HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 410,436 ครั้ง
ถั่วงอก

               "เจ้า...เป็นถึงบุตรีของมหาเสนาบดีมีโอกาสนั่งเป็นฮองเฮา! แต่กลับเลือกที่จะเป็นนางกำนัลเล็กๆอย่างนั้นรึ"ว่านหงโต้วแค่นหัวเราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าที่แท้หญิงสาวที่นางเฝ้าสงสัยแท้จริงแล้วกลับอยู่ข้างกายนางมาโดยตลอด เป็นนาง...

"..."เผิงสวีเหม่ยหรุบตาลง ยากจะเอื้อนเอ่ยคำใด ฮองเฮาทรงพระปรีชา เป็นนางเองที่มีสิทธิ์นั่งเป็นฮองเฮา หลายครั้งที่ฟังฮองเฮารำพึงถึงตัวบุตรีของมหาเสนาบดี เฝ้าขบคิดถึงเหตุผลที่คุณหนูเผิงผู้นั้นไม่ถวายตัวเข้าวัง ใจนางเองก็...รู้สึก...

เมื่อสวีเหม่ยหมดเรื่องจะพูด นางก็ไม่มีประโยชน์อะไรต้องรอฟัง ในเมื่อนางเอง...ก็ไม่มีเวลา "...เช่นนั้นเราก็ไปกันเถิดเสียวอู่..."

หม่าเสียวอู่ผู้เป็นดั่งม้าดั่งลาลากจูงฟังคำสั่งของนายสาวก็กระชับแขนเตรียมอุ้มร่างงามจากไปทันที ช้าก็เป็นอันตราย ที่ยืนฟังพวกนางทั้งสองพูดพล่ามก็นับว่าเสียเวลาเกินพอแล้ว

"ฮองเฮาโปรดเมตตา ฮองเฮาโปรดเมตตา..."เลือดอาบหน้าผาก หลี่เปี้ยนคลานเร็วมายึดขาของหม่าเสียวอู่ "ฮองเฮา!!!"เปล่งออกมาได้คำหนึ่งก็สะอื้นไห้ "ได้โปรดเถิดเพคะ ฮองเฮาโปรดเมตตาผู้น้อย!!!"

หงโต้วหรี่ตาอ่อนล้ามองนางกำนัลสูงศักดิ์ทั้งสองคน หรุบลงมองนางกำนัลที่โขกศีรษะจนหน้าผากแตกเลือดอาบน่าสยดสยอง ไย...คนโบราณจึงบ้าบิ่นโง่เขลาได้ถึงเพียงนี้

"...ตามข้าไปเพื่อการใดหลี่เปี้ยน เจ้าติดค้างผู้อื่นจะมาใช้ให้ข้าได้อย่างไร..."นางรำพึงทั้งที่รู้แก่ใจดีว่าคำตอบของหมอสาวคืออะไร

"ฮองเฮา...."หลี่เปี้ยนหลั่งน้ำตา "โปรดเมตตา..."

"เอาเถิดๆ ให้เจ้าไป วันหน้ากลายเป็นหนอนบ่อนไส้อย่าได้หาว่าข้าใจอสรพิษ!"ปฏิเสธไปหลี่เปี้ยนย่อมโขกศีรษะจนตาย ให้นางตามไปวันหน้าอาจเป็นประโยชน์ เห็นแก่ที่นางลงทุนโขกศีรษะจนหน้าผากแตก นาง...จะยอมเสี่ยงสักครั้ง

"ขอบพระทัยเพคะฮองเฮา ขอบพระทัยเพคะ"หลี่เปี้ยนรีบปาดน้ำตาละลักละล่ำบอก

เผิงสวีเหม่ยเห็นลางไม่ดี แน่ใจว่าตนจะต้องถูกทิ้งไว้เป็นแน่จึงรีบขยับเข่าเข้าใกล้ เชิดหน้าประคองมือ "ฮองเฮาเพคะ..."นางเป็นอสรพิษ เมื่อถูกจับได้แล้วครึ่งตัวหากไม่คายพิษ เกรงว่าคงจะจบสิ้นแต่เพียงเท่านี้ "ฮองเฮาโปรดวางใจ หม่อมฉันแม้เป็นบุตรีของมหาเสนาบดีเผิงแต่ไม่เคยคิดการขลาดเขลา ที่มาเป็นนางกำนัลข้างกายท่านข้าล้วนสมัครใจมิได้มีเจตนาอื่นใดแอบแฝง..."เหลือบตาขึ้นมอง เห็นแววตาไม่เชื่อถือของนงเยาว์ในอ้อมแขนบุรุษสวีเหม่ยก็ถึงกับแค่นหัวเราะขื่นๆออกมา ยังจะมีอะไรในใต้หล้านี้ที่สามารถลอดพ้นไปจากพระปรีชาของพระองค์ได้อีก เห็นฮองเฮารู้เท่าทันเช่นนั้น นางยังจะต้องโกหกอะไรอีก ยังจะต้องปิดบังอันใดอีก จึงลุกขึ้นยืนอย่างไร้เคารพแล้วก้มศีรษะลงเพียงนิด ประคองสองมือประสานแล้วสบตากับ...พระมารดาของแผ่นดิน แล้วเอ่ยอย่างฉาดฉานสมเป็นสวีเหม่ยว่า...

"หม่อมฉัน...เผิงสวีเหม่ย สามขวบแตกฉานสามภาษา สี่ขวบขี่ม้าชนะพี่น้อง ห้าขวบขับกลอนท่องลำนำ หกขวบแตกฉานดนตรี ในหมู่พี่น้องข้าโดดเด่นเหนือใคร หากเป็นชายย่อมสามารถเป็นขุนนางนายทัพสร้างชื่อ แต่หม่อมฉันไร้วาสนาเกิดเป็นหญิง ตามธรรมเนียมสั่งสอนให้เป็นได้เพียงมารดาเป็นภรรยาผู้อื่น ชั่วชีวิต...ไร้สามารถใช้ภาษา ไม่อาจควบม้า ไม่อาจเชิดหน้าสั่งสอน ไม่อาจสร้างชื่อให้แก่วงค์ตระกูล..."พูดด้วยน้ำเสียงคล้ายจะโอ้อวดภูมิใจในตอนต้นแต่ลงท้ายน้ำเสียงของเผิงสวีเหม่ยกลับเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ "...ด้วยอำนาจของบิดาหม่อมฉันสามารถปีนขึ้นไปนั่งเป็นจื่อเฟยได้อย่างง่ายดาย โชคดีที่อดีตไท่จื่อทรงต้องโทษไปก่อนหม่อมฉันจึงพ้นเคราะห์ไม่ต้องกลายจื่อเฟยต้องโทษตามไปด้วย หวงช่าง...เป็นองค์ชายปลายแถวที่เหี้ยมหาญ กระทำการเล่ห์เหลี่ยมจนได้เป็นไท่จื่อ หม่อมฉันพอมีสติปัญญาย่อมรู้ดีว่าสุนัขจิ้งจอกย่อมไม่พอใจงูร้าย! ยิ่งเมื่อได้รู้ว่าหวงช่างทรงหมายปองท่านมานานปี เฝ้ารอท่านไม่เปลี่ยน ต่อให้ข้าเป็นจื่อเฟย ท่านย่อมเป็นชายารอง ต่อให้ข้านั่งเป็นฮองเฮาได้ ท่านย่อมต้องเป็นหวงกุ้ยเฟย(พระอัครชายาเป็นรองแค่ฮองเฮา) วันหนึ่งวันใดหวงช่างเจ้าเล่ห์ย่อมหาเหตุปลดข้าเพื่อตั้งหญิงในดวงใจขึ้นเป็นฮองเฮา!!! แล้วข้าจะนั่งเล่นหมากที่ต้องแพ้กระดานนี้เพื่ออันใด ฆ่าท่าน!!! หวงช่างย่อมไม่ละเว้นตระกูลข้า!!! ไม่ฆ่าท่าน!!!...ข้าย่อมอยู่ไม่สงบ!!! ต่อให้ข้าให้กำเนิดสิบองค์ชาย!!! องค์ชายของข้าหรือจะสำคัญเท่าหนึ่งองค์ชายของท่าน!!!! องค์ชายที่หวงช่างจะตั้งเป็นไท่จื่อย่อมเป็นบุตรของท่าน!!!!!

ข้า...เผิงสวีเหม่ยแม้เป็นสตรีก็คิดอ่านได้ไม่แพ้บุรุษ!!! รู้ว่าแพ้แน่ผู้ฉลาดย่อมต้องวางมือ!!! หาใช่ดันทุรังเดินไปตายเช่นผู้อื่น!!!! ข้าจึงสวามิภักดิ์ต่อไท่จื่อ ดื่มยาเหมยไร้ดอก...ชั่วชีวิตนี้ไม่อาจให้กำเนิดบุตรชายหญิง!!! หนุนหลังหวงช่างแต่งท่านแลกสัญญาสงบศึกร้อยปี ห้ามบุตรสาวสกุลเผิงถวายตัว!!!..."ใช่แล้ว การจะตั้งสตรีต่างแคว้นมาเป็นจื่อเฟย เพื่อเป็นพระมารดาของแผ่นดินในวันหน้าหากมิใช่บิดาของนางไม่คัดค้าน มีหรือขุนนางในราชสำนักจะไม่ลุกฮือขึ้นคัดค้าน!!!!

"เพื่ออะไร...เหตุใดจึงทุ่มเทมากถึงเพียงนั้น เจ้า...ต้องการสิ่งใด..."เกิดเป็นหญิงหากไม่ได้เป็นมารดาก็เท่ากับเสียชาติเกิด มิได้ทำคุณอันใด ไม่อาจออกบุตรแต่งให้ผู้ใด...ย่อมไม่ได้ เผิงสวีเหม่ยเสียสละมากมายถึงเพียงนี้...เพื่ออะไรกัน?

บุตรีท่านมหาเสนาบดีสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วสบตาฮองเฮาตาไม่กระพริบ "เพื่อ...ตำแหน่งพระพี่เลี้ยงของไท่จื่อเพคะ หวงช่างรับปากให้หม่อมฉันเป็นพระพี่เลี้ยงของไท่จื่อ นั่นก็คือองค์ชายที่พระองค์ทรงอุ้มพระครรภ์ในตอนนี้" นางบอกแล้วหวงช่างเป็นชายเจ้าเล่ห์ต่อให้พระชายารองจะออกองค์ชายเฉลียวฉลาดมาถึงสี่คนแต่ก็ทรงหาได้เมตตาเท่ากับบุตรที่เกิดจากหญิงคนโปรดไม่ ฮฮงเฮาจะคลอดองค์หญิงหรือองค์ชายก็สุดจะคาดเดา แต่ตำแหน่งพระมารดาของไท่จื่อได้ถูกกำหนดให้เป็นของหญิงแซ่ว่านผู้นี้มานานแสนนานแล้ว หวงช่างทรงให้ท้ายนาง ให้บุตรของนางเป็นไท่จื่อก็เพื่อปกป้องสตรีที่พระองค์พึงใจ ขอเพียงเป็นบุตรที่เกิดจากสตรีผู้นี้หวงช่างย่อมลำเอียงรักเขายิ่งกว่าผู้ใด เมื่อรู้เช่นนี้แล้วนางจะโง่เขลานั่งเป็นจื่อเฟยทำไม จะออกบุตรชายหญิงเพื่ออะไร ในเมื่อว่านหงโต้วเกิดมาเพื่อแย่งชิงทุกสิ่ง!!!

มิสู้ยอมถอยลงหนึ่งก้าวเพื่อเลือกทางใหม่ที่ดีกว่า...ไม่ดีกว่าหรือ!!!!

เป็นพระพี่เลี้ยงไท่จื่อก็ยิ่งใหญ่ไม่แพ้ผู้ใด วันหน้าแม้แต่หวงกุ้ยเฟยยังต้องเกรงใจนาง เป็นพระพี่เลี้ยงไท่จื่อแล้วอย่างไรวันหน้าใครจะปลดนางได้หรือ ตำแหน่งนี้ไม่ใช่ตำแหน่งสนมฮองเฮาจะได้ปลดขึ้นลงได้ ตั้งแล้วตั้งเลย ได้รับความเคารพจากไท่จื่อวันหน้า...ข้าก็ไม่ต่างจากไทเฮา!!!!!!!

หงโต้วถึงบางอ้อ "ที่แท้...อ่า...ข้าเข้าใจแล้ว หากเป็นพระพี่เลี้ยงไท่จื่อ เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเป็นสนมหรือเป็นฮองเฮา ชั่วชีวิตนี้จะไม่มีผู้ใดสั่นคลอนตำแหน่งของเจ้าได้ ผู้อื่นลำบากแทบตายกว่าจะคลอดองค์ชายเลี้ยงดูให้เติบใหญ่ ยังไม่แน่ว่าจะรอด ผู้อื่นเป็นพี่เลี้ยงองค์ชายยังไม่รู้อนาคตจะเป็นอ๋องหรือจะเป็นหวงช่าง แต่เจ้า! เจ้ายอมสละทุกสิ่งเพื่อแลกกับการเป็นพี่เลี้ยงขององค์ชายที่หวงช่างกำหนดให้เป็นไท่จื่อแน่นอนแล้ว...อ่า!! เผิงสวีเหม่ย!!! เผิงสวีเหม่ย!!! เจ้าช่างเป็นสตรีที่ชาญฉลาดเกินหญิงใด อิงแอบไท่จื่อน้อย...เจ้าก็สามารถถ่ายทอดความสามารถถึงไท่จื่อได้ เป็นพระอาจารย์ไท่จื่อได้โดยมิต้องแต่งตั้ง มีผลต่อความคิดอ่านของว่าที่ไท่จื่อ วันหน้าไท่จื่อขึ้นครองราชย์เจ้าก็มีส่วนได้ครองอำนาจ ข้าให้กำเนิด...นับเป็นมารดาของไท่จื่อ เจ้าเลี้ยงดูใกล้ชิด...ก็นับว่าเป็นมารดาของเขา ข้าเป็นไทเฮาวังตะวันออก...เจ้าก็จะเรืองอำนาจไม่ต่างกัน อ่า...เผิงสวีเหม่ย...เจ้าช่าง...แหลมคมยิ่ง"

เผิงสวีเหม่ยคลี่ยิ้มละไม ก้มศีรษะลงต่ำยกสองมือที่ประคองกันขึ้นสูง "หมากกระดานนี้หม่อมฉันเดิมพันด้วยชีวิต หากวันนี้ไม่ได้ติดตามท่าน หม่อมฉันขอตาย!!!..."บุรุษผู้นั้นยึดมั่นใจสตรีต่างแคว้น สองปีไม่เปลี่ยน สามปีไม่เคลื่อนย้าย ผู้เรียนหนังสือแตกฉานย่อมรู้แจ้งแก่ใจดี ว่าผู้มีรักมั่นบ้าคลั่งถึงเพียงนั้น...หาได้มีเหตุผลอื่นใดไม่!!!

แตะต้องหญิงแซ่ว่าน...หวงช่างย่อมกำจัด

ขวางทางหญิงแซ่ว่าน...หวงช่างย่อมไม่ละเว้น

ขัดใจหญิงแซ่ว่าน...ชาตินี้ไม่อาจเป็นใหญ่

แล้วนางจะลุยไฟกองนี้ไปเพื่ออะไร ในเมื่อถ่านก็เลือกข้าง ไฟก็เลือกนายไปแล้ว!!!! ผลเห็นเด่นชัดถนัดทั้งสิบตา...หากจะมี

"..."ดียิ่งนัก พูดหมดเปลือกก็เพียงเพื่อบีบนางให้รักษาคนมีความสามารถ!!!!!

"บิดาของหม่อมฉันเชื่อในแผนการนี้จึงไม่ได้ส่งน้องสาวทั้งสามเข้าวัง จัดการให้แต่งกับเหล่าขุนนางมีความสามารถ ล้วนแต่เป็นขุนนางมีอำนาจ หากฮองเฮาส่งเสริมให้หม่อมฉันสมหวัง สกุลเผิงเราทั้งตระกูลย่อมหนุนหลังไท่จื่อน้อยไปตราบชีพจะหาไม่ หม่อมฉัน...ไม่มีบุตรวันหน้าย่อมไม่เกิดปัญหา ได้เลี้ยงดูไท่จื่อย่อมภักดีต่อไท่จื่อ วันหน้าไม่เปลี่ยนแปลง..."

"ตระกูลใหญ่อิงแอบไท่จื่อวันหน้าเป็นภัยแผ่นดิน..."หงโต้วว่าเสียงเหนื่อย "สกุลเผิงเสียสละมากถึงเพียงนี้...เพื่ออะไร"

สวีเหม่ยฟังคำฮองเฮาก็สวนกลับทันทีด้วยน้ำเสียงชัดเจน "หากตระกูลใหญ่เป็นภัยแผ่นดินจริง...ย่อมสมควรกำจัดตัดหัวสิบชั่วโคตรให้แผ่นดินพ้นภัย! หม่อมฉันหวังเพียงไท่จื่อ มิได้หวังให้ตระกูลเป็นขบถล่มชาติ สกุลเผิงของเราเป็นขุนนางสัตย์ซื่อแต่โบราณมาหากบุตรีไม่ได้เป็นใหญ่ในฝ่ายใน ไม่ช้าภัยใหญ่ย่อมมาถึงวงค์ตระกูล หากหม่อมฉันได้เป็นพระพี่เลี้ยง บังอาจนับไท่จื่อเป็นบุตรบุญธรรม ตระกูลเผิงจะไม่ปลอดภัยได้อย่างไร สกุลของเราเป็นเหมือนกระดูกสันหลังของแคว้นมาช้านาน...หรือท่านไม่รู้"

ลำพังความทะเยอทะยานและความสามารถของเผิงสวีเหม่ยมีหรือตี้ฟั่นเทียนจะยอมให้นางก้าวถึงตำแหน่งพระพี่เลี้ยงไท่จื่อสมดังใจหมาย หากมิใช่บุตรีมากสามารถที่มาจากตระกูลสัตย์ซื่อ มีหรือจะได้ใกล้ชิดฮองเฮาและว่าที่ไท่จื่อ ทั้งหมดก็ด้วยความสามารถของนางและชื่อเสียงของมหาเสนาบดีเผิงทั้งสิ้น ตระกูลเผิงมีนายทัพนายกอง มีนักปราชญ์นักปัญญา เป็นขุนนางรับใช้ราชสำนักในตำแหน่งสำคัญมาหลายชั่วรุ่น หากมิใช่ว่าเป็นขุนนางดี...หวงช่างหรือจะสนับสนุนงูเห่าให้ได้ ป้ายทองอภัยโทษ  

ช่างเลือดเย็นยิ่งนัก พูดได้หนักแน่นโดยไม่ต้องไตร่ตรองเลยแม้เพียงน้อย หากวันหน้าคนในตระกูลใช้อำนาจผิดให้ประหารล้างโคตร "...วันนี้ข้าอุ้มท้องจากไป เจ้ายังยืนยันจะตามอีกหรือ...สิบปียี่สิบปี...ฮ่องเต้อาจเปลี่ยนพระทัย ทารกในท้องยากจะได้เป็นไท่จื่อดังเจ้าหวัง"

สวีเหม่ยเงยหน้าขึ้น  แล้วคลี่ยิ้ม "หวงช่างรอท่านได้หลายปีเช่นไรวันหน้าก็จะต้องตามหาท่านอย่างไม่ย่อท้อเช่นกัน ต่อให้วันนี้ท่านพาไท่จื่อไปได้วันหน้าหวงช่างต้องมีวิธีนำท่านกลับมา ไท่จื่อยังคงเป็นไท่จื่อ...ขอเพียงเป็นองค์ชายที่มารดาผู้ให้กำเนิดแซ่ว่าน ชื่อ...หงโต้ว ต่อให้สุดหล้าฟ้าเขียวหม่อมฉันไม่ตายย่อมตามรับใช้ไม่มีวันแยกจาก..."สวีเหม่ยไม่เชื่อว่าหวงช่างจะไม่ตามหาของที่สูญหาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งถั่วที่แบกท้องโตขโมยองค์ชายของพระองค์ไป ช้าเร็ว...นางย่อมเรืองอำนาจ ได้อิงบารมีไท่จื่อ ถั่วฮองเฮาย่อมต้องกลับไปสถิต ณ บัลลังก์หงส์เช่นเดิม เพราะนางเองก็จะไม่มีวันให้ไท่จื่อของนางกำพร้าแม่โดยเด็ดขาด มีสกุลเผิงหนุนหลัง ยังต้องมีฮองเฮารั้งใจฮ่องเต้!!!! นางจึงจะได้สมใจหมาย

"..."ฟังแล้วหงโต้วก็หนาวเยือก จริงดังสวีเหม่ยว่า และตัวนางเองก็เชื่อว่า...ที่สุดคนผู้นั้นย่อมส่งคนตามล่าตัวนางจนพบไม่ว่าจะนานเท่าใดก็ตาม วันหน้าหากต้องกลับบุตรของนางจำต้องมีผู้หนุนหลัง ครั้งนี้...จำต้องร่วมมือกับสวีเหม่ยจริงๆ

"...ตอนนี้ฮองเฮาทรงเบื่อหน่ายวังหลังอยากเสด็จประพาสที่ใดก็เชิญเสด็จเถิดเพคะ วันใดต้องเสด็จกลับเราทั้งหมดก็เพียงแต่กลับด้วยกัน องค์ชายเติบใหญ่ มีฮองเฮาปกป้อง มีสกุลเผิงหนุนหลัง ผู้อื่นจะคิดการใหญ่ย่อมลำบากใจ"คนผู้หนึ่งอยากเป็นพี่เลี้ยงโอรสสวรรค์ ยามนี้ต่อให้มารดาขององค์ชายรับสั่งว่าจะลงไปนอนก้นทะเลสาบสักปีนางหรือจะค้าน...

ดียิ่งนัก!!! อย่างไรก็ต้องเอาเจ้าไปด้วยใช่หรือไม่!!! "....เผิงสวีเหม่ย เผิง...สวีเหม่ย ได้พบเจ้านับเป็นวาสนาของข้ายิ่งนัก ข้าไม่เชื่อในคำโอ้อวด แต่เชื่อในเหตุ...และผล วันนี้ช่างเปิดหูเปิดตาข้ายิ่งแล้ว! ข้า...ให้เจ้าติดตาม ให้เจ้าสมปรารถนา...ได้เป็นพระพี่เลี้ยงสมใจ"ดี...บุตรสองคนนางก็นึกไม่ออกว่าจะเลี้ยงอย่างไรไหวหากมิใช้ผู้อื่น หากได้ผู้ฉลาดและคาดหวังในตัวบุตรของนางมาร่วมช่วยเลี้ยงดู บุตรของนางย่อมปลอดภัย มาดูเถิดงานนี้ใครจะขาดทุนใครจะกำไร หึ!

"..."หม่าเสียวอู่มองสตรีที่เป็นถึงบุตรีของท่านมหาเสนาบดีของแคว้นด้วยความรู้สึกขนลุก หญิงผู้นี้ให้ความรู้สึกทะเยอทะยานจนน่ากลัว วิธีคิดและแผนการของนางเยี่ยมยอดนัก จริงดังนางว่า...หากนางเกิดเป็นชายคงไม่เสียชาติเกิด ด้วยความชาญฉลาดเช่นนี้หากได้ไว้เป็นพี่เลี้ยงองค์ชาย...ก็ไม่น่าอายเลยสักนิด "คุณหนู...เช่นนั้นเราไปกันเถิด"

เพราะทุกคนสลบกันหมดด้วยฤทธิ์ยาแต่อาการเลือดซึมของฮองเฮาก็ใช่จะหายขาด นางกำนัลสองคนนี้ถ้าไม่ใช่ว่าคุณหนูว่านตัดสินใจให้พวกนางติดตามรับใช้ เกรงว่าหลังจากนี้อีกเพียงครู่หม่าเสียวอู่ผู้นี้จำเป็นจะต้องสังหารพวกนางทั้งสองทิ้งเสียเพื่อไม่ให้เป็นนกบอกข่าวเล่าเรื่องราวให้ยุ่งไปกว่าที่เป็นอยู่

"ฮองเฮาสุขภาพอ่อนแอมาก...หากไม่พักครรภ์ของนาง ไม่ช้าจะต้องมีพระประสูติกาลก่อนกำหนดแน่"หลี่เปี้ยนลุกขึ้นก็ถึงกับเซยังดีมีสวีเหม่ยรีบเข้าช่วยประคองเพื่อน "...เราต้องฝังเข็มให้นางก่อนเดินทาง เมื่อได้เวลาจึงมอบยาให้ฮองเฮาดื่ม"

"ไม่!"หม่าเสียวอู่ปฏิเสธเสียงแข็งพลางหันไปสั่งเสี่ยวอี้ "เสี่ยวอี้เจ้าจงไปนำผ้าห่มขนแกะบนเตียงนั่นมาให้ข้า" เมื่อได้รับผ้าห่มเขาก็ใช้ผ้าอุ่นผืนนั้นห่มกายของฮองเฮาอย่างแน่นหนาเพื่อให้นางอบอุ่น เสื้อคลุมกันลมสำหรับฤดูหนาวถูกนำมาสวมทับอีกชั้น หมวกถูกสวมครอบศีรษะ "ข้าจะไม่ให้คุณหนูต้องเสี่ยง บรมจารย์กล่าวไว้แล้วในหญิงพักครรภ์สิบคน มีแปดคนที่ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย แล้วเจ้า!!!...ยังจะให้ฮองเฮาพักครรภ์อีกหรือ!!!"ผู้มีโทสะกระชากเสียงใส่หมอหญิงที่บังอาจคิดจะฝังเข็มลงบนร่างของฮองเฮาเพื่อเตรียมนางให้พร้อมสำหรับการพักครรภ์ หลายปีมานี้หม่าเสียวอู่สนใจไขว่คว้าความรู้ สิ่งใดที่อ่านได้เขาก็อ่านจนสิ้นทำตามคำสั่งคุณหนูไม่ผิดเพี้ยน หนึ่งวันต้องอ่านตำราหาความรู้ให้ได้มากที่สุด เช่นนี้จึงสมกับเป็นหม่าเสียวอู่ของคุณหนูว่าน ของคุณหนูว่าน...เพียงประโยคเดียว เพียงประโยคนี้ที่ทำให้ขอทานหม่าเสียวอู่ในวันนั้นกลายมาเป็นหม่าเสียวอู่ในวันนี้

หลี่เปี้ยนและสวีเหม่ยรีบก้าวขาตามอย่างรวดเร็ว หมอหญิงยังไม่คลายกังวล "หากท่านไม่ให้พักครรภ์ท่านยังมีวิธีอื่นอีกหรือไม่ หากท่านมิใช่หมอ...ก็ควรฟังข้า"

หากเขามิใช่เขาเป็นบุรุษ ไม่นิยมทำร้ายสตรีแล้วหม่าเสียวอู่ร่ำๆอยากจะซัดมือออกไปให้หญิงปากมากผู้หนึ่งหุบปากไร้สาระของนางลงเสียเดี๋ยวนี้ "ข้าไม่ใช่หมอ!!!"อดีตขอทานข้างถนนคำรามเสียงดังตอบคนเบื้องหลัง "แต่โบราณสตรีมีครรภ์เจ็บท้องก็ต้องออกบุตร บุตรจะออกเกี่ยวอะไรกับมารดาต้องหลับนอนเพื่อเสี่ยงภัย ที่จะคลอดก็แลกชีวิต จะออกมาชมโลกเวลาใดคือลิขิตสวรรค์ บุตรตายหรือมารดาคงอยู่สวรรค์ได้กำหนดเอาไว้แล้ว คุณหนูของข้าหากวันนี้ต้องออกบุตรให้กำเนิด ใครก็จะมาบังคับให้นางหลับไม่ได้ เจ้าเป็นหมอ!!! ถ้าหญิงแปดในสิบไม่ฟื้น คุณหนูของข้าไม่ได้เป็นผู้วิเศษนางจะเอาอะไรมาเป็นเหตุให้โชคดี เป็นสองคนที่เหลือรอด ข้าไม่ใช่หมอ!!! เป็นเพียงบ่าวที่คุณหนูชุบเลี้ยง วันนี้ใครกล้ายุ่งกับคุณหนูของข้า...ต้องข้ามศพข้าไปก่อน!!!"

"แล้วท่านจะทำอย่างไร"เสมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ติดๆหลี่เปี้ยนก็ใคร่รู้ว่าผู้ปากกล้าแท้จริงแล้วมีวิธีดีอย่างไร

ม้าได้ถูกนำมาเทียบรออยู่แล้ว บุรุษชุดขาวต่างยืนรออยู่ข้างม้า บางคนก็ขึ้นควบรอแล้วด้วยท่าทางระแวดระวัง หม่าเสียวอู่หันมามองเจ้าของคำถามแล้วหันไปถามยอดฝีมือตัวโตข้างกายว่า "สตรีมีครรภ์บ้านเจ้าสอนให้ดูแลอย่างไร"

คนโดนถามกระแอมเบาๆผิวหน้าที่พ้นผ้าขึ้นมาแดงเรื่อ "เอ่อ เหนียงเคยกว่าวว่าหากภรรยามีครรภ์ให้ดูแลนางกินอิ่ม นอนอุ่น ดื่มของร้อน พักผ่อนให้มากขอรับท่านหม่า"

หม่าเสียวอู่หันกลับมา "ใช่หรือไม่ ขอเพียงนางกินได้นอนได้นางย่อมแข็งแรงปลอดภัย มีเรี่ยวแรงออกบุตร"

"..."ก็จริง หลักการง่ายๆ ขอเพียงแม่เด็กกินได้นอนได้ ต่อให้ไม่ต้องพักครรภ์ก็มีโอกาสคลอดบุตรโดยปลอดภัย เป็นเพราะพวกนางกังวลในตัวองค์ชายมากเกินไป มุ่งเน้นจะรักษาองค์ชาย ที่สุดจึงเกือบจะพลั้งมือทำร้ายฮองเฮาโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์

"พวกเจ้าไปได้"หม่าเสียวอู่หันไปพยักหน้าให้บุรุษบนหลังม้า คนเหล่านั้นพยักหน้าตอบรับแล้วกระแทกเสียงย๊า!!! ควบม้าทะยานไปข้างหน้า หลี่เปี้ยน สวีเหม่ยและเสี่ยวอี้ถูกส่งขึ้นม้า ร่วมขี่กับเหล่าผู้คุ้มกันชุดที่สอง ว่านหงโต้วถูกหม่าเสียวอู่อุ้มเอาไว้ทั้งตัวขึ้นม้าอีกตัว ทั้งหมดควบม้าไปคนละทิศกับที่กลุ่มแรกไป

ควบม้าด้วยความเร็วไม่มากนักเข้าป่าผ่านบ่อน้ำร้างสวีเหม่ยก็เห็นบุรุษร่างกำยำผู้หนึ่งยืนกางขาคร่อมบนบ่อน้ำร้าง พวกนางยังไม่ทันได้ตั้งตัว หลี่เปี้ยนก็ถูกโยนร่างให้บุรุษกำยำผู้นั้น สวีเหม่ยเบิกตากว้างแทบหัวใจหยุดเต้นเมื่อหลี่เปี้ยนถูกชายตัวใหญ่ผู้นั้นพาหล่นลงไปในบ่อน้ำร้าง เพียงครู่บุรุษผู้นั้นก็ดีดตัวขึ้นมายืนบนขอบบ่อน้ำอีกครั้งโดยมีสายตาจับจ้องมาหาสตรีที่เหลืออยู่อีกสองคน...

"ข้างล่างเป็นทางลับ"หม่าเสียวอู่เป็นผู้เอ่ยเฉลยพร้อมกับก้าวไปข้างหน้าแล้วส่งคุณหนูว่านให้แก่บุรุษผู้นั้น "...สือคัง เจ้าจงระวังให้ดี นายหญิงกำลังตั้งครรภ์จงส่งนางให้ถึงที่โดยปลอดภัย"

"ขอรับท่านหม่า"ผู้มีร่างใหญ่ปานยักษ์กางท่อนแขนรับหญิงมีครรภ์ได้อย่างง่ายดายราวกับนางเป็นเพียงปุยนุ่น "นายหญิงโปรดวางใจผู้น้อย"เขาเอ่ยปากกับนายสาวแล้วพลิ้วกายลงสู่เบื้องล่างอีกครั้ง

สวีเหม่ยเหลียวมองไปรอบกาย นี่มัน...เกินกว่าที่นางคาดแล้ว!!! หากคนพวกนี้ใช้บ่อน้ำร้างเป็นประตูชาตินี้ต่อให้ฮ่องเต้ตามล่าพวกนางอย่างเต็มที่เกรงว่าคงต้องใช้เวลาเป็นปี กว่าจะพบประตูแสนประหลาดนี้!!!

มองบ่อร้างก็หนักใจแล้ว ครั้นมองไปไกลก็เห็นคนขี่ม้าเก็บกวาดร่องรอยรั้งท้ายถึงสองชุดสวีเหม่ยก็ร่ำๆจะกัดลิ้นตนเองตายเมื่อหนึ่งในสองขี่ม้าเข้ามาหาหม่าเสียวอู่แล้วส่งของให้...

"ท่านหม่าแม่นางสวี...ทำของตกขอรับ"ปิ่นเสียบผมอันเล็กหากแต่งามเป็นเอกลักษณ์ดูมีราคา หม่าเสียวอู่มองปราดเดียวก็รู้ว่าหากมีคนโง่เก็บไปช้าเร็วหากถึงโรงรับจำนำ ไม่ช้าภัยใหญ่ย่อมมาถึงตัวนายหญิง!!!

"แม่นางเผิง..."อดีตขอทานที่ทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดแสยะยิ้มไม่น่าดู มือข้างที่ถือปิ่นยกเงื้อสูงแล้วแทงของแหลมในมือซุกเข้าเรือนผมเจ้าของปิ่นด้วยความเร็วชวนใจหาย หากเขาไม่ยั้งมือสนิทสมองอันชาญฉลาดของสวีเหม่ยคงจะมีรูปรากฏอย่างไม่ต้องสงสัย

"..."เผิงสวีเหม่ยกลัวจนปากสั่น แม้มีใจห้าวหาญแต่ใครจะรู้เล่าว่าแรงปักแบบนั้นจะไม่พาปลายปิ่นปักทะลุหัวของนาง

"ปิ่นของท่านยังมีตกอีกหรือไม่"คนตัวสูงถามขณะที่มือใหญ่ขยับปิ่นเล่มนั้นเหมือนหาที่ลงตัวไม่ได้

โดนปลายปิ่นแทงหนังศีรษะจึกๆสวีเหม่ยก็หวาดกลัวจนแทบจะตายเสียให้ได้จึงรีบละลักลำล่ำบอกโดยไวว่า "มีเพียงเท่านี้ ที่หล่นไป...มีเพียงอันนี้"

หม่าเสียวอู่หยุดมือแล้วคลี่ยิ้มละไม "เช่นนั้นก็ดีแล้ว หากเจ้ายังทำปิ่นหล่นอีกเกรงว่าข้า...จะต้องช่วยเสียบให้ลึกกว่านี้ จะได้ไม่หลุดอีก"

"..."สวีเหม่ยหน้าเขียว นางย่อมรู้ดีว่าที่เขาพูดหมายความว่าอย่างไร ยามนี้นางยอมโดนผู้อื่นโยนลงบ่อร้อยครั้งยังดีกว่าต้องยืนเผชิญหน้ากับหม่าเสียวอู่ผู้นี้อีกเพียงชั่วลมหายใจ!!!

ในบ่อน้ำร้าง ภายในแห้งขอดไร้น้ำเหนือขึ้นไปเพียงเล็กน้อยถูกขุดเป็นทางเดินสายหนึ่งทอดตัวขึ้นไปเป็นขั้นบันได สวีเหม่ยแหงนหน้ามองขึ้นไปเบื้องบนแล้วได้แต่กระแทกเท้าอย่างขัดใจ มารดามันเถิด!!!! จะมีผู้ใดตามหาพระพี่เลี้ยงไท่จื่ออย่างนางพบกัน!!!! สุนัขตัวไหนกันหนอช่างสรรหาที่ลับเช่นนี้ไว้หลบซ่อนหวงช่าง!!!!

เบื้องบนหม่าเสียวอู่กระโดดขึ้นยืนบนปากบ่อ แล้วพยักหน้าให้เหล่าผู้ติดตามก่อนจะทิ้งตัวลงสู่เบื้องล่างติดตามนายสาว เมื่อหม่าเสียวอู่ลงไปแล้ว เหล่าชายฉกรรจ์ที่เหลือก็ทำลายหลักฐานทุกชิ้นในทันที รอยเท้าบนปากบ่อถูกลบทิ้ง ใบไม้ถูกโปรยรอบบริเวณให้ดูรกร้างดังเช่นปกติ กลุ่มชายห้าคนที่นั่งม้ารอได้รับสัญญาณจากที่ไกลห้อม้าด้วยความเร็วทิ้งรอยกีบเท้ามุ่งสู่ทิศเหนือ...ชายแดนแคว้นเฉ่า!!! ผู้เก็บกวาดทะยานตัวขึ้นม้ากวดไล่ตามเหล่าสหาย ดูจากรอยท้าวสัตว์แล้วคล้ายว่าพวกเขาทั้งหมดกำลังเดินทางอย่างเร่งรีบราวกับกำลังลักพาของสำคัญบางอย่าง ทั้งที่จริงแล้วของชิ้นนั้น...กลับตกอยู่ในบ่อร้าง...ในแคว้นฉินนี่เอง

เส้นทางที่ทอดตัวจากก้นบ่อถูกขุดเป็นอุโมงค์ทางทอดยาว ระหว่างทางมีคบตะเกียงไฟเล็กๆคอยส่งสว่างอยู่เป็นระยะ ว่านหงโต้วแม้จะเหน็ดเหนื่อยก็อดสนใจสิ่งรอบตัวไม่ได้

"จากกันนานปี ไม่นึกว่าพวกเจ้าจะกลายเป็นตัวตุ่นขุดอุโมงค์ไปเสียได้"นางย่นจมูกใส่หม่าเสียวอู่ เป็นเขาที่อาสาอุ้มนางเดินทางสู่จุดหมายครั้งนี้

"ที่ท่านสั่ง...เราก็ทำแล้วจนสิ้น ระหว่างที่เฝ้าระวัง...เราย่อมต้องเตรียมทางหนีทีไล่ให้คุณหนูโดยที่ท่านไม่ต้องรอให้ท่านเอ่ยปาก"หม่าเสียวอู่ติดตามคุณหนูมานาน รู้ดีว่าที่นางบอกให้รอนั้นหมายถึงสิ่งใด...

"ดียิ่ง"หงโต้วชมเสียงเบารู้สึกเหนื่อยเป็นกำลัง ลูกในท้องพากันถีบตัวถี่เร็วราวกับอยากจะออกมาวิ่งเล่นเสียโดยไว ผู้เป็นมารดาแม้เจ็บแสนเจ็บก็ได้แต่กัดฟันทน รู้สึกได้ในทันทีว่าร่างกายของนางทานแรงถีบของบุตรมิได้ ถูกเท้าน้อยๆถีบรัวๆเพียงครู่ของเหลวในร่างกายนางก็ถึงก็ไหลพรวดราวกับเขื่อนที่ไม่อาจกั้นน้ำ

"คุณหนู!!!"ผู้ที่อุ้มนางไว้ทั้งตัวย่อมรู้สึกถึงของเหลวอุ่นร้อนที่ไหลซึมออกมาพร้อมๆกับกลิ่นคาวเลือด

"ฮองเฮา!!!"สามนางกำนัลอุทานเสียงหลง แสงตะเกียงเหนือศีรษะเผยให้พวกนางได้เห็นสีหน้าซีดเซียวของหญิงมีครรภ์

"อ๊าาาาา"หงโต้วงอร่างแล้วกรีดร้องเสียงแหลม เจ็บปวดจนเกินจะทานทน

 

               ย๊า!!!!!! ย๊า!!!!!!! เสียงเร่งกระตุ้นม้าที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจตามมาด้วยอาการสะบัดมือซ้ายหวดแส้ในมือขวับๆบนสะโพกม้ายังผลให้ม้าเหงื่อโลหิตตัวหนึ่งกรี๊ดเสียงแหลมกระตุกสี่ขาวิ่งเร็วรี่ เบื้องหน้าบุรุษผู้บ้าบิ่นมีนายทหารถือธงวิ่งนำอยู่ห่างไปหลายช่วงตัวทำหน้าที่เปิดทาง ธงมังกรโบกสะบัดพลิ้วไปกับสายลม เบื้องหลังหวงช่างของแผ่นดินกำลังควบขี่อาชาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด รอบกายเต็มไปด้วยทหารองค์รักษ์ที่ติดตามมานับยี่สิบชีวิต เดินทางสองวันสองคืนโดยไม่หยุดพักแม้สักเสี้ยววินาทีเนื้อตัวของแต่ละคนล้วนแต่สกปรกและมีสีหน้าดำคล้ำแผงความอิดโรยไว้เต็มเปี่ยม พวกเขากินดื่มบนหลังม้าไม่หลับไม่นอน หวงช่างหยุดเปลี่ยนม้าทุกเขตพักราชสำนักเพื่อรักษาความเร็วในการเดินทาง อาชาที่หวงช่างใช้แต่ละตัวล้วนแต่ทิ้งรอยแส้ลึกบนสะโพก เหล่าผู้ติดตามแม้เหน็ดเหนื่อยแทบล้มตายไปตามๆกันล้วนแต่แจ้งแก่ใจแล้วว่าหวงช่างทรงรักใคร่ในตัวฮองเฮาต่างแคว้นผู้นี้อย่างแท้จริง เคยได้ยินเสียงร่ำข่าวลือมามากมายแต่น้ำใจโอรสสวรรค์ยากหยั่งถึง วันนี้ได้ประจักษ์น้ำพระทัยของพระองค์ที่มีต่อฮองเฮาแล้ว!!! สมกับที่หญิงผู้นั้นเคยยกยอตนเองว่านางเป็นจิ้งจองเก้าหาง!!!...ฝ่าบาททรงลุ่มหลงนางยิ่ง!!!!

องค์ชายที่นางจะให้กำเนิด...ก็คือไท่จื่อน้อยอย่างไม่ต้องสงสัย

หากฮองเฮาทรงมีพระประสูติกาลวันนี้ก็เท่ากับว่าที่พวกเขาควบม้าราวกับผู้เสียสติก็นับว่าไม่เสียเปล่า ได้เข้าเฝ้า...ไท่จื่อ!!!!

ย๊า!!!!!!!!! เสียงตวาดเร่งม้าของหวงช่างตามมาด้วยเสียงหวดแส้หนังดังขวับๆๆทำให้เหล่าข้าราชบริพารพากันลอบถอนหายใจเร่งเฆี่ยนแส้ตามโอรสสวรรค์ทันทีในใจลอบโอดครวญ ผู้อื่นจะล้มตายกลายเป็นดินไปเดี๋ยวนี้แล้วเหตุใดประมุขของแผ่นดินจึงยังทานทนมุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่รู้เหน็ดรู้เหนื่อย ฮองเฮาน่ะทรงเป็นผู้มีวาสนาย่อมไม่เป็นอันตรายไปง่ายๆ เป็นพวกเขาผู้ด้อยวาสนาต่างหาก...ที่กำลังจะสลาย หากยังไม่รีบถึงพระราชวังฤดูร้อนในวันนี้คืนนี้เกรงว่าป่านนั้นพวกเขาคงหาชีวิตไม่!!!

ย๊า!!!!!!!!!! ตี้ฟั่นเทียนเร่งม้าอีกครั้งร่างกายที่ผ่านการเคี่ยวกรำความยากลำบากมามากมายทานทนต่อความทุกข์ทรมานแทบทุกอย่าง แต่กลับไปอาจทนไม่เห็นหงโต้วไม่ได้!!! นางตกเลือด!!!! เป็นตายเท่ากัน!!!! ถั่วน้อยๆเป็นเช่นไร!!!! ในหัวของเขามีแต่คำเหล่านี้ ในอกร้อนรุ่มไปด้วยความห่วงและกังวลอย่างสุดแสน ไม่!!!! หงโต้วจะต้องอยู่กับข้า!!!!!!!!

 

ในห้องลับผู้คนต่างโกลาหลเมื่อฮองเฮากำลังจะมีประสูติกาล ห้องถูกทำความสะอาดอีกครั้งอย่างเร่งด่วน หลี่เปี้ยนหน้าซีด สวีเหม่ยหน้าขาวเผือด เสี่ยวอี้กลัวจนปากสั่น คุณหนูของนางกัดผ้าร้องอื้อ!!!! สองมือของนางกระชับเชือกที่ห้อยลงมาจากขื่อคานเพื่อช่วยในการออกแรง อื้อ!!!! น้ำตาไหลพรากเหงื่อซึมเมื่อเคลื่อนความเจ็บปวดทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนนางแทบจะสิ้นไร้เรี่ยวแรงจะต่อสู้

หลี่เปี้ยนสั่งห้ามมิให้ผู้ที่มีบาดแผลบนมือช่วยเหลือในการทำคลอดครั้งนี้ เพราะถึงแม้โลหิตของฮองเฮาจะเป็นสีแดงปกติแต่แท้จริงแล้วทุกหยดที่งดงามนี้ล้วนแต่เต็มไปด้วยพิษ ขอเพียงมือมีแผลย่อมมีโอกาสสูงที่จะโดนพิษจากเลือดของนาง

"หลี่เปี้ยนเร็วเถิด!!! ฮองเฮากำลังจะหมดแรง!!!"ตั้งแต่ตั้งครรภ์มังกรสุขภาพของฮองเฮาก็อ่อนแอลงมาก ยิ่งมีอาการตกเลือดแล้วทรงยิ่งอ่อนแรง หากชักช้าไม่เร่งนำองค์ชายออกมาก่อนเกรงว่าจะไม่ทันการณ์

หลี่เปี้ยนพยักหน้ารับจำต้องใช้วิธีรุนแรงใช้มือไล่ท้องเร่งให้ทารกคลอดออกมาโดยไวก่อนที่มารดาจะทนไม่ไหว ฮองเฮาอ่อนแอเกินกว่าจะทนรอไหว องค์ชายโปรดเร่งเถิด....

"อ๊า!!!"ผู้อื่นจะเร่งคลอดแต่ผู้ที่ทรมานจะการผลักบังคับให้ทารกเคลื่อนตัวลงต่ำกลับแทบจะขาดใจ

"ฮองเฮาเพคะ ออกแรงเบ่งเพคะ!!!"หลี่เปี้ยนเห็นพระเศียรน้อยๆขององค์ชายผลุบๆเร่งร้องให้ฮองเฮาออกแรงช่วยองค์ชาย

"อื้ออออออออออ"หงโต้วเจ็บจนแทบรู้สึกได้ว่าตัวนางเองกำลังจะตาย เนื้อตัวปริแตกขาดเป็นริ้วๆ จิกเล็บกับผืนผ้าในมือแล้วรั้งตัวออกแรงเบ่งจนตัวเกร็ง "อื้อออออออออออออ"

ผลุบ!!!! เกิดความรู้สึกเหมือนเกิดโพรงว่าเปล่าในท้องของนางพร้อมๆกับเหมือนมีบางสิ่งทะลักออกไปจากร่าง ยังให้เกิดความรู้สึกโล่งในบัดดล หงโต้วสูดลมหายใจลึก....

"คลอดแล้วเพคะ!!!"หลี่เปี้ยนตะโกนบอกเมื่อรับตัวทารกน้อยออกมา นางยิ้มอย่างยินดีก่อนจะหน้าเผือดสี...

"เป็นองค์ชายหรือองค์หญิง!!!"เสี่ยวอี้ที่คอยซับเหงื่อให้หงโต้วร้องถามอย่างตื่นเต้น มารดาของแผ่นดินคลี่ยิ้มอ่อนล้าผงกศีรษะขึ้นมาเล็กน้อย หายใจหอบเหนื่อยแต่สองตามองไปยังช่วงขาของนางที่หลี่เปี้ยนนั่งอยู่ตรงนั้นกำลังอุ้มลูกของนางอยู่

"...เป็น...เป็น...องค์หญิงเพคะ"นั่นไม่ใช่เรื่องที่นางกลัว แต่ที่มือนางกำลังสั่นเป็นเพราะ...

"ทำไมลูกข้าจึงไม่ร้อง..."ผู้เป็นมารดาร้องถามเมื่อนึกได้ว่านางไม่ได้ยินเสียงบุตรของนางร้องไห้จ้าดังเช่นที่ควรจะเป็น

"..."สวีเหม่ยยืนแข็งทื่อก้มลงมองทารกตัวขาวซีดเซียวตัวนิดเดียวที่พริ้มตาหลับสงบในมือของหลี่เปี้ยนแล้วยากจะเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา นอกจากจะไม่ใช่องค์ชายแล้ว องค์หญิงยัง... สวีเหม่ยกลืนน้ำลายแล้วเงยหน้าขึ้นมองฮองเฮา

เห็นสีหน้าของนางกำนัลผู้หาญกล้าแล้วผู้เฉลียวฉลาดเช่นว่านหงโต้วก็ได้คำตอบทันที "สวีเหม่ย!!!!" นางตะคอกนางกำนัลด้วยน้ำเสียงรวดร้าว เริ่มเจ็บท้องอย่างรุนแรงขึ้นมาอีก

บุตรีมหาเสนาบดีทิ้งเข่าลงกับพื้นโขกหน้าผากกับพื้นดังโป๊กอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน "ฮองเฮาโปรดลงอาญา หม่อมฉันสมควรตาย!!!! องค์หญิง...องค์หญิง...องค์หญิงสิ้นพระชนม์แล้วเพคะ!!!!!!"

 "ไม่!!!!"หงโต้วส่ายศีรษะไม่ยอมรับผล หากแต่ลูกในท้องของนางอีกคนกลับดีดดิ้นจะออกมาในเวลาที่ผู้เป็นมารดากำลังสิ้นหวังหมดแรงกายแรงใจ "อ๊า!!!!!!"

ฮองเฮากรีดร้องเพราะทานความเจ็บปวดไม่ไหว พระวรกายล้ำค่าสะท้านเยือกเกร็งค้าง หลี่เปี้ยนรับทารกอีกคนเอาไว้แล้วถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง...

"..."สวีเหม่ยมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วถึงกับน้ำตาร่วงร้องไห้โฮออกมา "ฮองเฮา!!! สวรรค์!!!..."

"..."หงโต้วสะอื้นทิ้งตัวลงกับฟูกอย่างหมดเรี่ยวแรงหมดความรู้สึก ลูกข้าทั้งสองคน...

ฟ้าดินลงโทษข้าใช่หรือไม่!!!!

เป็นฟ้าดิน...ลงโทษ!!!!!

"คุณหนูหมดสติแล้ว!!! หลี่เปี้ยน!!!! ฮองเฮาหมดสติแล้ว!!!!"เสี่ยวอี้เห็นนายสายล้มตัวลงแล้วหมดสติไปเช่นนั้นก็ร้องเรียกหมอหญิงเสียงตระหนก

 

 

 

 

 

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 28 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 47 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 19 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 23 ) Vote
ลุ้นๆ
( 78 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 21 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 19 ) Vote
COMMENTS
sasisand5900
17 ต.ค. 2559 / 22:42
สนุกมากค่ะไรท์
metawan
06 ก.ย. 2559 / 19:37
อ่านรวดเดียวเลย สนุกมากเลยค่ะ
rarin
06 ก.ย. 2559 / 12:48
รอนะคะ รีบมานะคะ
ปั่นๆๆๆๆๆ
linin
06 ก.ย. 2559 / 11:54
ไรท์ไปไหนค้าาาาาาาา
กรี๊ดดดด จะลงแดงง ไรท์ค้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ;[];
pamalika
05 ก.ย. 2559 / 22:12
จะมีลงต่อหรือออกเป็นเล่มคะ?
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 410,436 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required