HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 410,439 ครั้ง
ถั่วเจริญ

"ฮูหยินตรงโน้นเขาเสี่ยงทายกันเจ้าค่ะ น่าดูมากเลยเจ้าค่ะ"สวีเหม่ยเห็นทางจื่อเฟยกำลังจะสิ้นความอดทนก็รีบออกปากดึงความสนใจของนางก่อนที่จื่อเฟยคนดีจะหันไปตะโกนอะไรบางอย่างกับเจ้าแม่อย่างที่ท่าทางของนางฟ้อง

"เอ๋?..."หงโต้วลืมเรื่องบุตรไป ตากลมเบิกขึ้นโตกว่าเดิมด้วยความสนใจ "ที่บอกว่าเขียนชื่อแล้วทิ้งลงอ่างน้ำใช่หรือไม่"

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ คนมุงกันใหญ่เลย ด้านข้างมีการปั้นตุ๊กตาดินด้วยนะเจ้าคะ ดูน่าสนุก"สวีเหม่ยทำเสียงตื่นเต้นและหันไปทางทิศที่มีสิ่งที่ว่าอยู่ทำให้หงโต้วรีบก้าวตามทันที ตี้ฟั่นเทียนกระตุกยิ้มรู้ทันนางกำนัลแล้วก้าวขาตามทันที

 

                "ไม่หาย ชื่อไม่หาย เจ้าแม่ประทานพรแล้ว"เป็นใครคนหนึ่งร้องบอกเมื่อชื่อในกระดาษที่หย่อนลงน้ำไม่จางหายไป สาวน้อยเจ้าของกระดาษยืนยิ้มเอียงอายอยู่ข้างๆอ่างนั้นโดยมีชายข้างตัวยืนอมยิ้มอยู่ด้วย

"ห๋า! ไม่จริง! หายไปได้อย่างไรกัน"แล้วเสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากอ่างอีกมุม ผู้คนเริ่มเบนสายตาไปมอง เห็นหญิงผู้หนึ่งร้องเสียงหลงแสดงความไม่พอใจและไม่ยินยอม "ข้าไม่ยอม ข้าจะเขียนอีกครั้ง จิ่วซื่อท่านอย่าเพิ่งไป!..."เห็นผลออกมาเป็นเช่นนั้นชายข้างตัวของนางก็สะบัดชายเสื้อเดินหนีไปโดยมีหญิงผู้นั้นวิ่งตาม

ทั้งสองกรณีนี้ล้วนแต่เป็นเรื่องปกติยิ่งที่จะได้เห็นผู้สมหวังและผู้ที่ผิดหวัง อ่างน้ำสิบใบยังคงวางรอทุกคนให้เดินเข้ามาผลัดกันวางชื่อรับการเสี่ยงทายจากเจ้าแม่ไม่หยุด

"ลองดีหรือไม่"เห็นคนพวกนั้นกรีดร้องกัน ประเดี๋ยวก็ดีใจประเดี๋ยวก็มีคนร้องไห้หงโต้วก็ชักคันไม้คันมืออยากจะลองเหมือนกัน ไม่ต้องรอว่าคนข้างตัวยินดีหรือไม่นางก็เขียนชื่อแซ่สามีลงไปในกระดาษที่ถูกวางเตรียมเอาไว้เรียบร้อย

"ฮูหยิน เขาให้แต่สาวๆที่ยังไม่ได้ออกเรือนเสี่ยงทายนะเจ้าคะ"สวีเหม่ยตามไปยับยั้งแต่ตี้ฟั่นเทียนกลับยืนเฉยอยู่

"ข้าไม่สน"คนหัวดื้อไม่ฟังเสียง เห็นนางกำนัลเดินตามมาทำท่าจะห้ามนางจริงจัง หงโต้วก็หย่อนกระดาษแผ่นนั้นลงน้ำ ก้มลงมองเห็นไอดำๆลอยขึ้นมาจากชื่อของสามีก็เดินทิ้งไปไม่รอดูผล มุ่งหน้าไปมุงดูเหล่าผู้ขอบุตรทั้งหลายที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาปั้นดินเป็นบุตรสาวบุตรชายเพื่อนำไปขอบุตรกับเจ้าแม่ อารมณ์เหมือนเจ้าแม่ไม่ต้องเสียเวลาปั้น รบกวนเอ่ยปากประทานก็พอแล้ว อะไรประมาณนั้น หงโต้วยิ้มขำๆกับความคิดของตนเอง

"กลับกันเถอะน้องหญิง ผู้คนมากเช่นนี้เจ้าคงร้อนมากแล้วกระมัง"ตี้ฟั่นเทียนเดินมาจูงภรรยาให้ออกมาจากฝูงชนที่พากันมุงดูการปั้นโคลนเป็นคน

หงโต้วละสายตาจากการละเล่นเหล่านั้นแล้วยอมเดินตามการชักพาของสามีแต่โดยง่าย "เป็นเช่นไร ชื่อท่านอยู่หรือหาย"

"ย่อมต้องอยู่ ไม่เช่นนั้นเจ้าจะได้แต่งเป็นภรรยาข้าหรือ"ตี้ฟั่นเทียนคลี่ยิ้มให้นาง ท่าทางพออกพอใจ

หงโต้วเห็นเช่นนั้นก็พยักหน้ายิ้มให้เขา "ข้าก็คิดอยู่แล้วว่าเป็นเช่นนั้น"ว่าแล้วก็หัวเราะคิกๆ "ก็เราแต่งกันแล้ว ถ้าขืนชื่อท่านหายไป นั่นย่อมแสดงว่าข้าจะได้สมรสใหม่"

ฟังคำพูดภรรยาตี้ฟั่นเทียนก็หน้าดำขึ้นมาทันที มือที่ประคองที่เอวเล็กบีบเข้าหากันแน่นจนหงโต้วร้อง นั่นแหละเขาจึงยอมคลายมือแต่ยังมิวายขู่อาฆาตนางลอดไรฟัน "ข้ายังอยู่เป็นสามีเจ้ากล้าคิดเรื่องสมรสใหม่ได้ เห็นทีกลับไปนี่ต้องทบทวนความผิดอย่างหนักแล้วกระมัง"

ถั่วแดงซีดจนจะเป็นถั่วขาวอยู่รอมร่อเมื่อได้ฟังคำขู่ของสามี "ทะ...ท่านพี่ ไม่ใช่ว่าท่านบอกว่าจะพาข้าไปกินของอร่อยริมแม่น้ำ"

ท่านพี่ยิ้มเหี้ยม "คงต้องหลังจากทบทวนความผิดเจ้าแล้วเสร็จ...น้องหญิง" พูดจบก็รวบเอวเล็กเข้ามากระชับ บังคับให้นางออกเดินไปขึ้นเกี้ยวหน้าศาลเจ้าโดยที่หงโต้วได้แต่ร้องอึกๆอักๆพยายามแก้ต่างอย่างไร้ประโยชน์

"รับรองว่าครั้งนี้เจ้าจะต้องไม่กล้าคิดเรื่องสมรสใหม่อีกแน่ เจ้าถั่วน้อยๆของข้า"ส่งนางขึ้นเกี้ยวเรียบร้อยก็ขยับขึ้นไปนั่งเคียง ปากหยักได้ทีกระซิบขู่ชิดใบหูบาง ฝ่ามือลูบไล้ใบหน้าเรื่อยลงมาถึงลำคอขาวเป็นการข่มขู่แสดงถึงนัยการลงโทษ

"ท่านพี่...ข้าขอโทษ"ผิดไม่ผิดไม่รู้ แต่ที่รู้คือนางกลัว ปากน้อยๆรีบออกปากขอโทษทันที มิคาดว่าสามีกลับไม่รับ!

รั้งนางเข้ามากอด "เจ้าขอโทษ ข้าย่อมต้องให้โทษตามที่เจ้าร้องขอ...น้องหญิง"

"ท่าน...พี่"นี่เขาจะฆ่านางใช่หรือไม่ ฮือๆ น่ากลัวยิ่ง

"ชู่ๆ ไม่ต้องกลัว มิถึงตายหรอกน้องหญิง"รู้ว่าภรรยาชักขยาดอารมณ์ของตนเองไท่จื่อก็ยังมีแก่ใจข่มขู่นางเพิ่มอีกก่อนจะหัวเราะครึกครื้นฟังจื่อเฟยพยายามพูดเอาใจตนไม่หยุดปาก ออดอ้อนเข้าไปเถิด...วันนี้เขาไม่อภัย!!!

 

                จากยามอู่(11โมงถึงบ่ายโมง)เวลาล่วงเลยจนมาถึงยามซวี(1ทุ่มถึง3ทุ่ม)เงาร่างบางบนเตียงใหญ่ค่อยๆรู้สึกตัวตื่น "อา..."เสียงที่เล็ดลอดออกมาบ่งบอกถึงความรู้สึกเจ็บปวด นางกำนัลที่ทำหน้าที่โบกพัดอยู่หน้าเตียงรีบขยับม่านเข้าไปดู ใครคนหนึ่งจุดตะเกียงขึ้นในห้องสลัว ใครอีกคนรีบรินน้ำชาเดินมาส่งให้

"คุณหนู...เจ็บตรงไหนเจ้าคะ"เป็นเสี่ยวอี้ที่เข้ามาถึงตัวหงโต้วรีบเอ่ยปากถามก่อนแสงเทียนจะทำให้นางเห็นสภาพของคุณหนูของนางถนัดตา ผ้าแพรที่ถูกห่มคลุมตัวล่วงหลุดลงมากองอยู่บนตักเล็กเผยให้เห็นร่องรอยแดงๆเป็นจ้ำเป็นจุดเกลื่อนไปทั่วร่างขาวบอบบาง ทรวงอกกลมเล็กถูกคุณหนูใช้มือทั้งของข้างกุมเอาไว้ นางนิ่วหน้าแล้วครางเบาๆ

"..."หงโต้วถึงผ้าแพรขึ้นมาคลุมทรวงอกของตนเองไว้ก่อนจะแอบเปิดชะโงกดูอีกครั้งแล้วสูดปากเบาๆเมื่อยังคงรู้สึกเจ็บยามปลายยอดอกช้ำๆสัมผัสกับผ้าแพร คนผู้นั้นทรมานนางครั้งแล้วครั้งเล่าจนตอนนี้นางแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคนแล้ว สภาพในตอนนี้ไม่ต่างจากคืนแรกเลยสักนิด ถั่วเช่นนางถูกเขาบดจนจวนจะเป็นผงอยู่แล้ว

"คุณหนูน้ำชาเจ้าค่ะ"เสี่ยวอี้เป็นสาวโสดมิใคร่รู้เรื่องในมุ้งได้แต่ก้มหน้าในใจอดสงสัยไม่ได้ว่าไท่จื่อหนักมือไปหรือไม่ ต้นห้องรับน้ำชาจากหลี่เปี้ยนส่งให้นายสาว

"ข้าอยากอาบน้ำ"จิบน้ำชาไปสองคำจื่อเฟยก็เอ่ยปากแสดงความต้องการ

"นายท่านสั่งให้คนเตรียมเอาไว้ให้แล้วเจ้าค่ะ"เสี่ยวอี้กระซิบบอก ยามดึกเช่นนี้ไม่มีผู้ใดขนน้ำเข้ามาในห้องนอนได้หรอกหากไม่มีการสั่งเอาไว้ตั้งแต่เมื่อหัวค่ำ

สาวน้อยทำหน้างอ "เช่นนั้นก็อาบน้ำ"ไม่ซาบซึ้งความดีของสามีที่ทรมานนางจนปวดไปทั้งตัว หงโต้วขยับตัวจะลุกขึ้นก็รู้สึกเจ็บที่ช่องท้องจนต้องนิ่วหน้า มือเล็กกุมที่ท้องน้อย ปากเล็กๆสูดเข้าลึก

"เจ็บมากหรือเจ้าคะ"เป็นหลี่เปี้ยนที่มายืนรอช่วยประคองสังเกตเห็นว่านายสาวของตนมีอาการเจ็บปวดมากเกินควร หน้าอกนั้นหากผ่านการใช้งานต่อเนื่องติดต่อกันหลายชั่วยามย่อมบวมเป่งเจ็บช้ำเป็นธรรมดาของสตรีมีเรือน แต่ท้องน้อยนั้นไม่ควรเจ็บปวดมากจนถึงขั้นนี้ ผ่านราตรีวสันต์มาร่วมครึ่งเดือน...เหตุการณ์เช่นนี้ไม่ควรเกิดขึ้น

"..."ถั่วเล็กไม่ตอบคำถาม นางขบริมฝีปากแน่นพยายามลุกโดยมีนางกำนัลทั้งสองคอยช่วยประคองซ้ายขวาไปหาอ่างอาบน้ำ สวีเหม่ยเข้ามาช่วยประคองขาขาวเรียวให้ก้าวข้ามเข้าไปในขอบอ่างทันทีด้วยรู้ว่าจื่อเฟยไร้เรี่ยวแรงอีกทั้งยังเจ็บปวดท้องจนคิ้วขมวดชน

สามสาวใช้เร่งช่วยนายสาวอาบน้ำชำระร่างกายอย่างรวดเร็วก่อนที่สวีเหม่ยและเสี่ยวอี้จะช่วยประคองนางขึ้นจากอ่าง หลี่เปี้ยนวักมือลงลวกกลีบดอกไม้ที่ใช้โรยเพื่อเอากลิ่นและสร้างความเบิกบานให้จื่อเฟยออก วักกลีบดอกขึ้นมือนางกำนัลสาวก็พลันชะงักเมื่อเห็นสิ่งผิดปรกติในน้ำ ใบหน้าขาวเรียบหันขวับไปหาต้นเหตุทันที

ทันทีที่ก้าวพ้นอ่างแล้วถูกพันร่างด้วยผ้าขาวผืนหนึ่งหงโต้วก็พลันรู้สึกถึงความอุ่นร้อนชนิดหนึ่งที่พุ่งลงจากที่สูงลงต่ำไหลลงมาตามแนวขาของนางทันที ร่างบางตื่นตระหนกเกร็งตัวหนีบขาเข้าหากันแน่น

"พวกเจ้าออกไปให้หมด!!!"รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นก็รีบออกปากขับไล่นางกำนัลทั้งหมดให้จากไป

แต่ไม่ทันการณ์! หลี่เปี้ยนมาถึงตัวแล้ว "นายหญิง..."สายตาของนางกำนัลสาวมองเลือดที่ไหลลงมาถึงข้อเท้าขาวแล้วค่อยๆซึมลงบนพื้น หลี่เปี้ยนย่อตัวลงกับพื้น...มองดูเลือดสีแดงฉาน และคิดถึงการกระทำของผู้เป็นนาย

"คุณหนู ท่าน..."เสี่ยวอี้มองตามสายตาของหลี่เปี้ยนแล้วครางออกมา ระดู...เป็นระดูแรกของคุณหนู!!!

คนที่ร่างกายกำลังแสดงความพร้อมของวัยเจริญพันธ์โกรธจนตัวสั่น "หลี่เปี้ยน สวีเหม่ย พวกเจ้าสองคนเป็นคนของไท่จื่อ เรื่องนี้หากแพร่งพรายออกไป ข้าจะไม่ละเว้นพวกเจ้า" นางยังไม่พร้อมที่จะมีบุตร และนางก็คิดเอาไว้แล้วว่าหากมีระดูก็จะเก็บงำเอาไว้แล้วกินยายับยั้งไม่ให้เกิดการตั้งครรภ์ขึ้นจนกว่านางจะแน่ใจตนเอง จนกว่า...นางจะพร้อม

หลี่เปี้ยนที่ทรุดตัวลงมองเลือดบนพื้นยังคงนั่งเงียบ แต่สวีเหม่ยที่ยืนอยู่ข้างเสี่ยวอี้กลับคุกเข่าลงทันที "นายหญิง สวีเหม่ยสาบานจะไม่พูดแม้แต่คำเดียว" ผู้พูดก้มศีรษะลงต่ำแล้วใช้ศอกสะกิดเพื่อนสาวที่นั่งทึ่มทื่ออยู่กับพื้นให้รีบออกปาก

"นายหญิง...ไม่อยากได้บุตรหรือเจ้าคะ"เหตุผลเดียวที่จื่อเฟยไล่พวกนางออกไปจากห้องทันทีก็เพราะไม่อยากให้พวกนางที่เป็นคนของไท่จื่อทราบเรื่องการมีระดูของนาง ไม่มีเหตุผลอื่นใดอีกแล้ว จะไม่ยอมตั้งครรภ์?

"ใช่ว่าไม่อยากได้..."หงโต้วโกหก "แต่ข้ายังไม่พร้อม อายุข้ายังน้อยไว้อีกสองสามปีค่อยมีก็ยังไม่สาย"

เป็นหลี่เปี้ยนที่เสียสติไปแล้ว ปากของนางยังคงขยับ ตามองเลือดที่อาบเท้าจื่อเฟยไม่กระพริบ "ผู้น้อยบังอาจพูด สามีของนายหญิงมิใช่คนธรรมดา วันหน้ามิอาจรู้ วันนี้เมื่อเป็นที่โปรดปรานไยไม่ใช้โอกาสนี้ให้กำเนิดบุตร"

จื่อเฟยถอนลมหายใจทรุดตัวลงนั่งบนตั่งเล็กที่เสี่ยวอี้ยกมาวางให้นั่งเมื่อการสนทนากึ่งเจรจานี้ยังไม่สิ้นสุดง่ายๆ ก็เพราะนางรู้อย่างไรเล่าว่าความโปรดปรานนั้นอยู่ไม่ยืนยาวจึงไม่อยากมีบุตรให้ต้องคิดมากหลายขั้นหลายตอน "มีบุตรแล้วอย่างไรเล่า เป็นหญิงต้องมีบุตรเท่านั้นหรือจึงจะดี วันนี้เป็นสุข วันหน้าเป็นทุกข์ แล้วจะมีบุตรไปเพื่ออะไร..."

ฟังเพียงเท่านั้นหลี่เปี้ยนก็เข้าใจในความแน่วแน่ตั้งใจของนายหญิง "...นายหญิงผู้น้อยเรียนถาม ท่านเตรียมการป้องกันการตั้งครรภ์อย่างไร"

ถึงขั้นนี้แล้วแม้ไม่อยากให้ความร่วมมือก็จำเป็นต้องร่วมแล้ว "ได้ยินว่าภายในหมู่พระชายารองมีการส่งยาให้ดื่มทุกครั้งหลังจากถวายงาน ข้าคิดจะใช้วิธีนั้น..."

"ก่อนหน้าจะมาอยู่กับนายหญิง ผู้น้อยติดตามรับใช้ใกล้ชิดไท่จื่อมานานหลายปีแล้วเจ้าค่ะ ยาเหล่านั้นเคยอยู่ในการดูแลของผู้น้อยมาก่อน"นางกำนัลสาวกลืนน้ำลาย "...สามารถบอกได้ว่ายาที่ส่งให้ดื่มหลังจากถวายงานเหล่านั้นมีฤทธิ์แรง เพื่อการยับยั้งการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์ หากดื่มนานเกินสองปี...สตรีผู้นั้นจะไม่ตั้งครรภ์อีกตลอดไป"นั่นคือเหตุผลที่พระชายารองแต่ละคนจึงมีบุตรเพียงคนเดียว ยาเหล่านั้นถูกสั่งใช้เพื่อมุ่งเน้นผล มิได้เพื่อถนอมผู้ดื่ม พระโอรสทั้งสี่และพระธิดาทั้งสองก็ล้วนแต่อยู่ในการควบคุมของนาง ไท่จื่อมิได้ต้องการพระโอรส เพียงแต่เมื่ออยู่ในตำแหน่งรัชทายาทนั้นจะไม่มีก็ไม่ได้ ดังนั้นพระองค์จึงรับสั่งให้ชายารองทั้งหกอันได้แก่ บุตรีท่านแม่ทัพ บุตรีอัครเสนาบดี บุตรีเสนาบดีกลาโหม บุตรีเสนาบดีกรมพิธีการ บุตรีเสนาบดีกรมคลัง และบุตรีเสนาบดีกรมยุติธรรม ทั้งหกชายารองที่มีความสำคัญเท่าๆกันได้รับโอกาสนี้อุ้มครรภ์มังกร สี่ในหกคลอดองค์ชาย อีกสองคนคลอดได้องค์หญิง พระโอรสทั้งสี่และองค์หญิงใหญ่เกิดห่างเดือนกันตามคาดหมาย ส่วนองค์หญิงเล็กเกิดห่างจากนั้นอีกสองปีต่อมา ไท่จื่อแม้มิได้รักใคร่หรือโปรดปรานพระชายาทั้งหลายมากไปกว่าการปลดเปลื้องอารมณ์ให้ความยุติธรรมกับบุตรทั้งหมดด้วยการให้เกิดในเวลาไล่เลี่ยกัน และให้เกิดในตระกูลที่ฝั่งมารดามีอำนาจเสมอกัน เพื่อให้วันหน้าพวกเขาจะสามารถต่อสู้กันได้อย่างไม่มีใครเสียเปรียบผู้ใดมากนัก ที่ห่างเดือนกันบ้างก็ด้วยมารดาของพวกเขาทั้งสิ้น อยู่ที่บุญวาสนาของพระชายารองแต่ละคนแล้วว่าผู้ใดจะมีวาสนาเป็นมารดาลำดับที่เท่าใด

แต่จื่อเฟย! พระชายาเอกที่ไท่จื่อทรงเสด็จไปรับด้วยตนเองถึงชายแดน พระชายาเอกที่ผ่านการไหว้ฟ้าดินกับไท่จื่อเพียงคนเดียว และเป็นเพียงผู้เดียวที่นับตั้งแต่แต่งเข้ามาตลอดจนเข้าถวายงาน แต่ไท่จื่อกลับไม่เคยมีรับสั่งให้ประทานยาให้นาง กลับไม่อยากอุ้มครรภ์มังกร ที่พระสวามียินดียิ่งที่จะประทานให้!!!

ผู้ปรุงยาควบคุมการตั้งครรภ์ที่มีฤทธิ์รุนแรงได้แต่ฉงนสงสัย เหตุใดจึงมีหญิงผู้หนึ่งที่ได้รับความโปรนปรานยิ่งจากสามีผู้เป็นใหญ่ แต่กลับไม่อยากได้บุตรของชายผู้นั้น เป็นนางโง่...หรือเป็นจื่อเฟยเขลากันแน่

"ยาแรงยิ่ง ดื่มเกินสองปีไม่อาจตั้งครรภ์ได้ชั่วชีวิต"จื่อเฟยได้ฟังก็เอ่ยสรรเสริญ "วังหลังแคว้นเฉ่าแม้มียาประทานให้พระสนม แต่ก็ยังปราณีกว่ามาก พวกนางดื่ม...แต่ภายหลังยังสามารถตั้งครรภ์ได้"

หลี่เปี้ยนฟังดูก็รู้ว่าจื่อเฟยตำหนิ "ในวังหลังมีการควบคุมดูแลเข้มงวด จะใช้ยาเบากว่านี้เจ้าค่ะ"กล่าวคือพระสนมชั้นสูงจะได้ดื่มยาทันทีที่เสร็จงาน พระสนมชั้นต่ำลงมาจะต้องดื่มยาและทำความสะอาดช่องคลอดด้วยยาที่มีฤทธิ์เป็นกรดอ่อนๆทันที ไม่มีโอกาสบิดพลิ้วเพราะขันทีที่ทำงานในส่วนนี้จะได้รับการกวดขันมาอย่างเข้มงวด หากพระสนมเหล่านั้นสามารถตั้งครรภ์ขึ้นมาโดยไม่ได้รับอนุญาต ขันทีเหล่านั้นต้องรับผิดชอบด้วยชีวิต! "...แต่ในวังตะวันออก ไท่จื่อมิอาจสร้างความขัดแย้งในราชสำนัก จึงต้องใช้วิธีที่เรียบง่ายที่สุดและได้ผลดีที่สุดเจ้าค่ะ"

ได้ยินดังนั้นคุณหนูลั่วจึงเข้าใจที่ในประวัติศาสตร์เหล่าพระสนมที่ติดตามฮ่องเต้มาตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นไท่จื่อจึงไม่ค่อยมีบุตรให้เป็นที่ปรากฏ แต่แน่นอนว่าองค์ชายใหญ่และองค์ชายรองกี่ยุคกี่สมัยก็ล้วนแต่กำเนิดในวังตะวันออกทั้งสิ้น นั่นก็เพื่อเป็นใบรับประกันว่าพระบิดาของพวกเขานั้นแข็งแรงดียิ่ง

ทว่า...ใบรับประกันเหล่านี้ท้ายที่สุดเมื่อถึงเวลาหนึ่งกลับมิเคยได้ขึ้นนั่งบัลลังก์มังกรเลย น้อยนัก...น้อยและน้อย ยิ่งกว่าน้อยที่สามารถขึ้นไปใกล้บัลลังก์ นั่นก็ด้วยว่า...ตั้งแต่แรกพวกเขามิใช่บุตรที่ฮ่องเต้ทรงต้องการอย่างแท้จริงมาตั้งแต่ต้น แต่มีเพื่อเป็นบันไดก้าวขึ้นบัลลังก์ของพระบิดา บุตรีของขุนนางใหญ่เมื่อคลอดบุตรแล้วไหนเลยคนเป็นพ่อแม่จะกล้าขัดขืนไม่สนับสนุนบุตรเขย บัดนี้บันได้หกขึ้นที่มั่นคงยิ่งได้ถูกสร้างขึ้นจนเสร็จแล้ว เหลือเพียงให้คนผู้นั้นเหยียบขึ้นไปนั่งบัลลังก์แต่เพียงเท่านั้น

ภายหลังเมื่อขึ้นนั่งบัลลังก์จนมั่นคงดีแล้ว หลักเกณฑ์เหล่านี้จะคลายลง จากที่เลือกให้บุตรีผู้มีอำนาจอุ้มครรภ์มังกร ก็จะกลายเป็นว่า...ฮ่องเต้จะให้พระสนมที่ทรงโปรดได้รับโอกาสนี้แทน และท้ายที่สุดฮ่องเต้กี่ยุคกี่สมัยก็มักจะเลือกพระโอรสที่เกิดจากพระสนมที่พระองค์โปรดปรานที่สุดตั้งให้เป็นไท่จื่อ! โบราณว่าจิตใจฮ่องเต้นั้นซับซ้อนและร้ายยิ่งกว่าเสือก็ด้วยเหตุนี้...เพื่อให้ไท่จื่อที่เกิดจากคนโปรดได้นั่งอยู่อย่างมั่นคง ฮ่องเต้เหล่านั้นจึงมักจะลำเอียงหาทางส่งเสริมไท่จื่อด้วยวิธีต่างๆ นี่จึงเป็นที่มาของคำกล่าวที่ว่า บุตรเล็กนั้นต้องอาศัยวาสนาของมารดา หากมารดาเป็นที่โปรดปรานบุตรย่อมเจริญด้วยผลทั้งปวง เมื่อบุตรเติบใหญ่มารดาจึงจะได้พึ่งบารมี หากมารดาอับโชคตั้งแต่ต้นบุตรนั้นไหนเลยจะโชคดี ย่อมโชคร้ายอับโชคตามมารดาด้วยเหตุทั้งหลาย

"ข้าไม่เปลี่ยนใจ ยังยืนยันคำเดิมว่ายังไม่พร้อมจะตั้งครรภ์"นางรู้ดีว่าตนไม่เคยได้รับพระราชทานยาเหล่านั้นจากพระสวามี แต่นางก็มิได้ทวงถาม ด้วยเบาใจว่านางไม่มีระดู ทว่าบัดนี้... "พวกเจ้านั้นเป็นคนที่เขาให้มาคอยสอดส่องข้ามาตั้งแต่ต้น ตอนนี้พวกเจ้าก็จงเลือกเถิดว่าจะฟังข้า หรือจะรายงานเขา"หงโต้วยื่นคำขาด

หากรายงาน...จากนี้ไปอย่าหวังเข้ามาใกล้ หากฟังจื่อเฟย...ก็เท่ากับทรยศไท่จื่อ!!!

"สวีเหม่ยฟังนายหญิงเจ้าค่ะ ผู้น้อยสาบานจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ให้นายท่านทราบโดยเด็ดขาด"สวีเหม่ยเอ่ยปากรับคำทันทีอย่างหนักแน่น แววตาและน้ำเสียงของนางผู้นี้หนักแน่นและมั่นคงยิ่งจนหงโต้วอดคิดไม่ได้ว่าอะไรกันหนอที่ทำให้นางกำนัลผู้นี้ยอมละทิ้งไท่จื่อแทบจะทันทีมาตั้งแต่ต้นที่นางสั่งให้พวกนางหุบปาก แววตาที่ไม่ประจบประแจงสอพลอ ไม่ส่อเค้าพูดเท็จ น้ำเสียงยืนยัน สัญญา ชวนให้สงสัยยิ่งว่าผู้ที่ทรยศต่อเจ้านายตนเองอย่างหน้าตาเฉยผู้นี้...นางต้องการอะไรกันแน่!!!

และเป็นหลี่เปี้ยนอีกเช่นเคยที่ยังสงวนคำราวกับคิดหนักเป็นสองเท่าแทนสวีเหม่ยที่แทบจะไม่นึกคิดอะไรเลย ก้มหน้านิ่งไปนานก็เอ่ยปากออกมาว่า "นายท่านมีบุญคุณล้นชีวิตชดใช้สิบชาติมิอาจสิ้น ปีนั้นตระกูลหลี่ถูกประหาร248ชีวิต...นายท่านเสี่ยงชีวิตช่วยผู้น้อยออกมา และให้ชีวิตใหม่ ผู้น้อยมิอาจทรยศนายท่านได้แม้ต้องตาย"

หงโต้วกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอเมื่อฟังคำพูดของนางกำนัลที่หมอบอยู่แทบเท้า นี่หมายความว่านางจะบอกเต่าฉินหรือ!

"...แต่นายท่านโปรนปรานและเอ็นดูนายหญิงยิ่งกว่าผู้ใด ผู้น้อยติดตามนายท่านมานานไหนเลยจะไม่รู้"คุณหนูถั่วผู้นี้เป็นกระดาษน้อยๆที่บินมาจากต่างแคว้นที่ทำให้ไท่จื่อสามารถอมยิ้มอารมณ์ดีขึ้นทุกครั้งที่ทรงได้อ่านกระดาษน้อยๆเหล่านั้น ความโปรดปรานและความเอ็นดูเกินขีดสุดที่จื่อเฟยได้รับนี้นางล้วนแต่คาดเดาได้ตั้งแต่ต้น ตอนที่ไท่จื่อสั่งให้นางมาอยู่ข้างกายจื่อเฟยนางจึงมาโดยสมัครใจยิ่ง "...วันนี้นายหญิงไม่อยากตั้งครรภ์ ย่อมขวนขวายหายามากิน ในฐานะที่เป็นคนของไท่จื่อผู้น้อยมิอาจปล่อยให้นายหญิงกระทำการโดยไม่ระวังเช่นนั้นได้" ยาคุมกำเนิดมีหลากหลาย ที่ส่งผลดีก็มี แต่ที่ส่งผลร้ายก็มาก อาศัยเด็กสิบสี่กับสาวใช้ต้นห้องโง่งมอีกหนึ่งคนหายามากินเอง ไม่รู้ว่าสืบไปภายหน้าท้องของจื่อเฟยจะสามารถอุ้มครรภ์มังกรไว้ได้หรือไม่ "...ผู้น้อยจึงบังอาจขอแลกเปลี่ยน จะไม่ปริปากเรื่องระดูแม้แต่คำเดียว...แต่จื่อเฟยต้องให้ผู้น้อยเป็นผู้จัดยาให้พระองค์ดื่มเถิดเจ้าค่ะ ทรยศนายท่านไม่พูด แต่สามารถรักษาสภาพภายในของนายหญิงไม่ให้เสียหายได้...นายท่านคงจะอภัยให้หลี่เปี้ยน"

หงโต้วหัวเราะหึๆในลำคอ สายตาลุ่มลึกทอดมองนางกำนัลทั้งสองคนอย่างยากจะคาดเดาได้ว่านางคิดอ่านอย่างไร "แล้วข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร หลี่เปี้ยน เจ้าภักดีต่อนายถึงเพียงนี้ ท้องของข้าคงจะพองโตขึ้นมาในเร็ววันเป็นแน่"

หลี่เปี้ยนเงยหน้าขึ้นสบตากับนายสายแน่วแน่ ไร้ความเคารพดังเช่นที่ควรปฏิบัติ "ผู้น้อยล่วงเกินแล้วนายหญิง"น้ำเสียงอ่อนน้อมเปลี่ยนเป็นเรียบสนิทดุจตี้ฟั่นเทียนในยามไม่สบอารมณ์ นายบ่าวช่างเหมือนกันยิ่ง "นายหญิงแม้อายุน้อยแต่เฉลียวฉลาดช่างคิดเกินคน จิตใจของท่านเป็นดั่งก้นเหวที่มองไม่เห็น วันนี้ออกปากว่าไม่ต้องการ วันหน้าของ พอง ขึ้นมาโดยไม่ต้องการ สิ่งนั้นย่อมไม่มีโอกาสเติบใหญ่ นายหญิงเยาว์วัยแต่มีจิตใจเด็ดขาดแน่วแน่ หลี่เปี้ยนมีหรือจะไม่เห็น วันนี้ผู้น้อยยอมทรยศนายก็ด้วยเห็นแล้วว่านายหญิงตั้งใจแล้วว่าจะไม่ตั้งครรภ์ในเวลานี้ จึงขออาสาดูแลยาเพื่อคงสภาพภายในของนายหญิงเอาไว้ให้ดีที่สุด ผู้น้อยนั้นชาติกำเนิดมิได้ต่ำต้อย...ก่อนครอบครัวต้องโทษเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหลี่ แพทย์หลวงใหญ่ในแคว้นฉู่ ต่อมาบิดารักษาชีวิตพระสนมคนโปรดของฮ่องเต้ไว้ไม่ได้ ช่วยองค์ชายในท้องนางไว้ไม่ได้ ครอบครัวจึงต้องตายชดใช้ ผู้น้อยแม้เป็นคุณหนูแต่ก็มีความรู้จากท่านพ่อ ย่อมมีความรู้มากพอจะเป็นประโยชน์ต่อนายหญิง...นายท่านโปรนปรานท่านยิ่งกว่าผู้ใดวันหน้าท่านต้องอยากเห็นคุณหนูคุณชายตัวน้อยๆจากนายหญิงเป็นแน่ ถึงตอนนั้นหากท่านกินยาไม่ดีไม่อาจคลอดบุตรชายหญิง ถึงเวลานั้นไม่ใช่แต่เพียงท่านที่จะเดือดร้อน บริวารตลอดจนข้ารับใช้ทั้งในอดีตรวมถึงปัจจุบัน ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องตลอดจนผู้ร่วมมือ ด้วยความโปรดปรานที่นายท่านมีต่อนายหญิง เกรงว่าพวกเขาทั้งหมด...จะมิได้ตายอย่างสงบ กล้าทำให้นายท่านไม่อาจได้เห็นบุตรชายหญิงจากคนโปรด...ต้องทรมานจนลมหายใจสุดท้าย"คนโปรดและบุตรทำให้ครอบครัวนางสองร้อยกว่าชีวิตต้องดับสูญมาแล้ว ยังจะให้เกิดขึ้นอีกหรือ หมอหลวงที่เก่งที่สุดในวังทั้งอยากและไม่อยากดูแลคนโปรด นางปลอดภัย...หมอย่อมได้รับความดีความชอบมากล้น รักษาไม่ได้...คนโปรดสิ้นชีพ หมอย่อมต้องตายทั้งครอบครัวชดใช้

เกิดความเงียบขึ้นในห้องทันทีที่หลี่เปี้ยนกล่าวจบประโยค...

"เช่นนั้นที่เจ้าคอยอยู่ข้างๆข้า แล้วช่วยประคองข้าเดินตลอด...ก็เพื่อแอบจับชีพจรข้ากระมัง"หงโต้วนึกรู้ขึ้นมาทันที

หลี่เปี้ยนคลี่ยิ้มไม่สำนึกผิด "นายหญิงเฉลียวฉลาด เมื่อผู้น้อยยอมเปิดปากว่าจะดูแลยา มีความรู้การแพทย์ ผู้น้อยย่อมรู้ว่านายหญิงจะต้องนึกได้" เป็นเช่นนั้นจริง ยามประคองนายหญิงเดินนางจะลอบคลำชีพจรของนายสาวเพื่อตรวจดูสุขภาพของนางอยู่เป็นระยะ

"เอาเถิด ข้าให้เจ้าดูแลยา หวังว่าพวกเจ้าทั้งสองคนจะรักษาคำพูด"นางมีทางเลือกที่ไหน ลำพังสวีเหม่ยยังพอทำเนา แต่หลี่เปี้ยนผู้นี้แข็งจนแทบหัก นางยอมถึงขั้นนี้นับว่าฝืนสุดฝืนยิ่งแล้ว

"ขอบคุณเจ้าค่ะนายหญิง"สองนางกำนัลกล่าวขอบคุณก่อนจะลุกขึ้นมาช่วยกันดูแลนายหญิงของพวกนาง หลี่เปี้ยนลงไปหาน้ำอุ่นมาทำความสะอาดตัวให้นายหญิง สวีเหม่ยเป็นคนไปเลือกเสื้อผ้าและสิ่งจำเป็นสำหรับสตรีมีระดู เสี่ยวอี้และหงโต้วสบตากันเงียบๆก่อนที่นายสาวจะส่ายหน้าเป็นการยอมแพ้ บอกต้นห้องโดยไร้เสียงว่า...นางทำอะไรมิได้มากไปกว่านี้

 

                "คนผู้นั้นหายไปไหน"ได้รับการดูแลจนค่อยสบายใจก็ถูกประคองลงนั่งบนเตียงนุ่มหงโต้วก็ออกปากถามระหว่างรับยาแก้ปวดจากหลี่เปี้ยนมาจิบอยู่เป็นระยะ นางรู้สึกดีขึ้นและหายปวดท้องจนอดไม่ได้ที่จะต้องเอ่ยปากขอบคุณหลี่เปี้ยน

เสี่ยวอี้ที่กำลังช่วยนวดแผ่นหลังของนายสาวคลายอาการปวดเมื่อยช่วยให้คำตอบ "นายท่านออกไปข้างนอกเจ้าค่ะ จึงให้พวกเราเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนนายหญิง"นี่เป็นเหตุผลที่พวกนางยืนเงียบๆอยู่ในห้องนอนมืดๆรอคอยการตื่นของนายหญิงในคืนนี้

"อ่อ"หงโต้วคลี่ยิ้มแล้วหัวเราะขบขัน "เป็นเพราะชื่อในกระดาษนั้นเลือนไปจนสิ้นใช่หรือไม่"ผู้เป็นภรรยานึกรู้ขึ้นมาว่าหนึ่งในความรุนแรงของสามีเมื่อบ่ายคงมาจากตรงนี้ด้วยเป็นแน่

"นายหญิงรู้"หลี่เปี้ยนเก็บความประหลาดใจเอาไว้ไม่อยู่หลุดปากออกมา แววตาฉายความสงสัย ก็นางเห็นอยู่ว่านายหญิงทิ้งกระดาษลงน้ำไปโดยไม่รอดูเลยด้วยซ้ำ มีเพียงนายท่าน สวีเหม่ยและนางที่อดไม่ได้ที่จะหยุดรอดูผล

"แล้วนี่เขาโกรธจนหนีไปร่ำสุราหรือไปหานางคณิกาล่ะนี่"

ฟังคำถามของนายสาว นางกำนัลสองคนของไท่จื่อก็ส่ายศีรษะปฏิเสธแทนนายทันที "ไม่ได้หนีไปไหนเจ้าค่ะ นายท่านเพียงบอกว่าจะออกไปทำธุระข้างนอกเท่านั้น จะเร่งกลับมา ให้ดูแลนายหญิงให้ดี หากท่านไม่ตื่นก็แล้วไป หากตื่นก็ให้เอาใจท่านให้ดี หากท่านอยากอาบน้ำร้อนแทนน้ำเย็นก็ต้องไปหามาให้ได้"

จื่อเฟยหน้างอ สามีผู้ชั่วร้ายทรมานนางจนแทบตายยังมีแก่ใจหาสาวใช้มาดูแล มันน่าโมโห หากเขาถนอมนาง นางจะเหนื่อยเช่นนี้หรือไม่

"นายหญิงเหตุใดท่านจึงรู้ล่ะเจ้าคะ ว่าชื่อของนายท่านเลือนหายไป"สวีเหม่ยเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ได้จึงขยับเข้ามาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ซึ่งหงโต้วก็เห็นว่าประหลาดดีเพราะไม่เคยเห็นสวีเหม่ยที่อยากรู้อยากเห็นมาก่อน

"ก็..."ผู้รู้อมยิ้ม "ข้าก็เดาเอาส่วนหนึ่ง ข้าคิดว่าการเสี่ยงทายกึ่งหนึ่งก็เป็นลิขิตจากเทพ อีกส่วนก็มาจากคน ธรรมดาการเสี่ยงทายย่อมมีผลสองอย่าง กระดาษตกน้ำหมึกย่อมต้องเลือน สตรีที่พึงใจบุรุษคนหนึ่งยามเขียนชื่อของเขาลงในกระดาษจะตั้งใจมาก เวลาจะหย่อนกระดาษลงน้ำไปก็ลังเลแล้วลังเลอีกด้วยกลัวผลที่จะออกมา ยิ่งรักมากก็ยิ่งตัดใจยาก กว่านางจะหย่อนกระดาษลงน้ำไปได้หมึกบนนั้นก็ได้แห้งตัวดีแล้ว เมื่อกระดาษตกลงน้ำค่อยๆตกลงถึงก้นอ่าง แม้หมึกจะเลือนไปบ้าง แต่ชื่อของชายคนนั้นจะไม่หายไป ตรงกันข้ามกับการทิ้งกระดาษที่หมึกยังไม่แห้งดีลงน้ำ หมึกเปียกเจอน้ำก็จะยิ่งละลายชื่อหายไปอย่างรวดเร็ว พอตกถึงก้นอ่างก็จะไม่เหลืออะไรเลย นอกจากความว่างเปล่า"

"อ่า...เป็นเช่นนี้นี่เอง"สวีเหม่ยโคลงศีรษะคลี่ยิ้มกว้างพออกพอใจยิ่งกับคำตอบ "นายหญิงเฉลียวฉลาดยิ่งเจ้าค่ะ สวีเหม่ยนับถือท่าน" พูดไปแล้วนางกำนัลสาวก็ชะงักหันไปสบตากับนายสาว "เอ๋...นี่นายหญิงตั้งใจแกล้งนายท่านใช่หรือไม่เจ้าคะ"

"ฮิๆๆ คนผู้นั้นชอบรังแกข้า ข้าไม่แก้แค้นบ้างก็แปลกแล้ว" คุณหนูลั่วหัวเราะ "อีกอย่างนี่ก็มิใช่เรื่องประหลาดอะไร ผู้ใดคิดบ้างก็ย่อมรู้"

 

                มิใช่เรื่องประหลาดอะไร ผู้ใดคิดบ้างก็ย่อมรู้? ผู้ใดจะรู้กัน!!! ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้มีชายผู้หนึ่งกำลังนั่งขยำก้อนดินอย่างขะมักเขม้นมากว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว นิ้วใหญ่มือโตคู่หนึ่งพยายามปั้นชิ้นส่วนเล็กๆทีละชิ้นๆอย่างตั้งอกตั้งใจยิ่ง ปั้นเสียก็ปั้นอีก ติดเข้าไปแล้วไม่ชอบใจก็ดึงออกมาแก้ไขอย่างไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ สองมือเปรอะเปื้อน ชายเสื้อเลอะเทอะ ใบหน้ามีรอยดิน บนอกมีรอยเช็ด บนตักมีเศษดินกองอยู่ มิหนำซ้ำบนเส้นผมยังมีดินจับอยู่อีก เบื้องหลังชายผู้นั้นมีชายชราผู้ทำหน้าที่ดูแลศาลเจ้าและผู้ติดตามของชายผู้นั้นอีกห้าคนกำลังยืนขาแข็ง มองดูชายผู้นี้ปลุกปล้ำก้อนดินครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน และไร้คำพูด

                บีบๆ ปั้นๆ ประกบๆ ลูบน้ำลงไปนิดแล้วเชื่อมเข้าด้วยกันให้แน่น ผู้มีความเพียรเหงื่อซึมไปทั้งตัวเพราะต้องใช้พลังกายพลังใจนั่งหลังขดหลังแข็งทำสิ่งเล็กๆเหล่านี้อยู่เป็นนานกว่าจะสำเร็จเสร็จสิ้น

                จนยามจื่อ (ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน) ตุ๊กตากลุ่มหนึ่งซึ่งไม่อาจกล่าวได้ว่างดงามแต่ถูกปั้นอย่างตั้งใจโดยไท่จื่อของแผ่นดินก็แล้วเสร็จ เหล่าผู้ถูกบังคับให้เฝ้ามองพอจะมองออกว่าดินก้อนเหล่านั้นเป็นอะไรอยู่บ้าง เป็นชายผู้หนึ่งและหญิงผู้หนึ่งโอบกอดกัน ด้านหลังมีนามตี้ฟั่นเทียนและว่านหงโต้วขีดเอาไว้บนหลังตุ๊กตาราวกับว่าคนปั้นกลัวผู้อื่นจะไม่รู้ หรือกลัวเทพจะไม่เข้าใจ ตุ๊กตาชายหญิงแนบสนิทติดกันด้วยน้ำเล็กน้อยบนตักของทั้งคู่มีเด็กชายสามคนนั่งอยู่ ที่รู้ว่าเป็นเด็กชายก็ด้วยทรงผมมัดสูงเป็นมวยเดียวบนหัว ทั้งหมดถูกมัดรวมกันอีกชั้นด้วยด้ายแดงจากศาลผู้เฒ่าจันทรา...เทพแห่งการจับคู่ ไท่จื่อพันเชือกแดงทบแล้วทบเล่าจนเหล่าผู้มองดูแทบจะร้องบอกเขาว่าตุ๊กตาหนีไม่ได้แล้ว!!! ครั้นเสร็จสิ้นก็นำตุ๊กตาเหล่านั้นขึ้นไปวางไว้บนพานทอง แล้วยกไปตั้งบนแท่นบูชาเจ้าแม่หนี่วา ด้านซ้ายและด้านขวามีแจกันทองคำเสียบดอกไม้งามชวนมอง ตี้ฟั่นเทียนคุกเข่าลงไปประคองมือขึ้นสองตามองเจ้าแม่ขอความเมตตา แล้วก้มลงมามองรูปปั้นเหล่านั้น ก่อนจะชะงัก...เมื่อนึกขึ้นอะไรขึ้นมาได้

ผุดลุกขึ้นกลับไปหากองดินอีกครั้ง เหล่าผู้ติดตามปาดเหงื่อ ร้องถามในใจ ยังไม่เสร็จอีกหรือ!!!

โชคดีที่ไท่จื่อใช้เวลาไม่นานก็ลุกขึ้นเดินกลับมาที่หน้าแท่นบูชา ในมือมีตุ๊กตาอีกตัว ปลายนิ้วที่มีหยดน้ำลูบบนหลังตุ๊กตาตัวเล็กแล้วเบียดเจ้าตัวเล็กตัวใหม่ลงบนตักตุ๊กตาผู้ชาย รอยยิ้มกว้างขวางพลันปรากฏ พอใจยิ่ง

ลูกหญิงถั่วอีกสักคน...เขาอยากปวดหัวเพิ่มอีกสักหน่อยในอีกสิบปีข้างหน้า

มองมวยผมกลมๆสองลูกบนตุ๊กตาลูกหญิงแล้วตี้ฟั่นเทียนก็คุกเข่าลง สองตาเงยขึ้นไปหาเจ้าแม่หนี่วา ตั้งจิตอธิฐานขออย่างแน่วแน่ที่สุด ใส่ความจริงใจและความตั้งใจ แล้ววิงวอนขอพระนางอย่างที่มิเคยร้องขอจากผู้ใด...จากใจไท่จื่อ

ผู้น้อย...ตี้ฟั่นเทียน พึงใจภรรยา...ว่านหงโต้ว ชาตินี้มีวาสนาแต่งนางเป็นภรรยา...ชาติหน้าชาติไหนไม่ขอพรากจาก ผู้น้อย..."แล้วคำขอขององค์รัชทายาทก็ค่อยๆพลั่งพรูออกมาราวกับสายฝน ร่ำร้อง และวิงวอนจากเทพผู้เป็นใหญ่ ได้โปรด...อย่าให้เขาพรากจากนาง เลือนหายไป...ดั่งเช่นตัวอักษร

เกิดมาตี้ฟั่นเทียนไม่เคยหวังพึ่งพาฟ้าอ้อนวอนสวรรค์ ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีมาได้ก็ล้วนแต่อาศัยมันสมองและสองมือ แต่วันนี้หมึกดำที่ลอยขึ้นจากกระดาษขาวทิ้งไว้แต่ความว่างเปล่าในน้ำกลับทำให้เขาหวั่นไหว อยากจะวิงวอนต่อฟ้าสักครั้ง...

 

ขณะที่รัชทายาทของแผ่นดินอ้อนวอนสวรรค์อยู่นั้นเอง ผู้ใดจะคาดว่าจะเกิดเรื่องกับจื่อเฟยกันเล่า!!!

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 25 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 10 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 7 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 10 ) Vote
ลุ้นๆ
( 16 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 7 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 6 ) Vote
COMMENTS
ทิวไม้
14 ก.ย. 2559 / 20:03
โดนถั่วภรรยาแกล้งแล้ว
จุ๊บจิ๊บ
07 ก.ย. 2559 / 08:53
มาแล้วๆ รอมานาน ดีใจจังเลย อย่าหายไปนานๆแบบนี้อีกน้าาา
myyoyo
25 มี.ค. 2559 / 10:39
สงสารเต่าฉินโดนถั่วใจร้ายแกล้งเสียหมดรูปเลย
kwanrak
06 มี.ค. 2559 / 17:53
เต่าฉินน่ารักมาก
เจเจ
30 ต.ค. 2558 / 17:23
ผู้เขึยนแต่งเรื่องได้น่าติดตามได้ครบทุกอารมณ์ ข้อมูลก็ดีสนุกเหมือนนิยายคนจีนแต่ง
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 410,439 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required