HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 408,808 ครั้ง
ถั่วน้องหญิง

                ร่างสูงใหญ่อย่างชายชาติทหารที่มีแน่งน้อยในอาภรณ์ชั้นสูงนั่งอิงตัวไขว้ขาไปทางเดียวกันอยู่ข้างหน้าจัดเป็นภาพที่งดงามชวนฝัน ยามชาวบ้านที่สวนทางเห็นภาพนี้เข้าก็อดไม่ได้ที่จะยืนจ้องมองตาค้าง แม้ไม่เห็นหน้าคนงามแต่เงาหลังม่านก็บอกชัดว่านางนั้นสวยล้ำเหนือคน อากัปกิริยาทะนุถนอมจากบุรุษสูงใหญ่หน้าตาดุคมคายที่โอบประคองนางผู้นั้นเอาไว้บอกชัดยิ่งถึงรูปโฉมของนาง ธงสีทองที่ปลิวไสวล้อลมทำให้ฝูงชนพากันคุกเข่ากันพรึบพลับตลอดทางเมื่อนึกรู้ว่าเป็นองค์รัชทายาทของแผ่นดินและพระชายาเอกเสด็จผ่านทาง

                หงโต้วหน้าเบี้ยวภายใต้ม่านผ้าสีขาว นางหมดสนุกโดยสิ้นเชิงเมื่อขี่ม้ากับสามีได้ครู่หนึ่งเลือดในกายก็เหมือนจะทะลักพรืดออกมาให้นางสะดุ้งโหยง นึกถึงเรื่องระดูขึ้นมาได้ทันที ครั้นพอจะขอลงจากม้ากลับไปนั่งเกี้ยวเจ้าเต่าน่าชังนี่กลับไปยอมใช้แขนเพียงข้างเดียวก็รัดนางเอาไว้แน่นจนดิ้นหนีไปไหนไม่ได้ ยิ่งนานนางก็ยิ่งกระวนกระวาย ดีแต่นางฉลาดสั่งให้หลี่เปี้ยนทบผ้าให้หนาเป็นพิเศษตอนนี้จึงยังพอมีเวลาอยู่บ้าง

"ท่านพี่..."เอาอีกรอบ ร้องขอเขาอีกครั้ง

"เจ้าอยากจะลงม้ากลับไปนั่งเกี้ยว"เจ้าเต่าแสนรู้ช่วยต่อประโยคให้ทันที นางพูดประโยคเดิมซ้ำๆมาสักระยะหนึ่งแล้ว ทุกๆครึ่งเค่อเจ้าถั่วน้อยๆนี่จะพูดเรื่องนี้ซ้ำๆอย่างไม่รู้เบื่อ

จื่อเฟยย่นหน้าชังสามีจนแทบทนไม่ไหวอยู่แล้ว ในเมื่อรู้เช่นนี้แล้วยังไม่ปล่อยคนอีก! "ข้าเมื่อยเหลือเกิน ขี่ม้าโยกเยกนั่งไม่สบายเลยเจ้าค่ะ"

"เกี้ยวก็ไม่สบาย"คนหน้าเหม็นยังคงไม่ยินยอม แย้งนางอีกครั้งแล้วครั้งเล่า

"เช่นนั้นก็พักสักครู่"ให้นางได้เปลี่ยนผ้าก่อนเถิดแล้วจะพานางขี่ม้าข้ามห้วยนรกที่ไหนก็ไป ดีหรือไม่

"เราพักบ่อยๆไม่ได้"สามีผู้เป็นใหญ่มีใจตั้งมั่นจะค้นหาความจริงมีหรือจะยอมปล่อยนางให้ลอยนวลหนีไปได้

เห็นตี้ฟั่นเทียนไม่ยอมปล่อยนางแน่แล้วหงโต้วก็อดคิดไม่ได้ว่า...เขาคงมีใจระแวงสงสัยเป็นแน่ เช่นนั้นคงต้องใช้ไม้เด็ด "ท่านพี่..."

"เจ้าปวดเบา"ได้ฟังคำของเขาคุณหนูลั่วก็แทบจะกรีดร้องตีอกชกหัวอย่างคลุ้มคลั่ง คนผู้นี้หากไม่สงสัยนางแล้วล่ะก็นางให้ฟันคอทิ้งเลย สาบานได้ ฮืออออ เหตุใดนางต้องมาแต่งให้คนชั่วช้าหูผีหัวหมาอย่างนี้ด้วยนะ

นางแค้นจนแทบจะกระอักเลือด ปากเล็กๆถูกฟันขบกัดเพื่อข่มอารมณ์จนแทบจะหลั่งเลือดอยู่รอมร่อ "ท่านพี่..."คุณหนูลั่วเชิดตัวตรง บิดคางขึ้นสูง "ท่านจะแกล้งข้าใช่หรือไม่"

"เจ้าเล่า...ปิดบังอะไรข้า"สาดเสียงเย็นชาไปหาได้ถูกตัวเขาไม่ คงจะไปโดนกระดองเข้าเขาจึงไม่รู้สึกรู้สา ยังมีหน้าถามนางกลับมาเช่นนั้นอีก

"ข้าบอกท่านครั้งแล้วครั้งเล่าว่ามิมีอันใดปิดบังท่านก็ไม่เชื่อข้า"แสร้งเอ่ยเสียงเศร้าแล้วเปลี่ยนเป็นขุ่นขึ้ง "ช่างเถิดเรื่องนั้น ตอนนี้ข้าปวดเบา หากท่านไม่ปล่อยข้าลง ให้ข้าต้องทนปวดเบาจนอับอายข้าจะชังท่าน"หงโต้วสุดทางจะแก้ปัญหาแล้ว สัญญากับตัวเองว่าหากลงไปได้ ต่อให้ต้องอาเจียนจนตายก็จะไม่ขึ้นมานั่งม้ากับคนใจคดอีกเป็นอันขาด "ข้าจะนับหนึ่งถึงสาม หากไม่ปล่อยข้าลง จากนี้...เราสิ้นสุดกัน"หากเขาพบความลับของนาง...นางก็จบสิ้นเช่นกัน

ตี้ฟั่นเทียนฟังคำขู่ของภรรยาที่ถึงกับตัดเป็นตัดตายกับเขาด้วยเรื่องเล็กๆเพียงเท่านี้ก็อดไม่ได้ที่จะปรายตามองหัวเล็กๆแต่ช่างหาเรื่องไม่หยุดหย่อนของนาง วูบหนึ่งโมโห อีกวูบก็เอ็นดูสงสาร นางมีความลับขั้นเป็นตายปิดบังอยู่ และความเป็นตายนั้นตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าจะเกี่ยวข้องกับม้าที่ขี่อยู่ สมองของไท่จื่อพยายามเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน

ภรรยาแง่งอนงอแง ปวดเบาบ่อย ไม่ยอมให้ใกล้ชิด ลูบคลำก็โกรธ มาบัดนี้นั่งม้า...ก็ยังไม่อาจคลายอารมณ์ ดูเหมือนว่า...

"หลี่เปี้ยน! สวีเหม่ย!"ไท่จื่อชักม้าเข้าข้างทางมุ่งเข้าสู่ร่มไม้ใหญ่ก่อนจะตะโกนเรียกหลี่เปี้ยนและสวีเหม่ยให้เข้ามาหา

หงโต้วออกปากขู่ ยังไม่ทันจะอ้าปากนับก็ได้ดังใจนั่งนิ่งอึ้ง สองตามองหน้าสามีด้วยความงุนงงระคนสงสัย เห็นนางกำนัลของนางวิ่งเร็วเข้ามาหาก็กลั้นใจรอดูว่าคนผู้นี้มีใจจะทำสิ่งใดต่อ

"ไท่จื่อ หม่อมฉันมาแล้วเพคะ"ได้ยินเสียงเรียกเจืออารมณ์ขุ่นเคืองนางกำนัลหลี่เปี้ยนที่เร่งวิ่งมาก็ปาดเหงื่อรายงานตัวเสียงหอบ สวีเหม่ยหอบหายใจรัวทรุดตัวลงข้างๆเพื่อน เสี่ยวอี้ที่วิ่งติดมาด้วยยืนรอฟังด้วยหัวใจที่เต้นรัว

"สวีเหม่ย เสี่ยวอี้พาจื่อเฟยไป"สั่งการลงไปเสียงเย็นเยียบแล้วทิ้งตัวลงจากหลังม้า รั้งเอาคนตัวเล็กลงมาอย่างช้าๆเอ่ยปากถามนางเบาๆว่า "เป็นอย่างไร ปวดมากหรือไม่"

"เจ้าค่ะ"จื่อเฟยกังวลเรื่องระดูมากจนไม่อยากสนใจสิ่งใดแล้วว่าเขาคิดจะซักถามหลี่เปี้ยนว่าอย่างไรบ้าง ตอนนี้นางสนใจแต่จะไปเปลี่ยนผ้าซับชั้นในก่อนที่เลือดจะซึมออกมาให้เขาได้เห็น

เห็นภรรยาโดนสองนางกำนัลพยุงตัวจากไปตี้ฟั่นเทียนก็หันมาหาคนที่ยืนก้มหน้าอยู่ข้างตัว เอ่ยถามเสียงไร้อารมณ์ว่า

"สุขภาพของจื่อเฟยมีปัญหาหรือไม่..."

"จื่อเฟยแข็งแรงดีเจ้าค่ะ..."หลี่เปี้ยนตอบอย่างระมัดระวัง สตรีมีระดูก็คือสตรีที่แข็งแรงสมบูรณ์ นางมิได้ปด

"เจ้าเห็นหรือไม่ว่าอารมณ์นางไม่คงที่..."

"จื่อเฟยอารมณ์ไม่ค่อยดีตั้งแต่เกิดเรื่องแล้วเพคะ..."นางกำนัลสาวยังคงตั้งหน้าตั้งตาแบกรับทุกอย่างเต็มที่

"พอเกิดเรื่องแล้ว...จึงให้ข้ากอดไม่ได้ เช่นนั้นหรือ"สบสายตารู้เท่าทันเป็นประกายหลี่เปี้ยนก็ทิ้งตัวลงคุกเข่าทันที

"หม่อมฉัน..."ไท่จื่อพูดชัดเจน ว่าจื่อเฟยมิให้พระองค์ กอด สายตาของพระองค์บอกนางคำเดียวว่า...ทรยศ!!!

"รีบลุกขึ้น"เขามิได้อภัย แต่ปรายตามองไปยังม่านสูงสีขาวที่กางกั้นความเป็นส่วนตัวให้แก่พระชายาเอก เห็นหลี่เปี้ยนเข้าใจรีบลุกขึ้นยืนก็เอ่ยปากซักถาม "นานเท่าไหร่แล้ว"

"เพิ่งเริ่มเพคะ เป็นวันที่พระองค์กับจื่อเฟยเสด็จกลับจากศาลเจ้าแม่หนี่วา สิ่งนั้นเกิดขึ้นในยามกลางคืนตอนที่จื่อเฟยเพิ่งอาบน้ำเสร็จ" นางมิได้ผิดสัญญา แต่เป็นไท่จื่อเฉลียวฉลาดเกินไปต่างหากเล่า ความลับเก็บงำไม่ทันข้ามวันถูกค้นพบอย่างง่ายดาย

"อีกกี่วันจึงจะดี..."ตี้ฟั่นเทียนทั้งดีใจและโมโหกับการคาดการณ์ที่ถูกต้องของตนเอง ดีใจที่นางพร้อมจะมีบุตรของเขา โมโหที่ถั่วดื้อๆเม็ดนั้นคิดจะปิดบังไม่ให้เขารู้ เห็นชัดว่านางไม่อยากตั้งครรภ์ "นางคงบังคับเจ้าสินะ นางมีเหตุผลอะไรจึงปิดบังข้า"

หลี่เปี้ยนสำนึกผิด "หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ จื่อเฟยเด็ดขาดยิ่งตอนนางบังคับให้หม่อมฉันรับปากหม่อมฉันไร้ทางเลือกจริงๆเพคะ เหตุที่นางต้องการปิดบังเรื่องระดูเป็นเพราะนางยังไม่ต้องการตั้งครรภ์เพคะ นางกล่าวว่าอายุนางยังน้อยยังมีเวลา หม่อมฉันทักท้วงว่าควรใช้โอกาสที่พระองค์ให้ความโปรดปรานนางให้กำเนิดองค์ชายเพื่อตัวนางเอง แต่จื่อเฟยกลับบอกว่า มีบุตรแล้วอย่างไร เป็นหญิงต้องมีบุตรเท่านั้นหรือจึงจะดี วันนี้เป็นสุข วันหน้าเป็นทุกข์ แล้วนางจะมีบุตรไปเพื่ออะไร...หม่อมฉันฟังแล้วมิอาจโต้แย้ง"เพราะเนื้อความที่จื่อเฟยพูดนั้นเป็นความจริง ความสุขและความทุกข์ในวันข้างหน้าเกี่ยวอะไรกับบุตร มีบุตรแล้วทุกข์ระทมจะมีไว้เพื่อรั้งเอาไว้เพื่ออะไร

ไท่จื่อฟังความในใจของภรรยาก็เข้าใจชัดแจ้งมิต่างจากหลี่เปี้ยน นางไม่สนใจว่าองค์ชายที่ให้กำเนิดจะช่วยให้นางสุขสบาย ไม่สนใจว่าองค์ชายที่เกิดตอนที่นางได้รับความโปรดปรานจะได้ดีมีโชคตามวาสนาของนาง ที่นางพูดก็ชัดเจนอยู่แล้วว่านางยังไม่แน่ใจว่าจะเอาอย่างไรกับทางข้างหน้า หากมีบุตรเกิดขึ้นมาเกรงว่าเด็กนั้นจะกลายเป็นสิ่งฉุดรั้งให้ตัวนางทุกข์ระทมขมขื่นยิ่งกว่าเดิม วันนี้จึงคิดจะเก็บงำเรื่องนี้เอาไว้ประวิงเวลาไป

"เช่นนั้นเจ้าคงบอกฐานะที่แท้จริงของเจ้าให้นางรู้แล้วกระมัง"

"เพคะ หม่อมฉันไร้ความสามารถ ได้บอกนางไปหมดแล้ว"ใช่ว่านางอยากจะบอก แต่จนใจจริงๆ

"เช่นนั้นเจ้าคงอาสาดูแลยาป้องกันให้นางใช่หรือไม่"สิ้นคำถามหลี่เปี้ยนก็หน้าซีดไปก่อนจะพยักหน้ารับอย่างขลาดๆระคนละอายใจ ตี้ฟั่นเทียนไม่อยากตำหนิคน รู้ว่าที่หลี่เปี้ยนยอมบอกฐานะของตนเองนั้นก็เพื่อสิ่งเดียว...เพื่อรักษาร่างกายของถั่วภรรยาที่ชอบคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยผู้นั้น

"ไท่จื่อจะให้หม่อมฉันทำอย่างไรต่อไปเพคะ ให้ปิดบัง..."

ไท่จื่อส่ายพระพักตร์ "คนเช่นนางเกรงว่าป่านนี้คงจะรู้ตัวแล้ว..." พูดออกไปก็เห็นนางกำนัลคนสนิททั้งสองเดินประคองภรรยาถั่วเดินตรงเข้ามาหา สีหน้าของนางไม่สู้ดีนักดูเหมือนทั้งอยากและไม่อยากเผชิญหน้ากับเขา

"ท่านพี่"หงโต้วเอ่ยปาก เห็นสามียังมีแก่ใจกางมือมารับนางจื่อเฟยจึงวางมือขาวลงบนฝ่ามือใหญ่นั้นทันที โล่งใจลงมากเมื่อรู้สึกได้ว่าสามีมิได้โกรธเคืองนางมากมายดังเช่นที่นางคาดเดาเอาไว้ อาศัยจังหวะที่เดินเข้าไปชิดร่างสามีส่งสายตาเป็นเชิงถามนางกำนัลที่ถูกรั้งตัวไว้ เห็นหลี่เปี้ยนส่ายหน้าให้เบาๆก็รู้คำตอบ

"เป็นอย่างไรบ้างน้องหญิง"ประคองร่างบอบบางเอาไว้ทั้งตัวแล้วส่งสายตาไล่พวกที่เหลือให้ถอยไปให้พ้นหูพ้นตา ร่างสูงประคองนางเดินช้าๆ

"ข้า..."หากหลี่เปี้ยนคิดทรยศนางก็น่าจะเอ่ยปากบอกเขาไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว นางค่อนข้างมั่นใจว่าชายผู้นี้คงนึกเดาออกว่านางป่วยด้วยเหตุอะไรแล้วเรียกหลี่เปี้ยนไว้เพื่อคั้นความจริงมากกว่า "ข้ามีระดูเจ้าค่ะ" ปิดไม่ได้ก็แสร้งเปิดเผยนี่แหละ คุณหนูลั่วแกล้งทำเป็นอายพูดออกไปด้วยเสียงเบา

"อ้อหรือ"ตี้ฟั่นเทียนนึกแล้วว่าสตรีเช่นถั่วภรรยาจะต้องเล่นกลในทำนองนี้เป็นแน่จึงไม่แปลกใจนัก หึๆ น้องหญิงเจ้านี่ช่างแสนดี ให้ข้าปวดหัวข้ามคืนสุดท้ายรู้ตัวว่าหนีไม่พ้นก็มาทำเป็นสารภาพเอาง่ายๆหนีโทษ

นี่หากเขาประมวลเหตุการณ์ไม่ถูกก็ใช่ว่าถั่วเช่นนางจะหนีพ้น ค่ำคืนมีที่พักเมื่อใดต่อให้นางไม่ยินยอมเขาย่อมต้องเปลื้องผ้านางออกแล้วค่อยถามไถ่กันทีหลังเป็นแน่ ไม่รู้ตอนนี้คืนนี้นางย่อมหนีเขาไม่พ้น ถึงนางจะเหนื่อยจริงหรือแสร้งก็ต้องทำงานของนางให้แล้วเสร็จ เป็นจื่อเฟย เป็นเมียเอก ต้องทำงานหนักเป็นสิบเท่าของเมียรอง ห้ามหนีงานเป็นอันขาด

ที่แท้จับเอาคนประเภทเดียวกันมาแต่งงานกันคงเป็นเช่นนี้กระมัง ต่างคนต่างรู้เท่าทันความคิดของอีกฝ่าย "ท่านพี่รู้หรือเจ้าคะ"เห็นชัดๆว่าเต่ามันรู้ถั่วเช่นนางก็จำต้องเล่นไปตามบทภรรยาผู้เยาว์วัยไร้เดียงสา

ตี้ฟั่นเทียนชอบใจภรรยารั้งนางเข้ามากอดหัวเราะหึๆ คิดไม่ผิดที่ด่วนแต่งนางเป็นภรรยา นางไร้เดียงสาในเรื่องที่ควรจะไม่รู้ และรู้ในเรื่องที่เขาอยากจะให้รู้ สตรีแสนดีเกินไปก็ไร้รสชาติ แม้จะงามแสนงามก็เหมือนดอกไม้งามไร้กลิ่นหอม ต่างกับดอกไม้งามในอ้อมแขนที่มีทั้งกลิ่นและหนามคม ยามจะเด็ดดมก็ต้องชื่นชมอย่างระวัง เห็นนางชูหนามแหลมๆให้ดูเขาผู้เป็นเจ้าของก็อดไม่ได้ที่จะพึงใจทั้งๆที่ตนเองก็หัวแทบปั่นเพราะนาง ถั่วเอ๋ยถั่วน้อย...มีถั่วเช่นเจ้าวันหน้าวังหลังของข้าคงมีสีสันไม่น้อย คนเป็นไท่จื่อรำพึงอย่างคนช่างวางแผน เพราะจื่อเฟยคนนี้ของพระองค์นั้นส่อผลเพียงสองทางเท่านั้น

กล่าวคือหากนางมิใช่ภรรยาที่ใจกว้างปานมหาสมุทร ก็เกรงว่าท้ายที่สุดนางจะเป็นปีศาจที่น่ากลัวที่สุดในวังหลัง ซึ่งผลทั้งสองนั้นผู้เป็นสามีเช่นเขายืนรอรับผลอยู่นานแล้ว ไม่ว่านางจะกลายเป็นตัวอะไร...ชาตินี้เขาก็ไม่คิดจะปล่อยนางแม้แต่เสี้ยววินาที เมื่อปักใจไปแล้ว แม้เชื่ออยู่เกินครึ่งว่านางจะเป็นฮองเฮาที่ดุร้าย แต่ใจเขานั้นได้บอกตนเองอยู่นานแล้วว่าหากถึงวันนั้นจริง ต่อให้นางทำผิดมากเพียงไรความพึงใจที่พระองค์มีต่อนางในวันนี้จะทำให้ฮองเฮาถั่วนางนี้จะไม่มีวันต้องโทษถึงประหาร ไม่ต้องโทษถึงวังเย็น ก่อนถึงวันนั้นเขาจะประทานบุตรให้นางมากหน่อย ตั้งหนึ่งในนั้นให้เป็นไท่จื่อเพื่อคุ้มครองมารดาถั่วเช่นนาง เมื่อเป็นทั้งฮองเฮาและมารดาของรัชทายาทแม้ผิดยิ่งกว่าผิดแต่เพื่อไท่จื่อใครจะกล้าทำอะไรรุนแรงกับนางกัน ต่อให้ทำจริงๆเขาก็เกรงว่ามิอาจอยู่นิ่งเฉย

"ข้าพอจะเดาได้"เห็นนางถามว่าเขารู้หรือไม่ตี้ฟั่นเทียนก็ให้คำตอบ "ธรรมดาในวังตะวันออกจะมีการจดบันทึกเรื่องเหล่านี้อยู่ว่าพระชายารองคนใดมีระดูเมื่อใด เพื่อดูว่าในวันนั้นๆนางสามารถรับใช้ข้าได้หรือไม่ อีกทั้งการมีหรือไม่มีระดูก็สามารถบ่งชี้การตั้งครรภ์ได้ ทุกครั้งที่มีความสัมพันธ์จะมีการจดบันทึกเอาไว้ หากพวกนางได้อุ้มครรภ์มังกรจริงระดูของพวกนางที่หายไปจะต้องสัมพันธ์กับครั้งสุดท้ายที่รับใช้ข้าด้วย หากเด็กคลอดก่อนกำหนดก็ต้องไม่มากเกินไป ขันทีต้องตรวจสอบเวลาที่พวกนางรับใช้ย้อนหลังไปอีกเพื่อหาความเป็นไปได้"พวกนางจะมีระดูก็มีไป เขาต้องการคนก็เพียงแต่ถามขันทีติดตามคำเดียวก็ได้คำตอบว่าผู้ใดที่ใช้การมิได้ จากนั้นก็เลือกเอาจากพวกที่เหลือ จะคนหรือสามคนก็มิมีปัญหาอันใดในหนึ่งคืน "แต่ข้าสังเกตสิ่งหนึ่งได้จากเรื่องนี้ตั้งแต่สมัยอยู่แคว้นเฉ่า กล่าวคือสตรีที่มีระดูโดยมากจะอารมณ์มิใคร่ปกติ อีกทั้งยังปวดเบาบ่อย" ภายหลังได้ข้องเกี่ยวกับสตรีเป็นกิจจะลักษณะจึงค่อยรู้ว่าที่พวกนางอ้างว่าปวดเบาบ่อยๆแท้ที่จริงแล้วเป็นเพียงแต่ข้ออ้างเพื่อหาเวลาไปดูแลตนเองเท่านั้น วันนี้เห็นถั่วน้องหญิงหน้าซีดไปหนึ่งส่วน ไม่อยากให้เขาพัวพันทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ปฏิเสธ อีกทั้งนางยังปวดเบาบ่อยผิดปกติเขาจึงชวนนางขึ้นม้า เห็นนางทนนั่งอยู่นานไม่ได้ร่ำๆจะลงม้าหนีกลับไปขึ้นเกี้ยวตลอดเขาย่อมพอจะเดาออกว่านางคงกำลังมีระดูอย่างไม่ต้องสงสัย

หงโต้วพยักหน้ารับรู้ มิน่าเล่า ที่แท้เขาตีซ้ายหลอกขวาที่สุดก็คว้าหางนางได้ด้วยตนเองจริงๆด้วย คุณหนูลั่วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารผู้หญิงสมัยโบราณที่ต้องถูกจดบันทึกเรื่องแบบนี้ มิหนำซ้ำจะรับใช้สามีทีก็ต้องมีการจดบันทึกเอาไว้ ภายหลังหากท้องโย้ขึ้นมาก็ยังจะต้องเปิดบันทึกดูอีกว่าพวกนางอุ้มท้องบุตรของสามีหรือไม่ ช่างหน้าสลด

คิดพลางสะดุ้งจื่อเฟยยกนิ้วสั่นระริกชี้หน้าตนเอง "เช่นนั้นข้าก็...ถูกบันทึกด้วยหรือ"

ตี้ฟั่นเทียนพยักหน้าหนักแน่นไม่รู้สึกแปลกอะไร กลับเห็นเป็นเรื่องตลกจึงเอ่ยกลั้วหัวเราะกับนางว่า "ระยะนี้ชื่อของเจ้ายาวเป็นหางว่าวเลยทีเดียวน้องหญิง"

หงโต้วอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี "อะไรกัน! เรื่องน่าอายเช่นนี้!!" พูดแล้วโมโหก็สะบัดตัวหนีแต่สามีก็ตามมารั้งร่างเล็กๆของนางเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย จื่อเฟยที่ถูกจดบันทึกการรับใช้สามีถี่ยาวโกรธจัดนางดิ้นรนพยายามหนีจากสามีอย่างไม่ยอมแพ้

"น่าอายอะไรกัน"เต่าล้านปีไหนเลยจะเห็นแปลก การจดเอาไว้เป็นเรื่องดีต่างหาก ใครจะกล่าวอ้างมิได้ว่าบุตรที่นางอุ้มท้องอยู่มิใช่บุตรของเขา ยิ่งท้องตอนนี้...อาศัยสมุดบันทึกยาวๆที่มีแต่ชื่อของนางในระยะหลังๆนี้ย่อมไม่มีใครกล้าพูดแน่ว่าบุตรในท้องจะไม่ใช่ของเขา เหล่าพระชายารองล้วนแต่มองว่าการถูกจดบันทึกหมายถึงการแสดงถึงความโปรดปรานด้วยซ้ำ ใครได้รับใช้บ่อยมีชื่อมากก็ถือเป็นคนโปรด นี่อะไรถั่วที่เขาโปรดยิ่งกว่าโปรดกลับโมโหเพราะเรื่องนี้ หาว่ามันเป็นเรื่องน่าอาย เขาล่ะ...ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าถั่วเช่นนางไยชอบคิดอะไรประหลาดๆ

"อายอะไร! ท่านยังมีหน้ามาถาม!!"คนที่มีระดูอารมณ์ก็ไม่ค่อยสงบอยู่แล้ว ครั้นพอมีเรื่องมากระทบก็ระเบิดตูมขึ้นมา นิ้วน้อยๆจิ้มอกสามีของนางถี่รัวราวกับแค้นใจหนักหนา "ข้าเป็นสตรีปรนนิบัติสามีถือว่าปกติ แต่เหตุใดต้องจดบันทึกงี่เง่าพวกนั้นเอาไว้ด้วย จะจดของพวกที่วังก็แล้วไปเถอะ แต่ข้า...กับข้า ขอร้องท่านอย่าได้ให้ขันทีบันทึกเลย"

ฟังถั่วระบายอารมณ์ประกอบกับการประทุษร้ายร่างกายล้ำค่าของแผ่นดินด้วยการจิ้มๆไม่หยุดมือ องค์รัชทายาทก็ถึงเข้าใจว่าที่ผ่านมานางคงไม่ใส่ใจรับรู้เรื่องเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย พอรู้ขึ้นมา ถั่วที่คิดอ่านไม่เหมือนใครก็ยอมรับไม่ได้ หาว่านี่เป็นเรื่องน่าอับอาย ตี้ฟั่นเทียนส่ายศีรษะให้ตนเองมองถั่วน้อยๆที่โกรธจนหน้าดำหน้าแดงพลางเอ่ยปากว่า "มันเป็นกฎระเบียบน้องหญิง แต่เอาเถิดเมื่อเจ้าไม่ชอบ ต่อไปข้าจะกำชับหัวหน้าขันทีให้งดการจดชื่อเจ้าไว้ในบันทึก ดีหรือไม่" สำหรับไท่จื่อระดูคือเลือดที่ไหลออกมาจากร่างกาย ตอนนี้จื่อเฟยของพระองค์กำลังเป็นถั่วที่หลั่งเลือดไม่หยุด เขาไหนเลยจะมีความคิดอ่านยั่วยุให้นางโมโหยิ่งไปกว่านี้ ปะเหมาะเคราะห์ร้ายโมโหมากๆเกิดเป็นถั่วป่วยขึ้นมาอีกจะยิ่งยุ่ง นางไม่ชอบก็เว้นไปเสียเถอะ ถึงเวลานั้นใครกล้าพูดแม้แต่คำเดียวเขาก็คงต้องตัดหัวคนผู้นั้นทิ้งแล้วกระมัง

"จริงนะ?"ถั่วในกระทะที่ร้อนเปรี๊ยะๆเย็นตัวลงทันทีราวกับโดนน้ำสาด ดวงหน้าเล็กๆเอียงคอถามสามีกึ่งๆสนใจกึ่งๆระแวงสงสัย "ท่านจะทำเช่นนั้นจริงๆหรือ"นิ้วชี้ที่จิ้มอกสามีถี่รัวจนแทบจะทะลุหัวใจเขาก็หยุดชะงัก งอนิ้วจิ้มค้างเอาไว้

"ทำไม่ได้ก็ต้องได้ เจ้าโมโหถึงเพียงนี้ ข้า...ไม่อยากเห็นเจ้าโกรธจนล้มป่วย"อันที่จริงคือต้องไปสั่งขันทีให้จดชื่อเฉพาะลงไปแทน ละจากการลงชื่อจื่อเฟย หรือว่านหงโต้วไปเสีย เอาเป็นอะไรดีล่ะ...กระต่ายน้อยดีหรือไม่ หรือจะเป็น...พระชายาลับดี

"ทำเช่นนั้นได้จริงๆหรือเจ้าคะ"คนที่โกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟถามเสียงอ่อน ไม่มีเค้าว่าเมื่อครู่เพิ่งแสดงอารมณ์ประเภทไหนออกมาสักนิด ดวงตาคู่หวานอ่อนเชื่อมเมื่อแลเห็นความจริงจังในคำพูดและแววตาของสามี "จริงๆนะเจ้าคะท่านพี่"พูดแล้วก็โอบแขนกอดเอวของสามี ซบศีรษะกับอกของเขาเหมือนสัตว์เล็กๆที่หาที่พึ่งพิง

สามีรั้งตัวภรรยาขึ้นอุ้มพานางขึ้นหลังม้าก่อนจะโหนตัวขึ้นซ้อนยังเบื้องหลัง "ข้าพูดจริงทำจริง" จะใส่ชื่ออื่นให้นางจริงๆ

รู้ว่าคงจะทำให้สามีลำบากแน่แต่นางก็พอใจผลแบบนี้ "ขอบคุณท่านพี่เจ้าค่ะ ท่านพี่ช่างดีกับข้ายิ่ง"หงโต้วสบายใจขึ้นมาก มือเล็กๆแหวกม่านผ้าโปร่งออกเพื่อมองหน้าสามีให้ถนัดๆเห็นเขาก้มมองมาด้วยสายตาจริงใจนางก็คลี่ยิ้มให้ สมัครใจสารภาพความจริงกึ่งบอกเล่าว่า "ท่านรู้ทั้งรู้ว่าข้าปิดบังเรื่องการมีระดูกลับไม่ถือโทษข้า ซ้ำยังช่วยข้าอีก...ข้าซาบซึ้งใจยิ่งแล้วท่านพี่"แต่เดิมเคยนึกเสียใจที่แต่งให้เขา มาบัดนี้กลับรู้สึกว่าสามีของนางก็มิได้เลวร้ายอะไร ถึงรูปลักษณ์จะดูดุร้ายแต่แท้ที่จริงเป็นคนช่างเย้าแหย่ช่างเอาใจเป็นที่สุด

ตี้ฟั่นเทียนถอนใจเบาๆให้คนงาม ก้มหน้าลงจุมพิตลงบนกระหม่อมเล็กๆของนางหนักๆครั้งหนึ่ง "เจ้ายังมีใจกล้าพูดว่าปิดบัง ข้าหรือจะมีปัญญาเอาโทษเจ้า เรื่องระดูก็แล้วไปเถิด แต่งเจ้าเป็นภรรยาร่วมไหว้ดินฟ้าหากมีอะไรเจ้าควรจะบอกข้าแต่โดยดี สามีก็คือแผ่นฟ้าของภรรยา จะปกป้องเจ้าเสมอต่อให้เจ้าทำผิดมากขนาดไหน วันนี้เจ้าไม่อยากตั้งครรภ์ขอเพียงเจ้าบอกข้าตามตรงข้าย่อมไม่บีบบังคับ ขอเพียงเจ้ามีเหตุผลมากพอ"อีกข้อหนึ่งที่เขาเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งที่นางจะยังไม่ตั้งครรภ์ก็เพราะเขายังหาความสุขกับนางไม่พอ เขาเฝ้ารอมานานหลายปีเกรงว่าต่อให้นางยืนยันจะเป็นจื่อเฟยท้องเปล่าอีกสองปีเขาย่อมไม่ขัด เขายังอยากเชยชมความงามนี้ไปเรื่อยๆ ยังมิอยากแบ่งปันนางให้กับบุตร ไม่เลย...ไม่อยากแบ่งให้แม้แต่น้อยหากไม่จำเป็น

ได้ฟังคำสามีหงโต้วก็เบิกบาน "ข้าย่อมมีเหตุผล"นางร้องบอกเสียงใส "หนึ่งข้ายังเยาว์วัย ร่างกายไม่เติบใหญ่ไม่สมควรคลอดบุตร สอง...ข้ายังไม่พร้อมจะเป็นมารดา" นางกำลังจะเอ่ยข้อสามก็ถูกคนที่โอบนางจากด้านหลังแทรกขึ้นมาว่า

"ข้อนี้ข้าเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง ถั่วมารดาไร้สาระเช่นเจ้า ไม่รู้ว่าอุ้มท้องโตๆปริแตกออกมาจะมีปัญญาสั่งสอนบุตรหรือไม่ ลำพังตัวเจ้ายังชอบคิดอ่านเป็นเด็กๆ ยังเล่นสนุก ข้านึกไม่ออกเลยว่าองค์ชายที่น่าสงสารจะร้องไห้วันละกี่รอบเมื่อรู้ว่ามีมารดาถั่วไร้สาระเป็นพระมารดาของเขา"พูดแล้วตี้ฟั่นเทียนก็หัวเราะฮ่าๆ แทบนึกสีหน้าองค์ชายที่ร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออกได้ในทันที "มารดาถั่วยังเป็นเด็ก ได้ลูกถั่วมาคงไม่แคล้วได้วิ่งเล่นเป็นเพื่อนกันแน่"

คนฟังหน้างอ เอ่ยปากชวนทะเลาะกับสามี "แล้วใครหน้าหนาแต่งเด็กเช่นข้ามาเป็นภรรยากันเล่า!"

ไท่จื่อหัวเราะหนักขึ้นกว่าเดิม "ย่อมเป็นข้าหน้าหนาข้าจึงได้ดีมีน้องหญิง ถั่วเด็กๆทั้งหวานทั้งกรอบ"คนทั้งแผ่นดินมีใครไม่รู้บ้างว่าเขาแทบจะยกทัพไปบุกแคว้นเฉ่าเพื่อเอาเด็กสาวคนนี้มาเป็นภรรยา

กำลังชื่นชมเขาไม่ถึงเค่อร์ตอนนี้ก็โมโหขึ้นมาจนต้องทุบอกสามีเป็นพัลวัน "เจ้าเต่าชั่ว! ลามกยิ่ง"

ผู้ถูกทำร้ายยังคงหัวเราะขำ แรงน้อยๆที่ทุบตีทำอะไรกระดองหนาๆของเขามิได้หรอก "ข้าย่อมต้องลามก มิเช่นนั้นจะได้กินถั่วเด็กได้อย่างไร ฮ่าๆๆ" อันนี้ก็เรื่องจริง กล่าวคือเป็นเขาแต่งนางมาเร็วไปหน่อยและมิสามารถอดใจได้ แต่ผลลัพธ์ที่ได้มาก็ไม่เลวเลย เรียกได้ว่าดีเยี่ยม

ยิ่งเถียงก็ยิ่งเข้าเนื้อ หงโต้วโกรธจนหน้างอสะบัดมือปิดม่านผ้าลงแล้วหันหน้าไปอีกทาง คร้านจะสนใจคนบ้าที่ชอบยั่วโมโหนางไม่หยุด

เห็นภรรยาโกรธจนหันหน้าหนีไปแล้วคนแก่แต่เจ้าชู้ก็ขยับเข้าไปพะเน้าพะนอเจ้าเนื้ออ่อนที่เขาเรียกเล่นๆเมื่อครู่ว่าถั่วเด็ก โดนสะบัดมาก็กอดแน่นเข้าไปอีก โดนศอกเล็กๆทิ่มก็หนังหนาไม่รู้เจ็บ ปากหาเรื่องก้มลงจุมพิตไปตามบ่าน้อยๆก่อนจะลากปลายลิ้นไปตามลำคอขาวๆยั่วแหย่นางเล่น

"ท่านพี่!"นางโกรธจะตายอยู่แล้วคนผู้นี้ยังคิดจะลวนลามนางอีก นี่ยังดีว่าเขาควบม้านำหน้าทิ้งระยะห่างเอาไว้บ้างโดยมีเหล่าองค์รักษ์ที่ทำเป็นหูหนวกตาบอดควบม้าตามอยู่ห่างๆ ทิ้งขบวนติดตามไว้เบื้องหลัง มิเช่นนั้นไม่รู้ว่าหากผู้ใดได้ยินไท่จื่อผู้ทรงคุณธรรมเกี้ยวภรรยาด้วยคำพูดน่าอายเช่นนี้ชาวประชายังจะกราบไหว้เขาลงหรือไม่

"เจ้าเต่าฉิน..."หงโต้วกระซิบขู่คนที่ทำท่าจะกลายร่างเป็นหมาป่าที่หิวโซไปเดี๋ยวนี้ มันมีไท่จื่อสารเลวเช่นนี้อยู่บนแผ่นดินจริงๆ ลิ้นร้อนๆนั่นเคล้าเคลียอยู่กับผิวลำคออันเป็นส่วนเดียวที่ไม่มีร่มผ้าปิดบัง มือข้างหนึ่งถือเชือกบังคับม้า แต่อีกข้างกลับเกาะกุมคลึงเค้นอยู่บนอกของนาง "ท่านจะทะเลาะกับข้าใช่หรือไม่"

"ก็เจ้าเคืองข้า ข้าจะไปทำอันใดได้"พูดเหมือนสิ้นไร้ไม้ตอก แต่มือที่กุมอกเมื่อครู่กลับเคลื่อนมากุมที่คางเล็กพยายามเชิดหน้านางขึ้นจะจุมพิตทั้งๆที่ควบม้าอยู่และมีผ้ากั้นหน้านางเอาไว้

"ท่านเลวเช่นนี้ผู้ใดเคือง ท่านก็คงไม่สะท้านแล้ว"หงโต้วขอกลับคำพูดที่บอกว่าแต่งให้เต่าฉินนั้นก็ไม่ได้เลวร้าย ที่จริงแล้วแต่งให้เขาถือเป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดของนางเลยก็ว่าได้ คนผู้นี้หนังหนาหน้าด้านหน้าทนเป็นที่สุด เหล่าองค์รักษ์ที่ควบม้าตามมาห่างๆล้วนแต่มีลูกตามีหรือจะไม่เห็นว่าเขาทำเลวกับนางอย่างไรบ้าง

"แคว้นเฉ่าสอนหรือไม่ว่าสตรีที่ดีไม่สามารถติติงด่าว่าสามีได้ ชื่นชมและปรนนิบัติได้อย่างเดียว"เสียงทุ้มๆลอยมาตามสายลม

"ข้าถูกสอนให้ปรนนิบัติสามีแต่ในห้องหอ ส่วนนอกห้องหอนั้นให้พึงสำรวม วันนี้ท่านหน้าด้านรังแกข้าต่อหน้าผู้คน เกรงว่าวันหน้าหากท่านไม่อยู่ข้าคงถูกรังแกเอาง่ายๆ เพราะผู้คนย่อมเล่าไปทั่วว่าข้านั้นเป็นหญิงชั่วยั่วยวนบุรุษให้เคล้าคลึงใต้แสงตะวันไม่อายผู้ไม่อายคน"

ลำพังนางทะเลาะปึงปังก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ยามหงโต้วกระแทกเขาด้วยคำพูดมีเหตุผลโดยใช้น้ำเสียงกรุ่นๆเช่นนี้ ตี้ฟั่นเทียนที่ยิ้มระรื่นอยู่เมื่อครู่ก็หุบยิ้มฉับเหมือนถูกแส้ที่มองไม่เห็นฟาดลงบนแก้ม เขาหันขวับไปเบื้องหลังทันที ส่งสายตาอำมหิตให้พวกเขาเป็นคำขู่เตือน หากได้ยินคำเล่าลือเกี่ยวกับภรรยาแม้แต่คำเดียว งานนี้ไท่จื่อจะลงมือให้ดูเป็นบุญตา

ตี้ฟั่นเทียนหยุดพฤติกรรมรุ่มร่ามของตนแทบจะทันที รู้สึกว่ายั่วแหย่ภรรยาจนเกินขอบเขตที่นางจะทนไหว ลำแขนแกร่งกลับมาโอบรอบเอวเล็กไว้ในลักษณะปกป้องเหมือนเดิม ปากก็เอื้อนเอ่ยกับถั่วระดูด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "น้องหญิง องค์รักษ์ที่ตามเราอยู่ห่างๆนี้เจ้าวางใจได้ พวกเขาติดตามข้ามานาน รู้ว่าอะไรควรและอะไรไม่ควร"

"..."ถั่วเป็นใบ้ ไร้คำพูด สองตามองไปยังเบื้องหน้า

นางโกรธแล้วจริงๆสินะ "น้องหญิง..."

ได้ยินเสียงเรียกอ่อยๆเหมือนเขาพยายามจะง้อขออภัยนางแต่หงโต้วคร้านจะใส่ใจ นางยังคงเงียบปล่อยให้เขาเรียกไปเช่นนั้นเรื่อยๆโดยไม่ตอบรับเลยแม้แต่คำเดียว เรียกไปเลย เรียกให้ตายนางก็ไม่สนใจแล้ว

"น้องหญิง"หงโต้วจำไม่ได้ว่าชายผู้นี้เรียกนางซ้ำๆอยู่กี่ร้อยครั้งแล้ว อาจจะเป็นพันครั้งแล้วก็เป็นได้

"น้องหญิง"คนบ้าที่อยู่ด้านหลังนางยังคงเรียกนางต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ ไม่มีคำขอโทษใดๆ มีแต่คำเรียกขานด้วยน้ำเสียงที่เจือความรักความเอ็นดูชัดเจนเท่านั้น ทว่า...เสียงของเขากลับแห้งลงเรื่อยๆตามความเงียบที่ม้วนผ่านเวลาที่เลื่อนลอยไปเรื่อยๆ

"น้อง...หญิง"น้ำเสียงที่แห้งอยู่แล้ว ยิ่งนานก็ยิ่งแห้ง ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม(1ชม.)เสียงของตี้ฟั่นเทียนก็เริ่มขาดออกเป็นสองพยางค์

หงโต้วนั้นนั่งเงียบๆมานานอารมณ์โมโหก็ค่อยๆคลายได้เอง ประกอบกับฟังเสียงอ้อนสองพยางค์ที่ดังซ้ำๆราวกับบทสวดสะกดจิตที่กรอกเข้าหูไม่หยุด ในใจนางนั้นหายโกรธเขานานแล้ว เพียงแต่ยังเหม็นหน้าไม่อยากจะคุยด้วยเท่านั้น อีกทั้งเห็นเขาตั้งหน้าตั้งตาเรียกอยู่อย่างนั้นคนเอาแต่ใจเช่นนางก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาจะหยุดเมื่อใด จะท้อเมื่อไร่ มิคาดว่าผ่านชั่วยามแล้วชั่วยามเล่า เขาก็ยังคงเรียกอยู่เช่นนั้นไม่หยุด ตอนนี้นางแน่ใจว่าเขาขานสองพยางค์ซ้ำๆนั่นเกินสองพันครั้งแล้ว

"น้อง...หญิง"

"เจ้าเต่าบ้า!"เป็นหงโต้วที่ทนไม่ไหว นางแทบจะขาดน้ำคอแห้งตายแทนอยู่รอมร่อทั้งที่ไม่ได้เอ่ยปากสักคำ "เจ้าพูดเป็นอยู่แค่สองคำนี้หรืออย่างไร ไป! จงไปดื่มน้ำเสีย แล้วจะเล่นลูกไม้อะไรต่อก็ค่อยเล่น จะมาคอแห้งตายใกล้ๆข้าไม่ได้!!!"

"น้อง...หญิง"น้ำเสียงแหบพร่าฟังดูมีความกระตือรือร้นแต่ก็แฝงความเหนื่อยแห้งเอาไว้เต็มเปี่ยม

"อะไรเล่า!"นางเริ่มจะโมโหแล้วจริงๆนะ ใจคอไท่จื่อจะเรียกไปจนกว่าจะขาดใจไปจริงหรืออย่างไร

"ให้...อภัย...หรือไม่"หงโต้วยังเอาสองตาปักตรึงไปเบื้องหน้า รับฟังคำพูดสามีที่เบาบางจนแทบจะจางหายไปกับสายลมด้วยความรู้สึก...ไม่อยากให้อภัยเลยสักนิด เป็นเพราะเขาเลว!!! เป็นเพราะเขาชั่วช้า!!! เหตุใดทำไปทำมาจึงทำเหมือนว่าเป็นนางที่เลวร้ายด้วยเล่า!!! นางมิได้ทารุณสามี แต่เป็นเขาทารุณตนเอง!!!

เห็นนางไม่ตอบรับ ตี้ฟั่นเทียนก็ไม่ยอมแพ้แม้คอแหบคอแห้งแทบจะเป็นผุยผง "น้อง...หญิง"

นาทีนี้คุณหนูลั่วอยากจะกรี๊ดให้ลั่นด้วยความหงุดหงิด "อภัย! พอใจแล้วใช่ไหม!!"

โดนตวาดแต่ผู้ได้รับการอภัยกลับส่ายหน้าไม่ยอมรับ เค้นเสียงแห้งๆตามหลอกหลอนภรรยา "เจ้า...ยัง...เคือง"

หงโต้วกรอกตาขึ้นฟ้า อ้อนวอนสวรรค์ได้โปรดรับตัวนางไปที ไปให้พ้นจากไท่จื่อบ้าๆนี่เสียที นางชังเจ้าเต่าบ้านี่เหลือจะทนแล้ว!!! เห็นแก่กุศลที่ลั่วผิงอันสะสมมาทั้งชีวิต โปรดบันดาลให้นางสุขสมหวัง มีชีวิตที่สุขสงบราบรื่นได้หรือไม่ ไม่เอาไอ้เต่าโรคจิตนี่ได้หรือไม่ ชาติก่อนไม่มีสามี ชาตินี้ขอไม่มีได้หรือไม่ สวรรค์ สวรรค์ได้ยินหรือไม่ ถ้าได้ยินแล้วก็โปรดช่วยนางที ห้ามตะโกนลงมาบอกนางเป็นเด็ดขาดว่าตอนนี้โลกใบนี้ยังไม่มีศาสนา ยังไม่มีศาสดาอะไรทั้งนั้น และห้ามบอกนางว่าไม่สามารถโอนบัญชีบุญมายังโลกอดีตคร่ำครึนี้ได้เนื่องจากสาเหตุเบื้องต้นที่ธนาคารโลกเก่ายังไม่มีสกุลเงินบุญอ้างถึงศาสนาหรือศาสดาองค์ใดทั้งนั้น อย่าเชียว...อย่าได้แจ้งนางในเรื่องนี้เชียว ไม่งั้นคุณหนูลั่วจะกรี๊ดจริงๆแล้วนะ

"น้อง...หญิง" โอยยยย ไม่ถามถึงบุญก็ได้ แต่เง็กเซียนฮ่องเต้บนฟ้าน่ะคงมีใช่ไหม ช่วยนางหน่อยเถิด ช่วยสัตว์โลกตัวน้อยๆตัวนี้หน่อยเถอะ สาปให้นางเป็นก้อนหิน เป็นเม็ดดินอะไรก็ได้ที่ไม่เกี่ยวกับเต่า!!!

"น้อง...หญิง"สวรรค์!!! ร้องหาสวรรค์...สวรรค์ก็เงียบ ร้องหาบุญ...บุญก็ไม่ขานรับ ร้องหาเง็กเซียน...เซียนก็ไม่ตอบกลับ นี่จะให้นางอ้อนวอนผีสางให้มาช่วยใช่ไหม ห๊า!!! ทำอย่างนี้ได้อย่างไร นางจะสิ้นศรัทธาแล้วนะ จะให้นางสิ้นศรัทธาในความดีในกุศลทั้งหลายใช่หรือไม่!!! ใช่ไหม!!! บุญไม่มี!!! ฟ้าดินไม่มี ใช่หรือไม่!!!

ร่ำร้องอยู่ในใจอย่างเดือดดาล จู่ๆกลางแดดร้อนเปรี้ยงก็เห็นเมฆดำเคลื่อนตัวร้องครืนๆมาแต่ไกล เหมือนจะตะโกนบอกยัยคุณหนูลั่วที่ร้องด่าฟ้าดินว่าข้าอยู่นี่อีนังหนู!!! ฟ้าอยู่นี่!!! มีตาดำๆมาดูเจ้าแล้ว!!! พอใจหรือไม่!!! ครืนๆๆ เปรี้ยง! เปรี้ยง!! เปรี้ยง!!! สายฟ้าฟาดลงมาครั้งหนึ่งต้นไม้ใหญ่ก็ล้มโครมให้เห็นจากที่ไกล ฟาดลงอีกโครมบ้านเรือนก็แตกกระจาย ครั้นฟาดลงอีกครั้งก็เป็นสายยาวราวกับมือที่จะเอื้อมคว้ามาข้างหน้า

คุณหนูลั่วผู้ถูกสามีกวนจนคลั่งมองปรากฏการณ์ตรงหน้าด้วยความอึ้งตะลึงงัน อย่าว่าแต่นางตกใจเลย ทั้งขบวนทัพ ทั้งชาวบ้าน บัดนี้มีใครบ้างที่ไม่ตกใจที่จู่ๆฟ้าก็ผ่าเปรี้ยงๆมาแต่ไกลแบบนั้น เมฆดำทะมึนที่จู่ๆก็ปรากฏตัวท่ามกลางฤดูร้อนอันเจิดจ้านี้ช่างพิกลเหลือเกิน โน่น...แม้แต่พระอาทิตย์ยังหลบลี้เข้ากลีบเมฆ แล้วเมฆที่มุ่งมาทางนี้พร้อมกับสายฟ้าน่ากลัวนั่นจะปราณีพวกเขาหรือ ว่าแล้วมนุษย์ทุกตัวทุกตนก็พากันแตกซ่านหนีกระจายหายเข้าบ้านช่องกันอุตลุด เหลือเพียงคณะเดินทางที่กลัวแทบตายแต่ก็ยังฝืนใจรอฟังคำสั่งของไท่จื่ออยู่

เปรี้ยง! คุณไฮโซสาวสะดุ้งโหยง มองสายฟ้าที หันกลับไปมองสามีทีว่าเขาจะออกคำสั่งว่าอย่างไร เหล่าทหารก็รอฟังคำสั่ง ทุกคนกางหูรอฟังอย่างตั้งใจ

"น้อง...หญิง"ตี้ฟั่นเทียนไม่กลัวฟ้า สนใจแต่ภรรยา เสียงฟาดเปรี้ยง! เปรี้ยง!! ที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆต่อหน้าต่อตานั้นไม่ได้ทำให้เขาสะท้านสะเทือนเลยแม้แต่น้อย ที่เขาสนใจคือถั่วบ้าๆที่เอาแต่โกรธไม่พูดไม่จากับเขานี่ต่างหาก มันนานมากแล้ว นานเหลือเกินที่นางนิ่งเงียบเช่นนี้ เขาชังถั่วใบ้!!!

เปรี้ยง!!! คุณหนูลั่วจะบ้าตายเสียให้ได้เมื่อสายฟ้านั่นฟาดเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที จังหวะฟาดอันน่าสะพรึงกลัวบอกนางชัดว่าอีกครั้งเดียวเท่านั้น อีกเปรี้ยงเดียวเท่านั้นที่จะฟาดลงบนคณะเดินทางนี้ จะลงตรงที่นางอยากจะให้ลงด้วย

ครืนนนนนนนน

"น้องหญิง...รีบหนีไป"ตี้ฟั่นเทียนคิดจะรอดูว่าเมฆดำนี่คิดจะเล่นตลกอันใดต่อแต่ไม่คิดจะเอาตัวภรรยามาเสี่ยงด้วยจึงสั่งให้นางหลบไป กำลังจะเหวี่ยงตัวลงจากหลังม้าก็ได้ยินเสียงโกรธาของภรรยาตะโกนออกมาว่า

"ข้าให้อภัยท่าน!!!"นางให้อภัยเขา ไยจึงตะโกนบอกฟ้า? ครั้นตี้ฟั่นเทียนแหงนหน้าขึ้นไปมองเบื้องบนก็อดไม่ได้ที่จะฉงนสงสัยเมื่อเมฆดำเหล่านั้นกระจายตัวล่าถอยแล้วหายไปชั่วพริบตาเหมือนภาพหลอน จะว่าไม่จริงซากระเนระนาดของต้นไม้และบ้านช่องก็ยังมีให้เห็น จะว่าจริง...เมฆเหล่านั้นก็ดูเปลี่ยนใจง่ายเกินไปกระมัง

คุณหนูลั่วหายใจหอบอยากจะร้องไห้ Oh! I get it!! สวรรค์!!!! สวรรค์มีจริง! เทพเซียนมีจริง!! ฟ้าดินได้ยินจริงๆ!!! บุญของนางก็มีจริง!!! แต่ไยจึงมีเต่ามาบังบุญของนางกัน ห๊า!!!! โอยยยยย นางจะบ้าตายยยยย นรกแท้ๆ

"น้อง...หญิง"เสียงแห้งๆของเต่านรกยังตามมาหลอกหลอน หงโต้วมองฟ้าด้วยความรู้โหวงๆ สิ่งหนึ่งที่ควรหายกลับปรากฏ สิ่งที่ควรปรากฏกลับเลือนหาย ช่างน่าชังยิ่งนัก

"เอาน้ำให้ไท่จื่อดื่ม!!!"โมโหจนแทบคลั่งตายสุดท้ายก็ตะโกนสั่งทหารให้เอาน้ำมาให้เขาดื่ม นางจะได้พ้นจากเสียงแห้งราวกับวัวชรานี่เสียที เท่านี้นางก็จะบ้าแล้ว

องค์รักษ์ที่รู้เห็นว่าไท่จื่อและจื่อเฟยทะเลาะกันไหนเลยจะกล้าส่งน้ำให้ไท่จื่อที่นั่งหน้าบูดตรงๆ มีแต่จะต้องอ้อมเอาไปส่งให้จื่อเฟยแทนอย่างรู้ดีว่าเจ้านายของตนนั้นต้องการอะไร เฮ้อ...อย่าว่าอะไรเลยนะ ขนาดฟ้าดินยังไม่เห็นด้วยที่พวกเขาทะเลาะกัน ส่งสายฟ้ามาฟาดเปรี้ยงๆ ครั้นพอจื่อเฟยตะโกนให้อภัยเมฆดำเหล่านั้นก็หายไปทันที ช่างน่าอัศจรรย์แท้ๆ สองคนนี้คงเป็นคู่สวรรค์ประทานเป็นแน่ ไท่จื่อเป็นโอรสสวรรค์ฟ้าดินจึงคุ้มครอง ช่วยพระองค์ให้คืนดีกับจื่อเฟย ประเสริฐยิ่งแล้ว 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 34 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 8 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 9 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 8 ) Vote
ลุ้นๆ
( 15 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 11 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 9 ) Vote
COMMENTS
ทิวไม้
14 ก.ย. 2559 / 20:08
กระทั่งสวรรค์ยังขานรับจริงๆๆๆๆๆๆ ถั่วเม็ดนี้ช่างน่ากลัว
pLaToo
03 ก.ย. 2559 / 11:50
ไทจื่อเป็นเพชร..... มีความหน้าด้านหน้าทนที่แข็งแกร่งเป็นเพชรเลยจริงๆ 55555
รำคาญแทนจื่อเฟยเพคะ 5555
kwanrak
06 มี.ค. 2559 / 18:27
ฉลาดนะเต่าฉิน
แอล
27 ต.ค. 2558 / 21:45
ไรท์จ๋า อยากกินถั่วอีกค่า
ssa
27 ต.ค. 2558 / 01:08
สวรรค์ เต่าและถั่ว เข้ากันมาก
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 408,808 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required