HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 409,026 ครั้ง
ถั่วหางแหลม

เสียงฉู่ฉ่าของหยดน้ำต้องของร้อนสลับกับเสียงซี้ๆจากผิวเนื้อสัตว์ทำให้เกิดกลิ่นหอมฟุ้งชวนให้น้ำลายสอ หงโต้วที่กำลังชมภาพวาดฝีพระหัตขององค์ชายทั้งสี่ละสายตาจากภาพนั้นแล้วหันใบหน้าเปื้อนยิ้มของนางไปตามที่มาของกลิ่น องค์รักษ์สามสี่คนของตี้ฟั่นเทียนกำลังนั่งยองๆย่างเนื้อปลา เนื้อไก่ป่าและเนื้อกระต่ายอย่างขะมักเขม้นโดยมีสวีเหม่ยและหลี่เปี้ยนเป็นผู้ช่วยปรุงรสชาติเนื้อและช่วยเสียบไม้ เสี่ยวอี้กำลังนำผ้ามาปูใต้ร่มไม้ วันนี้นางและสามีเดินทางผ่านน้ำตกสายหนึ่งก่อนถึงเมืองหว่านตง...แดนใต้ของแคว้นฉินนางจึงขอสามีให้แวะพักที่นี่ ตี้ฟั่นเทียนจึงให้คนออกล่าเนื้อสัตว์ในขณะที่เขาลงไปจับปลาขึ้นมาให้นางกิน

"ภาพวันนี้เป็นอย่างไร เห็นเจ้ามองยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาได้ครู่หนึ่งแล้ว"ไท่จื่อของแผ่นดินยืนเท้าเอวเปลือยอกที่มีรอยลากยาวอยู่ข้างกองไฟคอยกำกับการย่างหันมาถามเมื่อรู้สึกว่าภรรยากำลังมองมา

หงโต้วเหลือบมองกางเกงสีเข้มของสามีที่ยังเปียกโชกทิ้งน้ำหยดติ๋งๆแล้วเดินเข้าไปหา สองมือน้อยๆกางภาพที่นางพึงใจให้สามีดู "ดูสิท่านพี่ เด็กพวกนั้นช่างน่ารักยิ่ง" บนกระดาษขาวมีวัตถุทรงโค้งอิ่มกลมข้างและเว้าลงข้าง ทั้งสองปลายมนรับกันเป็นผล เป็นสีแดงก่ำช้ำๆสีตับหมู ด้านล่างของผลสีตับหมูมีราก อีกฟากด้านข้างมีหน่อเล็กๆหนึ่งกิ่งกำลังแทงตัวขึ้นเป็นยอดอ่อน มีใบน้อยสีเขียวน่ารักสามใบ

"อืมมม"ตี้ฟั่นเทียนชะโงกดูแล้วอมยิ้ม "เป็นเมล็ดถั่วแดงที่อิ่มเต็มตึงดียิ่ง บุตรเหล่านี้รู้จักประจบอวยพรเจ้าแล้วน้องหญิง"

"ข้าก็ว่าอย่างนั้น"ผู้มีนามเป็นถั่วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ "พวกเขาสี่คนช่วยกันวาดออกมาได้งามถึงเพียงนี้ ต้องร่วมแรงกันน่าดู"

"เป็นผลงานของเจ้าแล้ว"ผู้เป็นบิดาของเหล่าองค์ชายไหนเลยจะไม่รู้ถึงความบาดหมางไม่ลงรอยกันของบุตรทั้งสี่ แต่จนใจด้วยเกิดมาในวังหลวง เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องธรรมดายิ่ง บนบัลลังก์มีเพียงผู้นั่งได้แค่หนึ่งเดียว หากไม่แก่งแย่งชิงดี...จะได้มาหรือ วันหน้าหากมีลูกถั่ว...ไม่รู้ว่าเขาจะต้องทุ่มกำลังเพียงใดจึงจะประคองลูกชายที่ยังไม่ถือกำเนิดผู้นั้นขึ้นนั่งบัลลังก์มังกรได้ อายุเหล่าองค์ชายก็นำไปแล้วถึงหกปี ผู้อ่อนเยาว์กว่าย่อมเสียเปรียบ บิดาเช่นเขา...เกรงว่าจะต้องลำเอียง

"อันที่จริงตอนข้าเล็กๆข้าเกลียดชื่อของตัวเองมาก เกิดมาเป็นถั่วมันช่างตลกสิ้นดี"ถั่วที่บัดนี้เติบใหญ่เป็นถึงจื่อเฟยของแคว้นเล่าถึงอดีตด้วยใบหน้าอมยิ้มน้อยๆ "ข้าพยายามจะเปลี่ยนชื่อของตนเอง แต่คนในบ้านเอาแต่เรียกหาถั่วๆ"

"สุดท้ายเจ้าจึงเป็นถั่ว"ตี้ฟั่นเทียนสรุปกลั้วเสียงหัวเราะ ครั้งแรกที่ได้ยินว่าบุตรีที่ตระกูลว่านและราชสำนักเฝ้ารอมาอย่างยาวนานมีชื่อว่าถั่วแดงเขาเองก็นิ่งอึ้งไปเหมือนกัน ด้วยไม่คาดว่าคนแซ่ว่านจะตั้งชื่อบุตรีของตนด้วยชื่อที่เรียบง่ายและธรรมดาเช่นนั้น ตัวเขาอุตส่าห์เดาเอาไว้แล้วว่านางผู้นี้จะต้องมีคำนำชื่อว่า...หาน เหมือนพี่ๆเป็นแน่ ใครจะคาด!...ถั่ว!!!

คนตัวเล็กกว่าพยักหน้าหงึกหงักพลางเอ่ยปากต่อว่า "อันที่จริงมานึกๆดูชื่อนี้ก็เพราะนะ ถั่วแดงเป็นสัญลักษณ์ของความรักและความคิดถึง สืบไปภายหน้าถั่วแดงนี้จะเป็นสัญลักษณ์แทนดวงใจอีกด้วย"

คิ้วกระบี่เลิกขึ้นสูงด้วยความสงสัย "มันจะเป็นไปได้อย่างไร...เกี่ยวอะไรกับดวงใจด้วยเล่า" เคยได้ยินแต่ว่าถั่วแดงแทนความรักและคิดถึง มิเคยได้ยินเรื่องแทนดวงใจอะไรนี่เลยแม้แต่น้อย

หงโต้วยิ้มเจ้าเล่ห์นั่งลงยองๆกับพื้นแล้วหยิบกิ่งไม้ขึ้นมากวาดๆพื้นให้โล่งแล้ววาดถั่วทรงโค้งขึ้นมาหนึ่งเม็ดเหมือนภาพที่เหล่าองค์ชายส่งมาให้ "นี่คือถั่วแดง" ในภายหน้าจะมีคนค่อยๆมีผู้คนวาดสัญลักษณ์นี้อยู่ทุกมุมโลก "ถั่วแดงนี้เกิดจากน้ำตาของหญิงผู้หนึ่งที่ร่ำไห้ถึงสามีที่จากไปรบของนาง ทุกหยดน้ำตา...มีความรัก" มือเล็กๆค่อยๆขีดตามเมล็ดถั่วทรงโค้งอิ่ม เกิดริ้วเล็กๆเหมือนน้ำตาบนเม็ดถั่ว "และทุกหยดความรัก...ก็หลั่งริน" หยดน้ำไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ ใต้เมล็ดที่กลมโค้งค่อยๆลู่ตัวลงตามแรงถ่วงของน้ำตา ทิ้งตัวลงแหลม ขาด...แล้วหยดลงบนพื้น บนนั้นมีถั่วก้นแหลม เบื้องล่างมีหยดน้ำตาที่แตกซ่าน "...แทนดวงใจ"

"อะไรกันน้องหญิง"เขาเข้าใจสิ่งที่นางวาดให้ดู แต่ไม่คาดว่ามันจะฟังแล้วน่าหดหู่ถึงเพียงนี้ "เจ้าจะเป็นถั่วหางแหลมน่าเกลียดนี้ได้อย่างไร ไม่มีน้ำตาอะไรทั้งนั้น เจ้าจะไม่ร้องไห้"ตี้ฟั่นเทียนหน้าบึ้ง เขาชอบถั่วอิ่มๆที่บุตรชายของเขาวาดมาให้มากกว่าถั่วหางแหลมที่มีหยดน้ำตาเป็นไหนๆ

"รูปหัวใจนี่นะน่าเกลียด"สาวน้อยหัวเราะขบขัน คนเขาคลั่งวาดรูปนี้กันทั้งโลก คนผู้นี้กลับพูดโกรธๆว่ารูปหัวใจนี้เป็นถั่วหางแหลมน่าเกลียด นางอุตส่าห์จะให้เขาทันสมัยเสียหน่อยก็มาทำเสียเรื่อง เชอะ! เจ้าเต่าล้านปี

"น่าเกลียดยิ่ง"ผู้เป็นสามีพยักหน้าหนักแน่น สองตาบอกชัดว่าชังถั่วหางแหลมบนพื้น "ถ้าดวงใจต้องสร้างจากน้ำตาเช่นนี้จะดีตรงไหนกันน้องหญิง"

โดนถามเช่นนั้นคนต้นเรื่องก็อึ้งไปนิด เออจริงสินะ ตอนพี่เลี้ยงสมัยเด็กๆของคุณหนูลั่วเล่าให้ฟังนางก็ไม่เคยถามเหมือนกันว่าทำไมความรักจึงต้องสร้างจากน้ำตาด้วยเล่า "ดวงใจไยต้องหลั่งน้ำตา...ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน"พูดแล้วคนตัวเล็กก็หัวเราะขบขัน หมุนตัวไปซบคนที่นั่งบนส้นเท้าซ้อนหลังพลางอ้อนว่า "ท่านพี่ข้าหิวแล้วเจ้าค่ะ"

ผู้เป็นสามีหัวเราะหึๆโอบร่างเล็กรั้งนางให้ลุกขึ้น "เช่นนั้นก็มานั่งกินให้อิ่มสบายเถิด อย่าได้คิดเป็นถั่วหางแหลมเลยน้องหญิง"ผู้กล่าวส่ายศีรษะยังรู้สึกว่าถั่วน่าเกลียดนั่นมันช่างไม่น่าดูเอาเสียเลย ผิดกับถั่วผิวตึงๆในอ้อมแขนเขาที่หอมหวานไปทั้งเนื้อทั้งตัว ทั้งนุ่ม ทั้งละมุน งามกว่าถั่วหางแหลมอะไรนั่นเป็นไหนๆ

"เจ้าค่ะ ข้าไม่อยากเป็นหรอกถั่วหางแหลม ข้าอยากเป็นถั่วที่กินอิ่มมากกว่า"ตี้ฟั่นเทียนพูดซะหัวใจกลายเป็นสิ่งน่าเกลียดถึงเพียงนั้น ถ้าคนในอนาคตได้ยินเข้า...ถามว่าใครยังจะอยากคั่นชื่อตนกับคนรักด้วยถั่วหางแหลมอีก ฮ่าๆๆ

ไท่จื่อประคองพระชายาเอกลงนั่งบนผ้าที่ปูรองเอาไว้แล้วเดินไปสั่งให้คนนำเนื้อย่างมาให้ บุรุษร่างสูงใหญ่ทรุดตัวนั่งข้างๆภรรยาพลางหยิบเอากริชเล็กจากข้างเอวขึ้นมาปาดเนื้อกระต่ายที่กำลังร้อนจัดออกเป็นชิ้นๆเพื่อไล่ความร้อนให้ภรรยาสามารถทานได้สะดวก เห็นนางโดนเสี่ยวหลงเปาลวกปากเอาต่อหน้าต่อตาแล้วผู้เป็นสามีเช่นเขาจึงไม่อยากให้นางเจ็บตัวเพราะความใจร้อนอีก

เห็นก้อนเนื้อที่ส่งเสียงฉ่าๆเมื่อเสี้ยววินาทีก่อนตกอยู่ในมือสามีหนังหนาที่กำลังใช้มือหนึ่งถือเนื้ออีกมือถือมีดขยับไปมาอย่างคล่องแคล่ว หงโต้วก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตามองด้วยความประหลาดใจ...นี่เต่าฉินไม่ร้อนเลยหรือ มีดคมกริบที่เฉือนผ่านเนื้อสีส้มอมน้ำตาลฉึบ! เผยให้เห็นเนื้อด้านในที่ฉ่ำน้ำสีขาวขุ่นควันร้อนพุ่งพวย หงโต้วกลืนน้ำลายเอื๊อก หิวยิ่งแต่กลัวมือพอง ฮือๆคิดถึงพี่ชายเหลือเกิน ถ้าพวกเขาอยู่ด้วยนางหรือจะต้องมานั่งรอเช่นนี้

"เอ้า น้องหญิง"เนื้อชิ้นหนึ่งถูกแล่ปาดมาจากส่วนที่ดีที่สุดของชิ้น แล้วเป่าไล่ความร้อนด้วยลมจากพระโอษฐ์ของว่าที่ผู้ครองแผ่นดิน ส่งมอบให้จื่อเฟยของพระองค์ถึงปากน้อยๆด้วยรอยยิ้มบางๆแผงความเอ็นดู

หงโต้วงับเนื้อชิ้นนั้นราวกับลูกสุนัขที่ได้รับคำสั่ง เคี้ยวหงับๆพยักหน้าพอใจยิ่ง ความอร่อยของเนื้อย่างสดๆทำให้ถั่วที่กลายเป็นสุนัขน้อยๆขยับไปเกาะแขนเสื้อของคนหนังหนาอย่างประจบประแจงทันที "อร่อยยิ่ง ท่านพี่เหตุใดจึงไม่หั่นทีเดียวทั้งหมดเลยเจ้าคะ"เห็นเขาใช้ปลายมีดไล่เอาส่วนที่ไหม้ออก แล้วค่อยฝานออกมาทีละส่วนนางก็ออกจะไม่เข้าใจ รีบออกปากยุยงให้สามีรีบจัดการ หั่นเยอะๆเลยสิเจ้าเต่าฉิน! มัวแต่สะกิดทีละชิ้นได้ยังไง!

"อีกคำน้องหญิง"เป่าไล่ความร้อนจากชิ้นเนื้อในมือดีแล้วก็ส่งเข้าปากภรรยาอีกชิ้น เห็นเด็กดีอ้าปากน้อยๆมางับกินง่ายๆก็พอใจ ออกแรงเล็กน้อยก็ดึงนางมานั่งเอนบนตักสบายๆ ศีรษะเล็กหนุนไหล่ข้างที่ถือเนื้อ มือข้างขวาก็ทำงานต่อไป ปากก็ขยับอธิบาย "เจ้าชอบกินของอร่อยไม่ใช่หรือ..."อยู่กันมาสักระยะก็พอจะรู้จิตรู้ใจภรรยาบ้างแล้วว่าหัวใจนางขึ้นอยู่กับปลายลิ้น รอยยิ้มของนางขึ้นอยู่กับรสชาติ "เนื้อย่างจะกินให้อร่อยต้องกินตอนที่ยังร้อน ต้องกินทีละชิ้น หากปาดหั่นออกมาเสียทั้งหมดความร้อนจะหายไปเร็วเกินไป เนื้อจะชืดเสียรสชาติ ความอร่อยของเนื้อย่างอยู่ที่ความฉ่ำของเนื้อและความร้อนที่สดใหม่"ว่าแล้วก็ปาดเนื้ออีกชิ้นส่งเข้าปากนางอีก ตี้ฟั่นเทียนไม่ค่อยหิวเท่าใดนัก ค่อยๆปาดเอาเป็นชิ้นพอดีคำไม่บางไม่หนาจะได้เย็นเร็วทันใจน้องหญิง ใช้วิธีตัดขวางการเรียงตัวของเส้นเนื้อให้ได้รสชาติที่อร่อยยิ่งขึ้น

จื่อเฟยขยับปากเคี้ยว นอนอิงศีรษะหนุนไหล่สามีและพาดเข่ากับต้นขาอีกข้างของเขาสบายๆ "เราน่าจะได้กินเนื้อแบบนี้ทุกวันเลยนะเจ้าคะท่านพี่"คนพอใจกระดิกปลายเท้าไปมาอย่างมีความสุข

"ถ้าเจ้าชอบเรากินทุกวันเลยก็ได้"ชายผู้คลั่งถั่วจนมือพองก็ไม่สนใจตอบเอาใจภรรยาแล้วส่งเนื้อเข้าปากนางอีก

"ท่านพี่ไม่กินบ้างหรือเจ้าคะ"อ้าปากงับเนื้อมาก็ใช้มือจับเอาไว้แล้วอ้าปากถามเมื่อเพิ่งนึกได้ว่ามีแต่ตัวเองที่เคี้ยวหนุบหนับอร่อยอยู่แต่เพียงคนเดียว

ตี้ฟั่นเทียนกดริมฝีปากลงบนกระหม่อมบางแสดงความรักความเอ็นดูอย่างสุดหัวใจกับเจ้าของคำพูด "ประเดี๋ยวก็ได้ ข้าไม่ได้สนใจเรื่องอาหารสักเท่าไหร่"

ลองมาเป็นคนที่โดนจูบกระหม่อมหนักๆแล้วความรับความรู้สึกนุ่มละมุนนั้นดูเถิด หงโต้วปากยื่นไม่พอใจกับริ้วความรู้สึกผิดที่ฟุ้งขึ้นมา เกิดเป็นคนหนูลั่ว เกิดเป็นหงโต้ว ทั้งสองชาติล้วนอยู่ห่างจากความรู้สึกผิด "ท่านก็กินบ้างเถอะท่านพี่ เนื้ออร่อยนะเจ้าคะ"มือน้อยๆส่งเนื้อชิ้นนั้นเข้าปากสามีเพื่อไล่ความรู้สึกไม่ดีนั้นทิ้งไป "กินสิท่านพี่..."เห็นเขามองเฉยก็คะยั้นคะยอ

ไท่จื่อก้มหน้าลงงับเอาชิ้นเนื้อนั้นเข้าปากเมื่อเห็นความตั้งใจของภรรยา นางเต็มใจแบ่งให้ รอยยิ้มจางๆที่ติดอยู่บนใบหน้าพลันขยายกว้างขึ้นอีก "อร่อยเหลือเกินเนื้อจากมือภรรยา"

ถั่วตัวน้อยค้อนใส่แผ่นอกสามีแล้วอ้าปากรับเนื้อชิ้นใหม่มากิน ฮิๆ ชิ้นใหม่ย่อมอร่อยกว่าชิ้นที่เย็นแล้ว

"เอาไก่ป่าบ้างหรือไม่"ไก่ป่าถูกย่างจนเหลืองน่ากินถูกสวีเหม่ยนำมาส่งให้บนจาน ตี้ฟั่นเทียนจึงก้มลงมาถามคนตัวเล็กว่านางสนใจหรือไม่

"ข้าชอบเนื้อกระต่ายกับเนื้อปลามากกว่า เนื้อไก่ป่าข้ารู้สึกว่ามันเหนียวเจ้าค่ะท่านพี่"หงโต้วตอบตามจริงโดยไม่ปิดบัง

คนตัวใหญ่พยักหน้าเข้าใจ เขาก็คาดอยู่แล้วว่านางคงไม่ชอบเนื้อไก่ป่า "แล้วเนื้อไก่บ้านเล่า" ส่งเนื้ออุ่นให้นางกินอีกชิ้น

สาวน้อยอู้อี้ตอบ "อร่อยจ้าค่ะ เนื้อนุ่มกว่ามาก ท่านล่ะ ชอบเนื้ออะไร"เห็นเขาใส่ใจถามไถ่ นางเองก็อยากรู้เช่นกัน

"ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ค่อยสนใจกินเท่าใดนัก" สิบขวบเดินทางเข้าแคว้นเฉ่าปลอมเป็นชาวบ้าน แล้วสมัครเข้าร่วมกองทัพ กินนอนอยู่อย่างนั้น แค่รักษาชีวิตกลับมาจากสนามรบในแต่ละครั้งได้ก็หนักหนาแล้ว "แต่ที่จริงเนื้อที่ข้าชอบก็มีอยู่..."คนพูดทำท่านึกออกก่อนจะคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ภรรยา "...เนื้อถั่วอย่างไรเล่า"

"ท่านพี่!"หงโต้วหน้าแดงทุบอกกว้างดังปึ๊ก! "น่าเกลียดจริงเชียว"

ตี้ฟั่นเทียนแตะริมฝีปากลงบนหน้าผากของคนแสนงอนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม กล่าวกับนางด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะว่า "เป็นเจ้าถาม ข้าจึงตอบตามซื่อ"

"เจ้าเต่าฉินร้ายกาจ"คนเป็นภรรยาอดบริภาษมิได้ "ชอบแกล้งข้า"

คนขี้แกล้งยังยิ้มอยู่ไม่หุบ "ที่ชอบยั่วเย้าก็ด้วยข้าพึงใจเจ้าหรอก เจ้าถั่วน้อยๆ" เห็นนางยังเคืองก็ปาดเอาเนื้อส่งให้อีกคำเป็นการขออภัย "เอ้า น้องหญิง สามีเอาใจเจ้า"

สาวน้อยที่ยังอยู่ในอารมณ์หงุดหงิดได้ทีงับนิ้วใหญ่หงับไม่ยอมปล่อย หมายใจจะให้เขาเจ็บ แต่มิคาดว่าคนผู้นั้นกลับไม่ร้องออกมาสักคำ นอกจากจะก้มลงมองการกระทำของนาง ปลายโป้งไม่ถูกกัดแต่ปลายนิ้วชี้ยังติดอยู่ที่ฟันซี่เล็กๆ ตี้ฟั่นเทียนดันปลายนิ้วเข้าไปสู้กับฟันคมๆของภรรยาด้วยสีหน้าสงบ

น้ำเสียงรื่นเริงจางหายไป เกิดเสียงเรียบๆกล่าวกับภรรยาว่า "ระวังฟันของเจ้าจะหักนะน้องหญิง"เจ้าของคำพูดดันปลายนิ้วสู้กับฟันของภรรยาโดยเพิ่มแรงขึ้นอย่างไม่สนใจแรงขบกัดที่มากขึ้นของนาง

หงโต้วชักจะกลัวฟันหักอย่างที่โดนขู่เมื่อกัดจนสุดแรงแล้วก็สู้นิ้วมือของเขาไม่ได้ มันทำท่าจะพุ่งเข้ามาเรื่อยๆไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนีเพราะความเจ็บแต่อย่างใด ที่สุดเมื่อรู้สึกเจ็บที่ฟันแล้วจริงๆนางจึงยอมปล่อยปากยอมแพ้ปลายนิ้วใหญ่ล่วงล้ำเข้ามาในปาก รสเลือดและรสเนื้อย่างแตะลงบนปลายลิ้นของนาง หงโต้วตื่นตกใจกลัว นิ้วแข็งแรงนั้นไล้ไปตามลิ้นเล็กๆที่ขยับหนี ลูบบนเหงือกเล็ก สำรวจข้างกระพุ้งแก้มนุ่มก่อนจะถอนออกมาวางนิ่งอยู่บนโคนลิ้น

"ถั่วน้อย จงดูดปลายนิ้วของสามีเป็นการขอโทษเดี๋ยวนี้"คนที่ยังมีอารมณ์ฉุนๆสั่งภรรยาตัวน้อย "หากเจ้าไม่ยอมทำ ท่านพี่เช่นข้าจะทำให้เจ้าเสียใจแล้วนะ"

หงโต้วหน้างอ ดวงตาไหววูบไม่ยินยอมกระทำการดังคำสั่งสามีแต่ก็ไม่กล้าสะบัดหน้าหนีจากนิ้วของเขา เพราะรู้ดีว่าหากฝ่ายนั้นเกิดโมโหขึ้นมาจริงๆคงยากจะหนี

"ทำไม ไม่อยากขอโทษสามีหรือ ข้าชอบเนื้อถั่วเจ้าก็เคืองข้าหรือ นิ้วนี้ป้อนเนื้อเจ้า แล้วเจ้าก็กัดมัน...เจ้าว่าเจ้าไม่ควรขอโทษหรือ"น้ำเสียงทุ้มๆไร้ความรู้สึกยังไม่เท่ากับสายตาที่มองนางอย่างต้องการคำตอบ "สามีเกี้ยวภรรยา พึงใจภรรยา เจ้าไม่พอใจหรือ"

นางเจอกับตี้ฟั่นเทียนมาแล้วทุกแบบ ทั้งแบบที่อัปลักษณ์ ทั้งแบบที่ไร้ตัวตน แบบที่นอนเงียบหมดสภาพ แบบที่เจ้าชู้เป็นอู๋อ๋อง ตลอดจนแบบที่เจอบ่อยที่สุดเป็นเต่าฉินที่ช่างยั่วเย้า แต่!...นางไม่เคยเจอเขาที่กดดันนางมาก่อน ไม่เคยเจอตี้ฟั่นเทียนที่ดูเหมือนจะโกรธมากๆมาก่อน

ไท่จื่อที่กรุ่นโกรธจนหน้าตึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงปากน้อยๆมาขยับรับปลายนิ้วของพระองค์ ปลายลิ้นน้อยๆกำลังห่อรัดนิ้วชี้นั้นอย่างกล้ากลัวๆ ริมฝีปากงามโอบรอบเกิดเป็นความอุ่นซ่าน พิศมองใบหน้างามที่แดงซ่านและดวงตาที่เบนหลบอย่างเอียงอายของนาง อารมณ์ร้ายๆอย่างคนที่เกิดมาเหนือคนก็ปลิวหายไป อภัยให้ถั่วบ้าๆเม็ดนึงอย่างง่ายดาย

ถั่วน้อยอับอายจนแทบจะปริแตกเป็นชิ้นๆยามปลายนิ้วแกร่งที่นางดูดกลืนเอาไว้ตามคำสั่งขยับเข้าออกในปากนางเป็นจังหวะเนิบนาบ ล้อเลียนให้นางแดงซ่านไปทั้งตัวเมื่อนึกรู้ว่าสิ่งที่พระสวามีกำลังทำอยู่นั้นส่อนัยถึงอะไรบางอย่างที่เขาโปรดปรานยิ่ง หงโต้วดึงสายตากลับมาสบดวงตาคู่นั้นก็พลันเขินอาย สองแก้มงามแดงแล้วแดงอีก ดังนั้นยามที่เขาดึงนิ้วออกแล้วก้มลงมาจุมพิตนางจึงไม่หันหนี แต่กลับเผยอปากรับอย่างเต็มใจ สองมือเรียวเล็กโอบรอบลำคอแกร่งหาหลักยึดพักพิง ริมฝีปากรุ่มร้อนทั้งสองคู่บดเข้าหากันอย่างหิวโหยก่อนจะผละออกเมื่อผู้เป็นใหญ่เห็นว่าไม่มีสถานที่อำนวย

มือยังเกาะรอบคอสามี ศีรษะเล็กยังซบกับอกกว้าง แต่ปากนางกลับยอมเอื้อนเอ่ยคำหนึ่งจากใจ "ท่านพี่ ข้าขอโทษท่าน"

"ข้าเพียงแต่ไม่พอใจที่เจ้าโกรธที่ข้าหยอกล้อเจ้า เกี้ยวพาเจ้า"

ริมฝีปากน้อยๆกดจูบลงบนอกกว้างอย่างพยายามเอาอกเอาใจสามี "ต่อไปจะไม่โกรธแล้วเจ้าค่ะ"

"ย่อมไม่ควรโกรธ สามีพึงใจเจ้า เสน่หาเจ้านั้นเป็นเรื่องดีน้องหญิง"เต่าฉินทำเป็นสั่งสอนทั้งที่ในใจนั้นหายโกรธนางตั้งแต่ปากน้อยๆยอมโอนอ่อนแล้วเปลือยใบหน้าอับอายให้เขาชมแล้ว ฮ่าๆ เต่าโชคร้ายเช่นเขาจะมีปัญญาที่ไหนมาเคืองถั่วได้นาน ถั่วจิ้งจอกเม็ดนี้เฉลียวฉลาดรู้อ่อนรู้แข็งเขาล้วนแต่แจ้งใจ เพียงแต่จนใจจะจัดการกับตนเองเท่านั้นจึงได้แต่...พึงใจนาง

"เจ้าค่ะ"หงโต้วรู้สึกผิดจึงยอมรับคำโดยง่าย คำพูดที่เขาบอกว่า นิ้วนี้ป้อนเนื้อ แล้วนางก็กัดนิ้วนั้น แม้ไม่ได้ด่าก็เหมือนกับต่อว่า...ว่านางไม่รู้คุณ

"พวกเจ้า! เอาเนื้อปลามาที"ทะเลาะกับภรรยาเสร็จก็หันไปตะโกนบอกเหล่าผู้ติดตามที่อยู่ห่างออกไป เนื้อกระต่ายที่เย็นชืดอยู่ในมือถูกยกขึ้นมากัดกินอย่างไม่มีพิธี ไม่ต้องหั่นไม่ต้องปาด กัดสี่ห้าคำโตๆก็กลืนลงท้องสิ้น ของเย็นแล้วไม่มีรสชาติภรรยาย่อมไม่ชอบ เขาจึงจัดการเสียให้สิ้นไปแล้วค่อยหาของใหม่ให้นางกินต่อ

เหล่าผู้ติดตามพากันขยับไม้ขยับมือ เห็นเจ้านายทำท่ามีปัญหากันพวกเขาก็เฉลียวฉลาดดึงเนื้อในมือหนีไฟรอเช่นกัน ครั้นได้ยินคำสั่งก็รีบนำเนื้อกระต่ายชุดใหม่และปลาย่างสี่ตัววิ่งนำไปส่งให้ทันที แล้วรับเอาไก่ป่าน่าอนาถที่ไท่จื่อบอกให้เอาไปจัดการเพราะจื่อเฟยไม่โปรดกลับมาแทะ

"น้องหญิง"ผู้เย็นชาสูญสลายกลายร่างเป็นสามีที่ดีในชั่วพริบตา เอ่ยถามสาวน้อยในอ้อมแขนเสียงอ่อนโยน "กินปลาสักหน่อยดีหรือไม่"มือใหญ่ดึงหนังเกล็ดร้อนๆออกเผยให้เห็นเนื้อขาวๆที่ร้อนกรุ่นน่ากิน แตะเกลือน้อยๆลงบนเนื้อปลาแล้วหยิบส่วนที่แน่ใจว่าไม่มีก้างขึ้นมาเป่าแล้วส่งเข้าปากน้อยๆที่อ้ารับด้วยท่าทีที่สงบขึ้นกว่าเมื่อครู่

หงโต้วขยับปากแต่ในใจสับสน คนผู้นี้ไยจึงเปลี่ยนอารมณ์ได้รวดเร็วดุจพายุ นางเป็นเช่นนี้เขาโกรธอยู่ครู่เดียวก็หันกลับมาเอาใจนางต่อ ที่แท้แล้วเขาชอบนางขนาดนี้เชียวหรือ

"เป็นอย่างไรเนื้อปลาไม่ถูกใจเจ้าหรือน้องหญิง"เห็นนางนิ่งเฉยไม่กระตือรือร้นตี้ฟั่นเทียนก็ออกปากถาม ใช้นิ้วนางที่ไม่เปื้อนไล้แก้มนิ่มสองถามทีอย่างเอาใจใส่ แล้วใช้นิ้วนั้นเชยคางนางขึ้นมองดวงตางาม "...ยังกลัวข้าอยู่หรือ" เห็นแววตาไหวๆไม่มั่นคงคนช่างสังเกตก็พลันกระจ่างจึงปลอบใจนางว่า "สามีเพียงแต่เคืองเจ้าที่เจ้าเกเร แต่ถั่วน้อย...เจ้าต้องจำไว้ว่าชั่วชีวิตข้า...ตี้ฟั่นเทียน ทำร้ายผู้ใดย่อมได้...แต่จะไม่มีวันทำร้ายเจ้า จำเอาไว้ ต่อไป...อย่ากลัวสามี"

หงโต้วพยักหน้ารับคำอย่างง่ายดาย โบราณว่าฮ่องเต้นั้นจิตใจซับซ้อนยิ่งยากจะเชื่อใจได้ "เจ้าค่ะท่านพี่"พูดให้เขาสบายใจแล้วก็คลี่ยิ้มกลบเกลื่อนความคลางแคลงใจของตน เอ่ยปากอ้อนว่า "ท่านพี่ หากอยากให้ข้าน่าเอ็นดูก็ให้ข้ากินเนื้อกระต่ายสิเจ้าคะ"

คนฟังกระตุกยิ้มบีบจมูกเล็กส่ายไปมาอย่างหมั่นเขี้ยว "ที่แท้เนื้อปลาก็ไม่ถูกปากเจ้า" แล้วมือใหญ่ข้างนั้นก็หยิบเนื้อร้อนๆขึ้นมาถืออีก เนื้อกระต่ายชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกหย่อนใส่ปากภรรยาที่ยิ้มน่ารัก ท่าทางเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยของนางทำให้เขาสบายอกสบายใจเป็นอย่างยิ่ง ริมฝีปากกระด้างมีรอยยิ้มติดอยู่บนหน้า ยามรับเอาเนื้อที่นางส่งมาให้เข้าปากก็สุขใจยิ่ง สองสามีภรรยาผลัดกันป้อนไปมาอย่างเพลิดเพลิน

เหล่าผู้ที่ติดตามลอบถอนหายใจเมื่อมองเห็นความรักใคร่ของเจ้านายทั้งสอง อดสงสัยไม่ได้ว่าคนคู่นี้เคยคิดจะทะเลาะกันจริงๆจังๆเช่นชาวบ้านสามัญธรรมดาเขาทำกันหรือไม่ เห็นลุกเป็นไฟให้พวกเขาตกใจอยู่ครู่เดียวก็รักกันหวานชื่นทุกครั้ง ให้พวกเขาเกร็งแล้วเกร็งอีก สุดท้ายก็ถอนหายใจเฮือกแทะเนื้อแทะปลาด้วยความงุนงงสงสัย เป็นจื่อเฟยเยาว์วัยทะเลาะไม่เป็น หรือเป็นไท่จื่อใจเย็นเป็นน้ำกันแน่ หรือเป็นจื่อเฟยไร้ปัญญาจะต่อกรกับไท่จื่อ หรือเป็นไท่จื่อที่โอนอ่อนตามใจจื่อเฟย โอยยยย เป็นบ่าวที่เฝ้ามองแล้วกลุ้มใจยิ่งด้วยอยากรู้คำตอบ

 

                หงโต้วนั่งอยู่ในเกี้ยวเทียมรถม้าคันใหญ่ใบหน้าแดงเปื้อนหลังจากถูกสามีบังคับให้เลียมือที่เปื้อนเนื้อย่างทั้งสองข้างของเขาจนเขาพอใจ มันน่าอายเหลือเกิน เจ้าเต่าฉินช่างร้ายกาจ! เอาใจนางแล้วก็แกล้งนางอยู่ร่ำไป ดวงตากรุ้มกริ่มที่ฉายแววกระหายยามมองปลายลิ้นสีชมพูเล็กๆค่อยๆซับเอารสชาติเนื้อย่างจากมือใหญ่เร้าอารมณ์พระสวามีเช่นตี้ฟั่นเทียนยิ่ง ดังนั้นยามทรมานนางจนพอใจแล้วล้างมือเสร็จเขาจึงเร่งนางขึ้นเกี้ยวแล้วให้ออกเดินทางทันที

                ผลน่ะหรือ...คือนางที่หอบซบอยู่กับอกเขาอยู่นี่อย่างไรเล่า ผลของการกินเนื้อของว่าที่ฮ่องเต้ใจเสือ ฮือๆ บ้าที่สุดเจ้าคนขับเกวียนต้องรู้แน่ๆ น่าอับอายยิ่ง กางเกงบางหล่นบนพื้นเกี้ยว ซับบางตัวเล็กกองอยู่ข้างๆกัน กระโปรงสวยโดนถลกขึ้น สองขาขาวเปลือยคร่อมอยู่รอบตักแกร่ง สายรัดเอวลุ่ย จะหลุดก็มิหลุด สายเสื้อหลุดออกจากกัน เอี้ยมสีแดงถูกกระตุกส่วนบนออกแล้วดึงลงเปิดเปลือยอกเล็กที่ชูชันเพราะถูกรังแกแนบชิดกับอกแกร่ง ปากอิ่มเจ่อบวม เรือนผมสวยรุ่ยไม่เป็นทรง ความแข็งแกร่งยังคงสอดแช่เอาไว้ในกายสาวเพราะเพิ่งข้ามผ่านความรุ่มร้อนในอารมณ์มาด้วยกันจนหมดแรงจะเคลื่อนย้าย

"ข้ารอให้ถึงโรงเตี้ยมไม่ไหว"ผู้ใช้สิทธิ์สามีไม่เอ่ยขอโทษแต่ให้เหตุผลกับนาง มือใหญ่ลูบหลังเล็กของเด็กน้อยที่ยังหอบหายใจเหนื่อย เป็นเขาบังคับนางออกแรงเอาใจเพราะสถานที่ไม่อำนวย "ลำบากเจ้าแล้วน้องหญิง"เอ่ยปากบอกขอโทษแต่ในน้ำเสียงนั้นแฝงความปลาบปลื้มเป็นสุข มิได้เจือความรู้สึกผิดที่ลำบากภรรยาเลยแม้แต่นิด

"ลำบากสิ ลำบากข้าคนเดียวเลย!"หงโต้วเข่นเขี้ยวพูดแล้วทุบตีสามีอย่างโมโห "จะอดทนหรือก็ไม่ ดูเถิดสภาพเช่นนี้จะดูหน้าผู้ใดได้"

ตี้ฟั่นเทียนปล่อยให้ภรรยาทุบตีโดยไม่ปัดป้อง ปากก็บอกว่า "...ไม่ต้องดูหน้าผู้ใดหรอก ดูเพียงข้าก็พอ"

"ข้าเหม็นหน้าท่าน"ตะโกนใส่เขาอย่างโกรธาก็พลันชะงักเมื่อได้ยินน้ำเสียงยั่วเย้าแต่ดูเหมือนจะเอาจริงของสามี

"เช่นนั้นอีกครั้งดีหรือไม่ เหม็นหน้าเช่นนี้ หากไม่แก้ตัว...เจ้าต้องเหม็นหน้าข้าไม่หายแน่..."

"ท่านพี่เจ้าคะ"อยู่กันสองคนนางรีบอ้อนเสียงอ่อน สองมือโอบกอดคอแกร่งเอาไว้แน่น "ไม่เอาแล้วนะเจ้าคะ ข้าไม่เหม็นหน้าท่านแล้ว แล้วก็เหนื่อยมากแล้วด้วย"นางอุทธรณ์เสียงอ่อนโรย "ไม่สงสารข้าหรือ"

ผู้เป็นสามีหัวเราะชอบใจ "ถั่วเจ้ามารยาเช่นเจ้า ไม่แต่งมาเป็นภรรยาข้าคงเสียใจไปชั่วชีวิต"ว่าพลางดึงนางให้นั่งตรงๆแล้วรั้งนางให้คุกเข่าบนเบาะนั่งอีกครั้งให้เขารังแกอกน้อยอยู่ครู่หนึ่งก็ลดตัวนางลงช่วยเจ้าของใบหน้าแดงก่ำนั้นผูกเอี้ยมปิดยอดอกที่ตั้งชันขึ้นเม็ดด้วยฝีมือเขาไว้ด้วยความเสียดาย สาบเสื้อขาวถูกจัดเข้าที่ เสื้อตัวนอกค่อยๆถูกขยับจัดโดยผู้ชำนาญการถอด กระโปรงยังอยู่ดีสามีจึงเพียงแต่สอดมือเข้าไปข้างใต้ดึงชายเสื้อนอกให้เข้าที่แล้วกลั่นแกล้งภรรยาให้นางโวยวายใส่อีกชุดก่อนจะขยับจัดสายคาดเอวให้เรียบร้อย มือใหญ่พยายามลูบเรือนผมของนางให้เข้าที่เท่าที่ทำได้ก่อนจะอุ้มนางวางลงบนเบาะนั่งข้างกายแล้วจัดการกับเสื้อผ้าของตนเอง พอเสร็จก็ก้มลงเก็บผ้าชิ้นเล็กสำหรับพันสิ่งสงวนที่มิใช้จะสวมกันได้ง่ายๆพับเข้าใส่อกเสื้อไว้ กางเกงแพรบางขายาวสีขาวถูกพับไว้ในมือ

"ท่านพี่"หงโต้วถูกสามีอุ้มให้เอนร่างนอนในตักดังเช่นทุกครั้งที่นางอ่อนเพลียจนไม่มีปากจะเถียงกับเขา

"ข้าทำเจ้าเหนื่อยแล้ว พักเสียหน่อยเถิด"ตี้ฟั่นเทียนโอบภรรยาไว้ทั้งตัว บอกกล่าวกับนางด้วยสีหน้ารักใคร่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอาทร ถนอมน้ำใจ ยามรุ่มร้อนก็เอาแต่ใจ แต่นอกเหนือนั้นก็พึงใจนางยิ่งจนไม่คิดสิ่งใดนอกจากความเป็นสุขของนางผู้นี้

กำลังจะเคลิ้มหลับก็พลันสะดุ้งเมื่อถูกแตะต้องในที่ไม่ควร ดวงตางามเบิกกว้างอุทานเสียงหลง "ท่านพี่!"

"เรียบร้อยแล้ว กลัวเจ้าจะไม่สบายตัว"กางเกงแพรบางของนางถูกชายผู้นั้นหยามเกียรติจนเสร็จสิ้นก็โดนเขาวางทิ้งไว้ข้างเบาะนั่งอย่างไม่ใส่ใจ สองมือกลับมาโอบอุ้มตัวนางไว้แน่น "อย่างไร สบายตัวขึ้นใช่หรือไม่"

"..."หงโต้วจนคำพูด อายแสนอายได้แต่ข่มตาหนี ได้ยินเสียงหึๆลอยอยู่เหนือตัวแล้วอยากจะกรีดร้องอย่างคุณหนูลั่วตอนคลั่งไม่ได้อย่างใจ แต่จนใจตอนนี้กลายเป็นสตรีมีสามีเป็นเต่าลามก ฮึ่ยยยย เป็นเขาทำนางเหนอะหนะ แล้วยังจะทำให้นางอับอายอีก นี่มันเรื่องอะไรกันหืออออ สิทธิสตรี นางต้องการสิทธิสตรี!!! ได้แต่กรีดร้องในใจทำอะไรมิได้ ฮือๆๆ

 

                แดนใต้...หรือเมืองหว่านตงเป็นเมืองติดชายแดนแคว้นฉีแต่ถูกกั้นด้วยแม่น้ำสายใหญ่ อากาศทางใต้ค่อนข้างเย็นสบายกว่าทางเหนือ ผู้คนก็มีรูปร่างเล็กกว่าคนเหนือที่สูงใหญ่ ดังนั้นยามเช้าหลังจากเข้าพักที่โรงเตี้ยมใหญ่ที่สุดของเมืองเมื่อตี้ฟั่นเทียนประคองภรรยาผู้งดงามเดินลงมาเพื่อให้นางได้ชื่นชมบรรยากาศ หงโต้วจึงสามารถแยกความแตกต่างระหว่างคนเหนือกับคนใต้ได้ทันที

"เสี่ยวเอ้อร์ จัดอาหารที่ดีที่สุดให้ฮูหยินของข้า!"คนเหนือตัวใหญ่ เสียงดัง และมีใบหน้าดุ สั่งเสี่ยวเอ้อร์แล้วประคองคนงามในชุดสีฟ้าสดใสน่าทะนุถนอมลงนั่งบนเก้าอี้ ข้างๆตัวมีสาวใช้คอยดูแล ถัดไปมีผู้ติดตามหน้าเคร่งหลายคนคอยจับตา

"นายท่านผู้นี้คงเดินทางมาจากทางเหนือกระมัง พวกท่านมาเที่ยวหรือมาทำการค้า ผู้น้อยกัวหลี่ผิงขอคาราวะพวกท่าน"คนใต้ตัวเล็ก พูดจานุ่มนวลไม่กระโชกโฮกฮากเหมือนคนเหนือ และมีสีหน้าเป็นมิตร เดินมากล่าวแนะนำตัวกับสองสามีภรรยาที่ดูท่าทางจะเป็นคนใหญ่คนโตสะดุดตาเถ้าแก่เนี้ยของโรงเตี้ยม

โอ...คนเหนือกับคนใต้ต่างกันราวกับฟ้าและเหว เหตุใดข้าจึงอาภัพไปแต่งให้กับคนเหนือเสียได้ ฮือๆๆ หงโต้วได้แต่โทษฟ้า นางอยากได้สามียิ้มแย้ม พูดเบาๆ และดูสุภาพเช่นคนใต้ หาใช่เจ้ายักษ์ใหญ่หน้าดุที่ประเดี๋ยวก็ดีประเดี๋ยวก็เคืองนางเช่นนี้

"ข้า...คนแซ่ฟั่น"บนแผ่นดินนี้คนแซ่ตี้มีแต่เชื้อพระวงศ์ตี้ฟั่นเทียนจึงเอาชื่อมาทำเป็นแซ่ "เดินทางพาฮูหยินมาคาราวะเจ้าแม่หนี่วา หวังจะขอประทานบุตร ได้พบเถ้าแก่เนี้ยยินดียิ่งแล้ว"ไม่มีประโยชน์ต่อกันไท่จื่อก็คร้านจะสนใจ อยากจะเอาเวลาไปใส่ใจคนงามที่ทำให้เขาพอใจมาแล้วทั้งคืนมากกว่า ถั่ว...ถั่วน้อยๆ...ถั่วน้อยๆ...ถั่วของข้า

เห็นสายตาของนายท่านแซ่ฟั่นเบนไปทำตาหวานเชื่อมใส่ภรรยา กัวหลี่ผิงก็เพิ่งจะเห็นชัดๆว่าแท้ที่จริงแล้วสตรีที่เอาแต่ซบตัวกับอกสามีนั้นเป็นคนงามยิ่ง "ฮูหยินฟั่นช่างงดงามอะไรเช่นนี้ ข้าเปิดโรงเตี้ยมมาสามสิบปียังไม่เคยเห็นหญิงใดงามเช่นท่านมาก่อนเลย เยาว์วัยถึงเพียงนี้กลับงาม...ชวนมองยิ่ง"กัวหลี่ผิงรีบกลืนคำว่าเย้ายวนลงท้องแล้วพูดว่าชวนมองแทน เมื่อเห็นสายตาดุร้ายของนายท่านแซ่ฟั่นมองมาอย่างไม่พอใจ

หงโต้วแตะมือสามีเอ่ยปากเบาๆว่า "ขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยที่เยินยอ แม้ข้างามก็เป็นไม้งามที่มีเจ้าของแล้ว งามไปก็มิมีประโยชน์อันใดจะทำได้อีก"แสร้งทิ้งสายตาลงต่ำ ทำตนอ่อนน้อมดูเคารพสามี แต่แท้ที่จริงแล้วนางเพียงแต่ไม่อยากให้เกิดปัญหาขึ้น จะเงยหน้าขึ้นสบตาก็ไม่ได้ด้วยตัวนางเองมิใช่ผู้ที่มีแววตาอ่อนแอ แต่กลับมีแววตาที่แข็งกร้าวดื้อรั้น ก็ได้แต่ใช้เสียงหลอก

"ใช่แล้ว ฮูหยินกล่าวได้ถูกแล้ว กัวหลี่ผิงรบกวนพวกท่านนานแล้ว ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"ว่าแล้วสตรีวัยสี่สิบก็รีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่เห็นด้วยเลยแม้แต่น้อยว่าสตรีที่มีเจ้าของแล้วหาประโยชน์อันใดมิได้ เหลือบตาไปมองเห็นสาวใช้สามคนและองค์รักษ์อีกสิบ รวมเจ้าสามีตาดุนั่นด้วยก็เป็นสิบเอ็ด พวกนี้มาจากทางเหนือหากหายไปในแดนใต้ใครจะติดตามได้ เมียคนงามนั่นหากส่งให้ท่านอ๋อง หรือส่งเข้าวังถวายงาน นางจะต้องร่ำรวยล้นมีอำนาจวาสนาแน่ มีหญิงใดบ้างไม่อยากเป็นพระสนม นางไม่เชื่อว่าหญิงอ่อนแอผู้นั้นจะไม่รู้จักทะเยอทะยาน!!!

เดิมทีว่านหงโต้วในวัยสิบสี่ก็ยังไม่ได้ผลิดอกออกใบเป็นสาวดังเช่นตอนนี้ แต่เพราะผ่านวันคืนรัญจวนร่วมกับสามีอยู่ไม่ขาดความเย้ายวนอันเป็นเสน่ห์ของสาวงามจึงฉายชัดออกมาจากผู้ที่ได้รับความรักความโปรดปรานจากสามีอย่างท่วมท้น ใบหน้าเล็กแม้จะมีความเยาว์วัยแฝงอยู่แต่ความงดงามของนางก็โดดเด่นจนเห็นชัด เรือนร่างบอบบางอย่างเด็กสาวแต่แต่งกายงดงามเป็นสาวรุ่น ประกอบกับท่าทางการเดินเหินอันมีจริตยิ่งทำให้นางดูงามจับตา ครานี้มีเด็กสาวผู้งามถึงเพียงนี้เยื้องย่างกายลงมาโดยการโอบประคองอย่างหวงแหนโดยสามีจะไม่ปิดที่ยิ่งจับตาหรือ ก็ในเมื่อสามีหน้าดุตัวใหญ่ของนางยิ่งเสริมให้นางผู้นี้ทั้งงามและบอบบางยิ่งๆขึ้นไปอีก ยามนางช้อนตาขึ้นมองสามีพวกเขาล้วนเห็นแววออดอ้อน เห็นแววอารมณ์หวามไหวที่ยังคงเหลือค้าง กลีบปากที่เผยอขึ้นเอื้อนเอ่ยน่าสัมผัสยิ่ง เสียงหวานๆที่ล่องลอยออกมาชวนฟังราวกับเสียงดนตรีที่มีต่ำสูง บัดนั้น...คลื่นเสน่ห์อันเย้ายวนใจกรุ่นไปทั่วโรงเตี้ยม ชายทุกคนเริ่มจินตนาการถึงเพศรสที่จะได้จากการเสพสมคนงามที่งามจรุงใจไปเสียทุกสิ่งอย่าง

"น้องหญิง"ตี้ฟั่นเทียนรับรู้ถึงอาการกระเหี้ยนกระหือของผู้คนโดยรอบที่ส่งเข้ามาโดยมีเหตุจากร่างน้อยๆที่อยู่อ้อมอก "เจ้าจะเคืองหรือไม่ ถ้าเราจะไปหาอะไรกินที่อื่น"เมื่อคืนนางเหนื่อยตอนนี้คงจะหิวมาก ไม่รู้ว่าถั่วน้อยๆจะยอมอดทนสักนิดหรือไม่

"เจ้าค่ะ ไปที่อื่นก็ได้"จื่อเฟยตบแขนสามีของนางอย่างเข้าอกเข้าใจ พอใจที่เขารู้จักถามนางให้นางเลือก

"เช่นนั้นไปกันเถิด"วางพลางลุกขึ้นประคองภรรยาลุกจากโต๊ะ พาเดินไปขึ้นเกี้ยวไปหาที่กินข้าวที่อื่นที่ไม่มีแรงริษยาน่ารำคาญเช่นที่นี่ การเดินทางครั้งนี้เป็นไปโดยลับ เขาไม่อยากโมโหแล้วลงมือให้เป็นที่วุ่นวายจึงเลือกที่จะพาภรรยาเดินจากไป เสียงเสี่ยวเอ้อร์ตะโกนเรียกแต่พวกเขาก็ไม่ใส่ใจ วางเงินแล้วขึ้นเกี้ยวจากไปไม่รั้งรอ

 

พาภรรยากินข้าวจนอิ่มสบายแล้วก็พากันเดินทางไปยังศาลเจ้าแม่หนี่วา เทพยดาผู้สร้างมนุษย์จากดินเหนียว สามีภรรยามักพากันมาขอบุตร สตรีมักมาเสี่ยงทายบุรุษว่าเขาผู้นั้นใช่คู่ของนางหรือไม่ เพียงอธิฐานจิตแล้วเขียนชื่อบุรุษผู้นั้นลงไปจากนั้นก็ทิ้งกระดาษลงถ้วยที่ใส่น้ำในศาลเจ้าแม่ หากชื่อไม่เลือนหายไปแสดงว่าคนผู้นั้นเป็นคู่ เป็นผู้ที่เจ้าแม่หนี่วาทรงประทานให้

                ในศาลเจ้าล้วนแต่คราคล่ำไปด้วยผู้คน โดยมากเป็นคู่สามีภรรยาที่พากันมาเซ่นไหว้ของบุตรจากเจ้าแม่หนี่วา มีสตรีท้องโตหลายคนเดินทางมากล่าวขอบคุณเจ้าแม่ที่ประทานบุตร ได้เห็นท้องโตๆผู้คนในศาลเจ้าก็มีชีวิตชีวายิ่ง รีบคุกเข่ากราบไหว้ขอบุตรจากเจ้าแม่ซ้ำๆ เหลือบมองท้องแตงโมของผู้อื่นแล้วก็กล่าวว่าเร่งประทานให้พวกนางเถิด แม่สามีที่บ้านเริ่มไม่พอใจแล้ว เมตตาด้วยเถิด

หงโต้วหัวเราะขำเบาๆเมื่อเห็นอาการวิตกจริตของสตรีที่เข้ามาขอบุตรเหล่านั้น เออหนอคนในอดีตชีวิตสตรีจะดีหรือไม่ดีขึ้นอยู่กับว่าพวกนางจะคลอดบุตรชายได้หรือไม่ คลอดได้ก็ดีไป คลอดไม่ได้แม่สามีก็จะชังน้ำหน้าอีก ต้องรีบจัดหาภรรยารองเข้ามาช่วยคลอดบุตรชายเป็นการด่วน หันไปหาคนข้างตัวที่ยืนมองความโกลาหลในศาลเจ้าก็อดกระซิบถามไม่ได้ว่า

"ท่านพี่ ผู้อื่นของบุตรชายกัน เราขอบุตรสาวดีหรือไม่ เจ้าแม่น่าจะเบื่อที่ต้องปั้นบุตรชาย ไม่แน่หากเราขอบุตรสาว เจ้าแม่อาจจะปั้นให้เลยก็ได้นะท่านพี่"จื่อเฟยชวนสามีขอบุตรสาวขำๆด้วยเห็นเป็นเรื่องตลก

แต่ตี้ฟั่นเทียนกลับเห็นว่าเข้าที "จริงอย่างเจ้าว่า เราขอบุตรสาวดีกว่า คนมากมายถึงเพียงนี้กว่าจะรอคิวปั้นบุตรชายคงอีกนานแน่ มิสู้ขอลูกถั่วองค์หญิงมากลิ้งเล่นดีกว่า"

เห็นท่าทางจริงจังของพระสวามีจื่อเฟยก็ขนลุก "ไม่เอาท่านพี่" ผู้ใดจะคลอดกัน หา! "เสด็จพ่อสั่งให้คลอดองค์ชาย ท่านก็บอกว่าจะมาขอประทานพระโอรส หากกลับคำก็จะเสียคำพูดนะเจ้าคะ" กล่าวคือหากมีคิวต้องรอปั้นจริงๆคงกินเวลาอยู่นานโข ซึ่งนางก็ภาวนาให้เป็นเช่นนั้น ขอเลขคิวสักห้าหลักขึ้นได้จะดีมาก

"มาเถอะน้องหญิง"รับเอาธูปจากนางกำนัลติดตามแล้วเดินจูงมือลากเอาภรรยาตัวน้อยให้เบียดขึ้นไปจนถึงหน้าแท่นได้จนสำเร็จในเวลาต่อมา สวีเหม่ยและเสี่ยวอี้ทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม ทั้งสองรีบช่วยกันจัดวางเครื่องเซ่นไหว้อย่างรวดเร็ว หลี่เปี้ยนส่งธูปให้จื่อเฟยเมื่อเห็นว่าร่างบางคุกเข่าลงไปบนเบาะ ข้างๆกับพระสวามีแล้ว

"..."หงโต้วถือธูปนิ่งไม่พูดจา เงยหน้าขึ้นมองรูปปั้นของเจ้าแม่หนี่วาที่ทอดพระเนตรลงมาแล้วอธิฐานขอในใจว่าอย่าเพิ่งประทานบุตรให้นางเลยนะเจ้าแม่ นางเป็นเด็กน้อยหากมีบุตรต้องเป็นมารดาที่โง่เขลาแน่ หากไม่ได้บุตรเฉลียวฉลาดเกินคนมารดาตัวน้อยๆเช่นนางจะเอาตัวรอดได้อย่างไร เจ้าแม่เจ้าขาได้โปรดเมตตาถั่วน้อยๆอย่าส่งอะไรมาเลยนะเจ้าคะ ทิ้งถั่วให้เป็นถั่วเถิดนะเจ้าคะ หงโต้วและผิงอันของกราบกรานท่านจากจิตวิญญาณ ได้โปรดช่วยเหลืออย่าให้นางต้องมาท้องแตกแบกท้องโตตั้งแต่อายุสิบสี่เลยนะเจ้าคะ ขอเสร็จก็คำนับแล้วส่งธูปให้หลี่เปี้ยนช่วยนำไปเสียบบนกระถาง กำลังส่งมือให้เสี่ยวอี้ช่วยพยุงลุกขึ้นก็โดนมือข้างหนึ่งกดไหล่ลงให้คุกเข่าอยู่ที่เดิม

อะไร! หงโต้วหันขวับไปหาสามีที่บังคับให้นางคุกเข่าอยู่ที่เดิม

"ผู้น้อย...ตี้ฟั่นเทียน ภรรยา...ว่านหงโต้ว กราบไหว้ฟ้าดินเป็นสามีภรรยา เดินทางจากแดนเหนือลงมาแดนใต้เพื่อมาคาราวะท่าน ขอท่านผู้เป็นเทพยดาแห่งการกำเนิดและผู้คุ้มครองความรักโปรดจงเมตตาประทานพรให้ข้าน้อย...ตี้ฟั่นเทียน และภรรยา...ว่านหงโต้ว ได้ใช้ชีวิตคู่เป็นสามีภรรยาอย่างเป็นสุขตราบจนไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร ขอเจ้าแม่โปรดเห็นแก่ความรู้สึกที่ข้าน้อยมีต่อภรรยา ประทานบุตรให้นางหลายๆคน เพื่อบุตรเหล่านั้นจะได้ค้ำจุนนางให้มั่นคงมีความสุข ผู้น้อยขอคาราวะท่านด้วยจิตอันแน่วแน่และบริสุทธิ์ ขอท่านจงเมตตา"ตี้ฟั่นเทียนกล่าวด้วยเสียงไม่เบานักท่ามกลางเสียงพร่ำขอจอแจจากผู้คนแต่นางและผู้ติดตามทุกคนที่อยู่ใกล้กลับได้ยินชัดเจน เขามิได้ขอบุตรด้วยอยากได้แต่พูดตรงๆว่าอยากได้บุตรมาค้ำจุนภรรยา หงโต้วอ้าปากค้างฟังคำพูดสามีแล้วขนลุกพรึบไปทั้งตัว คนผู้นี้กดตัวเองลงต่ำ...ว่าเป็นผู้น้อย ร้องขอต่อเทพยดาด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น แล้วคำนับด้วยท่าทางเคารพนบนอบอย่างที่สุด หงโต้วเห็นแล้วได้แต่รีบมองขึ้นไปหาเจ้าแม่แล้วร้องรัวๆอยู่คำเดียวว่าไม่นะๆๆๆ เจ้าแม่! ท่านอย่าหลงเชื่อท่าทางของเขาเชียวนะ!! อย่าเอ็นดูเขานะ!!!

"ภรรยา ข้ากล่าวเสร็จแล้ว ไยไม่คำนับ"ฝ่ามือใหญ่ของสามีแตะลงบนหลังศีรษะของนางเป็นการให้โอกาสเลือก ว่านางจะก้มลงไปเอง หรือจะให้เขาช่วย

"..."ฮือออออ หัวของนางก้มลงไปจรดหน้าผากกับเบาะด้วยฝีมือของสามีแล้วโดนดึงขึ้นแล้วกดลงไปซ้ำๆราวกับว่านางนั้นกำลังคำนับเจ้าแม่ไม่หยุด

"เจ้าแม่เห็นแล้วว่าเจ้าอยากได้บุตรขนาดไหน พอเถอะน้องหญิง เจ้าแม่เห็นความตั้งใจของเจ้าแล้ว"เจ้าเต่าเลวประกาศเสียงดังแล้วประคองนางขึ้นยืนด้วยสีหน้าขบขันเมื่อเห็นหงโต้วทำท่าเหมือนจะร้องไห้ "ต่อไปตั้งท้องแล้วข้าจะไม่ให้เจ้าเดินเลยน้องหญิง เจ้าไม่ต้องกลัว"

"..."บ้าไปแล้ว ผู้ใดจะตั้งท้องกันเล่า เจ้าแม่! เป็นเจ้าเต่าเลวตัวนี้บังคับข้า ท่านอย่าฟังเขานะ!!!

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 15 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 6 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 8 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 7 ) Vote
ลุ้นๆ
( 9 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 6 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 7 ) Vote
COMMENTS
Kitty
11 ธ.ค. 2559 / 18:40
เจ้าแม่เข้าข้างเต่า มากกว่าถั่ว อิ อิ อิ
ทิวไม้
14 ก.ย. 2559 / 20:02
พระเอกน่ารักอ่ะ กดหัวใจให้รัวๆๆ
aon
02 ก.ย. 2559 / 20:16
จะทำยังไงดีล่ะทีนี้ ถั่วน้อยของเต่าฉิน 555
snowflake1
24 มี.ค. 2559 / 16:58
55555 จะสงสารถั่วน้อยดีมั๊ยเนี่ยะ
kwanrak
06 มี.ค. 2559 / 17:36
เต่าน่ารัก
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 409,026 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required