HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 408,806 ครั้ง
ถั่วลวง

                ยามจื่อ(ห้าทุ่มถึงตีหนึ่ง)เสียงนกเขาร้องกรุ๊กกรูๆยังผลให้ผู้ที่นอนไม่หลับอยู่บนเตียงเปิดเปลือกตาขึ้นทันที พร้อมๆกับเสียงการปะทะกันดังขึ้นตามๆมาในชั่วเสี้ยววินาที ไฟในห้องนอนถูกจุดขึ้นแทบจะทันที สามนางกำนัลสาวกรูกันเข้ามาหานายหญิงของพวกนางด้วยสีหน้าหวาดหวั่น

"นายหญิงเกิดเหตุขึ้นแล้ว ท่านต้องหนี"สวีเหม่ยพยุงร่างบอบบางของนายสาวให้ลุกขึ้นสองตามองนางสลับกับบานประตู เห็นเงาองค์รักษ์พยายามป้องกันไม่ให้ผู้บุกรุกเข้ามาในห้องสุดความสามารถ

"คุณหนู...."เสี่ยวอี้จับแขนคุณหนูของนางเอาไว้แน่น สองตารอคอยคำสั่งของหงโต้วเพียงคำเดียว

"นายหญิงเร่งหนีเถอะเจ้าค่ะ"หลี่เปี้ยนร้อนรนเมื่อสตรีร่างเล็กบนเตียงยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับ เสื้อผ้าบนร่างของนายหญิงก็บางเบา สองไหล่เปลือยชายผ้าอ่อนรัดอกนุ่มอย่างสตรีมีเรือนยามอยู่ในห้องหอ เมื่อหัวค่ำเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตของนายท่านพวกนางจึงช่วยกันแต่งกายให้นายหญิงเหมือนเช่นปกติ เพื่อว่าเมื่อนายท่านกลับมาก็สามารถรู้ได้ทันทีว่านายหญิงได้ตื่นขึ้นมาและอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว ที่จะแปลกไปบ้างก็ด้วยตัวชุดไม่ได้โปร่งบางเห็นเรือนร่างถนัดตาก็เท่านั้น เนื่องจากต้องอาศัยความหนาของผ้าบดบังการมีระดูของนายหญิง ซึ่งจื่อเฟยของพวกนางก็บอกแล้วว่าจะแสร้งโกรธนายท่านเพื่อบ่ายเบี่ยงเรื่องบนเตียงในระยะนี้

ยังไม่ทันที่ร่างบางจะตัดสินใจ ประตูห้องก็เปิดพรวดออกพร้อมกับร่างขององค์รักษ์ที่ถลันกายเข้ามาย่อเข่าลงตรงหน้า "จื่อเฟยรีบเสด็จหนีก่อนเถิด ตอนนี้..."

ฝ่ามือขาวบางโบกไปมา สีหน้าเรียบเฉย "สั่งถอนกำลังของพวกเจ้าทั้งหมดเข้ามาในห้องนี้ให้หมด พวกเจ้ามีเพียงห้าคน ต่อให้ฝีมือสูงส่งก็รั้งคนกว่ายี่สิบนั่นไม่ไหว ถอยเข้ามาให้หมด"

องค์รักษ์ผู้นั้นเบิกตากว้าง งุนงงและตกใจกับสิ่งที่นายสาวบอก "แต่..."

"เดี๋ยวนี้!"เติบโตมาในกองทัพ เสียงฝีเท้าคนเสียงการต่อสู้มีหรือจะไม่รู้ว่าฝ่ายใดได้เปรียบเสียเปรียบ

เห็นท่าทีแข็งไม่ยอมอ่อนของนายหญิงองค์รักษ์ผู้นั้นก็เป่าปากเป็นจังหวะ ครู่เดียวองค์รักษ์ที่เหลืออีกสี่คนก็ละจากประตูเคลื่อนเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว พร้อมๆกับผู้บุกรุกที่ดาหน้ากันเข้ามาอย่างฮึกเหิม

"เสี่ยวอี้เปิดหน้าต่างด้านหลังเอาไว้ให้หมด"เผื่อว่าฉุกเฉินจริงๆจะได้ใช้คน หงโต้วกระซิบขณะลุกจากเตียงเดินออกมานั่งที่หน้าโต๊ะ มองดูองค์รักษ์ที่ห้อมล้อมอยู่รอบตัวแล้วรินชายกขึ้นมาดื่มมองผู้บุกรุกด้วยสายตาไม่เกรงกลัว หลี่เปี้ยนคลี่ผ้าบางเบาลงคลุมไหล่นายสาว สีหน้านางกำนัลทั้งสามหวาดหวั่นแต่ทำอะไรไม่ได้เมื่อนายหญิงไม่ยอมหนี

"รบกวนพวกท่านบุกมายามวิกาลเช่นนี้ น่ากลัวว่าคิดหมายจะนำตัวข้าไปกระมัง"ข้าวของเงินทองไม่สนใจ แต่สายตาของคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มกลับจ้องเขม็งมาที่นาง

"ฮ่าๆๆ"ผู้ที่มีกำลังคนมากกว่าแหงนหน้าหัวเราะชอบใจ "ช่างเป็นสตรีที่งดงามเป็นหนึ่งอีกทั้งยังใจกล้าถูกใจ อิ่นจื้อนัก"

"พวกท่านก็ช่างใจกล้าคิดจะชิงสตรีเช่นข้า ข้าไม่นับถือพวกท่านไม่ได้แล้ว ท่านอิ่นจื้อ"เสียงหวานล่องลอย รอยยิ้มหวานแผ่กระจาย อิ่นจื้อมองแววตาของนางงามผู้นี้ก็รู้ทันทีว่านางมิได้โกหก นางนับถือเขาจริงๆ

"แม่นาง โปรดไปกับเราแต่โดยดีเถอะ ข้าสัญญาจะละเว้นคนของเจ้าทุกคน ขอเพียงตามข้าไปแต่โดยดี"

"ย่อมได้"ทุกคนพากันตื่นตะลึกกับการรับคำโดยง่ายของสตรีน้อยตรงหน้า คนของไท่จื่อก็อ้าปากค้าง เหล่าโจรในชุดดำก็ตื่นตะลึง นี่มันไม่แปลกเกินไปหน่อยหรือ "ว่าแต่ท่านจะเอาข้าไปใช้ประโยชน์อันใดเล่า โปรดแจ้งให้ข้ารู้ได้หรือไม่"

"สตรีงามเป็นหนึ่งเช่นเจ้ารับรองได้ว่าข้าจะหาที่ทางดีๆให้กับเจ้าอย่างแน่นอน"อิ่นจื้อตอบคลุมเครือ สองตามองแน่งน้อยที่แสนบอบบางล้ำค่าด้วยความรู้สึกใคร่จะครอบครอง ใช่...ก่อนที่จะส่งนางต่อไปยังจุดหมายเขาย่อมต้องเชยชมให้หนำใจก่อน

คนงามยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะคิกก่อนจะพูดอย่างมีจริตว่า "แหม...นายท่านจะพาข้าไปทั้งทียังบอกไม่ชัดแจ้งเช่นนี้ ข้าก็ลำบากใจน่ะสิ ข้ารึอุตส่าห์จะทิ้งสามีตามท่านไปแต่โดยดี แต่ท่านกลับเก็บงำปลายทางมิให้ข้ารู้ ช่างน่าเสียดายยิ่ง เช่นนี้เราคงทำงานร่วมกันไม่ได้แล้ว...กระมัง"ที่นางนั่งรออยู่ก็เพราะอยากรู้ในเรื่องนี้ว่าอะไรทำให้พวกมันบุ่มบ่ามปล้นคนอย่างอุกอาจ ทั้งๆที่เห็นอยู่แล้วว่าเป็นผู้เดินทางฐานะไม่ธรรมดา อย่างน้อยๆก็เศรษฐี

อิ่นจื้อมิได้คิดจะปล่อยคนของสาวงามไปแต่แรกอยู่แล้ว เห็นคนสวยแสดงท่าทีโกรธเคืองก็อยากจะเอาใจนางสักหน่อยจึงออกปากคุยโอ่ไปว่า "คนงาม ข้าบอกตามตรงว่าข้ามีแผนจะส่งเจ้าเข้าวังหลวงช่วยเจ้าปีนกิ่งฟ้าขึ้นเป็นหงส์ หรือไม่ก็จะส่งเจ้าให้เหล่าอ๋อง ส่งเสริมให้เป็นพระชายา..."

หงโต้วได้ฟังเช่นนั้นก็ขำขึ้นมาจริงๆหัวเราะคิกๆไม่หยุด อะไรนะ! จะส่งนางไปบำเรอพ่อสามี หรืออย่างน้อยๆก็จะส่งนางให้ท่านลุงท่านอาของสามีนาง ฮ่าๆ บ้าไปแล้ว คนผู้นี้เคราะห์ร้ายยิ่งแล้ว

"เจ้าไม่เชื่อหรือ"อิ่นจื้อชักโมโหเมื่อสาวงามตรงหน้าหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังเหมือนกับไม่เชื่อถือคำพูดของเขา

"ฮ่าๆ ข้าย่อมเชื่อว่าท่านคิดจะทำเช่นนั้นจริง แต่...อืม...ท่านหวังจะเป็นใหญ่ อยากเป็นขุนนาง เป็นเจ้าเมืองแดนใต้ล่ะสิ ถึงคิดจะส่งคนเช่นข้าเข้าวัง..."ยุคสมัยนี้จะไต่ตำแหน่งให้เร็วต้องส่งบุตรสาวเข้าวังหาความโปรดปราน ขอเพียงฮ่องเต้เอ็นดูผู้ส่งเสริมพวกนางย่อมเติบใหญ่อย่างรวดเร็ว "ว่าแต่พวกท่านจัดการกับสามีของข้าอย่างไรกัน คนผู้นั้นเป็นมนุษย์น้ำส้ม(คนขี้หึงขี้หวง) เขาลำบากแทบตายกว่าจะแต่งภรรยาอายุสิบสี่คนนี้มา เกรงว่าคงจะไม่ปล่อยให้นำข้าไปได้โดยง่าย"

ฟังเสียงนางไม่ทุกข์ไม่ร้อน ไม่อาวรณ์สามีอิ่นจื้อก็นึกนิยมชมชอบสตรีผู้นี้ยิ่ง มันต้องอย่างนี้สิ ต้องเป็นสตรีที่ไม่งมงามในรัก ต้องเย็นชาอำมหิตสักเล็กน้อยจึงเหมาะจะเป็นหญิงงาม "ไม่ต้องกลัวไป ข้าส่งคนไปจัดการแล้ว ป่านนี้สามีเจ้าคงไปปรโลกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว"

"บังอาจ!..."องค์รักษ์ข้างตัวอดรนทนไม่ไหวยกดาบขึ้นชี้หน้าเจ้าโจรร้าย กำลังจะพ่นเสียงออกไปก็ถูกนายสาวสั่งให้หุบปาก

"หุบปาก! หากนายท่านของเจ้าลำพังรักษาชีวิตตนเองยังทำไม่ได้ กลับมาหาข้าไม่ได้ก็สมควรแล้วที่ต้องตาย ข้าเองได้สามีไร้สามารถก็สมควรละทิ้งเขาเช่นกัน..."พูดออกไปแล้วก็แอบหนาวเยือกอยู่เล็กน้อย ด้วยว่าเมื่อหัวค่ำที่ทะเลาะกับเจ้าถังน้ำส้มจนนางบอบช้ำไปทั้งตัวก็ด้วยเรื่องแต่งสามีใหม่นี่แหละ

"ฮ่าๆๆ หากไม่ติดว่ามีงานใหญ่ให้เจ้าทำอยู่ก่อนแล้ว ข้ากัวอิ่นจื้อจะแต่งเจ้าเป็นภรรยารอง..."

เหอะๆ จะแต่งจื่อเฟยเป็นภรรยารอง บังอาจยิ่งแล้ว "ที่แท้ก็เป็นเถ้าแก่โรงเตี้ยมที่สามีข้าพาเข้าพักเมื่อคืนนี่เอง นี่สามีข้าพาย้ายโรงเตี้ยมพวกท่านก็ยังอุตส่าห์มาตาม ข้าซาบซึ้งใจจนเกินจะกล่าวสิ่งใด จึงขอมอบสิ่งนี้ให้พวกท่านแล้ว..."ว่าพลางก็โยนสิ่งหนึ่งออกไปให้เถ้าแก่โรงเตี้ยม "สามีข้าบอกว่าเวลาพอใจหรือไม่พอใจให้โยนสิ่งนี้ออกไป ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้หรือไม่"

รับป้ายทองที่ปลิวต้องลมมาดูเข่าของเถ้าแก่ก็แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น "ป้ายหงส์"ด้านหน้าเป็นหงส์สยายปีก จิกดวงตาจ้องมองมา ด้านหลังมีหนึ่งประโยค...วังตะวันออก

สามีของคนงามสั่งนางเอาไว้ พอใจหรือไม่พอใจ ให้โยนออกไป...ผู้ได้รับหน้าดำคล้ำ จะคุกเข่าลงก็ตาย ไม่คุกเข่าลงก็ตาย คนงามเหนือคนตรงหน้าหากไม่ใช่จื่อเฟยแล้วจะเป็นใคร

"จะ...จื่อเฟย"กัวอิ่นจื้อเค้นเสียงเรียกออกไป มือใหญ่กำป้ายทองแรงแทบจะให้มันแหลกคามือ

หงโต้วแสร้งทำท่าตกอกตกใจ "โอ ท่านรู้จักข้า? ข้าแทบจะคิดไม่ออกเลยว่าถ้าพ่อสามีหรือเสด็จลุงเสด็จอาทั้งหลายได้รับของถวายเป็นข้าคนนี้ พวกเขาจะตื่นเต้นเพียงไร รับรองเลยว่าท่านจะใหญ่โต...ยิ่งกว่าเจ้าเมืองเชียวนะท่านอิ่นจื้อ"

ได้ฟังคำเหน็บแนมของหญิงสาวอิ่นจื้อก็แทบจะเอาหัวโขกกำแพง ไยเขาจึงเคราะห์ร้ายถึงเพียงนี้ ไม่ต้องพูดถึงบรรดาลูกน้องที่หน้าถอดสีกันไปหมดแล้วเบื้องหลัง

"...ข้าน่ะไม่ใช่คนเจ้ายศเจ้าอย่าง แต่สามีข้าน่ะสิ พวกเจ้าเข้ามาเห็นข้าในสภาพนี้"คนพูดกวาดมือไปตามเส้นผมและเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อยให้พวกเขาดู "...เกรงว่ามีสิบหัวก็ไม่พอให้เขาหายโมโห ถ้าอย่างไรข้าไม่เอาเรื่อง พวกเจ้ารีบหนีสามีข้าไปก่อนดีกว่ากระมัง"คนผู้นั้นเคยเป็นทหาร เคยนำทัพออกศึก นางล่ะกลัวแทนอิ่นจื้อจริงๆว่าจะฆ่าเขาไม่สำเร็จ

"ฆ่า!!! ฆ่าให้หมด!!!"สิ้นเสียงเสนอหวานๆอิ่นจื้อก็ระเบิดคำสั่งออกมา "หนีไม่ได้ ฆ่าให้หมด หากไม่ฆ่าพวกเราจะไม่รอด!!!" ที่เขาพูดก็ถูก ปล่อยนางไปใช่ว่าโทษจะลดหาย รัชทายาทของแผ่นดินที่ถูกลอบฆ่าเล่าจะเอาไปไว้ที่ไหน วันนี้ไม่ฆ่าไท่จื่อและจื่อเฟยทิ้งพวกเขาก็ต้องตายแล้ว

"เอ้อ ข้าอุตส่าห์ให้โอกาสหนีก็ไม่รับ เช่นนั้นก็รบกวนพวกท่านเหล่าองค์รักษ์แล้ว แสดงให้ข้าดูหน่อยเถิดว่าองค์รักษ์ของวังตะวันออกมีความสามารถเพียงไร"ว่าแล้วก็ถอยร่นกลับไปที่เตียงเหมือนเดิม มองดูเหล่าองค์รักษ์ร่างสูงใหญ่รับคำแล้วกระโจนตัวออกมาตั้งรับฝูงโจรที่รุมเข้ามาหมายชีวิตนางอย่างไม่กลัวตาย

"จื่อเฟย เหตุใดยังใจเย็นอยู่ได้"สวีเหม่ยจะบ้าตายเมื่อเห็นนายสาวนั่งดูคนเหล่านั้นฆ่าฟันกันตาไม่กระพริบ เลือดกระเซ็นแล้วกระเซ็นอีก เสียงดาบฟาดโครม เสียงมีดโจมตี ล้วนแต่ทำให้จื่อเฟยสะเทือนไม่ได้

"คอแห้ง ขอน้ำชาหน่อย"เสี่ยวอี้ที่ถือกาน้ำชากับถ้วยชาไว้ในมือรีบรินส่งให้นายสาวทันที เห็นนายไม่หนีนางเป็นบ่าวจึงยกกาน้ำชามาด้วย เหมือนครั้งที่เหล่าคุณชายว่านต่อยตีกันในวันวานไม่มีผิด วันนั้นเหล่าพี่ชายชกต่อยกัน คุณหนูของนางก็ถอยมาดูเฉยๆจิบชารอดูผล

หลี่เปี้ยนนิ่งเงียบมานานจนบัดนี้ก็ยังไม่เอ่ยปาก มองดูคนบนเตียงทีมองดูองค์รักษ์ทั้งห้าที คนหนึ่งไม่ทุกข์ร้อนแต่อีกห้าคนที่ถูกนายหญิงจี้ศักดิ์ศรีองค์รักษ์วังตะวันออกกลับยืนหยัดไม่ยอมล้ม แม้เลือดโทรมไปทั้งกายก็ยังสมัครสมานสามัคคี

ที่แท้นายหญิงเป็นคนเลือดเย็นใช่หรือไม่

20ต่อห้า ผลมันก็เห็นอยู่ ช้าเร็วที่สุดองค์รักษ์ทั้งห้าก็เริ่มเสียที จื่อเฟยของพวกเขาเห็นอย่างนั้นก็ยังไม่รู้จักหลบหนียังคงนั่งดูเฉย ระหว่างที่หงโต้วคิดจะใช้แผนต่อไปจู่ๆสถานการณ์ก็เปลี่ยนไปอีกโดยกะทันหันเมื่อเสียงกู่ร้องอย่างโมโหดังขึ้นจากเบื้องล่างตามมาด้วยเสียงปะทะอย่างรุนแรงของคนจำนวนมาก ไม่ต้องให้มีใครบอกว่าเสียงกู่ร้องอย่างโมโหโทโสนั้นเป็นของผู้ใด พระสวามีของนางก็ปรากฏตัวที่ช่องประตูในชั่วพริบตา เนื้อตัวของเขาเปรอะไปด้วยเลือด สีหน้าเครียดขมึง สองมือถือดาบเข้าเข่นฆ่าผู้คนในห้อง ห้าองค์รักษ์ที่บาดเจ็บยังคงตั้งรับอยู่จุดเดิมในขณะที่ผู้มาใหม่โอบจากด้านหลังฆ่าฟันมาเรื่อยๆจนที่สุดหัวของอิ่นจื้อก็กลิ้งตกลงบนพื้นห้อง

จื่อเฟยยังคงนั่งนิ่งสบตาเย็นเยียบของพระสวามีที่มองนางอย่างค้นคว้าก่อนจะผวาคว้าเอาร่างแบบบางนั้นเข้ามากอดรัดเอาไว้แน่น กระบี่ตกลงบนพื้นห้อง ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะก่อนที่เสียงวิ่งตึงๆจะเคลื่อนเข้ามาใกล้

เสียงเข่ากระแทกพื้นดังตึงพร้อมกับเสียงโขกศีรษะ "ผู้น้อยเฉินต้าหมิ่น บกพร่องในหน้าที่มิอาจถวายความคุ้มครองไท่จื่อและจื่อเฟยได้สมควรตายหมื่นครั้งหมื่นๆครั้ง ขอไท่จื่อโปรดลงโทษ" เจ้าเมืองหว่านตงที่เพิ่งจะรู้ว่าไท่จื่อและจื่อเฟยเสด็จมาถึงแดนใต้รีบนำกำลังทหารเข้าช่วยเหลือปราบเหล่าโจรร้ายเกือบไม่ทันก้มตัวลงหมอบอยู่กับพื้น ไม่กล้ามองดูไท่จื่อและยิ่งไม่กล้าเหลือบแลเจ้าของชายผ้าสีอ่อนพริ้วไหวในอ้อมแขนไท่จื่อ

"เราไม่ได้แจ้งถือว่าเจ้าไม่ได้บกพร่อง เรื่องที่เกิดขึ้นให้เจ้าไล่เรียงผู้กระทำผิดมาจัดการให้เสร็จสิ้นอย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว เข้าใจหรือไม่"ตี้ฟั่นเทียนแค้นจนแทบจะสั่งประหารเก้าชั่วโคตรหากไม่คิดจะรักษาภาพลักษณ์ของไท่จื่อเอาไว้บ้าง ผู้จะขึ้นนั่งบัลลังก์ในอนาคตจะต้องไม่เผยโฉมอำมหิตใจโหดให้ผู้ใดได้เห็น จำต้องสงบนิ่งเป็นไท่จื่อผู้ทรงธรรมและเสียสละไปก่อน นั่งบัลลังก์ได้มั่นคงแล้ว...ค่อยว่ากัน

"รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ หม่อมฉันจะเร่งจัดการให้ทุกอย่างเป็นไปตามพระประสงค์ ขอพระองค์ทรงวางพระทัย"คุกเข่าลงคำนับอีกครั้งก็ส่งสัญญาณให้ทหารลากศพคนเหล่านั้นออกไป ก่อนตัวท่านเจ้าเมืองจะถอยตัวออกจากห้อง คืนนี้ยังต้องมีการล่าผู้สมคบกระทำความผิดครั้งนี้ให้เสร็จสิ้น

"น้องหญิง...เจ้าตกใจมากหรือไม่"เห็นนางนิ่งสงบไม่เคลื่อนไหว ไม่กรีดร้อง ร่างทั้งร่างไม่มีอาการสั่นไหวตี้ฟั่นเทียนก็กังวลว่านางจะตกใจเกินควร

"เหตุใดจึงทิ้งข้าไว้คนเดียว ถ้าเกิดคนพวกนั้นเอาตัวข้าไปได้ ชีวิตข้าจะเป็นเช่นไร"คนที่นั่งดูเฉยมาตั้งแต่ต้นเริ่มออกอาการโมโห มือน้อยๆทุบตีสามีของนางไม่หยุด น้ำเสียงเล็กๆสั่นเครือเหมือนคนน้อยใจ

"น้องหญิง เจ้าตกใจมากใช่ไหม ข้าขอโทษ...เป็นข้าไม่ดีเอง ข้าทิ้งเจ้าไว้"ตี้ฟั่นเทียนกอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่นพยายามปลอบโยนนางให้คลายตกใจ "เจ้าไม่ต้องกลัวนะ ไม่มีใครทำอะไรเจ้าได้"

องค์รักษ์ที่เลือดโทรมกายและนางกำนัลทั้งสามพากันนิ่งอึ้งมองดูจื่อเฟยจอมเจ้าเล่ห์เล่นกลใส่ไท่จื่อให้ทรงร้อนใจเล่น ทุกคนพากันอ้าปากค้างมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ในใจตะโกนบอกไท่จื่อว่า...จื่อเฟยนั้นหาได้ตกใจไม่ นางออกจะชื่นชอบ มิหนำซ้ำยังต่อปากต่อคำกับโจรอีกต่างหาก จะยอมตามโจรไปเองด้วย ไท่จื่อ...โปรดฟังเสียงพวกข้า!!!

"ทิ้งข้าไว้แล้ว ตอนนี้พูดอย่างไรข้าก็ไม่เชื่อ!"จื่อเฟยตวาดเสียงแว๊ด ตาแดงๆทำท่าจะร่ำไห้ คนเป็นสามีเห็นดังนั้นก็ยิ่งร้อนใจ

"น้องหญิง...ข้าขอโทษเจ้า"กอดนางไว้แน่นพยายามโยกตัวไปมาเหมือนปลอบเด็กน้อยคนหนึ่งที่เอาแต่ทุบตีสามีไม่หยุด

ผู้เป็นบ่าวไพร่ได้แต่พากันหลีกหนีออกจากห้องด้วยส่วนหนึ่งทนเห็นเจ้านายโดนทารุณมิได้ อีกส่วนหนึ่งก็ทนจื่อเฟยจอมมารยามิได้ ประเสริฐยิ่งแล้วหากอนาคตแม่ของแผ่นดินเป็นหญิงกลิ้งกลอกถึงเพียงนี้!!! ตอนแรกเหล่าองค์รักษ์สงสารเด็กสาวที่ต้องแต่งมาสู่วังวนที่แสนอันตราย แต่ตอนนี้ชักสงสารเหล่าสนมที่จะมาต่อกรกับปีศาจตัวน้อยนี่เสียมากกว่า ไท่จื่อโปรดนางยิ่งกว่าใคร เอ็นดูนางยังกับอะไรดี นางช้ำใจเพียงน้อย...ไท่จื่อก็ยอมเอ่ยปากขอโทษ นี่ยังไม่รวมถึงวิชามารยาของนางอีก เช่นนี้แล้วไม่รู้วันข้างหน้าผู้ใดจะอาจหาญมาสู้นางจิ้งจอกตนนี้ไหว เดินตัวลีบออกมาก็แว่วเสียงจิ้งจอกร้องไห้ พวกเขาได้แต่ถอนหายใจ เป็นคราวเคราะห์ของแผ่นดินแท้ๆที่ไท่จื่อหลงรักนางปีศาจ

 

                วันต่อมาหัวกว่าหกสิบหัวก็หล่นจากบ่ากลิ้งหลุนๆลงบนพื้นรวมถึงหัวของเถ้าแก่เนี้ยกัวหลี่ผิงซึ่งเป็นต้นเรื่องทั้งหมดด้วย หงโต้วในชุดเรียบร้อยสีแดงเข้มลายดอกมู่ตานสีชมพูลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยสีหน้านิ่งสนิท บนศีรษะประกอบด้วยทรงผมยกสูงอย่างหญิงสูงศักดิ์ เสียบปิ่นประดับหยกเต็มเพียบ ใบหน้างามถูกแต่งแต้มจนงามพริ้งเพรา รองเท้าที่สวมกลายเป็นรองเท้าส้นกระถาง ยามเดินมีนางกำนัลที่แต่งตัวเต็มยศเดินประคอง ที่ด้านข้างพระสวามีของนางยังนั่งประทับอยู่ที่หน้าเวทีประหารแต่งกายด้วยชุดขาวสะอาดตาแต่ที่อกเสื้อมีลายมังกรสี่เล็บผงาดลำตัวแดงดั่งเลือดอยู่ เครื่องประดับผมเป็นทองคำฉลุ ที่รองเท้าเป็นสีขาวมีลวดลายสีทอง ทุกอย่างบอกชัดถึงสถานะที่เหนือคน

                ชาวบ้านพากันมามุงดูไท่จื่อและจื่อเฟยของแผ่นดินที่วันนี้67ชีวิตต้องชดใช้ที่บังอาจล่วงเกิน ไท่จื่อเหมือนจะอยากรอดูการลงโทษผู้มีโทษต่ำลงไปแต่จื่อเฟยผู้อ่อนโยนกลับทนดูไม่ไหว นางจึงลุกจากไป เมื่อเห็นจื่อเฟยลุกขึ้นเดินไท่จื่อก็จำต้องลุกจากเก้าอี้เข้าไปประคองพระชายาเอกของพระองค์ด้วยตนเอง สองร่างของอนาคตฮ่องเต้และฮองเฮายามเดินประคองเคียงคู่ช่างดูเหมาะสมกันยิ่งกว่ากิ่งทองใบหยก ฝ่ายชายแม้มีใบหน้าคมดุรูปร่างสูงใหญ่แต่ก็รับกันดีกับร่างเล็กๆที่บอบบาง ใบหน้างดงามอ่อนหวานของนางช่วยทอนส่วนกระด้างของพระสวามีได้เป็นอย่างดี

                การประพาสเมืองหว่านตงถูกเปิดเผยคณะเดินทางลับๆจึงกลายเป็นขบวนแห่ทหารเอิกเกริก หงโต้วไม่พอใจตั้งแต่ที่พระสวามีของนางยืนยันให้มีการสำเร็จโทษกลางเมืองแล้ว บัดนี้แม้จะออกจากเมืองหว่านตงแล้วก็เหมือนกับการเดินทางนี้จะยิ่งน่าเบื่อขึ้นไปทุกทีเพราะรอบด้านเต็มไปด้วยทหารและนางกำนัล ผ่านไปทางไหนก็มีแต่คนมุงดู แวะที่ใดก็เกิดความวุ่นวายปั่นป่วนไปทุกหัวระแหง หงโต้วได้แต่ถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า เหตุใดนางจึงต้องมาแต่งให้คนเป็นไท่จื่อด้วยนะ

"เป็นอย่างไร ยังไม่หายโกรธข้าอีกหรือ"ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่เขาและนางทะเลาะกัน ไม่ว่าเขาจะเพียรอธิบายเหตุผลให้นางฟังอย่างไร เจ้าถั่วน้อยๆก็เหมือนจะไม่ได้พกเอาหูมารับฟังด้วยเลยแม้แต่น้อย หนักเข้าก็ไม่ยอมให้เขานอนด้วย พอเขาล้มตัวลงนอนนางก็ร้องไห้ชี้หน้าหาว่าเขาทอดทิ้งนางอีก เมื่อเช้าประหารคนชั่วนางก็โกรธเขา ตอนนี้ความแตกย่อมต้องเพิ่มผู้คุ้มกันให้หนาแน่นขึ้นนางก็ไม่เข้าใจ...ยังคงตั้งหน้าตั้งตาโกรธเขาไม่หยุด

"..."หงโต้วสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ในใจนั้นนึกไม่ออกว่าจะเอาตัวรอดระหว่างเป็นระดูไปได้สักกี่วัน

"น้องหญิง"เรียกพลางออกแรงลากเอาร่างแบบบางมากกกอดไว้ในอ้อมแขน รั้งนางมานั่งบนตัก รับรู้ถึงร่างกายที่เกร็งจนแข็งทื่อไปทั้งตัวของภรรยาได้แทบจะทันทีที่ถูกเนื้อต้องตัว

"ท่านพี่...ข้าไม่ค่อยสบาย"จื่อเฟยรีบเอ่ยปากเมื่อมือของสามีมาเกาะกุมอยู่บนอกเล็กแล้วออกแรงขยับคลึงเหมือนจะลองใจนางว่าโกรธเขามากเพียงใด นางคว้ามือตี้ฟั่นเทียนเอาไว้แล้วหันไปเผชิญหน้ากับเขา "เอาไว้อีกสองสามวันให้ข้าหายตกใจก่อนได้หรือไม่"

"...ทำไมเล่า"คนสงสัยแนบจุมพิตลงชิดขมับขาว "ตอนนี้ไม่ได้หรือ เจ้าเอาใจข้าเหมือนวันนั้นก็ได้ไม่ใช่หรือน้องหญิง"ตี้ฟั่นเทียนโหยหาภรรยา หนึ่งวันมาแล้วที่นางไม่ยอมใจอ่อน ตอนนี้พอนางยอมพูดด้วยดีๆจึงเอ่ยปากให้นางเอาใจในรถม้าเหมือนเช่นวันนั้น

หงโต้วหน้าแดง มือเล็กทุบอกสามีตุบ "คนมากออกอย่างนี้ท่านจะให้ข้าถูกกล่าวหาว่าเป็นหายนะของแผ่นดิน เป็นมารจิ้งจอกหรือ"

ตี้ฟั่นเทียนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะขำชอบใจ "อันที่จริงน้องหญิงของข้าถูกกล่าวหาเช่นนั้นก็ไม่ผิดนัก เพราะเจ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ ฮ่าๆ"

"ท่าน! ดีเลย ถ้าเช่นนั้นท่านก็จงคอยจนกว่าข้าจะสบายใจเถิด!!"ได้ทีสามีก้าวพลาดก็ยกมาเป็นข้ออ้างทันที

ไท่จื่อทำหน้าเหรอหรา "ไม่เห็นเกี่ยวกันเลยน้องหญิง ผู้ใดจะทนไหวกันหือ...ตั้งหลายวัน"เห็นท่าทางของภรรยาก็รู้ว่านางคงตั้งใจแกล้งเขาหลายวันเป็นแน่จึงลงมือจู่โจมร่างน้อยๆในอ้อมแขนทันที

"อย่านะ!"หงโต้วตวาดแว๊ดเมื่อมือซุกซนของพระสวามีไต่เข้าใต้กระโปรงทำท่าจะรั้งเอากางเกงขายาวตัวบางที่ซ้อนไว้ข้างใต้ออก "ท่านพี่...ข้ายังตกใจจริงๆนะเจ้าคะ หัวก็ปวด ใจก็สั่น"เห็นสายตามุ่งมั่นของเขาหงโต้วจึงใช้ไม้อ่อน พิงตัวกับอกแกร่งแสร้งพูดเสียงเหนื่อยอ่อน ทำตัวไร้เรี่ยวแรง "ท่านพี่จะรังแกข้าจริงๆหรือ"

"...นี่เจ้าไม่สบายจริงๆหรือแกล้งข้ากันแน่ หืม ถั่วน้อย"ตี้ฟั่นเทียนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ครึ่งที่เชื่อคือ...จื่อเฟยยังไม่อยากมอบตัวให้เขาหาความสุข อีกครึ่งที่ไม่เชื่อคือนางไม่สบาย เมื่อคืนหลังจากพานางเข้านอนแล้วเขาก็ออกมาสอบสวนเหล่าผู้ติดตามจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับภรรยาตัวน้อย ไม่มีผู้ใดล่วงเกินนาง แล้วเหตุใดนางจึงปั้นปึ่งใส่เขาอย่างมิรู้หายเช่นนี้กันหนอ

"หากสามีที่ไหว้ดินฟ้ามิเชื่อถือคำภรรยา เช่นนั้น...อยากรังแกหญิงป่วยเช่นข้า ก็ลงมือเถิด"ว่าแล้วก็ก้มหน้าใช้มือแกะกระดุมเสื้อของตนเอง ไหล่เล็กสะอื้นน้อยๆเหมือนอดสูใจยิ่ง

ตี้ฟั่นเทียนถอนใจเฮือก มือใหญ่กดลงบนมือเล็กยุติสิ่งที่นางทำ "ช่างเถิด เจ้าจะพูดจริงก็ช่างโกหกก็ช่าง แต่เมื่อเจ้าไม่เต็มใจข้าก็ไม่อยากจะบังคับ" เกือบครึ่งของคนที่รู้จักถั่วมาทั้งชีวิตบอกได้ว่านางโกหก ส่วนอีกค่อนที่เหลือบอกตนเองว่าเขา...ไม่อยากฝืนใจนาง หากนางยืนยันขันแข็งไม่ยอม หักถั่วดิบมากินย่อมไม่อร่อย เผลอๆโกรธกันยาวทรมานไปอีกนานแสนนาน ไม่คุ้มเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะกับถั่วน้องหญิงที่มีแรงอาฆาตมาดร้ายราวกับผีที่ตายอย่างไม่ยุติธรรม

"ข้ามิใช่ว่าไม่เต็มใจ"คนตัวเล็กยิ้มกริ่มอยู่ในอก ซบศีรษะลงกับบ่ากว้างโหยหาที่พักพิงยามเดินทาง "แต่ข้ามิใคร่สบายจริงๆเจ้าค่ะท่านพี่ ทานก็ไม่ค่อยลงและเหนื่อยง่าย ไว้ถึงป้อมเมืองเฟิงได้พักผ่อนสักวันสองวันข้าค่อยตอบแทนท่านพี่ดีหรือไม่เจ้าคะ"ตี้ฟั่นเทียนรักษาสัญญาจะให้นางได้พบพ่อแม่และพี่ชาย นัดกันอีกหกวันพบกันที่ป้อมเมืองเฟิง เขตชายแดนติดต่อระหว่างแคว้นฉินกับแคว้นเฉ่า ที่ๆครั้งหนึ่งเธอเคยทำให้เขาโมโหแทบคลั่งด้วยคำว่า...เต่าฉินซื่อบื้อ

ร่างใหญ่รั้งร่างบางเข้ามากอดแนบแน่น "เจ้าให้สัญญาแล้วก็รักษาคำพูดด้วยก็แล้วกันนะน้องหญิง" เดินทางอย่างนี้ต่อให้เขามีใจจะหาความสุขแต่หากภรรยาไม่ร่วมมือมีหรือจะทำได้ แวะพักตามรายทางก็ล้วนแต่เต็มไปด้วยงานเลี้ยงต้อนรับและสุราที่ต้องดื่ม ตั้งแต่แต่งนางมาก็หาความสุขกับนางมาโดยตลอด เห็นหลายมื้อที่ผ่านมานี้นางกินอะไรไม่ค่อยลงจริงๆประกอบกับที่หลี่เปี้ยนยืนยันว่านางไม่ค่อยสบายจริงๆเขาจึงยอมละเว้นนางให้ได้พักผ่อนตามที่ร้องขอ

"ให้ข้าได้พักผ่อน พาข้าล่องใต้แล้วขึ้นเหนือเพื่อพบครอบครัว หากไม่ตอบแทนท่านบ้าง...ข้าคงรู้สึกผิดเจ้าค่ะ"

มือใหญ่ตบไหล่เล็กเอาใจนาง "เจ้านอนเถอะ ข้าจะอุ้มเจ้าไว้ให้หลับสบาย" ไท่จื่ออาสาเป็นเตียงให้ภรรยาเช่นเคย แต่กลับเป็นจื่อเฟยที่ตัวแข็งขึ้นมาอีก

"เอ่อ...ข้าไม่ค่อยง่วง"คนที่เหนื่อยกับการเดินทางร้องบอกในทางตรงกันข้าม เลือดอุ่นๆยังคงไหลรินออกจากกาย ไม่รู้ว่าผ้าที่ทบซับเอาไว้จะทานเอาไว้ได้นานเพียงไรกว่าหลี่เปี้ยนจะมาพานางไปเปลี่ยนผ้าอีกครั้ง

แววตาของตี้ฟั่นเทียนฉายแวววาบขึ้นมาอย่างน่ากลัวเมื่อรู้สึกถึงความผิดปรกติของภรรยาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือใหญ่เชยคางเล็กขึ้นแล้วล็อกค้างเอาไว้ไม่ให้นางขยับหนี "บอกข้ามาตามตรงน้องหญิง เจ้ากำลังเก็บงำอะไรจากข้า"น้ำเสียงเย็นชาและขู่เข็นอย่างน่ากลัวลอดผ่านลำคอของไท่จื่อ

สายตาน่ากลัวอีกแล้ว! หงโต้วกรีดร้องในใจ นี่ขนาดนางยังไม่มีชู้ยังน่ากลัวถึงเพียงนี้ หากนางกลายเป็นผลซิ่งยื่นกิ่งออกนอกกำแพง(สำนวนหมายถึงการมีชู้)จริงๆ มิได้ตายดีแน่ "ข้าเปล่า เหตุใดท่านจึงระแวงข้าถึงเพียงนี้ ข้าอายุยังน้อยจะมีปัญญาเก็บงำอะไรได้ อีกอย่างเราก็อยู่ด้วยกันตลอดเวลาอยู่แล้วข้ารู้ข้าเห็นอะไรท่านก็เห็นและรู้เช่นเดียวกัน นี่ท่านจะหาเรื่องทะเลาะกับข้าใช่หรือไม่!"ว่าแล้วก็แกล้งชวนทะเลาะเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตี้ฟั่นเทียน นางแสดงอาการโกรธอย่างออกนอกหน้าพร้อมๆกับที่พยายามตะกายตัวออกจากร่างของสามี

ไท่จื่อรวบร่างบอบบางที่ดิ้นรนออกจากตักของพระองค์เอาไว้แน่น แม้ในใจยังคลางแคลงสงสัยในพฤติกรรมของภรรยาแต่ก็ค้นหาไม่พบ อีกทั้งก็จริงอย่างที่นางบอกกล่าวคือเขาและนางอยู่ด้วยกันตลอดทั้งวันทั้งคืนที่จะห่างกันนั้นแทบจะไม่มี นางไหนเลยจะเอาเวลาไปหาเรื่องอะไรมาซ่อนบังไว้จากเขาได้

"ตั้งแต่เมื่อวานเจ้าก็ดูแปลกไป หากไม่มีอะไรจริงเหตุใดวันนี้จึงไม่ยอมให้ข้าอุ้ม ทุกทีน้องหญิงก็ยอมให้อุ้มแต่โดยดี"

หงโต้วครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะอึกอักตอบไปว่า "ข้า...ปวดเบา" หึ พูดเรื่องน่าอายไปเลยเป็นไง จะทำไงต่อเจ้าเต่าฉิน!

คนที่สมควรจะอายกลับคลี่ยิ้มเอ็นดู มือใหญ่ลูบผมของนางพลางก้มหน้าลงมาถาม "ปวดมากหรือไม่"

สาวน้อยรีบพยักหน้าถี่ๆ อย่างน้อยได้เรียกหลี่เปี้ยนมาช่วยเปลี่ยนผ้าซับเลือดหน่อยก็คงดีไม่น้อย

"เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปเอง"สิ้นเสียงของสามีคนเป็นภรรยาก็ตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น เผลอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขาอย่างตื่นตะลึง

"ไม่เอา! กิจของสตรีข้าไม่อยากให้ท่านมายุ่ง"หงโต้วโกรธจนหน้าง่ำ ใจคอเขาจะตามนางไปถึงไหน จะปลดทุกข์ก็ยังจะไปด้วย

"อะไรกันน้องหญิง ข้าแค่ไปยืนดูความปลอดภัยให้ห่างๆ"เอ่ยปากไปแต่ตาคมกลับจับจ้องร่างบอบบางที่แทบจะนั่งไม่ติดอยู่รอมร่อ ตลอดเวลาที่เดินทางออกจากเมืองหว่านตงจื่อเฟยของเขาขอไปปลดเบาครั้งแล้วครั้งเล่าจนเขาชักจะสงสัย

"ท่านพี่..."หงโต้วหันมาอ้อนวอนเสียงหวาน ทำหน้าทำตาให้น่าเอ็นดูสุดชีวิต "ให้ข้าไปกับนางกำนัลเถอะนะเจ้าคะ ท่านอย่าได้ห่วงนักเลย ข้าปวดมากแล้วนะเจ้าคะ"

"เช่นนั้นรีบไป ข้าจะประคองเจ้าลง พอใจหรือไม่"เห็นนางทำท่าปวดมากก็ไม่อยากรั้งเอาไว้ ส่งเสียงให้หยุดการเดินทางแล้วก้าวลงจากเกี้ยวก่อนจะประคองจื่อเฟยน้อยลงมาส่งให้หลี่เปี้ยนที่แทบจะวิ่งมารับ

สองตามองตามร่างที่เดินห่างออกไปนิ่ง เห็นนางกำนัลทั้งหลายเริ่มคลี่ผ้าขาวสูงท่วมหัวกางรอบบริเวณที่ภรรยาเข้าไปร่างสูงก็หันไปสั่งการให้คนนำม้าตัวใหญ่ออกมาแล้วสั่งการบางอย่างกับทหารที่ทำหน้าที่บังคับเกี้ยว

ถั่วน้องหญิงหายไปปลดทุกข์พอกลับมาก็มีสีหน้าแช่มชื่นเบิกบาน ในมือมีขนมหวานที่ถูกนางกัดไปแล้วอยู่

"น้องหญิง อากาศกำลังดี แดดร่มลมเย็น ขึ้นม้ากับข้าดีหรือไม่"หงโต้วเดินออกมาก็พบว่าสามีขึ้นไปนั่งอยู่บนหลังม้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ร่างสูงใหญ่บนหลังอาชาพ่วงพีสีขาวตัวโตทำให้ตี้ฟั่นเทียนในเวลานี้ดูดียิ่ง ยามเขาส่งยิ้มมาให้แล้วเอ่ยเชิญชวนให้นางขี่ม้าด้วยกันทำให้ถั่วเล็กๆเช่นนางอดตื่นเต้นไม่ได้

"ดะ..."กลืนคำว่าดีลงคอ เมื่อนึกถึงระดูจึงรีบส่ายศีรษะ "ไม่ดีกว่าเจ้าค่ะ ข้าชอบนั่งเกี้ยวมากกว่า"ดี คนผู้นั้นไปขี่ม้า นางจะได้มีเวลาพักบ้าง ตั้งแต่นั่งมาด้วยกันคนผู้นั้นถ้าไม่อ้อนนั้นนี่ก็เย้าแหย่นางไม่หยุด ให้นางได้พักหายใจบ้างเถอะ ประเดี๋ยวตกกลางคืนก็จะกลายร่างเป็นมารราคะให้นางรับมืออีก

"ตามใจเจ้าน้องหญิง"ตี้ฟั่นเทียนไม่รั้งคน เมื่อภรรยาอยากจะนั่งเกี้ยวก็ให้นางนั่งไป

คณะเดินทางออกเดินทางไปได้ไม่ถึงสองเค่อ(สามสิบนาที)ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงของจื่อเฟยร้องขอความช่วยเหลือ ตี้ฟั่นเทียนขยับม้าวิ่งลงมาที่ข้างเกี้ยวใหญ่มองดูร่างน้อยๆที่ถูกนางกำนัลวิ่งขึ้นไปประคองลงมา คนงามสีหน้าซีดเซียวเหงื่อผุดไปทั้งใบหน้า ครั้นพอเขายื่นมือให้นางก็ผวาเข้ามากอดเขาไว้อย่างไม่มีเกี่ยงงอน

ไท่จื่ออุ้มนางนั่งพาดตักเอนตัวซบศีรษะกับไหล่แข็งแรง "เป็นอย่างไรน้องหญิง" รับชาจากนางกำนัลส่งให้นางดื่มเสร็จก็เอ่ยปากถามความ

"เกี้ยวไม่นิ่งเลยเจ้าค่ะ กระแทกกระเทือนตลอดจนข้าเวียนหัว"หงโต้วมีอาการเช่นนั้นจริงๆ ตอนนี้นางเวียนหัวจนหมดเรี่ยวแรงจะก่อเรื่องหรือเล่นกลอะไรแล้ว รู้สึกคลื่นเหียนจนพอเห็นหน้าสามีก็อยากให้เขากอดเอาใจนางเพียงอย่างเดียวเลยด้วยซ้ำ

"เช่นนั้นหรือ"คนที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เกี้ยวไม่นิ่งพึมพำ "ระยะทางที่ผ่านมาทางไม่ค่อยดีนัก ประกอบกับที่ข้าเร่งให้พวกเขาเดินทาง คงลำบากเจ้าแล้ว" โทษเส้นทางไปกึ่งหนึ่งแล้วก็รับความผิดเอาไว้อีกส่วน "เจ้าพักสักครู่แล้วเดี๋ยวค่อยกลับขึ้นเกี้ยวเถอะนะน้องหญิง"ว่าแล้วก็ใช้เท้าเตะม้าให้ขยับไปอยู่ใต้ร่มไม้ พาภรรยาหลบแดด มือใหญ่รับเอาส้มลูกโตจากนางกำนัลมาแกะแล้วส่งให้เจ้าถั่วน้อยๆกินแก้คลื่นเหียน เห็นสีหน้านางดีขึ้นก็ค่อยคลายใจลงบ้าง ในใจนึกสงสารนางแต่ก็อดไม่ได้ที่จะโทษภรรยา เป็นนางนั่นแหละที่ทำให้เขาระแวงสงสัย จู่ๆก็ทำตัวมีลับลมคมนัยแปลกๆ

หงโต้วโอบสองแขนรอบเอวใหญ่อ้าปากเล็กๆรับส้มทีละกลีบมากัดกิน ใบหน้าซีดเริ่มซับสีเลือดขึ้นเมื่อต้องคายเมล็ดออกจากปาก เป็นสามีของนางบอกให้คายใส่มือเขาไว้ นางจึงทำเช่นนั้น มองมือใหญ่โตกร้านหยาบที่บัดนี้มีเม็ดส้มเล็กๆสี่ห้าเม็ดนอนอยู่ในมือนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเขินอาย รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเมล็ดถั่วในมือใหญ่โตนี้

มองดูนางปล่อยเม็ดส้มออกจากปากลงบนมือของตนเองตี้ฟั่นเทียนก็ยิ้มเอ็นดู สะบัดมือหนึ่งทีเม็ดส้มเหล่านั้นก็หล่นหายไปบนพื้น "เป็นอย่างไรน้องหญิง ดีขึ้นหรือไม่" เชยคางนางขึ้นสำรวจสีหน้า ครั้นเห็นว่าดีขึ้นก็ก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากนางเบาๆชิมรสส้มในปากอิ่มครั้งหนึ่ง ม้าใหญ่คงรำคาญจึงขยับตัว หนึ่งหญิงหนึ่งชายที่บรรยากาศเป็นใจจึงจำต้องผละห่างจากความหวานชื่น "เดี๋ยวข้าจะส่งเจ้าขึ้นเกี้ยว"

พูดถึงเกี้ยวหน้าที่แดงก็พลันซีดขาว ยังคงจำรสชาติความวิงเวียนได้เป็นอย่างดี สองมือเล็กกระชับเสื้อของสามีเอาไว้แน่น "ให้ข้านั่งกับท่านได้หรือไม่เจ้าคะ"

"แดดเริ่มร้อน เจ้าขึ้นเกี้ยวเถิด"คนช่างวางแผนมีหรือจะเผยพิรุธ รีบยุส่งให้ภรรยาขึ้นเกี้ยว ถั่วน้องหญิงนี้หากตอบรับผิดหูนางแม้แต่นิดเดียวนางที่ฉลาดเฉลียวย่อมไหวตัวทัน

"สวมหมวกก็ได้นี่เจ้าคะ"คนที่คิดแต่จะไม่ขึ้นเกี้ยวร้องบอกทางแก้ อย่างไรก็จะขึ้นม้าดีกว่า

"ข้ากลัวเจ้าลำบาก"แน่ะ สามีทำเป็นห่วงภรรยาอีก "นั่งเกี้ยวสบายกว่านะน้องหญิง"

"ข้าไม่กลัวลำบาก ท่านพี่...กลัวข้าเป็นภาระใช่หรือไม่"หงโต้วชักอารมณ์เสีย ปากอิ่มบิดยื่นไม่พอใจ "เกอเกอก็ไม่ชอบให้ข้าขี่ม้าด้วย บอกว่าขี่กวดกันไม่สนุก"พี่ชายทั้งเจ็ดคนนั้นก็รักนางดีอยู่หรอก เว้นแต่ตอนขี่ม้าแข่งกันเท่านั้นที่เกี่ยงกันไม่เอานาง หาว่านางทำให้พวกเขาแพ้

"ข้าเป็นสามี น้องหญิงมีใจจะใกล้ชิดไหนเลยจะคิดว่าเจ้าเป็นภาระ"ว่าพลางก็ตะโกนสั่งให้คนนำหมวกคลุมหน้ามาให้แล้วช่วยภรรยาสวมจนเสร็จ

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"คนตัวเล็กเงยหน้าให้สามีก้มลงมาจุมพิตอย่างรู้งานและเต็มใจ พอใจอย่างยิ่งที่จะได้ขี่ม้ากับสามี

"ออกเดินทางได้!"คนสั่งเตะม้าให้ออกวิ่งใบหน้าคมยิ้มกริ่มเมื่อสามารถลวงภรรยามาขึ้นมาได้จนสำเร็จ เบื้องหลังหลี่เปี้ยนกับสวีเหม่ยที่อยู่บนรถม้าอีกคันลอบสบตากันอย่างรู้ทัน คนหนึ่งไม่พูดอีกคนไม่ท้วง คงมีแต่เสี่ยวอี้เท่านั้นที่ออกอาการทุกข์ร้อนกับสิ่งที่เกิดขึ้น

หลี่เปี้ยนและสวีเหม่ย...สัญญาว่าจะไม่พูด แต่ไม่ได้สัญญาว่าจะเตือน เช่นนี้จะโทษใครได้

โทษจื่อเฟย...ที่ปิดบังสามี หรือจะโทษที่จื่อเฟยแต่งให้กับสามีเช่นไท่จื่อดีเล่า

ดูๆไปแล้วนางกำนัลทั้งสองคนก็อดคิดไม่ได้ว่าไท่จื่อและจื่อเฟยนั้นช่างเหมาะสมกันราวกับมารคู่ปีศาจ ดาบคู่กระบี่ คนหนึ่งเจ้าแผนการอีกคนเจ้ามารยา เหมาะกันยิ่งแล้ว...ไม่รู้ว่าผสมกันออกมาจะได้องค์ชายประเภทไหน

 

  

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 44 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 6 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 7 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 9 ) Vote
ลุ้นๆ
( 16 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 7 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 7 ) Vote
COMMENTS
ทิวไม้
14 ก.ย. 2559 / 20:06
ชอบๆๆๆ
kwanrak
06 มี.ค. 2559 / 18:09
มารยาสาวน้อย
Raindear
23 ต.ค. 2558 / 21:45
มาส่องถั่วกะเต่า
ภัท
23 ต.ค. 2558 / 11:31
เต่าติดถั่ว แต่คนอ่านติดทั้งเต่าทั้งถั่ว
ssa
23 ต.ค. 2558 / 10:04
ถั่วจะรอดไหม. เจ้ามารยาซะ
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 408,806 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required