HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 407,490 ครั้ง
ถั่วอำลา

นับตั้งแต่ฮองเฮาจากไปฮ่องเต้ก็มิได้เสด็จหาความสำราญเช่นเคยแต่กลับ...เงียบขรึมยิ่งกว่าเดิมเป็นเท่าตัว สี่กุ้ยเฟยและอีกสองเฟยที่รับใช้ถวายงานมาตั้งแต่เทียนจื่อ(ฮ่องเต้)ยังเป็นไท่จื่อล้วนแต่เจ็บลึกอยู่ในอก ด้วยพวกนางรู้ความนัยกระจ่างแจ้ง แม้ไม่อยากยอมรับ แต่ความจริงก็ประจักษ์แล้วว่าสมัยเป็นไท่จื่อนั้นพระองค์หลงใหลสตรีต่างแคว้นผู้หนึ่ง สตรีที่ทำให้พวกนางริษยาและอิจฉา นางผู้เป็นเจ้าของรอยยิ้มยินดีอย่างแท้จริงของพระสวามี นางเพียงคนเดียวที่พระองค์ถึงกับใช้คำขอกึ่งคำขู่เพื่อให้ได้ตัวนางมา พวกนางที่ริษยานางมานานต่างชะเง้อคอดู ใคร่รู้ใคร่เห็นว่าผู้ครองใจสามีนั้นจะงามพิลาศสักเพียงใด

               เด็กหญิง? เป็นแต่เพียงเด็กหญิงผู้หนึ่งที่ถูกประคองข้ามธรณีประตูเข้ามา เป็นเพียงเงาร่างเล็กๆที่บางราวกับกิ่งหลิวที่พร้อมจะปลิวไปกับสายลม...ที่ไหว้ฟ้าดินกับพระสวามี แล้วทำให้พวกนางกลายเป็นพระชายารองโดยสมบูรณ์ ตำแหน่งก็หาย สามีก็หน่ายแหนง มิหนำลูกชายลูกสาวของพวกนางกลับต้องเรียกเด็กหญิงผู้นั้นว่ามารดาทุกคำ!!!! เช่นนี้จะไม่ให้พวกนางชิงชังสตรีผู้นั้นเข้าไส้เข้ากระดูกอย่างไรไหว!!!!

               จะหายลับไปเหมือนจันทร์ที่โดนเมฆบดบังให้พวกนางสบายใจกันสักครั้งก็ไม่ได้ ไยจึงทิ้งความริษยาเอาไว้ให้พวกนาง!!!!! ผู้อื่นก็เป็นภรรยาที่ร่วมแบ่งปันสามี ไย!!!!!!!! ไยจึงต้องทำร้ายพวกนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยการย้ำให้พวกนางเห็นความรู้สึกที่แท้จริงที่หวงตี้มีต่อนางผู้นั้น!!!!!!!

ไย...ไม่เมตตาพวกข้า

ไย...ไม่กรุณาทอดเนตร

ไย...ไม่ห่วงหาพวกข้าเช่นนั้นบ้าง!!!!!

               อุ้มครรภ์ใหญ่โตหนึ่งเดือนได้พบหน้าพระสวามีสักครั้ง...นับเป็นวาสนา ในหกชายาไม่มีใครได้ดีไปกว่ากัน แล้วไยพระองค์จึงทรงลำเอียง ไยจึงต้องใส่ใจรักใคร่นางผู้นั้นถึงเพียงนั้น! ยามนางเดินพระองค์ประคอง ยามนางนั่งพระองค์ทรงเอาพระทัยป้อนขนม ยามนางผู้นั้นยิ้ม...ไย!!!!! พระองค์จึงมีความสุข!!!!!!!

พวกข้ามิใช่ภรรยาท่านหรือ!!!! ถึงไม่ใช่ผู้ที่ท่านไหว้ดินฟ้าให้เหล่าเทวารับรู้! แต่ก็เป็นสตรีที่คอยรับใช้บำบัดทุกข์บำรุงสุข!! เป็นมารดาของบุตรชายบุตรสาว!!!

ไยท่านไม่เมตตาเอ็นดูพวกข้าสักเศษเสี้ยว...ที่รักและเอ็นดูนางผู้นั้น!!!!!!

หรือ...ท่านไม่นับเราเหล่าสตรีเป็นภรรยา!!!!

ถึงได้ย้ำให้พวกข้าระลึกได้เสมอว่า...พระองค์พึงใจผู้ใด!!!!!!!!!

เป็นผู้ใด!!!!!...ที่พระองค์ปักใจภักดิ์มาเนิ่นนาน

 

แต่งด้วยท่าน!!! หวังตอบแทนคุณตระกูล เชิดชูกตัญญูพ่อแม่

แต่งด้วยท่าน!!!! หวังรับใช้เติบใหญ่เป็นที่โปรดปราน ผู้คนกราบกราน...รับใช้

แต่งด้วยท่าน!!!! แท้จริงกลับขื่นขมยิ่ง!!!

บิดาบอกแต่งเป็นชายาไท่จื่อถือเป็นวาสนา ได้เรืองยศมากอำนาจ ไท่จื่อครองราชย์ ข้า...ได้เป็นใหญ่ พ่อแม่พี่ชายได้พึ่งพิง พวกข้าจึงสวมชุดแดงคลุมหน้าคาราวะท่านเป็นสามี เบื้องแรกเพราะอำนาจ หากแต่ภายหลังสิ่งที่พวกข้าต้องการอย่างแท้จริงกลับเป็นเพียง ความเมตตาจากสามี!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ขอเพียง เงา...ความเอ็นดู

ขอเพียง เงา...ความสนใจ

ขอเพียง เงา...ความโปรดปราน

ขอเพียงเท่านั้น พวกข้าจะยอมเป็นเงา...ตลอดกาล!!!!

ทว่า...แท้จริงแล้ว น้ำพระทัยของฮ่องเต้หาได้...มีไม่!!!!!!!!!

วังหลังกว้างใหญ่ ไพร่ฟ้ามีผู้ใดบ้างไม่อิจฉาในวาสนาของหญิงงามทั้งสามพัน สูงยศมากอำนาจ...เป็นที่โปรดปราน มีบริวารนับหมื่นเฝ้ารับใช้ ลูกสาวบ้านใดได้เข้าวังถวายงานฝ่ายใน พ่อแม่พี่น้องล้วนเป็นใหญ่เพราะวาสนาพระสนม แต่ใครเล่าจะรู้...แท้จริงแล้ววังหลัง...หาได้งดงามชวนฝันดังที่เล่าอ้า!!! กลับเป็นสถานที่ๆเต็มไปด้วยความขมขื่น...และ...น้ำตา... มีแต่ความริษยาที่คละเคล้ามากับความเศร้าเสียใจนับร้อยหมื่นประการมิอาจกล่าวสิ้นในหนึ่งชีวิต สาวงามสามพันแย่งชิงความรักความโปรดปรานจากหนึ่งบุรุษ...นอกจากความริษยาที่ล้นปรี่และน้ำตาแล้วจะเหลือสิ่งใดให้กล่าวถึงอีก นอกจากความตาย ราตรีวสันต์มีค่าดุจทองหมื่นชั่ง แต่น้ำใจฮ่องเต้...กลับแพงยิ่งกว่า ไม่คงทน

เยาว์วัย ดวงตาของข้ามองเห็นผีเสื้องาม หัวใจข้า...ไร้เดียงสา

แต่งเข้ามา ตาเป็นประกาย ด้วยมาดหมาย...ในหลายสิ่ง

ยิ่งมากคน ยิ่งต้องไขว่คว้า ต้องได้มา...ซึ่งความโปรดปราน

ยิ้มหวาน แสร้งอ่อนโยน แท้จริงข้าคนเดิมได้ตายจากไป...

ล่วงวัย ดวงตาข้ามองเห็น...สิ่งน่ากลัว หัวใจข้า...อำมหิต!!!!

               หลี่หลิงอันและซุยผินจีคุกเข่านิ่งอยู่กับที่ไม่ได้เคลื่อนย้ายตัวเองไปที่ไหน จิตใจของพวกนางล้วนแต่...ล่องลอย ในห้วงคำนึงยังคงนึกถึงคำพูดของนางผู้นั้น "หากรู้ล่วงหน้าว่าคำทำนายในวันนั้นจะเป็นเหตุให้ข้านั่งอยู่ตรงนี้ วันนั้นหากข้ารู้สักเพียงนิด ข้าย่อมคุกเข่าขอร้องให้นักพรตอย่าได้ทายทักเช่นนั้น จงทำนายว่าข้าคนแซ่ว่านจะเติบโตเป็นหญิง...มากปัญญา ได้ออกเรือนกับบุรุษที่รักมั่นต่อข้าเพียงผู้เดียว ได้มีครอบครัวเป็นสุข ได้แต่งเป็นภรรยาเดียว...ของสามี ฉลองปีใหม่ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ลูกหลานเต็มบ้าน"

นั่นสินะ! หากได้เติบโตขึ้นเป็นหญิงมากปัญญาย่อมไม่ทุกข์ยาก ได้ออกเรือนกับบุรุษที่มีรักมั่นย่อมถือเป็นวาสนา ได้มีครอบครัวอบอุ่นนับเป็นบุญพา ได้เป็นภรรยาเดียวยิ่งกว่าเป็นพรที่สวรรค์ประทาน ปีใหม่! ได้ฉลองปีใหม่ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ลูกหลานพร้อมหน้า

แล้วในหนึ่งชีวิตนี้จะยังต้องการสิ่งใดอีก!!!!!

หลี่หลิงอันน้ำตารื้น หากได้ดังว่า...นางยังจะต้องการอะไรอีกเล่า!!!! ที่ทุกข์เช่นนี้ก็มิใช่เพราะ...นางมิใช่หญิงแซ่ว่าน!!!! มิใช่ผู้ที่สามีรักมั่น มิใช่หญิงผู้มีวาสนาดีๆเช่นนั้น

หรือเป็นเพราะตอนนั้นนางโง่งม ยอมละทิ้งบุรุษที่มีใจรักนางแต่งเข้าหวังหลวงหวังเป็นหงส์บนยอดไม้กันแน่ สวรรค์จึงลงโทษนางเช่นนี้!!!!

มีบุตรชายแล้วอย่างไร? คลอดองค์ชาย...องค์ชายก็เรียกผู้อื่นเป็นมารดา!!!!

แต่งด้วยโอรสสวรรค์แล้วอย่างไร!? ผู้ที่นางแต่งให้!!!...กลับไปแต่งผู้อื่นมาเป็นภรรยาเอก นางตายเป็นชายารอง เป็นผีสนม!!! แต่ผู้อื่นมาทีหลัง แต่งเข้ามาฟ้าดินเทวดารับรู้ ก้าวขาเข้าตำหนักก็ได้นั่งอยู่เหนือคน เป็นชายาเอก ตายเป็นฮองเฮา!!!! เป็นคน!!!...เดินข้างนั่งใกล้ เป็นผี!!!...ร่วมนอนเคียง!!!

แล้วนางเล่า!!!? แต่งเข้าไม่มีพิธี อยู่...ก็เป็นรอง!!! ตาย...ก็ฝังแยกอีกห้อง!!! มันยุติธรรมหรือ!!!!!

ที่แท้แล้ว...จุดที่ยืนอยู่นี้...ดีอย่างที่บิดามารดาว่าอย่างไร

คิดแล้วก็ยิ่งอยากจะตีอกชกหัวร่ำไห้ให้สมกับความด้อยวาสนา

 

               ซุยผินจีจ้องมองพื้นหินอ่อนอย่างโง่งม หูมิได้ยินเสียง ตาก็มืดบอด ฮองเฮาจะเสียบุตรแล้วพวกนางจะมีชีวิตรอดได้อย่างไร องค์ชายของพวกนางจะเอาตัวรอดได้อย่างไร ที่คิดจะให้ตาย...ก็คือฮองเฮา แต่ผู้ที่ช่วยองค์ชายได้...กลับมีแต่ฮองเฮาเท่านั้น...ที่ช่วยได้ นี่...นางได้ทำอะไรลงไปกันแน่!!!!

เดิมทีก็รู้ดีอยู่แก่ใจตั้งแต่ต้นแล้วว่าไท่จื่อมีสตรีที่พึงใจและรักมั่นต่อนาง วันผ่าน เดือนคล้อย ปีพ้นผ่าน จิตใจของพระองค์มิเคยสั่นคลอน ตัวนางรู้ทั้งรู้ว่าตนเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งที่พระสวามีดึงเอาไว้ใช้ แม้รู้เช่นนั้น...นางกลับนึกยินดี

ได้อยู่ร่วมกับพระองค์ ได้มีวาสนาเป็นมารดาขององค์ชาย...นับเป็นบุญของนาง เดิมนางก็คิดจะอยู่อย่างเรียบง่ายเช่นนี้ ไม่คาด!!! ไม่คาดคิดเลยสักนิดว่าวันหนึ่งเมื่อผู้ที่ฮ่องเต้ทรงเสน่หาก้าวเข้าตำหนักจะทำให้นางได้ลิ้มรสความริษยาได้ชัดเจนเช่นนี้ ไม่เคยนึกฝันว่าตัวนางเองจะนึกชิงชังหญิงผู้หนึ่งได้มากถึงเพียงนี้ มาก...จนถึงขั้นวางยาพิษ!!! ทว่านางผู้นั้นกลับดวงแข็งยิ่ง!...ไม่ว่านางจะวางยาไปมากเท่าใด จื่อเฟยก็ยังคงอยู่เป็นจื่อเฟย กระทั่งนั่งเป็นฮองเฮา...นางยังไม่เคยเห็นหญิงผู้นั้นป่วยเลยสักครั้ง ข้า...ผู้วางยานั้นได้แต่มองฟ้าด้วยความคับแค้นปนฉงนสงสัย เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น!!!! นางผู้นี้จะเกิดมาเพื่อชนะข้าอย่างนั้นหรือ!!!!!!!

แค้นแสนแค้น แต่หญิงแซ่ว่านก็เป็นมารดาเลี้ยงที่น่านับถือ สิ่งที่นางปฏิบัติต่อบุตรชาย ผู้เป็นมารดาย่อมมองเห็น เห็นได้ชัดเจนถนัดตา...ว่าว่านหงโต้วมิได้มุ่งร้ายต่อเหล่าองค์ชายแม้เพียงนิด ตรงข้าม!!!นางกลับเป็นพระมารดาเอกที่น่านับถือยิ่งในสายตาของเหล่าองค์ชาย มารดาเช่นนางแม้ไม่อยากจะยอมรับ...ยังมิอาจปฏิเสธ ที่ชัง!!!...ก็นาง ที่ชอบ!!!...ก็นาง

หากมิใช่นางที่แย่งชิงความรักของสามี แน่นอนว่าข้า...ซุยผินจี ต่อให้ต้องคุกเข่าให้ ย่อมต้องขอเป็นสหายกับหญิงผู้นี้!!!!

หญิง...ที่กำลังจะเสียบุตรเบื้องหน้า

...................................................................

 

อี๊กกกกกกก อี๊กกกกกกกกกกกกกก อี๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

นกยักษ์กางปีกค้างหมุนวนเป็นวงกลมอยู่เหนือพระราชวังส่งเสียงแหลมอี๊กเป็นสัญญาณให้นายของมันออกมารับ ตี้ฟั่นเทียนหันไปทางหน้าต่างตั้งแต่ได้ยินเสียงคุ้นหูในครั้งแรกก่อนจะลุกขึ้นออกจากห้องทรงงานทันทีเมื่อนึกรู้ว่าคงเป็นเจ้านกฉินเป็นแน่ ขันทีที่กำลังจะวิ่งเข้ามารายงานแทบจะเบี่ยงตัวหลบไม่ทันเมื่อโอรสสวรรค์พุ่งผ่านสวนทางออกไป

หลินกงกงรีบนำปลอกมือหนังสัตว์มาสวมเข้าให้ที่แขนขวาของโอรสสวรรค์ ในขณะที่พระองค์ดึงเอาขลุ่ยกระดูกสัตว์ชิ้นเล็กออกมาจากกระเป๋าเล็กข้างเอว ปลายนิ้วซ้ายกดลงบนช่องกลมแรกและช่องสุดท้าย ครั้นจรดขลุ่ยกับพระโอษฐ์ได้ก็ออกแรงเป่าเรียกเป็นเสียงแหลมสั้นถี่ หลินกงกงไม่ทันได้ผูกเชือกเส้นที่สองได้ฮ่องเต้ก็ฉากแขนรอนกยักษ์ที่เก็บปีกถลาเร็วลงมาราวดาวตก หลินกงกงหยีตาด้วยความหวาดเสียว เห็นเจ้านกเลวตัวนี้ทำตัวเหลวไหลเช่นนี้ครั้งแล้วครั้งเล่าเขาบ่อยครั้งก็ยังนึกกลัว ไม่วันใดมันพุ่งลงมาพลาดหัวโหม่งพสุธาตาย วันไหนวันหนึ่งก็คงเป็นเขาเองที่จะสิ้นลมเพราะความตื่นเต้น

พุ่งหลาวลงมา เพียงศอกจะใกล้เจ้านกฉินก็กางปีกใหญ่ออกกว้างชะลอความเร็ว ขาใหญ่ทั้งสองข้างลู่ไปข้างหน้าแล้วกางกรงเล็บแหลมออกกว้างแล้วจิกหมับลงบนท่อนแขนหุ้มขนสัตว์อย่างแม่นยำ

อี๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกก แล้วกรีดร้องเสียงแหลมทักทายเจ้านายของมัน หัวได้รูปสอดส่ายหารางวัล

ตี้ฟั่นเทียนย่นจมูกให้เจ้าของเสียงที่ทำให้หูของเขาปวดไปหมด "ทำกับข้าน่ะได้ แต่ห้ามไปทำเช่นนี้กับมารดาของเจ้า เข้าใจหรือไม่" ผู้เป็นเตียสั่งสอนพลางเปิดปลอกทองเหลืองที่ขาของเจ้านกฉินแล้วส่งมันขึ้นไปยืนบนคอนเกาะ ขันทีที่คอยท่าอยู่แล้วรีบนำถ้วยบรรจุเนื้อสดหั่นเป็นชิ้นๆขึ้นไปวางให้พร้อมกับน้ำสะอาดอีกถ้วย เจ้านกยักษ์เหล่ตามองขันทีอย่างหมิ่นๆก่อนจะจิกชิ้นเนื้อดิบในถ้วยมาฉีกกิน

ฮ่องเต้ย่นพระขนง ยังไม่ทันได้คลี่จดหมายออกอ่าน หลินกงกงก็ขัดจังหวะของพระองค์ "ฝ่าบาท ทรงทอดพระเนตรดูโน่นพะย่ะค่ะ นกพิราบสื่อสารผูกคอด้วยผ้าแดง เป็นพิราบข่าวฮองเฮาพะย่ะค่ะ"

ผูกคอแดง...เป็นที่รู้กันดีในหมู่ทหารว่าในหนึ่งเดือนนี้นกพิราบคอแดงคือนกพิราบฮองเฮา หากผูกคอแดงมิให้สกัดกั้นมีพระดำรัสให้ปล่อยให้บินเข้าถึงเขตพระราชฐาน

 

"เหตุใดจึงส่งนกมาถึงสองตัว"ตี้ฟั่นเทียนกางมือรับจดหมายอีกฉบับที่หลินกงกงไปปลดมาจากนกพิราบมาส่งให้ มือใหญ่คลี่รีบคลี่จดหมายพิราบออกก่อนด้วยใจกังวลก่อนจะพบว่าเป็นเพียงข้อความจากสวีเหม่ยที่เขียนเล่าถึงพฤติกรรมของถั่วน้อย และมีกระดาษปริศนาที่เขียนด้วยลายมือภรรยาว่า...ข้าเปลี่ยนใจแล้ว

เปลี่ยนใจอะไร? หวงช่างได้แต่ฉงนขณะหมุนตัวกลับเข้าสู่ห้องทรงงานเพื่ออ่านจดหมายอีกฉบับที่คาดว่าคงเป็นภรรยาส่งมา นางจะต้องเขียนมาต่อว่าเขาเรื่องกุ้ยเฟยทั้งสองแน่

ขันทีคนสนิทรีบรินน้ำชาเอาใจ ขนมหิมะขาวสะอาดรสหอมถูกนำมาวางใกล้ แต่สายตาแทบจะยิ้มได้ของฮ่องเต้กลับตกอยู่บนกระดาษขาวที่ม้วนอยู่ มือซ้ายเสออกจะคว้าถ้วยชาแต่กลับไปแตะบนเลาขลุ่ย ลูบมันเบาๆอยู่ครู่หนึ่งด้วยอารมณ์ครึ้มใจว่าอีกไม่นานคงได้เป่าให้ภรรยาฟัง เมื่อมีความสุขมากมือใหญ่ก็ช่วยกันคลี่ม้วนกระดาษนั้นออกด้วยรอยยิ้ม

ก่อนรอยอารมณ์ดีๆจะหายวับไปกับตาเมื่อสายพระเนตรซับข้อความที่เขียนด้วยลายมือร้อนรนของสวีเหม่ยชัดเจน

เกิดเหตุร้าย! ฮองเฮาตกเลือดเป็นตายเท่ากัน!! เหตุเพราะกุ้ยเฟย!!!

"บังอาจ!!!!!"ตวาดไปคำใหญ่สะท้านก้องไปทั้งห้องแล้วมือใหญ่ก็ฟาดปัง! ตี้ฟั่นเทียนลุกพรวดโกรธจัดจนเตะโต๊ะทรงงานตรงหน้าล้มหงายตึงไป นางกำนัลขันทีในห้องพากันแตกตื่นทรุดตัวลงไปคุกเข่าร้องขอโทษลั่น

"ผู้น้อยผิดไปแล้วขอฮ่องเต้ทรงลงพระอาญา"

เขาสั่งให้นางทั้งสองไปอยู่เป็นเพื่อนภรรยา เหตุใดถั่วน้อยจึงตกเลือด!!! ถึงขั้นเป็นตายเท่ากัน!!!!

"เตรียมม้าเร็ว!!! ข้าจะไปพบฮองเฮา!!!"ตี้ฟันเทียนร้องสั่งเสียงกร้าวขณะเดินแกมวิ่งไปยังลานประตูเพื่อรับม้า ยังไม่ทันก้าวออกจากห้อง ทหารนายหนึ่งก็ถูกพยุงเข้ามาหาด้วยท่าทางร้อนรน ที่คอผูกผ้าแดง หวงช่างเห็นสีแดงและท่าทางของทหารเข้าก็หน้าซีดขาวไปอีกสามส่วน กลัวจับจิตว่าจะเป็นข่าวร้ายของฮองเฮา

"เกิดอะไรขึ้น!!!"ผู้ร้อนใจตรงเข้าคว้าคอทหารนำข่าวขึ้นมาถามความ

"ทูลฝ่าบาท"นายทหารหนุ่มประคองมือขึ้นเป็นการนอบน้อม ใบหน้าของเขาเหน็ดเหนื่อย หากแต่มิเกี่ยวอันใดกับปากที่สั่น และข่าวร้ายที่กำลังจะพรั่งพรูออกมาเลยแม้แต่นิด "...ฮองเฮาตกเลือดพะย่ะค่ะ"

"หมอหลวงเล่า!!! ช่วยอะไรไม่ได้เลยหรือ!!!"ตี้ฟั่นเทียนโกรธจนแทบจะบีบคอทหารในมือให้ตายตกไป

คนผู้นั้นพยายามกลืนน้ำลายลงคอด้วยกระหายแห้ง ขี่ม้าเร็วต่อเนื่องสามวันสองคืนกว่าจะถึงเมืองหลวง "ช่วยพะย่ะค่ะ ตอนที่แม่นางสวีให้หม่อมฉันมาส่งข่าว หมอหลวงกำลังพยายามช่วยองค์ชายในครรภ์ของฮองเฮาพะย่ะค่ะ"

ตึง! ฮ่องเต้ปล่อยพระหัตจากคนส่งข่าวในพระเศียรอื้ออึงอยู่กับคำว่าองค์ชาย ลูกถั่วน้อยๆกำลังตกอยู่ในอันตราย? ถามตนเองอย่างมึนงงแล้วหันกลับมาตวาดใส่คนที่ล้มไปกองกับพื้นว่า "แล้วพวกเจ้าดูแลฮองเฮาอย่างไร!!! เหตุใดนางจึงตกเลือด!!!"

"มันเป็นเหตุจาก...เอ่อ...จากกุ้ยเฟยทั้งสองพะย่ะค่ะ แม่นางสวีสั่งให้หม่อมฉันเดินทางมาเพื่อยืนยันข่าว นางเกรงว่าหากเกิดเหตุร้ายกับนกส่งข่าวพระองค์อาจจะมิทันได้ดูใจฮอง..."

ทหารหนุ่มยังพูดไม่ทันจบประโยคก็ถูกคนฟังถีบอกเข้าให้อย่างแรง

"บังอาจ!!!!" พูดได้อย่างไรว่า...ว่าฮองเฮาเจ็บหนัก...ถึงขั้น...ถึงขั้นมิทัน...ดูใจ ตี้ฟั่นเทียนโกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง มองดูคนพูดที่หงายล้มไปแล้วอยากจะตามไปกระทืบซ้ำๆให้มันตายตกตามคำพูดเหลวไหล แต่เพราะเขามีงานที่เร่งกว่านั้นจึงรีบตรงไปยังเป้าหมายก่อน

มุ่งไปยังโรงม้า!!!!!! ให้รอขันทีไปนำมาก็ไม่ทันใจแล้ว!!!!!!!

........................................

               "ครรภ์เจ็ดเดือนให้ฮองเฮาคลอดมิได้"หมอหลวงหน้าซีดขาว คิ้วย่นหน้าเหี่ยวไปกับเหตุการณ์ตรงหน้า เสียงกรีดร้องของฮองเฮาทำให้เขาแทบจะผูกคอตายได้หากจะทำให้เขาพ้นจากหน้าที่...รับผิดชอบ

นางกำนัลข้างกายคอยซับเหงื่อบนใบหน้าให้หญิงมีครรภ์อยู่ไม่ขาด หมอหลวงนั่งอยู่ด้านข้างพยายามครุ่นคิดหาทางแก้แต่ก็คิดไม่ออก ยิ่งเห็นผ้าเปื้อนเลือดที่หลี่เปี้ยนดึงออกมาส่งให้นางกำนัลรับใช้ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาก็ยิ่งคิดไม่ออก

ผ้าผืนกว้างถูกนำมากางกั้นจากช่วงสะโพกกลมลงมา ขาของฮองเฮาถูกชันขึ้นเพื่อง่ายต่อการดูแล หลี่เปี้ยนเองก็หน้าซีดขาวไม่แพ้หมอหลวงเลยสักนิด เลือดของฮองเฮาไม่ยอมหยุดไหล ยิ่งนางกรีดร้องเลือดก็ยิ่งไหลมากขึ้น นับจากที่พบเลือดซึมเมื่อหนึ่งเค่อก่อน(15นาที)หากยังไม่สามารถหยุดเลือดนางก่อนสองเค่อเกรงว่าจะรักษาองค์ชายไว้ไม่ได้ เรื่องนี้...นางและหมอหลวงต่างรู้ดี เพียงแต่ว่า...

"หากเลือดไหลไม่หยุดเช่นนี้เกรงว่าจะรักษาองค์ชายไว้ไม่ได้ รักษาองค์ชายไว้ไม่ได้...รักษาชีวิตทุกคนไม่ได้ รักษาองค์ชายเอาไว้ได้...รักษาชีวิตฮองเฮาไว้ไม่ได้" ความหมายคือแลกชีวิตฮองเฮาเพื่อรักษาองค์ชาย เร่งคลอดเอาทารกก่อนที่จะเสียไปทั้งสองชีวิต

"ครรภ์เจ็ดเดือน หากคลอดก็ยากจะรอด รอดก็อ่อนแอ"หลี่เปี้ยนขัดขึ้นอย่างไรก็ไม่คิดอยากให้คลอดตอนนี้

"คลอดก็มิได้ มิคลอดก็มิได้ ฮองเฮา...ก็เกรงว่าจะทนไม่ไหว"หมอหลวงโฉ่วกลัดกลุ้ม

"อย่าง...ไร"หงโต้วหน้าขาว ริมฝีปากแห้ง เส้นผมเปียกชื้นชิดหนังศีรษะ ดวงตาอิดโรยเปื้อนน้ำตามองหน้าหมอหลวงตรงหน้า "อย่างไร...จะ...จะช่วย...ลูกข้า...ได้...ได้อย่างไร"

ลูกของนาง...ลูกต้องปลอดภัย

"ทูลฮองเฮา..."โฉ่วไฉ่หลินจนปัญญา จะตัดสินใจอย่างไรก็ไม่กล้า จึงได้แต่ถามผู้เป็นใหญ่เหนือใครในที่แห่งนี้ว่าควรทำเช่นไร "ช่วยพระองค์มิอาจช่วยองค์ชาย ช่วยองค์ชายพระองค์ต้องเสี่ยงพะย่ะค่ะ"

"ท่านหมอ"หงโต้วกลั้นความเจ็บเสียดเหมือนถูกแทงจนเหงื่อซึม "จงช่วยลูกข้า"

ยินเสียงพระมารดาของแผ่นดินกล่าวหนักแน่นเช่นนั้นหมอหลวงสะดุ้งตกใจ รู้อยู่แก่ใจว่ามารดาย่อมรักษาบุตร แต่ไม่คาดคิดว่าหญิงบุญหนักตรงหน้าจะพูดด้วยน้ำเสียงเข้มแข็งและจริงจังถึงเพียงนี้ ขนในกายพากันลุกพรึบ หมอหลวงโฉ่วรีบส่ายศีรษะปฏิเสธทันทีอย่างไม่ต้องคิด "ฮองเฮา โปรดรักษาพระวรกาย"คำตอบที่เขาต้องการมิใช่คำตอบนี้!!!!

เขาต้องการให้นางร้องขอชีวิตตนเอง เช่นนี้แล้วทุกคนในที่นี้ย่อมปลอดภัยเพราะทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนแต่เป็นไปตามพระประสงค์ของฮองเฮา!!!!!

"หากช่วย...ข้าได้ แต่ต้อง...เสีย...ลูก จะมี...ประโยชน์...อันใด"หญิงต่างแคว้นน้ำตาร่วงมือสั่นยกขึ้นแตะท้องกลม ปลายนิ้วทั้งสิบของนางเย็นชืด ขณะที่สายน้ำร้อนๆของทะลักออกจากร่างอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หงโต้วรู้ตัวดีว่าชีวิตของนางในเวลานี้ไม่ต่างอะไรกับเปลวเทียนท่ามกลางลมฝน

"แต่ฮองเฮาเพคะ ครรภ์เจ็ดเดือนกว่าต่อให้นับเป็นแปดเดือนก็ใช่ว่าจะดี หากองค์ชายคลอดก่อนกำหนดถึงสองเดือนเช่นนี้ย่อมต้องเป็นเด็กอ่อนแอ ยากที่จะรอดเพคะ"หลี่เปี้ยนที่เห็นไปในทางเดียวกันว่าควรรักษาชีวิตฮองเฮาไว้เป็นหลักพยายามพูดปูทางให้ฮองเฮาเลือกถูกทาง

สวีเหม่ยรีบเดินมานั่งจับมือที่เย็นชืดของฮองเฮาขึ้นมากุม "ฮองเฮาจะต้องแข็งแรงและรักษาองค์ชายไว้ให้ได้ ท่านจะต้องอยู่ต่อไปเพคะ อย่าได้เลือกและอย่าได้ยอมแพ้ ดีหรือไม่เพคะ" ไม่ๆถ้าคลอดก่อนกำหนดแล้วองค์ชายต้องกลายเป็นเด็กอ่อนแอนางย่อมอยากให้องค์ชายอยู่ในท้องฮองเฮาให้นานที่สุดเท่าที่เป็นไปได้มากกว่า ต่อให้ต้องทรมานฮองเฮานางก็ไม่ใส่ใจ ของเพียงองค์ชายแข็งแรง ผู้อื่น...สวีเหม่ยหาได้ใส่ใจ

"จริงเพคะฮองเฮา ทรงอย่าได้ยอมแพ้"เสี่ยวอี้ที่คอยซับเหงื่อให้พูดกับฮองเฮาทั้งน้ำตา "...จะต้องรักษาชีวิตและองค์ชายเอาไว้ให้ได้"

"...หากช่วยองค์ชายได้แล้วองค์ชายจะเติบใหญ่ได้อย่างไร องค์ชายเล็กๆองค์หนึ่งหากไม่มีมารดารักษา ต่อให้เกิดจากฮองเฮาไม่ช้าก็ต้องกลับเป็นเถ้าเหมือนเดิม ฮองเฮาโปรดใคร่ครวญ"สวีเหม่ยติดไฟแล้วเร่งกระพือให้ไฟลุกติด

ใจที่กำลังจะมอดดับเพราะความสิ้นหวังทางใจและความเจ็บปวดทางกายกำลังจะทำให้หงโต้วสิ้นแรงจะต่อสู้กับโรคภัยที่รุมเร้า แต่คำพูดของสวีเหม่ยกลับจุดไฟในดวงตาที่กำลังจะมืดบอดให้สว่างไสวขึ้นมาอีกครั้ง!!!!!!!!!!!!!

จริง!!!!! สิ้นนาง ต่อให้คลอดบุตรออกมาได้ บุตร!!!! ย่อมไม่รอด!!!!!

"หมอหลวง...ข้าขอสั่งให้ท่านรักษาชีวิตข้า...และลูกเอาไว้ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการใดก็ตาม!"ตางามเป็นประกายมองหมอหลวงอย่างจริงจังสั่งการ

"แต่..."จะทำได้อย่างไร หากทำได้ก็ทำได้นานแล้ว

"ข้าสั่ง!"

ยินเสียงกริ้วโกรธของฮองเฮาหมอหลวงก็สะดุ้งรีบรับคำด้วยเกรงว่าเลือดของนางจะยิ่งไหล "พะย่ะค่ะ หม่อมฉันจะทำพะย่ะค่ะ"

หงโต้วพยักหน้าก่อนจะหันไปหาหมอหญิงที่พยายามซับเลือดไม่หยุด "หลี่เปี้ยนเจ้าด้วย ช่วยลูกข้าด้วย"

"เพคะฮองเฮา"หลี่เปี้ยนรับคำทันที

เมื่อทุกฝ่ายร่วมมือ การปรึกษาจึงเริ่มขึ้นหลังจากที่การฝังเข็มและยาที่ดื่มเข้าไปทำให้เลือดที่ไหลออกมาลดลงมากจนเกือบสนิทแล้ว พวกเขาต่างหันหน้าเข้าหากันเพื่อแก้ปัญหา แม้รักษาดีที่สุดเลือดก็ยังไม่หยุดสนิท ยังคงซึม นั่นบอกถึงการคลอดก่อนกำหนด พวกเขาจะต้องหาทางรักษาครรภ์นี้ให้ได้นานที่สุดเพื่อให้องค์ชายน้อยแข็งแรง

"ข้อแรก ฮองเฮากระเทือนใจจนชีพจรและลมปราณติดขัด กระทบเด็ก เหตุแรกมาจากใจของฮองเฮา"หมอหลวงลงความเห็น

"ข้อสอง ครรภ์นี้อย่างไรก็คลอดไม่ได้"สวีเหม่ยเสริม "คลอดก่อนกำหนด อย่างดีได้องค์ชายอ่อนแอแลกชีวิตฮองเฮา อย่างร้ายองค์ชายคลอดก่อนกำหนดอาจไม่รอด เท่ากับองค์ชายก็ช่วยมิได้ฮองเฮาก็ต้องเสีย มีสิบหัวสิบชั่วโคตรก็ไม่พอตัด ฮ่องเต้จะต้องพิโรธจนเกิดเป็นทรราชอย่างมิต้องสงสัย" หลักใหญ่ใจความเดียวคือองค์ชายผู้อื่นจะตายสวีเหม่ยหาได้สนใจไม่

"ไม่คลอด เช่นนั้น..."หลี่เปี้ยนพูดค้างหน้าเครียด "ก็เหลือเพียงแค่ทางเดียว..."

"เสี่ยงพักครรภ์!"หลี่เปี้ยนและหมอหลวงโฉ่วพูดพร้อมกัน

"อย่างไร พักครรภ์อย่างไร"สวีเหม่ยถาม หงโต้วก็กัดฟันทนรอคำตอบทั้งที่ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆแล้วกรีดลงต่ำ

"มีเพียงแต่ในตำราที่เคยอ่านเท่านั้น บรมจารย์เคยกล่าวว่าครรภ์ที่จะคลอดก่อนกำหนดนั้นแท้จริงมีวิธีรักษา นั่นคือให้มารดาดื่มยารักษาบุตรแล้วทำให้นางหลับไปเสีย เสมือนกบที่จำศีลพักตัวอยู่ในหลุม เพื่อตัวนางเองจะได้ทานทนต่อความเจ็บปวดได้ บุตรในท้องเมื่อได้ยาแล้วก็จะดีขึ้น บุตรจะค่อยๆแข็งแรงขึ้นแล้วเลือดที่ไหลซึมก็จะหยุดเอง..."

"แล้วเสี่ยงอย่างไรเล่า"สวีเหม่ยฟังดูที่หลี่เปี้ยนพูดก็มีแต่ข้อดี ไม่เห็นจะว่าจะอันตรายต้องเสี่ยงตรงไหน

"เสี่ยงมาก"เป็นหมอหลวงโฉ่วตอบ "ยาที่ทำให้คนผู้หนึ่งสามารถทานความเจ็บปวดได้โดยไม่สะดุ้งตื่นขึ้นมาได้ตลอดการรักษา...ก็คือยานอนหลับอย่างแรงขนานหนึ่ง คนแข็งแรงดื่มยังสลบเป็นอาทิตย์ นับประสาอะไรกับหญิงมีครรภ์อ่อนแอ บรมจารย์กล่าวว่าในหญิงสิบคนมีถึงแปดคนที่ไม่ฟื้นจากการหลับใหล หากนางไม่ฟื้นขึ้นมากินดื่ม...บุตรในท้องย่อมตามนางเข้าสู่ปรโลก เช่นนี้จะไม่เสี่ยงได้อย่างไร"

"..."สิ้นคำพูดของหมอหลวงคนทั้งห้องก็พากันเงียบนิ่งไร้เสียง ต่างคนต่างตกอยู่ในภวังค์ความคิดแห่งตน

"ข้า...ยินดี"เป็นมารดาที่รักบุตร หงโต้วคลี่ยิ้มซีดเซียวขึ้นทั้งน้ำตารื้น "ข้ายินดี...ทำทุกอย่างเพื่อลูกของข้า" ลูก...ของนางและสามี บุตรที่เป็นส่วนหนึ่งของ...เรา

"ฮองเฮา..."หลี่เปี้ยนน้ำตาซึม สวีเหม่ยเองก็จุกในอก

"คุณหนู ท่านจะต้องเข้มแข็งนะเจ้าคะ"ต้นห้องที่วิ่งเล่นกันหญิงมีครรภ์มาตั้งแต่นางยังเยาว์วัย เห็นทารกน้อยๆที่ท่านแม่ทัพอุ้มด้วยความรักใคร่เติบใหญ่เป็นหญิงสาว จนยิ่งใหญ่เป็นฮองเฮา แท้จริงแล้วรักใคร่นางผู้นี้ยิ่งกว่าสิ่งใดในชีวิต เสี่ยวอี้ร้องไห้โฮ "คุณหนูท่านนึกถึงท่านแม่ทัพกับฮูหยินไว้นะเจ้าคะ ท่านพี่ๆของคุณหนูกำลังจะเดินทางมาพบคุณหนูในอีกไม่นานนี้ คุณหนูจะต้องเข้มแข็งนะเจ้าคะ"

"หลี่เปี้ยน...เจ้า...กับหมอหลวง...คิดทำสิ่งใดจงเร่งเถอะ"รั้งเวลาไว้นางก็ยิ่งไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

"ฮองเฮาจิบน้ำชาหน่อยเถอะพะย่ะค่ะ คอแห้งหรือไม่พะย่ะค่ะ"ขันทีผู้หนึ่งนำชาร้อนกลิ่นหอมกรุ่นถ้วยหนึ่งเข้ามาคุกเข่าถวายถึงข้างพระแท่น

"บังอาจ!!!"สวีเหม่ยที่อารมณ์ไม่ใคร่ดีอยู่แล้วตวาดเสียงดัง ชี้นิ้วด่าขันทีโง่ตรงหน้าทันที "...ฮองเฮาประชวรขนาดนี้เจ้าเป็นเพียงขันทีเล็กๆกล้าดีอย่างไรมาสั่งให้ฮองเฮาดื่มน้ำชา!!!"

"ผู้น้อยผิดไปแล้ว"ขันทีผู้นั้นร้อนรนพูด หากแต่กลับประคองถ้วยชาไว้เหมือนเดิม ไม่ก้มหน้าลงหมอบกรานโขกหัวกับพื้น

"..."หากหงโต้วเป็นดอกไม้ก็คงเป็นดอกไม้ที่ใกล้จะโรยรา กลีบดอกก้านใบพากันทิ้งตัวลงอย่างอ่อนแรง ยามนี้นางแสนจะอ่อนล้าอย่าว่าแต่น้ำชาเลย แม้แต่จะกลืนน้ำลายนางยังทำไม่ไหวด้วยซ้ำ เห็นสวีเหม่ยตวาดเสียงดังเช่นนั้นหงโต้วก็อดไม่ได้ที่จะช้อนสายตาขึ้นมองขันทีที่ยกน้ำชามาให้นางดื่ม

ช้อนสายตาโรยแรงขึ้นมองก็พบกับสองตาห่วงใยตรงหน้า

เป็น...หม่าเสียวอู่!!!!!!

"สะ...สวีเหม่ย หยุดปากของเจ้า"หงโต้วน้ำตาไหลยกมือขึ้นแล้วยื่นออกไป "ข้าอยากดื่มชาสักถ้วย"

"...ฮองเฮา น้ำชาพะย่ะค่ะ"

 เสี่ยวอี้เห็นหม่าเสียวอู่ก็จำได้รีบขยับเข้ามาช่วยประคองฮองเฮาจิบชาเงียบๆอยู่ครู่หนึ่งนางก็ถอนหายใจยาวคราหนึ่ง

"อ่า ได้ดื่มชาอุ่นๆถ้วยนี้แล้วข้า...รู้สึกดียิ่ง"คนที่ซีดขาวราวกับกำลังจะตายกล่าวเช่นนั้น ไม่ได้ทีท่าว่าจะดีขึ้นดังที่ปากนางว่า "เจ้า...ทำได้ดีมาก ข้าจะให้รางวัลเจ้า เจ้าต้องการสิ่งใด...จงบอกข้า"

"หม่อมฉันมิบังอาจ"ขันทีผู้นั้นกล่าวตอบทันใด

"พูด!"ฮองเฮากระแทกเสียง

"เรียนฮองเฮา หม่อมฉันเป็นขันทีแซ่หม่า เป็นบุตรชายคนโตของร้านชาหม่าหลง ตระกูลของหม่อมฉันมีสูตรชาลับที่หม่อมฉันอยากจะขอบารมีของฮองเฮาช่วยส่งเสริม เวลานี้กิจการของครอบครัวหม่อมฉันกำลังลำบากจึงอยากจะนำชาลับสูตรนี้มอบให้ทุกท่านในที่นี้ลิ้มรส เพื่อ...พิสูจน์ว่าชาชุดนี้ดีเลิศ สมกับชื่อ...ชาโลหิตหรือไม่"

ผู้อื่นกำลังจะตาย!!! แต่กลับมีขันทีน่าตายผู้หนึ่งกล้าขอให้ฮองเฮาส่งเสริม!!! สมควรตาย!!!!!!!!!!!!!

สวีเหม่ยอ้าปากเตรียมจะสั่งให้ทหารเอาขันทีไม่รักดีผู้นี้ไปประหารแต่ฮองเฮากลับเอ่ยปากรับคำเสียงแห้งว่า...

"เช่นนั้นก็ให้ทุกคนในที่นี้ได้ลิ้มรสชาโลหิตที่เจ้าว่า"เจ้าของใบหน้าซีดขาวทิ้งศีรษะลงกับหมอนเพราะอ่อนแรง ได้แต่ใช้สายตามองตามขันทีผู้นั้นรินชาสีแดงแจกจ่ายแก่ทุกคนในที่นั้น และนำอีกสองกาใหญ่มอบออกไปข้างนอก

เมื่อทุกคนได้รับถ้วยชาสีแดงงดงามมาถือไว้ฮองเฮาก็ยิ้มจางๆแล้วกล่าวว่า "พวกเจ้าจงชิมดูแล้วบอกข้า...ชาสกุลหม่าดีเลิศดังเช่นที่ขันทีผู้นี้กล่าวอ้างหรือไม่"หงโต้วกลืนน้ำลายแห้งๆลงคอ "...หากไม่ ก็จงนำตัวขันทีผู้นี้...ไปประหารเสีย"

เกือบทุกคนในห้องล้วนแต่ไม่พอใจขันทีผู้นี้ เมื่อฮองเฮากล่าวเช่นนั้นพวกเขาย่อมมีคำตอบอยู่ในใจแล้วว่า ต่อให้ชานี้ดีเลิศดุจทองคำวันนี้พวกเขาทุกคนย่อมตอบว่า...ไม่!!!!!

อยากส่งเสริมให้คนผู้หนึ่งตาย ทุกคนจึงยกชานั้นจรดปากซดดื่มด้วยอารมณ์ ได้กลิ่นดอกไม้ ได้กลิ่นหญ้า ได้รสหวาน ได้ปลายขม แล้วกลับเป็นความสดชื่นในโพลงจมูก...

สวีเหม่ยตาขวาง ปรายตามองหลี่เปี้ยนอย่างฉุนเฉียวเมื่อนางกำนัลผู้นั้นกล้าเหยียบเท้านางอย่างแรงจนนางแทบจะใช้ชาร้อนในมือรดหัวคนผู้นั้น หากแต่เมื่อเห็นเพื่อนนางกำนัลยกชาขึ้นมาเป่าส่ายปลายคางเบาๆไม่รับรู้อาการโกรธเคืองของนาง คนฉลาดก็แสร้งยกชาขึ้นมาเป่าเลียนแบบคนข้างกาย ครั้นทุกคนยกดื่มพวกนางก็ยกขึ้นดื่มแล้วแอบปรายตาสบกันในชั่วเสี้ยววินาทีนั้นแล้วหมุนสายตากับไปมองฮองเฮาที่นอนสงบอยู่บนพระแท่นด้วยความรู้สึกเดียวกัน

ฮองเฮาไม่ดื่ม เสี่ยวอี้ไม่กิน พวกนาง...จึงคายน้ำชาในปากคืนลงถ้วยอย่างไม่ต้องคิด!!!

รู้ว่าไม่ทันการณ์แล้วหลี่เปี้ยนและสวีเหม่ยจึงแสร้งยืนเฉย ชั่วระยะเวลาแค่ชาพักในท้องเข่าของทุกคนก็ล้มทรุดไปตามๆกัน เสียงปะทะเคร้งคร้างจากภายนอกร้องเตือนนางกำนัลของหวงช่างว่าเป็นฮองเฮาแน่แล้วที่ร่วมมือกับคนนอก!!!

ชานี้เป็นพิษ!!!!! แต่อาการตกเลือดเป็นของจริง!!!!! ทำอะไรไม่ได้พวกนางก็ได้แต่ล้มครืนไปตามผู้อื่น สองตาจับจ้องมองขันทีชั่วร้ายผู้นั้นปราดถึงตัวฮองเฮาโดยมีเสี่ยวอี้ช่วยประคองนายสาว

"คุณหนู...ท่านเป็นอย่างไรบ้าง"

"เสียวอู่ เหตุใดจึงมาโดยไม่รอคำสั่ง..."คนใกล้สิ้นลมเค้นเสียงถามให้นางคลายสงสัย

"ผู้น้อยได้ยินว่าท่านตกเลือดจึงเป็นห่วงรีบแฝงตัวเข้ามาดูแลท่าน ไม่คิดว่าคนพวกนี้คิดจะให้ท่านพักครรภ์...จึงได้ร้อนใจกระทำการครั้งนี้"หม่าเสียวอู่...ชั่วชีวิตนี้ไม่คิดแต่งงานที่ร้อนรนเข้ามาถึงที่นี่โดยไม่เกรงกลัวอันตรายใดๆก็เพราะร้อนรนจนทนอยู่ไม่ได้เมื่อได้ยินว่าคุณหนูตกเลือด

หลายปีมานี้เข้าฝึกฝนปรับตัวพัฒนาตนจนเรียกได้ว่าเป็นผู้มีฝีมือคนหนึ่ง เป็นบุรุษมีความสามารถโดดเด่น หากแต่กลับไม่แต่งฮูหยิน นั่นก็เป็นเพราะ...

"คุณหนู...เราไปกันเถิด"หม่าเสี่ยวอู่เอ่ยปากบอกพลางปราดเข้าช้อนอุ้มพระวรกายล้ำค่ำดุจทองคำของฮองเฮาโดยไม่รังเกียจโลหิตที่ไหลซึมออกมาจากกลางร่างของนางซึ่งบัดนี้กำลังเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่

"ท่านหม่า! ทุกอย่างเรียบร้อย"ชายร่างสูงกำยำสามคนกระโดดเข้ามาในห้องพร้อมกับตะโกนบอก ชุดที่พวกเขาสวมเป็นชุดสีขาวทั้งตัว บนใบหน้าคลุมด้วยผ้าขาวเหลือไว้แต่เพียงสองตาที่บอกชัดถึงพลังชีวิต "คาราวะนายหญิง เรามารับท่านแล้ว" ครั้งนี้อาศัยยอดฝีมือ17คนรับมือองครักษ์นับว่าไม่เกินแรง ชั่วก้านธูปก็ถึงตัวนายสาว

ชายทั้งสามก้มศีรษะลงนิดแล้วเข้ามายืนขนาบข้างหม่าเสียวอู่ที่อุ้มตัวนายสาวผู้เลี้ยงดูพวกเขาเหล่าเดนตายให้สุขสบายมาหลายปี พวกเขายังคงจำครั้งแรกที่ได้พบตัวนายหญิงครั้งแรกได้ดี นายหญิง...ที่แท้จริงเป็นเพียงเด็กหญิงที่แม้แต่ยามนั่งเก้าอี้ช่วงขาของนางยังสั้นลอยไม่แตะพื้นเสียด้วยซ้ำ ท่านหม่าในตอนนั้นยืนอยู่ข้างหลังนายหญิงและมีเสี่ยวอี้ยืนขนานกัน จากวันนั้นจนถึงวันนี้นับดูแล้วก็หลายปีแล้วจริงๆ ใครจะรู้ว่าคุณหนูขาสั้นผู้นั้นจะบุญหนักศักดิ์ใหญ่ได้เป็นถึงมารดาแผ่นดินในวันนี้กันเล่า เดนตายเช่นพวกเขาในวันนั้น...วันนี้ก็เป็นถึงคนของฮองเฮาเชียวนะ!!!

"..."หงโต้วหลับตาลงไม่โต้แย้ง หากต้องตายก็ขอตายในหมู่มิตรดีกว่าหมู่ศัตรู ยามนี้แม้แต่สามีนางก็ไม่อยากเห็น นับประสาอะไรกับวังแห่งนี้ ทอดทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างแต่กลับนึกขึ้นได้ถึงบางสิ่งจึงลืมตาขึ้น "...นกฉินเล่า เสี่ยวอี้เจ้าจงไปพามันมา..."

อดีตต้นห้องหน้าซีดทันที "เอ่อ...สวีเหม่ยใช้นกฉินไปส่งข่าว..."

"เช่นนั้นก็ช่างเถิด นกนั่นได้มาจากเขา...บัดนี้ก็คืนเขา" ลูกก็ได้มาจากเขา...นางหาคืนไม่!!! จะตายก็ให้ตายไปพร้อมกับนาง จะเป็นก็ขอให้เป็นไปกับนางเช่นกัน!!!

"ฮองเฮา...โปรดให้ผู้น้อยติดตามด้วยเถอะเพคะ"หลี่เปี้ยนตะกายตัวลุก บุรุษที่อยู่ใกล้ก็ตวัดดาบขึ้นพาดคอนางทันทีอย่างฉับไว หมอสาวสะดุดลมหายใจหากแต่ยังไม่หยุดความตั้งใจ นางไม่กลัวคมดาบแต่กลัวที่จะต้องแยกจาก...

หม่าเสียวอู่หันกลับมามองนางกำนัลที่ลุกขึ้นมาพูดได้อย่างแปลกใจ เหตุใดนางผู้นี้จึงไม่สลบเช่นผู้อื่น หงโต้วหน้าซีดขาวมองสตรีที่กำลังอ้อนวอนนางนิ่ง

"ฮองเฮาเพคะ ชีวิตของผู้น้อยติดค้างฮ่องเต้ สิ่งเดียวที่ผู้น้อยจะได้ทดแทนบุญคุณของพระองค์ได้มีแต่ต้องดูแลฮองเฮาให้ดีที่สุด! ฮองเฮาอยู่หม่อมฉันอยู่เพคะ หากพระองค์ไม่อยู่ชีวิตของผู้น้อยอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์ ฮองเฮาโปรดเมตตา...สุดหล้าฟ้าเขียวท่านไปที่ใด โปรดให้หม่อมฉันติดตามด้วยเถอะเพคะ"ตั้งแต่บุรุษผู้นั้นมายืนตรงหน้านางเขาก็ได้บอกนางแล้วว่าหนี้ชีวิตครั้งนี้เขาขอรับการตอบแทนคือการให้นางดูแลภรรยาของเขา หลี่เปี้ยนในตอนนั้นพยักหน้ารับอย่างสำนึกบุญคุณ ติดตามบุรุษผู้นั้นมาระยะหนึ่งจึงได้รู้ว่าแท้ที่จริงแล้ว ภรรยาที่นายท่านกล่าวถึงนั้นท่านยังมิได้แต่งนางเข้าเรือนเสียด้วยซ้ำ นายท่านรอนายหญิงเช่นไร ตัวนางเองก็นับวันรอทดแทนบุญคุณอย่างจดจ่อไม่แพ้กัน

"เจ้าติดค้างหวงช่างก็กลับไปทดแทนหวงช่าง ข้า...ไม่อาจรับหนอนบ่อนไส้"

"ฮองเฮาโปรดเมตตา..."ผู้ขอความเมตตาโขกหน้าผากลงกับพื้นดึงโป๊กๆอย่างไม่กลัวเจ็บ "ฮองเฮาโปรดเมตตา..."

"ฮองเฮาเพคะ..."สวีเหม่ยลุกขึ้นมาประคองมือ "ขอทรงเห็นแก่ที่เราเป็นข้ารับใช้ที่สัตย์ซื่อต่อนาย โปรดอนุญาตให้เราติดตามท่านด้วยเถอะเพคะ..."ในขณะที่หลี่เปี้ยนขอร้องอย่างน่าเวทนา สวีเหม่ยกลับมีท่าทีที่สุขุมและมั่นคง

มีสิ่งหนึ่งที่ค้างคาใจหงโต้วมานาน "สวีเหม่ย...หลี่เปี้ยนมีภูมิหลังเป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลหลี่ หมอหลวงมีชื่อต่างแคว้น เจ้าเอง...ก็คงไม่ต่างกัน...กระมัง?"

"..."มาจนถึงบัดนี้ ปิดบังไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมา "หม่อมฉันแซ่เผิง ชื่อสวีเหม่ย เผิงสวีเหม่ย...บุตรีคนโตของท่านมหาเสนาบดีเผิงเพคะ"

"อ่าาา เป็นเจ้านี่เอง....เป็นเจ้า เป็นเจ้าที่มีสิทธิ์นั่งเป็นจื่อเฟยแต่ไม่นั่ง มีสิทธิ์ช่วงชิงบัลลังก์หงส์แต่กลับไม่ลงมือ..."เสนาบดีมีซ้ายมีขวา แต่มหาเสนาบดีเป็นตำแหน่งสำคัญของราชสำนัก บุตรีของท่านมหาเสนาบดีเทียบได้กับท่านหญิงองค์หญิง

หงโต้วเคยนึกสงสัยอยู่แล้วว่าเหตุใดคุณหนูเผิงผู้นั้นจึงไม่ยอมแต่งเป็นจื่อเฟย คิดมาตลอดว่าผู้หญิงชนิดไหนกันที่ไม่อยากอยู่เหนือสตรีทั้งแผ่นดิน คุณหนูเผิงผู้นี้เป็นสตรีเช่นไรจึงไม่ยอมพบปะผู้คน

ที่แท้...ก็เป็นสตรีเช่นนี้นี่เอง เป็นนางกำนัลข้างกายนางเอง!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 11 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 24 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 7 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 8 ) Vote
ลุ้นๆ
( 34 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 9 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 9 ) Vote
COMMENTS
sasisand5900
17 ต.ค. 2559 / 22:29
สงสาร ถั่วน้อยค่ะ รอพิมพ์เปนเล่มนะคะ
T@NuKi
29 มี.ค. 2559 / 09:17
โอ้ ความจริงบังเกิด
วันแสง
28 มี.ค. 2559 / 12:48
ส่งมาหนึ่งตอน แต่หายไปหลายเดือน ช่างใจเด็ดนักนะคะคนเขียน
myyoyo
25 มี.ค. 2559 / 18:45
ทำกันขนาดนี้ ออกหนังสือมาเลยดีกว่า
นานา
25 มี.ค. 2559 / 15:22
รอลุ้นและรอไรท์ด้วยคะ ^^
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 407,490 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required