HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 410,442 ครั้ง
ถั่วอารมณ์

                อูวววววววววววววว อู้ววววววววว อู่ อู่ววววววววววววววววว ปลายเขาสัตว์แหล มชี้ขึ้นฟ้า ปลายคางของผู้เป่าเชิ่ดขึ้นสูง สองแก้มโป่งเป่าลมด้วยแรงทรงพลังจนลำคอเกร็งเป็นเอ็นเกิดเสียงอูวววววว อันเป็นเสียงการเริ่มต้นพิธีสำคัญแห่งราชวงศ์

                หนึ่งเดือนก่อนอดีตฮ่องเต้สวรรค์คต องค์รัชทายาทขึ้นครองแผ่นดินประกาศไว้ทุกข์สามปี เถลิงราชย์เป็นตี้ฮ่องเต้ ตั้งชื่อรัชสมัยว่า...เหวิน อันสื่อถึงผู้ครองแผ่นดินใส่ใจอาณาประชาราษฎร์

หน้าวังตะวันออกที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่หมอบกรานอยู่กับพื้น ขันทีที่ยืนอยู่บนขั้นบันไดสูงคลี่ม้วนผ้าในมือแล้วกระแอมเบาๆก่อนจะเปล่งเสียงก้องบริเวณ

"ปีเหวินที่หนึ่ง องค์หญิงผิงอันเป็นสตรีมีคุณธรรม นอบน้อมถ่อมตน ประพฤติปฏิบัติงามพร้อม ต้าซิ่งหวงตี้(อดีตฮ่องเต้)ทรงประทานให้ไท่จื่อตั้งให้เป็นจื่อเฟยแห่งวังตะวันออก..."

สิ้นคำประกาศก็พลันเกิดเสียงอื้ออึงขึ้นเมื่อสตรีผู้ถูกกล่าวถึงนั้นถูกประคองออกมายังหน้าวังตะวันออก หน้าผากของนางโค้งนูนได้รูปใสกระจ่างไร้ตำหนิ หว่างคิ้วสวยแต้มชาดแดงเป็นรูปดอกไม้ คิ้วงามโค้งตัวสวยเป็นรูปใบหลิวขับเน้นดวงตากลมโตใสกระจ่างดุจดาวเหนือบนผืนฟ้า สองพวงแก้มเรื่อชมพู ยามนางแย้มยิ้มบางๆที่มุมปากพลันเกิดภาพงดงามชวนให้ผู้พบเห็นอดมิได้ที่จะคลี่ยิ้มตาม บนลำคอระหงคล้องสร้อยมุกขาวระย้าสามชั้นทับบนชุดเครื่องทรงสีแดงเข้มปักลายทั้งตัวด้วยไหมทองเป็นลวดลายดอกเบญจมาศอันสื่อถึงความรุ่งเรือง มือข้างขวาของนางแตะอยู่บนหน้าท้องที่นูนออกมาตลอดเวลาที่เดิน แลเห็นปลอกนิ้วทองลายฉลุแหลมยาวถูกสวมบนนิ้วนางและนิ้วก้อย มือซ้ายของนางอยู่ภายใต้การประคองของนางกำนัล

                เกี้ยวแบบเปิดสิบสองคนหามถูกเตรียมเอาไว้แล้ว ทหารทั้งสิบสองนายที่ทำหน้าที่แบกมีสีหน้าขึงขังผู้ที่ทำหน้าที่แบกคานเกี้ยวจะมีรูปร่างหนากว่าเพื่อนที่เดินขนาบข้างใช้เชือกเหนียวเส้นใหญ่รั้งคานเกี้ยวขึ้นบ่า ทุกคนล้วนแต่รู้ดีว่าผู้ที่พวกเขากำลังจะต้องรับน้ำหนักนี้มีความสำคัญเพียงใดต่อแผ่นดิน และยิ่งไปกว่านั้นองค์ชายในครรภ์ของนางจะมาเป็นอะไรบนไหล่ของพวกเขามิได้ หาไม่...เก้าชั่วโคตรอย่าได้ถามถึง!!! หาได้พอชดใช้ไม่!!!

"ทรงพระเจริญ! ทรงพระเจริญ!! ทรงพระเจริญ!!!"เหล่าประชาชนได้เห็นภาพนั้นก็พากันร้องสรรเสริญอย่างพร้อมเพรียง ยามนางผู้นั้นถูกประคองขึ้นนั่งบนเกี้ยวมีพนักพิงหากแต่เปิดโล่งทุกทิศทุกทางให้เหล่าประชาได้ยลใบหน้าของว่าที่ฮองเฮาอย่างใกล้ชิด ขบวนนางกำนัลขนาบใกล้ทั้งซ้ายและขวาของเกี้ยว ทหารหนึ่งพันตีขนาบรอบยามเคลื่อนเกี้ยว ชาวบ้านตลอดจนเด็กเล็กพากันวิ่งพากันเดินตามเกี้ยวเป็นที่สนุกสนาน

ขันทีใหญ่ผู้ประกาศทำหน้าที่ต่อโดยพลัน "ว่านหงโต้วแต่งเป็นจื่อเฟย รับใช้ไท่จื่อด้วยความจงรักภักดี มีจิตใจงดงาม เมตตากรุณา อ่อนน้อมถ่อมตน เป็นสตรีผู้มีความเอื้ออาทร มีคุณธรรมยิ่ง ใต้หล้านี้ยกให้ว่านหงโต้วเพียบด้วยความงามพร้อมด้วยจิตใจอันบริสุทธิ์..."

ตลอดเส้นทางที่เต็มไปด้วยถ้อยคำสรรเสริญเยินยอเกินจริงจากปากขันทีเสียงดีเป็นครั้งแรกที่หงโต้วนึกดีใจเมื่อเกี้ยวถูกหามล่วงเข้าสู่เขตพระราชฐานเสียที นางร่ำๆจะฟังคำเยินยอเหล่านี้ไม่ไหวอยู่รอมร่อ ที่ขันทีกล่าวมา...หาที่เป็นจริงไม่มีสักคำในตัวตนของนาง ครั้นฟังไปฟังมาคนท้องที่อารมณ์ขึ้นๆลงๆก็รู้สึกเหมือนกำลังโดนกระทบกระเทียบ

"ขอพระองค์ทรงพระเจริญ!!!"ครั้นเกี้ยวหยุดสนิทเสียงกึกก้องก็ดังประสานปานฟ้าจะถล่ม หัวจิตหัวใจของสตรีมีครรภ์เต้นรัวด้วยตกใจระหว่างยื่นมือออกไปให้นางกำนัลช่วยประคองนางให้แบกครรภ์ใหญ่ออกมาจากเกี้ยว คนงามเป่าลมหายใจฟู่ลูบท้องที่โตขึ้นในอีกเดือนต่อมาด้วยความเคยชิน คิดไปเองว่าขนาดนางนั่งนานๆยังเหนื่อยถึงเพียงนี้ เจ้าตัวเล็กที่ขดอยู่ข้างในก็คงเหนื่อยไม่น้อยกว่านางเช่นกัน ครั้นพอละความสนใจจากครรภ์ของตนเองได้หงโต้วจึงเพิ่งเห็นว่าบริเวณที่โล่งเบื้องล่างนั้นเวลานี้แน่นขนัดไปด้วยขุนนางที่คุกเข่าจรดหน้าผากลงกับพื้นเต็มบริเวณ ขุนนางมีหลายระดับขั้น ในท้องพระโรงจะมีแต่ขุนนางสำคัญ ในขณะที่ขุนนางระดับต่ำลงมายืนตากแดดทุกเช้าบ่ายอยู่เบื้องล่าง พวกเขา...เป็นที่มาของเสียงปานฟ้าถล่มเมื่อครู่นั่นเอง

บัดนี้ทั้งบริเวณเงียบสงบไร้เสียง ขันทีผู้ทำหน้าที่ประกาศสรรเสริญก็มิรู้ว่าควรพูดหรือยังไม่ควรพูด ดูไม่ออกว่าบัดนี้ว่าที่ฮองเฮาทรงยืนพักหายเหนื่อยแล้วหรือยัง ลำพังขันทีตัวเล็กๆที่มีเสียงใหญ่ปานกลองศึกไหนเลยจะกล้าประกาศเยินยอบังคับให้ผู้เป็นใหญ่ออกเดินทั้งที่ไม่เต็มใจ ครั้นเห็นนางก้าวขาเดิน ส้นกระถางกระทบพื้นกระเบื้องขันทีใหญ่ก็แทบจะกรีดร้องยินดี กำลังจะคลี่ม้วนผ้าอ่านประกาศต่อ ขันทีอีกคนที่ยืนอยู่บนที่สูงก็ได้ทำหน้าที่แทนไปเรียบร้อยด้วยฝ่ายนั้นคิดว่าเพื่อนคงจะตื่นเต้นจนลืมพูด เคราะห์ดีว่าจังหวะที่เขาคิดจะอ่านประกาศนั้นสตรีผู้นี้ก็หายเหนื่อยพอดี หาไม่...

"...ว่านหงโต้วงดงามปานเทพธิดา กริยางดงาม เฉลียวฉลาดเป็นที่ประจักษ์สมเป็นมารดาของแผ่นดิน..."

เสี่ยวอี้น้ำตารื้นยามประคับประคองนายสาวให้เดินขึ้นบันไดทีละขั้น ชั่วชีวิตนี้นางไม่เคยนึกฝันว่าเด็กน้อยที่นางคอยดูแลปรนนิบัติพัดวีจะมีวาสนาสูงเทียมฟ้า เป็นมารดาของแผ่นดิน

สวีเหม่ยและหลี่เปี้ยนเดินตามอยู่ในระยะประชิดพร้อมจะเข้าช่วยเหลือทันทีหากนายสาวสะดุดล้มหรือมีอาการหน้ามืด โดยปกติแล้วในพิธีแต่งตั้ง ฮองเฮาจะต้องเดินขึ้นบันไดและก้าวสู่ท้องพระโรงเพื่อรับการแต่งตั้งด้วยตนเอง แต่ในกรณีของจื่อเฟยนั้น เป็นด้วยนางกำลังตั้งครรภ์จะมีเหตุผิดพลาดหรือเปิดทางให้เกิดเรื่องกับทารกในครรภ์มิได้เป็นอันขาดฮ่องเต้จึงรับสั่งให้นางกำนัลคนสนิทประคองนางตลอดเวลาจนกว่าจะถึงขั้นตอนที่ไม่สามารถประคองได้แล้วจริงๆ

อย่าว่าแต่เสี่ยวอี้คาดไม่ถึง แม้แต่คุณหนูลั่วเองก็ไม่คาดว่าชีวิตที่พลิกผันยมบาลส่งมาเกิดผิดที่ผิดทางจะมาได้ไกลถึงเพียงนี้ นาง...กำลังจะได้เป็นฮองเฮา!!!

"บัดนี้...ฮ่องเต้มีรับสั่ง"สตรีที่กำลังจะมีอายุครบ15ปีในอีกไม่กี่วันปรากฏตัวที่หน้าท้องพระโรง เสี่ยวอี้คลายมือออกพร้อมๆกับที่หยุดเดินประคอง หงโต้วเหลือบมองพี่เลี้ยงของนางแล้วประคองสองมือจับกันหลวมๆไว้ใต้ทรวงอกก่อนจะก้าวเข้าสู่ท้องพระโรงด้วยท่วงท่าอันสง่างาม เดินตัวตรง คางไม่เชิดสูงและไม่ก้มต่ำ สองตาสบเนตรกับพระสวามี ที่มุมปากทั้งสองเจืออมยิ้มไว้บางๆ ดูงดงามและละมุนดุจเทพีที่เยื้องกรายผ่านทุกคนไป

"ปีเหวินที่หนึ่ง ว่านหงโต้วเพียบพร้อมด้วยคุณธรรม มีจิตใจงามพิสุทธิ์ เป็นภรรยาที่จงรักภักดีต่อพระสวามี รับใช้พระองค์ด้วยดีมาโดยตลอด มีความชอบ...แต่งตั้งนางให้เป็น...ว่านฮองเฮา บำบัดทุกข์บำรุงสุขให้อาณาประชาราษฎร์ เป็นแม่ของแผ่นดิน!"

ต่อหน้าฮ่องเต้ ต่อหน้าพระสวามี หงโต้วค่อยๆย่อกายลงคุกเข่า "หม่อมฉันขอขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท เป็นพระมหากรุณาธิคุณล้นเกล้าล้นกระหม่อมที่เมตตาหม่อมฉัน"

"เจ้าเป็นสตรีที่ดีพร้อม"ฮ่องเต้ตรัสเสียงทุ้ม บนพระพักตร์ปรากฏรอยยิ้ม

ในพิธีแต่งตั้งฮองเฮานั้นโดยมากจะเป็นนางกำนัลช่วยสวมมงกุฎให้ แต่ในฮองเฮาบางพระองค์ที่เป็นที่โปรดปรานมากๆนั้นจะได้รับความกรุณาจากพระสวามีเป็นพิเศษ...ดังเช่นครั้งนี้ที่นางกำนัลผู้ทำหน้าที่เชิญมงกุฎหงส์สามชั้นมาถึงกับชะงักไปชั่วอึดใจเมื่อฮ่องเต้ทรงลุกจากบัลลังก์ทองตรงมาหาฮองเฮา พระหัตที่ยื่นออกมาบ่งบอกชัดถึงเจตนา

หงโต้วเงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยความรู้สึกตื้นตัน เขาจะนั่งอยู่เฉยๆให้น่าเกรงขามก็ย่อมได้ แต่นี่เขากลับเลือกที่จะลุกมาประทานสวมมงกุฎหงส์ให้นางด้วยตนเอง ตอกย้ำให้ขุนนางทุกคนประจักษ์ถึงความสำคัญของนาง ให้ทุกคนรู้แจ้งชัดว่าพระองค์ลุ่มหลงนางเพียงใด ทรงเตือนพวกเขาอ้อมๆ...ว่าอย่าได้คิดทำอะไรนางด้วยการแสดงให้เห็นชัด

มงกุฎหงส์ถูกประดับลงบนศีรษะก่อนจะถูกตรึงด้วยปิ่นมุกอีกสองอัน ระย้าไข่มุกไขว้สลับขับเน้นให้ใบหน้างามหวานจับตาผู้ที่ทอดพระเนตรมองอยู่ไม่วางตาให้คลี่ยิ้มพึงพอใจให้ลึกยิ่งขึ้นกว่าเดิม

"เชิญตราประทับหงส์เหิน"ตราประทับส่วนพระองค์ของฮองเฮาถูกนางกำนัลประคองมาส่งให้ฮ่องเต้เมื่อเหล่านางกำนัลและขันทีผู้ทำหน้าที่ประกาศแน่ใจแล้วว่าฮ่องเต้ต้องการมอบทุกสิ่งให้ฮองเฮาด้วยตนเอง

"ฮองเฮา...รับตราหงส์เหิน"จะเรียกว่าฮองเฮารับตราก็มิรู้ว่าจะถูกต้องหรือไม่ เพราะภาพที่ทุกสายตาเห็นนั้นกลับดูคล้ายฮ่องเต้ประคองมือฮองเฮาให้รับเสียมากกว่า

                ตี้ฟั่นเทียนประคองนางลุกขึ้นด้วยสองหัตของพระองค์เอง รู้ดีว่าท้องที่โตขึ้นของนางทำให้นางลุกนั่งลำบากเพียงไรในเวลานี้

"ขอบพระทัยเพคะ"หงโต้วเอ่ยปากขอบคุณเมื่อถูกสามีช่วยประคองขึ้นยืน เมื่อครู่นางยังคิดอยู่เลยว่านางจะลุกขึ้นมาด้วยท่าทางงามๆได้อย่างไร มิคาดว่าเจ้าเต่าฉินจะแสนรู้!!!

ฮ่องเต้จูงมือฮองเฮาขึ้นไปยังแท่นพระที่นั่งก่อนจะปล่อยมือนางแล้วนั่งลงบนเก้าอี้มังกร ทิ้งให้ฮองเฮาที่เพิ่งถูกแต่งตั้งยืนเด่นอยู่ตรงหน้าหมุนตัวกลับไปหาขุนนางทั้งหลายที่ยืนรอจังหวะอยู่ในท้องพระโรง ทันทีที่ฮองเฮาหันพระพักตร์มาเมื่อเสร็จสิ้นพิธีเหล่าขุนนางทั้งหลายและพระสนมที่ยืนอยู่ทางด้านซ้ายมือก็ยอบตัวลงประคองสองมือคุกเข่า ประสานเสียงดังก้องว่า

"ฮองเฮาทรงพระเจริญ!!!"

หงโต้วสะบัดปลายนิ้ว "ตามสบาย" อนุญาตให้พวกเขาลุกขึ้นแล้ว นางที่แบกท้องโตก็สมควรจะได้นั่งเช่นกัน หงโต้วส่งตราประทับให้คนสนิทพลางเดินตามการประคองของหลี่เปี้ยนไปทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ทองที่ตั้งเยื้องอยู่ด้านข้างพระสวามี

เห็นพระสวามีกางพระหัตช่วยนางก็วางมือเล็กลงให้เขาช่วยพยุงอย่างไว้ใจ ทรุดลงนั่งได้ก็แทบจะถอนหายใจโล่งอก

"เป็นอย่างไร เหนื่อยมากหรือไม่"ฮ่องเต้ทรงตรัสถามอย่างกังวลพระทัย

หงโต้วไม่โกหกแม้แต่ครึ่งคำ "เหนื่อยเพคะ แต่ทนไหว"

"เช่นนั้นน้องหญิงก็อดทนอีกหน่อยเถอะนะ"ตี้ฟั่นเทียนปลอบใจ เห็นภรรยาพยักหน้ายินยอมก็พอใจจึงหันไปเร่งเรียกฎีกามาสะสางกับพวกขุนนางในขณะที่พระสนมเบื้องล่างพากันทูลลาออกไปทันทีที่พิธีการแต่งตั้งฮองเฮาแล้วเสร็จ

เสียงพระสวามีหารือราชการเคร่งเครียดมิได้ทำให้หงโต้วที่กำลังจิบชาแก้กระหายทุกข์ร้อน เพราะความสนใจของนางตกอยู่ที่พระมารดาขององค์ชายทั้งสี่ที่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นกุ้ยเฟย(ระดับชั้นสูงกว่าพระสนม แต่ต่ำกว่าหวงกุ้ยเฟย)ซึ่งในตำแหน่งนี้จะตั้งได้4คน พอเหมาะพอดีกับจำนวนพระสนมที่คลอดองค์ชายพอดิบพอดี พวกนางจึงได้ตำแหน่งนี้ไป เรียกตามแซ่เดิมว่า หลี่กุ้ยเฟย(หลี่หลิงอัน...พระมารดาขององค์ชายใหญ่) หนี่กุ้ยเฟย(หนี่ไฉ่เหลย...พระมารดาขององค์ชายรอง) เหรินกุ้ยเฟย (เหรินเซี่ย...พระมารดาขององค์ชายสาม) ซุยกุ้ยเฟย (ซุยผินจี...พระมารดาขององค์ชายสี่) เคราะห์ดีที่ตำแหน่งนี้ตั้งได้ถึงสี่คนพอดีกับจำนวนองค์ชายที่มีอยู่ หากตั้งได้น้อยกว่านี้ก็ไม่รู้ว่าผู้ใดจะโชคร้ายถูกตั้งให้อยู่ในตำแหน่งที่ต่ำกว่า ซึ่งตำแหน่งที่ต่ำของมารดาจะกระทบอำนาจขององค์ชายโดยตรง ครั้งนี้นับว่าโชคดีเท่านั้น...ที่เห็นโชคร้ายอยู่บ้างก็เห็นจะเป็นเมียรองสองคนที่ให้กำเนิดองค์หญิงซึ่งได้เป็นเฟย(ตามความเข้าใจของผู้เขียน เฟย...คือพระสนม กุ้ยเฟย...คือพระสนมเอก หวงกุ้ยเฟย...คือพระอัครเทวีซึ่งเป็นรองแค่ฮองเฮา แต่พระอัครเทวีออกจะไทยไปหน่อยจึงทับศัพท์ไปตามเรื่องนะคะ แต่ให้เข้าใจตามลำดับขั้นตามนี้ค่ะ) ดังนั้นพระมารดาขององค์หญิงจึงเป็น ซูเฟย (ซูฮวา...พระมารดาขององค์หญิงใหญ่) ลู่เฟย(ลู่เสียน...พระมารดาขององค์หญิงรอง)

คนที่รู้เรื่องราวน้อยใหญ่ดีลูบท้องกลมๆของตนเอง รู้แน่ชัดว่าในท้องนี้หากมิใช่องค์ชายห้าก็ต้องเป็นองค์หญิงสาม นางภาวนาขอให้ลูกเป็นหญิง เป็นซานกงจู่ ซานที่แปลว่าสามพ้องเสียงกับซานที่แปลว่าภูเขา อืม...เหมาะอยู่ตำแหน่งฟังดูมั่นคงเหมือนภูเขา ฮ่าๆๆ

 

                ใดๆในโลกล้วนแต่เกิดจากทุกข์ จบที่ทุกข์ และเริ่มขึ้นอีก...จากทุกข์ หงโต้วมิเคยรู้ว่าตนเองนั้นรักใคร่ใยดีในตัวสามีของตนขนาดไหน ตราบจนกระทั่งตอนนี้จึงกระจ่างแจ้งแก่ใจตนว่าที่แท้จริงแล้ว...

นางมีรัก!!!!

เบื้องหน้าเป็นดรุณีสาวกลุ่มใหญ่ที่ขยับเรียงขึ้นมาตรงหน้าทีละห้าคน ป้ายไม้ของพวกนางเรียงกันอยู่บนถาด หากมีผู้ใดต้องตาก็ให้หยิบป้ายของพวกนางเก็บเอาไว้ หน้าที่คัดเลือกพระสนมเป็นหน้าที่ของฮองเฮาและฮ่องเต้ที่ทำร่วมกัน เขานั่งอยู่ฟากขวา นางนั่งอยู่ฟากซ้าย ตรงกลางที่เคยเป็นตั่งวางถ้วยชาบัดนี้กลับเป็นที่วางถาดป้ายไม้ของบรรดาสาวงามทั้งหลาย

หมดไปหนึ่งแถวก็ยังมีอีกหลายสิบแถวยืนรออยู่ เห็นมือสามีหยิบป้ายไม้ส่งให้ขันทีข้างตัวคราใดหัวใจนางก็พลันปวดหนึบ มิรู้ว่าจะแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกไปได้อีกนานแค่ไหนกัน เขาหยิบนางเจ็บ นางหยิบ...นางยิ่งเจ็บกว่าเป็นเท่าทวี

เพราะเป็นฮองเฮา...มีบัญญัติให้ดูแลฝ่ายใน

เพราะเป็นฮองเฮา...มีบัญญัติให้จัดหานางสนม

เพราะเป็นฮองเฮา...มีบัญญัติให้มีจิตใจกว้างดุจมหาสมุทร

เพราะเป็นฮองเฮา...นางจึง...จึงต้องหยิบป้ายไม้

เพราะ...เป็น....ฮองเฮา!!!! หัวใจข้า...จึงหลั่งน้ำตา!!!!

ฉุบ! ป้ายไม้ถูกหยิบขึ้นอีกอัน หงโต้วปรายตามองลำดับของป้ายแล้วช้อนสายตามองเจ้าของ นิ้วเรียวงามลูบท้องโตเบาๆแล้วรวบป้ายสามอันที่เหลือส่งให้นางกำนัลข้างตัว

"ฮองเฮา"ตี้ฟั่นเทียนเห็นการกระทำของภรรยาก็เรียกนางคำหนึ่ง รู้สึกได้ทันทีว่านางไม่พอใจ

เฮอะ! หงโต้วแค่นเสียงในอก ฮองเฮา!!!!!!! ฮองเฮาต้องใจกว้าง ฮองเฮาต้องแสนดี ฮองเฮาต้องแบ่งสามีกับผู้อื่น ฮองเฮาต้องหาเมียน้อยให้สามีตนเอง ถ้าฮองเฮาจะเป็นอะไรที่โง่เง่าขนาดนี้นางไม่อยากเป็น!!!!

"หม่อมฉันปวดหัวเพคะ"คนปวดหัวโพล่งออกมาแล้วลุกขึ้นยืนทันที สองมือโอบอุ้มครรภ์หกเดือนหนักอึ้งของตนเองแล้วหันหลังให้สามีอย่างไร้มารยาท "หม่อมฉันทูลลาเพคะ"

"ฮองเฮา..."ฮ่องเต้ตรัสเรียกนางแต่นางกลับไม่หันมา สองเนตรมองตามร่างผอมบางที่เพิ่งจะมีเนื้อหนังเหมือนคนท้องบ้างเมื่อไม่นานมานี้อย่างเป็นห่วง หันไปมองอีกทางก็เห็นสาวงามยืนรอกันสลอน ขันทีคนสนิทข้างตัววางถาดไม้ใหม่ลงแล้วกระซิบบอก

"บุตรีเจ้าเมืองลุ่ย บุตรีคนรองของแม่ทัพเฉิง บุตรีคนโตของคหบดีเมืองหนิว บุตรีบัณฑิตเกา บุตรีคนเล็กท่านราชครู"มิรู้ว่าฮองเฮาทราบหรือไม่ว่าเขากำลังเลือกคนแบบไหนจึงรวบทีเดียวสามไม้เช่นนั้น นางรู้หรือไม่ว่าเขาเลือกพระสนมจากฐานอำนาจ ผลประโยชน์ มิใช่ใบหน้า...หรือรูปร่างแต่อย่างใด

และแล้วฮ่องเต้ก็ทรงงานต่อโดยหมายใจว่าเย็นนี้ค่อยไปดูแลฮองเฮาที่ตำหนัก ส่วนงานคัดที่ค้างจนล้นห้องนี้พระองค์จะช่วยสะสางเอง ในเมื่อนางไม่ชอบพระองค์ก็จะไม่ฝืน ว่าแล้วก็หยิบป้ายไม้ของบุตรีเจ้าเมือง บุตรีคนรองของแม่ทัพ และบุตรีคนเล็กของราชครูไว้ ทิ้งให้สตรีที่งามพิลาศกว่านางทั้งสามให้กลายไปเป็นนางกำนัลไปด้วยเหตุผลที่ว่าผลประโยชน์มิทั่วถึง

                ฮ่องเต้มิได้คิดมาก แม้ทรงจะรู้ที่มาที่ไปแห่งความไม่พอใจของฮองเฮา แต่ก็ทรงคิดอย่างบุรุษว่าอย่างไรเสียภรรยาถั่วก็ต้องผ่านปัญหานี้ไปให้ได้ ซึ่งมีวิธีเดียวที่จะทำให้นางผ่านเรื่องนี้ไปได้โดยง่ายนั่นก็คือ...ยอมรับมัน!

                แต่พระองค์จะรู้หรือไม่ว่า สำหรับสตรีที่ไม่ได้ยึดติดหรือมุ่งหวังในอำนาจหรือเงินทองนั้น เมื่อใดก็ตามที่ความรักชืด มนต์ที่สะกดให้ผีเสื้อเกาะติดอยู่กับที่ก็จะคลายลงเช่นกัน และเมื่อผีเสื้อรู้สึกตัวตื่น...สิ่งแรกที่มันลงมือทำคือ...ขยับปีกแล้วบินสูงขึ้นไป สูงขึ้นไปอีก ก่อนจะหายลับ...ไม่กลับมา

                หงโต้วในตอนนี้ก็เป็นดังเช่นผีเสื้อที่รู้สึกตัวตื่น คุณหนูลั่วไม่เคยมีความรัก นางกระหายใคร่รู้มาโดยตลอดว่าที่แท้แล้วรักนั้นมีรสชาติหวานแหลมเพียงใด โดยไม่เคยรู้เลยว่าหากลิ้มรสหวานแล้วยังต้องชิมรสขมของความรักอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงด้วยเช่นกัน

                เดินๆแบกท้องโตๆเดินผ่านไปที่ใดก็มีแต่คนหมอบเคารพ ต้องการสิ่งใดในใต้หล้ามีหรือพระสวามีจะสรรหามาให้มิได้ ตำหนักทองกว้างใหญ่โอ่โถง ตบแต่งงดงามวิจิตรด้วยช่างมากฝีมือเป็นสุดยอดปรารถนาของสตรีทุกหมู่เหล่า แล้วเหตุไฉนนางผู้เป็นเจ้าของกลับ...มิเป็นสุข ชีวิตที่พรั่งพร้อมสมบูรณ์แบบอยู่ เหนือสตรีทั้งแผ่นดินเช่นนี้...เหตุใดจึงทำให้นางถึงกับยิ้มไม่ออก ปฏิเสธไม่ยอมนั่งเกี้ยวอ่อนกลับมาแต่เลือกที่จะเดินชมอุทยาน ทว่าดอกไม้ที่ชูช่องดงามกลับไม่ช่วยให้นางสุขใจเลยแม้แต่น้อย ก้มลงพิศมองหมู่ภมรบินมาแตะบนผิวกลีบบางเบาของดอกไม้งามครั้นได้ยินหัวเราะกระซิกกระซี้จึงเงยหน้าขึ้นมา จึงพบว่าเป็นนางสนมที่เพิ่งถวายตัวเข้ามาวังมาเมื่อหลายวันก่อน

"บังอาจ!!! ฮองเฮากำลังชมดอกไม้ พระสนมกล้าดีอย่างไรจึงมาขัดความสำราญของพระองค์!!!"เป็นสวีเหม่ยที่ถูกเลื่อนขึ้นมาเป็นหัวหน้านางกำนัลของตำหนักหงส์ฟ้า

พระสนมทั้งสองที่ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วจะไม่เห็นขบวนนางกำนัลขันทีนับสามสิบชีวิตที่ตามแหนสตรีมีครรภ์ผู้มีอำนาจสูงสุดในวังหลังนี่จริงๆ หรือแสร้งทำเป็นไม่เห็นกันแน่รีบทรุดตัวลงคุกเข่าทันที

"เจี่ยเจีย(พี่สาว...พระสนมเรียกฮองเฮาเป็นพี่สาว ฮองเฮาเรียกพระสนมว่าเม้ยเหม่ยซึ่งแปลว่าน้องสาว ว่าง่ายๆว่าเป็นพี่เป็นน้องแบ่งของกันใช้) ขอทรงโปรดอภัย พวกหม่อมฉันมิได้ตั้งใจขัดความสำราญของพระองค์ ขอพระองค์ทรงโปรดละเว้นพวกหม่อมฉันด้วยเพคะ"

ฮองเฮามิมีความสุขอีกทั้งกำลังอารมณ์ไม่ดี ยามนี้เมื่อถูกนางทั้งสองทำให้ขุ่นเคืองสองมุมปากของนางจึงไม่อาจยกยิ้ม สองตาหรุบลงต่ำมองสองเงาร่างที่แย่งสามีนางแล้วนึกสิ่งใดมิออก ที่อยากทำก็ไม่อาจทำ ที่ควรทำ...ก็ไม่อยากจะทำ

"อุทยานกว้างใหญ่ปานนี้ เห็นอยู่ว่าฮองเฮากำลังทรงพระสำราญยังกล้าหัวเราะกระซิกไม่เกรงใจ เช่นนี้แล้วยังกล้าว่ามิตั้งใจอีกหรือเพคะพระสนม หรือท่านจะบอกว่านางกำนัลขันทีกว่าสามสิบชีวิตนี้...ท่านไม่เห็น"สุขภาพของฮองเฮามิสู้ดีนัก อีกทั้งยังดูคล้ายจะป่วยใจ ยามนี้เห็นนางกำลังจะยิ้มได้หลี่เปี้ยนที่ตามติดใกล้ชิดมาโดยตลอดจึงขุ่นเคืองยิ่งนักที่ใครบางคนบังอาจทำให้ความสุขของฮองเฮามลายหายไปดุจเทียนต้องไฟ

พระสนมหน้าใหม่ตัวสั่น ไม่ได้ยินเสียงของฮองเฮาตรัสว่าอะไรสักคำราวกับตัวนางนั้นได้สลายหายไปในอากาศจนสิ้นแล้ว ที่ได้ยินอยู่ก็เห็นจะเป็นนางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาที่ตำหนิพวกนางทั้งสองอย่างไม่ไว้หน้า

"ฮองเฮายังมิได้ตรัสอะไร กูกู(เรียกอย่างให้เกียรติว่าท่านอา สื่อถึงนางกำนัลที่อายุมากกว่าหรือมีอำนาจมากกว่า)ทั้งสองไม่สมควรตำหนินายของข้าเช่นนี้ จะชั่วจะดีอย่างไรนางก็เป็นพระสนม..."นางกำนัลติดตามอดรนทนไม่ได้ที่เจ้านายของตนถูกนางกำนัลของฮองเฮาตำหนิอย่างไม่ไว้หน้า เช่นนี้แล้วพรุ่งนี้เจ้านายของนางจะต้องกลายเป็นตัวตลกแน่

"ตบปากนาง มู่กงกง"สวีเหม่ยออกปากสั่ง ขันทีร่างใหญ่ท่าทางคล่องตัวที่ฮ่องเต้ส่งให้มารับใช้ฮองเฮาก็พยักหน้ารับคำเดินออกไปสะบัดมือตบนางกำนัลที่สอดปากพูดทันทีสามทีซ้อนอย่างไม่ลังเล

"ฮองเฮายังมิได้ตรัสสิ่งใดแล้วอย่างไร เจ้าเป็นบ่าวไม่มีสิทธิ์สอดปาก!"มู่กงกงสั่งสอนเสียงเฉียบขาด สองตามองปากกลบเลือดของนางกำนัลเคราะห์ร้ายอย่างไร้ความรู้สึก

จนแล้วจนรอดคุณหนูลั่วผู้เคยได้รับตำแหน่งจอมวีนขาเหวี่ยงกลับพูดไม่ออกแม้ครึ่งคำ มองดูเหล่าข้ารับใช้ออกรับแทนไปมาโดยที่สองมือของนางโอบรอบครรภ์กลมโตเอาไว้เหมือนเด็กเล็กๆที่งุงงงเมื่อผู้ใหญ่ทุ่มเถียงกัน

"เปิ่นกง(คำใช้แทนตัวเองของฮองเฮา ฮ่องเต้ใช้คำว่า...เจิ้น ไทเฮา...แทนว่าไอเจีย)เหนื่อยแล้ว กลับกันเถอะ"นางไม่อยากเห็นใครหน้าไหนทั้งนั้น ไม่อยากรับรู้อีกแม้เพียงสักนิดว่าพระสวามีของนางยังมีนางเล็กๆอีกเท่าใดที่ต้องเรียกนางว่าเจีย นาง!!! หน้าตาเหมือนพี่สาวที่ชอบแบ่งสามีกับน้องตัวเองตรงไหนกัน!!! สตรีสามพันจึงต้องมานับญาติ

"เพคะฮองเฮา"สิ้นคำสั่งสวีเหม่ยก็เดินเข้ามาพยุงแขนอีกข้างของฮองเฮาพลางปรายตาอย่างดุร้ายใส่พระสนมทั้งสองอย่างไม่รู้ที่สูงที่ต่ำ

ฮองเฮาเสียอารมณ์หมดแก่ใจจะเดินชมความงามที่สุดจึงต้องนั่งเกี้ยวอ่อนกลับตำหนักหงส์ฟ้าในเวลาต่อมาโดยที่นางลืมไปเสียสนิทว่ามิได้เอ่ยปากสั่งให้พระสนมทั้งสองลุกขึ้น บ่ายนั้นพระสนมทั้งสองจึงคุกเข่าแช่อยู่ในอุทยานให้เหล่าสาวงามที่ร่วมแบ่งปันสามีทั้งหลายเย้ยหยันให้ได้อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เสียงหัวเราะหรือ...กลับกลายเป็นสายน้ำตา

ดังนั้นเมื่อฮ่องเต้เสด็จเยือนตำหนักหงส์ฟ้าในเย็นวันนั้น คำถามแรกที่พระองค์รับสั่งถามฮองเฮาจึงเป็น...

"จิ้งกุ้ยเหริน(กุ้ยเหริน...เป็นตำแหน่งที่ต่ำกว่าเฟย)กับหมิ่นกุ้ยเหรินล่วงเกินอะไรเจ้าหรือ เจ้าจึงสั่งให้พวกนางคุกเข่าในอุทยานตลอดบ่ายวันนี้"ตี้ฟั่นเทียนสีหน้าไม่สู้พอใจนักเมื่อทราบความจากขันทีแล้วประทานรับสั่งให้พระสนมทั้งสองยุติการคุกเข่ากลับห้องพักได้

"..."คนท้องหันหน้ามามองสามีด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ก่อนจะรู้สึกเสียใจเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเขาชัดถนัดตา "หม่อมฉันมิได้สั่งให้พวกนางทั้งสองคุกเข่าเพคะ"ลูกในท้องถีบขาเบาๆทำเอาผู้เป็นมารดาต้องรีบโอบมือรอบท้องใหญ่ไว้ เจ็บปวดเล็กน้อยยามเด็กน้อยเคลื่อนไหว "...อาจเป็นได้ว่าหม่อมลืมสั่งให้พวกนางลุก พวกนางจึงเข้าใจว่าหม่อมฉันลงโทษกระมัง..."คนท้องนิ่วหน้าพยายามคาดเดา

ฮ่องเต้เห็นฮองเฮาสะดุ้งเบาๆแล้วทำกริยาเช่นกันก็รีบเดินมาโอบประคองนางเอาไว้ทั้งตัว "เป็นอะไรไป เจ้าเจ็บตรงไหนน้องหญิง"

...ที่หัวใจ หงโต้วให้คำตอบในใจขณะที่ถูกสามีอุ้มพาไปนั่งเก้าอี้ยาว คนงามช้อนสายตามองพ่อของลูกที่นั่งบนส้นเท้าลูบครรภ์ของนางด้วยความรู้สึกร้าวลึกในอก ผู้ครองแผ่นดินเปี่ยมราศีในชุดมังกรห้าเล็บสีทอง ห้อมล้อมไปด้วยหมู่ข้าราชบริพาร ตลอดจนสนมน้อยใหญ่ นาง...แม้จะอยู่เหนือสตรีใดในวังหลัง แต่กลับมิเป็นสุขเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีที่ก้าวขาเข้าสู่วังหลัง

"เจ็บมากหรือไม่"เมื่อครู่ตอนที่อุ้มนางขึ้นพระองค์ก็รับรู้ถึงแรงถีบถี่รัวเหมือนเด็กเจ้าอารมณ์ของลูกน้อยในครรภ์ ฝ่าพระหัตใหญ่ทาบลงบนโค้งท้องกลม ตรัสถามบุตรด้วยน้ำเสียงเอ็นดู "องค์ชาย ไยจึงซุกซนแต่น้อย"

ได้ยินสามีถามลูกในท้องก็ให้สะท้อนในอก พาลอยากจะร้องไห้ขึ้นมาจึงรีบออกปากเฉไฉเบี่ยงเบนอารมณ์ของตนเองว่า"หม่อมฉันเจ็บท้องเล็กน้อยเพคะฝ่าบาท ลูกมิได้ดิ้นแรงอะไรมาก"หงโต้วหรุบตามองท้อง มองดู...ลูก...ของเขาและนาง

ฮ่องเต้ชักสีหน้าไม่พอใจพลางผุดลุกนั่งบนเก้าอี้เคียงชิดกัน พระหัตใหญ่ประคองมือน้อยขึ้นมากุมไว้ "น้องหญิง...ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือ ว่ายามเราอยู่กันตามลำพัง...ข้ายังคงเป็นท่านพี่ของเจ้าเสมอ"

ท่านพี่? ท่านพี่ของนางนั้นต่อให้มีเมียเล็กอีกแปดก็ไม่เคยละเลยนางแม้สักครั้ง อีกทั้งเมียเหล่านั้นก็มิเคยมาเพ่นพ่านให้นางรกตา ที่ของนาง...พระชายารองรู้ว่านางไม่ชอบให้พวกนางมา...พวกนางก็ไม่เคยกรายเข้ามา ที่โถงกว้างหากนางไม่เรียกหา...นางเหล่านั้นก็ไม่ออกมาเสนอหน้าให้นางเห็น อยู่วังตะวันออกแปดเมียรองสงบเสงี่ยมรู้หลบรู้หลีก นางจึงเห็นพวกนางเพียงชั่วครู่ชั่วยามมิกระเทือนใจ ท่านพี่ของนางนั้น...จะไปที่ใดขอเพียงนางเอ่ยปากเขาย่อมต้องยอมให้นางติดตามไปด้วยทุกครั้ง ตามใจนางในทุกสิ่ง วันนี้เขาให้เกียรตินางจัดขบวนแห่แหนนางจากวังตะวันออกแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮา นางหรือ...มิซึ้งใจ เพียงแต่...วังหลังหาได้กว้างใหญ่ดังเช่นโลกกว้าง นางเดินวนเวียนไปแห่งหนไหนก็พบแต่หนามเสี้ยนความสุข ที่คอยแต่จะตำให้นางเจ็บ ฝังลึกให้นางระบม ที่แท้นางในตอนนั้นที่เดินอย่างสนุกสนานยิ้มแย้มเบิกบานทุกครั้งที่ต้องไปเข้าเฝ้าฮองเฮาในวังแคว้นเฉ่านั้น มิเคย!!! ได้ตระหนักเลยสักครั้งว่า ที่นางเป็นสุขนั้นก็ด้วย...นางมิได้อยู่ในตำแหน่งฮองเฮา!!!

หงโต้วช้อนสายตาขึ้นมองพระพักตร์ของพระสวามีแล้วเอื้อนเอ่ยคำหนึ่ง...ที่นางเองก็โหยหา "ท่านพี่"

"น้องหญิง"เห็นแววตาโศกเศร้าของนางพระองค์เองก็ไม่รู้ว่าจะแก้ไขอย่างไรได้ ด้วยปัญญาของผู้ครองแผ่นดินมีหรือจะมิทราบว่าถั่วฮองเฮาคิดอ่านอะไร ทุกข์ทรมานด้วยเรื่องอันใด ด้วยวัยเพียงเท่านี้...เขาได้ผลักนางขึ้นสู่ยอดสูงที่หนาวเหน็บด้วยสองมือ!!! ท่ามกลางลมริษยา พายุอารมณ์ อีกทั้งยังมีปลายฝนแห่งน้ำตา เมฆแห่งความแค้น...ยังมิเท่ากับวังวนแห่งความรู้สึก!!! ให้นางอยู่ท่ามกลางหายนะด้วยความเห็นแก่ตัว...เขาหรือจะมีหน้าพูดสิ่งใดได้อีก

แค่นางยอมนั่งอยู่เคียงข้าง...ก็ถือเป็นวาสนาของพระองค์แล้ว

นางคงไม่เคยรู้ว่าเขามีความสุขเพียงไรในทุกครั้งที่หันไปด้านข้าง...แล้วพบนางนั่งอยู่ นางคงไม่เคยเข้าใจว่าเขาสุขใจเพียงไรที่ได้จับจูงนางเดินเคียงข้างกัน เก้าอี้ด้านข้าง...เป็นของภรรยาเสมอ เป็นนางผู้เดียวที่...คงเดิม แม้ผู้คนรอบตัวจะแปรเปลี่ยน หญิงรอบกายจะหมุนเวียน แต่...คนที่นั่งอยู่ข้างๆยังคงเป็นนางผู้นี้เสมอ

ไม่ว่านางจะเจตนา...หรือไม่เจตนาให้กุ้ยเหรินทั้งสองคุกเข่าอยู่ครึ่งวัน...แล้วอย่างไรล่ะ เขาให้นางเป็นฮองเฮา...ให้นางอยู่เหนือคน ก็เพื่อให้นางอยู่รอด!!! ต่อให้นางเจตนารังแกผู้อื่น...แล้วอย่างไร ถั่วน้อย...คือภรรยาที่เขาให้ท้าย!!!

ที่ต้องถามก็มิได้หมายจะเอาความ แต่ที่ตรัสถามก็เพื่อให้ขันทีนางกำนัลทั้งหลายได้ยินแล้วว่าพระองค์ได้ทำหน้าที่พระสวามีที่ดีของกุ้ยเหริน บุตรีแม่ทัพชายแดนทั้งสอง วังหลวงมากล้นด้วยกลอุบาย คนในก็คือคนนอก คนนอกกลับเป็นคนใน สายข่าวในตำหนักหงส์ฟ้าจะไม่มีได้อย่างไร

"ข้า..."ฮ่องเต้มิได้ใช้คำว่าเจิ้น แสดงถึงความเป็นโอรสสวรรค์กับภรรยา สำหรับหญิงผู้นี้พระองค์ต่อให้ได้ครองโลก ต่อหน้านางผู้เคยย่อกายโน้มตัวลงมาช่วยเหลือ เขาก็ยังคงเป็นทหารโกโรโกโสผู้นั้นอยู่นั่นเอง ความรู้สึกที่มีต่อนางผู้นั้นมิเคยแปรเปลี่ยนแม้ผ่านวันคืนมานานเท่าใด ตราบจนแต่งนางมาเป็นภรรยา ความรู้สึกพึงใจต่อนางผู้นี้กลับมิได้จางหายเมื่อได้สมรัก แต่กลับชัดเจนกระจ่างชัดดุจดวงจันทร์ที่สะท้อนบนผืนน้ำ แน่แล้ว...พระองค์ปฏิพัทธ์ใจต่อนาง!!! "...ทำให้น้องหญิงต้องลำบากใจกาย ข้ามิรู้จะตอบแทนเจ้าอย่างไรดี..."ผู้เป็นสามีรำพึง ภรรยามิเป็นสุข บุรุษผู้เฝ้ามองนางอยู่เสมอมีหรือจะไม่รู้ วันๆนางเอาแต่เดินวนเวียน หากไม่ก้มหน้ามองพื้นดินดอกหญ้าก็แหงนมองฟ้าราวกับอยากจะบิน เบื้องหน้ามิอยากเห็น เบื้องล่างอยากจะเป็น เบื้องบน...อยากจะไป เห็นแล้วผู้เป็นสามีก็แน่นในหัวอกทุกครา พระองค์! หาได้หมายใจ หรือจะคาดคิดได้ว่านางจะเป็นเช่นนี้ จะทุกข์ตรมถึงเพียงนี้ในชั่วเวลาไม่กี่เดือน

ตำแหน่ง...ไม่อาจทำให้นางยิ้ม อำนาจ...ไม่อาจทำให้นางมีความสุข

ที่คาดไว้...ผิดพลาดไปทั้งกระดาน!!!!

"..."ฮองเฮามิได้เอ่ยปากตอบแต่กลับถอนหายใจยาวคราหนึ่ง ชังสามีนัก...แต่กลับใช้สองมือกุมฝ่าพระหัตนั้นมาแนบไว้กับอกด้วยความรู้สึกร้าวราน รัก...หากแต่เจ็บปวดเหลือแสน หวงแหนหรือ...กลับต้องแบ่งปัน ที่แท้...การรักคนผู้หนึ่งช่างทรมานเหลือเกิน

หากเป็นแต่เพียงภรรยา...นางมีเรื่องร้อยแปดที่จะกรีดร้องพลั่งพลูทุกคำพูดออกมาให้เขาได้ยิน ถ้วยโถโอชามอีกเท่าใดจะต้องแตกดังเพล้งๆให้สมกับอารมณ์

หากแต่เมื่อเป็นผู้ที่เขาและใครต่อใคร...เรียกว่าฮองเฮา เรื่องที่อยากจะพูดกลับมีเป็นพันๆอย่าง แต่กลับทำได้เพียง...ถอนหายใจ

ท่านพี่...ท่านรู้หรือไม่ว่าเลือดที่เป็นพิษของข้านั้นแม้จะช่วยปกป้องชีวิตข้าจากพิษภัยใดๆได้ แต่ท่านรู้หรือไม่ว่าผลจากการที่เลือดทั้งร่างเป็นพิษนั้น ชีวิตข้าจะมิได้ยืนยาวดังเช่นคนทั่วไป หากคนทั่วไปมีอายุถึงร้อยปี...ข้าก็อยู่ได้เพียงห้าสิบปีเท่านั้น มิแน่ว่า...สิบปีให้หลัง...อาจเป็นข้าที่ต้องจากไปก่อน

อยากให้ท่านมองข้าให้นาน อยากให้ท่านยืนนานๆให้ข้าได้จดจำ

ก่อนที่ความโปรดปรานที่ท่านมีจะจืดจาง ก่อนที่ใจข้า...จะสูญสลาย

ท่าน...ช่วยโอบอุ้มข้าเช่นนี้ให้นานหน่อยได้หรือไม่

                ผู้มีรัก มีคำพูดมากมายอยากจะเอื้อนเอ่ยแต่กลับพูดสิ่งใดไม่ได้ ก็ได้แต่พริ้มตาหลับลงในอ้อมแขนของสามี สะโพกงามนั่งอยู่บนตักแกร่ง เอียงกายซบอกอุ่น แนบแก้มฟังเสียงพระหทัยหนักแน่น กลีบปากงามจุมพิตเบาๆบนฝ่ามือหยาบที่โอบประคองไว้ดุจตุ๊กตาแสนหวงของเด็กน้อย ที่หน่วยตาหลั่งน้ำใสเงียบๆ แต่งนางมาเขาก็โอบอุ้ม รักใคร่ก็โอบกอด ท่องเที่ยวก็กอดประคอง ยามนอนก็ยังตระกองมิห่างหาย นาง...ยัง...จำได้ดี

                ภรรยาหลั่งน้ำตา...หากเป็นสามีย่อมต้องถามไถ่แก้ไขความ หากแต่ยามนี้ผู้เป็นสามีกลับเป็นฮ่องเต้ของแผ่นดิน!!! ยิ่งใหญ่คับฟ้า...แต่กลับมิกล้าถามภรรยาแม้แต่ครึ่งคำ!!! ฮ่องเต้เป็นโอรสแห่งสวรรค์ ครอบครองสี่คาบสมุทร ควบคุมความเป็นความตายของคนทั้งใต้หล้า...แต่กลับกลัวคำเฉลยของภรรยา!!!

                หากถาม...แล้วนางขอ...ในสิ่งที่พระองค์ให้มิได้เล่า!!! แม้มิถามเขาก็รู้แจ้งในทุกสิ่ง ว่านหงโต้ว...สตรีถั่วที่เขาเห็นนางมาตั้งแต่ยังเป็นทารก เฝ้ามองนางตลอดจนเติบใหญ่ มีหรือเขาจะมิรู้ว่านางปรารถนาสิ่งใด นางอยากเป็นเด็กวิ่งซุกซน...เขาเห็นแก่ตัวทำร้ายนาง...แต่งนางมาเป็นภรรยา มัดมือมัดเท้าไม่ให้นางวิ่งเล่น...ด้วยคำว่าสามี! นางอยากเป็นภรรยาเดียว เป็นที่รักของสามี มีลูกน่ารักดังเช่นที่บ้านของนาง ก็เป็นเขาอีกที่ทุบทำลายฝันนางด้วยคำว่า...จื่อเฟย!! วันนี้เข้าวังหลังทุกข์ตรมจนยิ้มไม่ออกพูดไม่ได้...ก็ด้วยเขาประทานคำว่าฮองเฮาให้แก่นาง!!!

                เป็นเต่าฉินเลว!!! ดังที่นางชอบต่อว่ามิผิด เขาเองก็มิเคยเถียงนางสักครั้ง...ด้วยรู้ดีว่าเขาเป็นเต่าเลวจริงๆดังคำนางว่ากล่าว แล้วจะให้เขาทำอย่างไร!!! ในเมื่อชีวิต...มิอาจขาดนางได้!!! เขามีทางเลือกที่ไหนกัน!!! ต่อให้เลือกได้อีกครั้ง...เขาก็ยังคงต้องเดินมาในทางสายนี้อยู่ดี!!! ต่อให้พึงใจนางมากเพียงไร แต่หากมิเป็นไท่จื่อ!!!....ก็มิอาจแต่งผู้ที่มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงผิงอันได้!!! เพื่อนางเขายอมสละตำแหน่งไท่จื่อ...แต่จะแต่งกับนาง...กลับต้องอาศัยตำแหน่งไท่จื่อ!!! เด็กหญิงผู้นั้น...เป็นบุตรของท่านแม่ทัพใหญ่ของแคว้น...เป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของเจ็ดขุนพลแห่งแผ่นดิน...เป็นผู้ที่ฮ่องเต้อวยยศให้ด้วยพระองค์เอง ให้เป็นองค์หญิง! เป็นสตรีที่ฮองเฮาในรัชกาลปัจจุบันของแคว้นเฉ่าเอ็นดูรักใคร่ดุจบุตรสาว!!! แม้แต่เชื้อพระวงศ์ในแคว้นคิดจะแต่งนาง...ยังต้องคิดให้ถี่ถ้วน แล้วเขาเล่า!!!! หากสละตำแหน่งไท่จื่อเป็นแต่เพียงทหารจะมีปัญญาใดไปแต่งเอาสตรีถั่วเช่นนี้มาเป็นภรรยา!!! แล้วด้วยใบหน้าดุกระด้างเช่นนี้...นางหรือจะสนใจมองเขา!!! สายตาตื่นกลัวของนางที่เห็นเขาในห้องหอครั้งแรกนั้น...เขา...เขายังคงจำได้ดี...ว่านางกลัวเขามากเพียงไร!!! แล้วจะถามหาความหวังอะไรจากการเป็นทหาร หน้าเขา!!!...นางยังกลัวถึงเพียงนั้น จะอ้าปากพูดกับนางสักคำ...คงเป็นเพียงฝัน ต้องเป็นไท่จื่อ!!!! ต้องเป็นไท่จื่อเท่านั้นจึงจะบังคับแต่งนางมาได้ นางจะรู้หรือไม่ว่ายามถั่วกลายร่างเป็นนางจิ้งจอกเก้าหางให้เขาเห็นนั้นหัวจิตหัวใจของเขาร้อนรุ่มเพียงใด...ยามนางจากไป

กินก็กินมิลง นอนก็นอนมิหลับ...ก็ล้วนแต่เพราะนางทั้งสิ้น!!!

เจ้าเด็กน้อยที่กลายเป็นนางจิ้งจอกไปต่อหน้าต่อตา ทำให้เขาต้องเร่งแต่งนางมาก่อนกำหนดด้วยความร้อนใจ!!!

แล้วอย่างไร? แท้จริงแล้วถั่วภรรยาก็ยังเป็นเพียงแต่เด็กน้อยคนหนึ่ง...

หากนางมิเล่นกล...สร้างมายา เขาคงให้เวลานางเติบใหญ่

แต่นี่กลับทำให้เขาร้อนใจ ผลักนางเป็นจื่อเฟย!! ดันนางเป็นฮองเฮา!!! ทั้งหมดทั้งมวล...ก็ด้วยนางทั้งสิ้น เขาหาได้มีทางเลือก!!!!

เขามันคนต่างแคว้น! จะบังอาจแต่งองค์หญิงได้อย่างไร!!

เมื่อสู้ดีๆไม่ได้ ก็ต้องหันไปใช้อาวุธ!!! เป็นบุรุษหากมิแย่งชิง...ก็มิใช่บุรุษ!!!! เขา...ไม่ใช่คนต่างแคว้น หากแต่เป็นไท่จื่อต่างแคว้นต่างหาก!!! เอาแผ่นดิน เอาความชีวิตไพร่ฟ้า และเอาความสุขสงบมาใช้เป็นอาวุธ!!! ที่สุดก็สามารถแต่งนางมาได้ท่ามกลางเสียงสาปแช่งและน้ำตาของผู้คน

เชิญสาปไปเถิด...เขาได้ถั่วภรรยา

เชิญด่าไปเถิด...เขาได้แต่งนาง

เชิญร้องไห้ไปเถิด...เขาไม่คืน!!!

แล้วจะให้เขาทำอย่างไร เป็นไท่จื่อ...ก็ต้องเป็นฮ่องเต้!!! ถั่วที่ทำให้เขาลำบากก็ต้องมารับกรรมเป็นฮองเฮา!!! ทั้งหมดเป็นเขาผิดแต่เพียงผู้เดียว! เป็นเขาเห็นแก่ตัว!! เป็นเขาชั่วเป็นเขาเลว!!!

และเป็นเขาอีก...ที่ไม่เปิดทางให้นางพูด!!!!!!

และจะไม่มีวัน...ให้นางได้พูด!!!!!!

ด้วยอำนาจของฮ่องเต้! ของโอรสสวรรค์!! เขาขอสั่ง!!!

อยู่เป็นคน...ต้องอยู่ด้วยกัน! นั่งข้างๆกัน!! หากตาย...ก็ต้องฝังอยู่ข้างๆกัน!!! เป็นผีภรรยา!!! ไปปรโลกต้องเป็นผีตระกูลตี้!!! แจ้งชื่อต่อยมบาล...ว่าเป็นภรรยาของเขา...ตี้ฟั่นเทียน!!!

เกิดใหม่...ต้องเป็นของเขา!!!

หาไม่!!! เขาจะจองเวร!!!!!!!!

ทุกข์เดียวในชีวิต...ก็คือนาง สุขแท้จริงหนึ่งเดียวในชีวิต...ก็คือนาง

ที่แท้แล้ว...สวรรค์กำลังลงโทษเขาใช่หรือไม่ ชั่วชีวิตนี้ตี้ฟั่นเทียนตัดสินใจกระทำการใดไม่เคยนึกเสียใจ แต่วันนี้กลับ...สำนึกผิด...ต่อภรรยา ไม่อาจขอโทษ...ไม่อาจแก้ไข...ไม่อาจตัดใจ

ที่ทำได้ มีเพียง...กอดนางเอาไว้แน่นๆ

นางยิ้ม...หัวใจเขายินดี

นางเศร้าซึม...หัวใจเขาเจ็บปวด

นางร่ำไห้...หัวใจเขา...หลั่งเลือด

จะลงโทษตนเองเงียบๆอยู่ข้างๆนาง จะรับโทษทุกๆอย่างที่ทำให้นางต้องเจ็บช้ำ จะรับฟังทุกๆคำที่นางเอ่ย

แต่...ไม่อาจถาม...ว่านางเป็นอะไร ไม่มีวันเอ่ย...ว่านางต้องการสิ่งใด ชั่วชีวิต...จะไม่มีวันประทานสิ่งใดให้...หากไม่ได้ยินชัดเจนว่านางขออะไร

จากไปหรือ...ข้าไม่ให้!

อิสระหรือ...ข้าไม่ให้!!

ข้าจะไม่!!! แม้แต่จะเปิดทางให้เจ้าได้พูดคำเหล่านั้น

ชั่วชีวิตนี้มือเล็กๆของเจ้า...ข้าคว้าเอาไว้แล้ว จะจับจูงกันไป...ตาเจ้าจะมองดินก็ช่าง จะมองฟ้า...ก็ช่าง!! ตำแหน่งของเจ้า...ต้องอยู่ข้างเคียงกัน!!! ชาตินี้หากนี่จะเป็นการผิดต่อเจ้า...ชาติหน้า...ข้าจะชดใช้!!!!!!!!!!

พอใจหรือไม่...น้องหญิง

                ผู้เสนอมิได้พูดออกไปแม้สักครึ่งคำพระองค์ก็ได้แต่ดำริอย่างดุเดือดในพระอุระ สองกรยังคงโอบประคองฮองเฮาอย่างทะนุถนอมมิได้กระทำอันได้ดุร้ายดังพระดำริ ลูก....ฮ่องเต้ลูบท้องกลมโตของฮองเฮาที่ทำให้พระองค์ทุกข์ใจอย่างแผ่วเบา กับพระชายารองเหล่านั้นยามนางตั้งครรภ์พระองค์มิได้ใกล้ชิดมากนัก ที่จะทำบ้างก็คือแวะไปดูอาการของพวกนางทุกๆเดือน เดือนละครั้งเพื่อดูความสมบูรณ์ของบุตร ถามไถ่ผู้ที่เป็นอุปกรณ์สร้างบันไดว่าพวกนางยังคงแข็งแรงดีอยู่หรือไม่แล้วจากมา ไปค้างกับพระชายารองอื่นที่ไม่ท้องอย่างไม่รู้สึกอะไร

                แต่กับสตรีที่แต่งมาด้วยใจมิใช่ผลประโยชน์นั้น การได้เห็นสีหน้านางซีดเซียว ได้เห็นนางอาเจียน เห็นนางทุกข์ทรมานนั้น หัวใจของพระองค์ร่ำๆจะขาดเสียให้ได้ด้วยความเป็นห่วง เหตุใดครรภ์ของนางจึงได้ใหญ่โตปานนี้ นางจะแบกครรภ์เดินมิไหวอยู่แล้ว...ไยยังไม่ถึงกำหนดคลอดอีก! ครั้งแล้ว...ครั้งเล่าที่พระองค์ตวาดหมอหลวง ทุกเย็นทุกค่ำ...จะไปค้างตำหนักไหน อย่างไรก็ต้องกลับมาหานาง มาดูให้แน่ด้วยตาตนเองว่าถั่วภรรยายังอยู่ดี

                ทุกข์เดียวในชีวิตของพระองค์ก็คือนาง...ไม่ผิดจากที่จางหัวจื่อกล่าวไว้...แม้แต่คำเดียว

 

 

 

 

  

 

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 23 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 32 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 7 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 8 ) Vote
ลุ้นๆ
( 10 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 8 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 11 ) Vote
COMMENTS
ผิง
15 ก.ย. 2559 / 00:44
สงสารถั่วจับใจ แต่เต่าทำให้คนอ่านกลัว คือรักแรงจริงๆ รักจนไม่คิดจะปล่อยมือ ยอมเห็นแก่ตัว! เพื่อจะได้ถั่วอยู่ข้างกาย รีดเดอร์ยอมใจ!
aon
03 ก.ย. 2559 / 14:36
เฮ้อ...เศร้าเนอะ ตำแหน่งใหญ่โต อยู่บนที่สูงใช่ว่าจะมีความสุขเสมอไป
kwanrak
06 มี.ค. 2559 / 20:58
ขมขื่น
BoA
16 ธ.ค. 2558 / 09:18
มาม่าชามโตอ่ะ...ถั่วอย่าพึ่งน้อยใจเลยนะดูแลตัวเล็กดีๆพอคลอดแล้วค่อยหาเรื่องเตายังไม่สาย...ป่วนวังหลังให้หนักวัดใจกับเตาไปเลย...
มน
15 ธ.ค. 2558 / 23:31
กินมาม่าซะอิ่มจนน้ำตาปริ่มขอบตาเลย ใครจะทนได้ถ้าผัวตัวเองบอกรักเราทุกวันกอดเราทุกวันแต่ก็ยังต้องเอาผู้หญิงอื่นอยู่ทุกวันเหมือนกัน
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 410,442 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required