละที่หนีไป หาใช่ผู้อื่นบุกเข้ามาทำร้าย

“นางให้ดื่ม! พวกเจ้าก็ดื่มกันทั้งตำหนักเลยเชียวหรือ!!!”คนผู้หนึ่งที่รักภรรยามากเกินกว่าจะยอมรับกับตนเองว่าภรรยานั้นได้หนีไปจากเขาเสียแล้วโทษว่าทุกอย่างเป็นเพราะทหารโง่เขลาเบาปัญญา “ข้าให้พวกเจ้าเฝ้ารักษานางให้อยู่รอดปลอดภัย!!!! ได้สั่งสักคำหรือไม่!!!!....ให้พวกเจ้าดื่มชา!!!!”ฮ่องเต้โกรธจนหน้าเขียว ยิ่งตวาดเสียงก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ “ระหว่างคำสั่งของฮ่องเต้กับฮองเฮา เจ้ากลับฟังคำฮองเฮามากกว่าข้าอย่างนั้นหรือ!!!!!!”

เฮ้ยยยยยย!!!! ทหารทั้งสามถึงกับตะลึง กล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร ความผิดของพวกเขาหาได้มากมายเช่นนั้นไม่ เป็นฮองเฮาทรงผิดแท้ๆเหตุใดหวงช่างจึงพูดเข้าข้างนางจะเอาผิดกับพวกเขาด้วยโทษร้ายแรงเช่นนี้เล่า!!!!

“ฝ่าบาท...”เกากงกงเห็นฮ่องเต้จะกลายเป็นทรราชจึงรีบแทรกตัวมาไกล่เกลี่ย “ถามคนพวกนี้ก็มิได้ประโยชน์ มิสู้เราเร่งไปให้ถึงจุดหมายแล้วค่อยสืบถามให้แน่ชัดดีหรือไม่ บางทีเมื่อพระองค์ไปถึงที่หมายด้วยพระปรีชาสามารถย่อมช่วยให้การค้นหาฮองเฮาเป็นไปได้รวดเร็วขึ้นอย่างแน่นอน”กงกงคนสนิทกี่ยุคกี่สมัยล้วนแต่เป็นนักพูดและนักไกล่เกลี่ยที่ดี เช่นนี้พวกเขาจะยิ่งใหญ่อยู่ข้างบัลลังก์มังกรอิงแอบอำนาจโดยมิต้องแย่งชิงให้เหนื่อยแรง ไม่ต้องฆ่าแกงให้เปลืองคน

“...”หวงช่างเองก็ใช่จะไม่รู้ว่าตนเองพูดอะไรออกไป เมื่อฟังคำขันทีคนสนิทก็พลิกตัวขึ้นหลังม้าควบทะยานมุ่งไปเบื้องหน้าด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว รู้ว่าไม่ถูกต้องแต่ก็พูดไปแล้ว รู้ว่าเป็นภรรยาผิดแต่ผู้เป็นใหญ่ก็อดไม่ได้ที่พาลพาโลผู้อื่น เป็นผู้อื่นดูแลไม่ดีภรรยาของเขาจึงหายไป หาใช่ถั่วภรรยาไม่ดีนางจึงหนีไป!!!

ย๊า!!!ๆ ย๊าๆๆ ยามนี้หากใครยังฟังไม่ออกว่าโอรสสวรรค์ขุ่นเคืองอารมณ์เพียงใดก็สมควรแล้วที่ตาย

*****************************************************************************************************************

 

               ฮี้...เสียงม้าเหงื่อโลหิตสะบัดเสียงยามถูกกระชากรั้งคอหยุดอย่างกะทันหันหลังจากถูกควบขี่ด้วยความเร็วสูงมาตลอดเส้นทาง มันสะบัดหน้าสับขากุบกับสองตามองตามหลังบุรุษผู้นั้นกระโจนลงจากหลัง

“ฝ่าบาท ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆปี”เบื้องหน้าโอรสสวรรค์เจ้าของพระพักตร์กราดเกรี้ยว เหล่าข้าราชบริพาร ขุนนาง นางกำนัลตลอดจนขันทีพากันกลัวจนตัวสั่นคุกเข่าเขย่ากายถวายพระพรให้โอรสสวรรค์อายุมั่นขวัญยืนเป็นหมื่นปี ส่วนพวกเขานั้นอายุขัยนับจากเห็นพระพักตร์ครานี้หากอยู่รอดนับถึงขวบปีเห็นทีจะประหลาด เห็นความโกรธาของหวงช่างแล้วหากพวกเขาใจเเข็งสักนิดย่อมต้องยอมกัดลิ้นตนเองตายทันทีอย่างไม่ต้องคิด

“เซิงเหว่ยป๋อ ก่อนข้ากลับวังหลวงได้บอกกับเจ้าว่าอย่างไร”ฮ่องเต้ทรงพระดำเนินมายืนตรงหน้าเจ้าเมือง

ชายอ้วนวัยกลางคนที่กลัวจนเหงื่อซึมชุดขุนนางเปียกเป็นด่างดวงโขกศีรษะกับพื้นอย่างจนปัญญา “หม่อมฉันสมควรตาย!!! หม่อมฉันสมควรตาย!!!”

“ข้าย้ำกับเจ้าถึงสามครั้ง!!! ให้ดูแลฮองเฮาของข้าให้ดี อย่าให้นางมีเรื่องขุ่นเคืองใจ!!! ข้าเขียนจดหมายถึงเจ้าด้วยตนเองอีกหนึ่งครั้งสั่งให้ทุกวันต้องไปเฝ้าดูนางด้วยตนเอง!!!! แล้ววันที่เกิดเรื่องเจ้าไปกินอาจมอยู่ที่ใด!!!!”

เขาเป็นคนจะไปกินอาจมเพื่ออะไร!!! “มะ...หม่อม...ฉัน....หม่อมฉัน”หากไม่พูดให้ดี วันนี้184ชีวิตสกุลเซิงถึงคราวจบสิ้นแน่!!! คิดแล้วก็สูดลมหายใจเข้าลึกรวบรวมความกล้า "เพราะฮองเฮาทรงครรภ์จึงเหน็ดเหนื่อยได้ง่าย ก่อนยามซื่อ(9-11นาฬิกา)พระนางจะยังทรงพักผ่อน ยามอู่จะทรงรับประทานอาหาร ดังนั้นหม่อมฉันจึงจะมาเข้าเฝ้าพระนางในช่วงยามอุ้ยของทุกวัน(13-15นาฬิกา)เพื่อสังเกตพระพลานามัยของฮองเฮา พระนางก็เข้าใจดีว่าหม่อมฉันมาตามรับสั่งของพระองค์จึงมิทรงว่ากล่าว แต่วันที่เกิดเรื่องนั้นเป็นกุ้ยเฟยทั้งสองเสด็จมาจากเมืองหลวงพร้อมด้วยข้าวของและนางกำนัลติดตามหลายคน ฮองเฮาทรงเห็นว่าจะต้องสนทนากับกุ้ยเฟยทั้งสองที่อุตส่าห์เดินทางไกลมาหาพระนาง จึงได้ให้นางกำนัลหลี่มาแจ้งหม่อมฉันที่ยืนรออยู่หน้าตำหนักว่าไม่สะดวกให้เข้าพบเพราะฮองเฮากำลังรับรองกุ้ยเฟยทั้งสองอยู่ หม่อมฉันเห็นว่าเป็นเช่นนั้นจริงจึงเดินทางกลับ ตั้งใจว่าวันรุ่งขึ้นจะมาให้เช้าหน่อย ไม่คาดว่าวันนั้นจะเกิดเรื่อง ทันทีที่หม่อมฉันทราบเรื่องก็รีบสั่งปิดประตูเมืองทุกทิศทันที จากวันนั้นจนตอนนี้เป็นเวลาสองวันแล้วที่ไม่มีใครเข้าออกเมือง กลางคืนหม่อมฉันก็จัดเวรยามคุ้มกันแน่นหนา บนกำแพงเมืองทุกทิศล้วนแต่เต็มไปด้วยทหาร ไม่มีผู้ใดเล็ดลอดออกไปในยามค่ำคืน ยามกลางวันก็ค้นหามิได้หยุด อีกทั้งวันที่เกิดเรื่องทหารประจำประตูคูเมืองล้วนแต่ยืนยันได้ว่าไม่มีสตรีมีครรภ์ผ่านทางมาแม้แต่คนเดียว ตั้งแต่ฮองเฮามาพำนักที่เมืองนี้รถม้าขบวนสินค้าเข้าออกเมืองหว่านไหลล้วนแต่ถูกตรวจค้นเป็นอย่างดีเพื่อป้องกันอันตรายอย่างไม่มีข้อยกเว้น นั่นหมายความว่าฮองเฮาที่ทรงพระครรภ์จะไม่มีทางอยู่ในขบวนสินค้าไปได้ ผู้ที่ลอบเข้ามาชิงตัวฮองเฮาจะต้องกักขังพระนางไว้ในเมืองอย่างแน่นอนพะย่ะค่ะ”

“ฝ่าบาท...ฮองเฮาถูกคนร้ายจับตัวไปเช่นนี้ทรงรีบให้คนค้นหาเถิดพะย่ะค่ะ ช้าจะเป็นอันตรายต่อพระชนชีพของฮองเฮา”จะหาใครฉลาดกว่าเกากงกงเป็นไม่มี ทุกคนในที่นี้แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าฮองเฮามีส่วนร่วมในแผนน้ำชาของขันทีชั่วนั่นแต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดได้อย่างเต็มปากว่าเป็นฮองเฮาหนีออกไป ได้แต่ป่าวประกาศออกไปว่ามีคนร้ายบุกลักพาฮองเฮาเท่านั้น

เกากงกงติดตามหวงช่างมานานตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์เข้าถึงจิตใจของฝ่าบาทดีว่าท้ายที่สุดต่อให้ถั่วจิ้งจอกของพระองค์จะผลิดอกออกมาเป็นไม้ดอกงดงาม ผลิหนามออกมาทิ่มแทงใจพระองค์เช่นไร ว่านหงโต้วก็ยังคงเป็นว่านหงโต้ว นางเป็นสิ่งเดียว เป็นหลักฐานเดียวที่ยืนยันว่าแท้จริงแล้วโอรสวรรค์นั้นก็มีความรู้สึก เป็นร่างนางหล่อจากป้ายทองอภัยโทษ...ชาตินี้แม้จะผิดแล้วผิดเล่าเกากงกงก็แน่ใจว่าหวงช่างย่อมต้องหลับตาช่วยเหลือนางเป็นแน่ เช่นนี้เเล้วจะพลิกลิ้นใส่ร้ายนางก็ไม่มีประโยชน์ ใจฮ่องเต้เป็นของนาง ว่าที่องค์รัชทายาทอยู่ในท้องนาง นาง...กินแต้มต่อมากเช่นนี้แล้ว หากมิคล้อยตามเกรงว่าจะต้องเจอพายุร้าย...พรากชีวิตก่อนชรา

ตี้ฟั่นเทียนหันกายมองรอบบริเวณหน้าตำหนักด้วยสีหน้าเครียดขรึมก่อนจะเดินเข้าตำหนักไปโดยมีขบวนข้าราชบริพารตามเข้ามาเป็นริ้วขบวน

นึกขึ้นมาได้หวงช่างก็รับสั่งหานางกำนัลทั้งสองที่พระองค์มอบหมายงานสำคัญให้พวกนาง “สวีเหม่ย!!! หลี่เปี้ยน!!!”หมุนกายกลับมาก็ไร้คำตอบ สีหน้าของขุนนางข้าติดตามล้วนบอกชัด กวาดสายตามองโดยรอบตี้ฟั่นเทียนก็ร่ำๆจะคลั่งขึ้นมาเสียให้ได้

โถงทางว่างเปล่า บนเก้าอี้กุ้ยเฟยไร้เงาหงโต้วที่ึควรจะเอนนอนอ่านตำราอยู่บนนั้น ยิ่งดูก็ยิ่งร้อน ยิ่งเห็นความขาดก็พลันจะเสียสติ ขมับทั้งสองข้างขมวดแล้วบิด บิดแล้วขึงตึงจนปวดไปทั้งหัว เร่งฝีเท้าตรงไปยังห้องบรรทม ที่สุดท้ายที่พระองค์อยากจะเห็นนางอยู่ ผลักบานประตูเข้าไปก็พลันใจหาย ทุกสิ่งทุกอย่างยังไม่ได้ถูกเก็บกวาดเพื่อว่าอาจจะมีเบาะเเสหลงเหลือ หากทว่าสิ่งที่หวงช่างทรงทอดพระเนตรเห็นกลับเป็นรอยความทุกข์ทรมานของถั่วภรรยา อ่างทองวางอยู่บนโต๊ะ ผ้าดิบขาวมีรอยเลือดที่บัดนี้กลายเป็นด่างดวงสีคล้ำ บนฟูกนอนมีรอยเลือด บนเก้าอี้เอนก็เช่นกัน เห็นเพียงเท่านี้เส้นเลือดข้างขมับของโอรสสวรรค์ก็ปูดโปน สติและอารมณ์แทบใกล้จะถึงจุดคลุ้มคลั่ง นางจะเจ็บปวดเพียงใดกัน!!!!

“น้องหญิง”ตี้ฟั่นเทียนกระซิบแผ่วเบา มองความว่างเปล่าอย่างไม่อยากจะรับรู้ บนเตียงควรมีร่างเล็กนอนอยู่ ที่ตรงนั้นควรมีเปลตั้งเอาไว้ ต้องมีองค์ชายน้อยๆสององค์ร้องไห้เสียงดังไม่หยุด เมื่อเขาเร่งรีบมาถึงควรจะได้เห็นเด็กสาวเจ้าของรองเท้าไข่มุกที่เขาเฝ้ารอนางเติบใหญ่ทำสีหน้ายุ่งยากใส่ลูกทั้งสองของเขาอยู่ เมื่อก้าวพ้นประตูเข้ามานางต้องคลี่ยิ้มให้พระองค์ ไม่เช่นนั้นก็ทำหน้างออย่างคนเอาแต่ใจเหมือนเช่นทุกที แล้วพระองค์ก็จะได้อุ้มทารกตัวอ้วนๆขาวๆถึงสองคน ประทานชื่อให้พวกเขาแล้วตบรางวัลอย่างงามให้ถั่วภรรยา อีกไม่กี่วันนางก็จะครบ15แล้ว ไม่ว่านางจะขออะไรเขาย่อมไม่ปฏิเสธ

หากแต่!!!! สิ่งที่พระองค์คาดการณ์กลับไม่เป็นจริงเลยสักอย่าง ไม่มีเงาร่างของนาง ไม่มีเค้าของบุตรชายหญิง อยากให้นางโมโหจนหอบท้องกลับวังมาเอาเรื่องพระองค์ ใครจะคาดเล่าว่าเรื่องทุกอย่างจะกลับกลายมาเป็นเช่นนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างสูญสลายหายไปราวกับว่า...โลกนี้มิเคยมี...ถั่วภรรยา

เหมือนนางเป็นเพียงความฝัน

เหมือนเรื่องที่เราพบกันเป็นเพียงเมื่อวาน

เหมือนเขาเพิ่งเเต่งนางมา

ยังได้ยินเสียงนางร้องไห้ด่าทอเขาอยู่ในหู

ยังได้ยินเสียงนางหัวเราะยิ้มอย่างมีความสุข

ยังจำได้...จำได้ทุกคำสัญญาที่นางเอ่ย

หากแต่รอยเลือดตรงหน้ากลับยืนยันในสิ่งที่เป็นจริงยิ่งกว่า นางหายไป!!!! ตี้ฟั่นเทียนจ้องมองฟูกนอนเปื้อนเลือดนั้นอยู่เป็นนาน หัวใจที่ร้อนราวกับไฟค่อยๆสงบ จากร้อนเป็นอุ่น จากอุ่นก็กลายเป็นเย็น แล้วระเบิดพรึงเป็นไฟนรก!!!!!

“เลี้ยงเสียข้าวสุก!!!!!!!!!!”

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 22 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 32 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 12 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 9 ) Vote
ลุ้นๆ
( 37 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 11 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 9 ) Vote
COMMENTS
sasisand5900
17 ต.ค. 2559 / 22:53
สงสารถั่วน้อยค่ะ
aon
09 ก.ย. 2559 / 18:40
น้ำตาไหลเลยนึกว่าถั่วน้อยจะคลอดลูกแล้วไม่รอดซักคน
munum
09 ก.ย. 2559 / 18:21
ขอบคุณมากๆค่ะ
ดีใจมากๆที่ำรท์เตอร์กลับมาต่อ
pamalika
08 ก.ย. 2559 / 10:02
นับชม.นับวันรอตอนต่อไป ขอบคุณค่ะไรท์
เตยเตย
08 ก.ย. 2559 / 09:05
มาแล้วววววว มาต่อน้ะ รออยู่ค่ะ
ติดตามทุกเรื่องเลย
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 407,494 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required