HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 408,813 ครั้ง
ถั่วระเบิด

                "สูงอีก สูงอีก"เสียงหวานเร่งเร้า ใบหน้างามแหงนขึ้นรับสายลมที่กรูผ่านใบหน้างาม ดวงตาคู่โตมองผืนฟ้าดำสนิทที่ปรากฏดวงดาวน้อยๆส่องแสงวิบวาวพร่างพราวรอบดวงจันทร์ดวงใหญ่ กลิ่นดอกไม้ในสวนส่วนพระองค์ของจื่อเฟยหอมอบอวนไปทั่ว ยามร่างบางงามประหนึ่งเทพีในชุดสีขาวสะอาดไกวตัวบนชิงช้าส่งเสียงหัวเราะอย่างรื่นรมพาเอาใจของบรรดานางกำนัลรับใช้อดไม่ได้ที่จะชื่นชม จื่อเฟยผู้นี้งดงามดั่งนางฟ้าลงมาจากสวรรค์ แสงจันทร์และการแต่งกายของนางในคือนี้ล้วนแต่สะกดทุกผู้ทุกคนให้ตกอยู่ภายใต้มนต์สะกด สวีเหม่ยที่ทำหน้าที่ช่วยผลักชิงช้าอยู่เบื้องหลังออกแรงผลักชิงช้าอีกครั้งให้สูงขึ้นตามความต้องการของนายสาว ได้ยินเสียงนางหัวเราะชอบใจอีกครั้งนางกำนัลก็อดไม่ได้ที่จะลอบยิ้มตาม เมื่อกลางวันนางก็ดุร้ายราวกับแม่เสือ พอตกเย็นไปเที่ยวมาแล้วก็อารมณ์ดีหัวเราะไร้เดียงสาน่ารักยิ่ง

หงโต้วพริ้มดวงตาลงสูดเอากลิ่นหอมรอบตัวเข้าเต็มปอด เก็บเกี่ยวทุกเสี้ยวอนูของความสุขเอาไว้แล้วลืมตามองดวงจันทร์ที่กำลังลอยละลิ่วของไปใกล้ ก่อนจะถลาลงต่ำ แล้วปลิวขึ้นสูงลิ่วขึ้นอีก

"ดียิ่งๆ ผลักเช่นนี้แหละข้าชอบ เดี๋ยวเข้าตำหนักแล้วข้าจะให้รางวัลเจ้าสวีเหม่ย"นางพอใจที่ระดับกำลังในตอนนี้มาก สูงที่สุดและถลาถอยไปข้างหลังไกลยิ่ง ว่าแล้วก็ปล่อยเสียงหัวเราะอย่างรื่นเริงออกมาอีก การหัวเราะทำให้จิตใจเบิกบาน "เอาอีกนะ ห้ามเหนื่อยนะ"เสียงหวานอ้อนนางกำนัล นางยังไม่เบื่อแต่กลัวนางกำนัลจะเหนื่อยไปเสียก่อน

"ก็ถ้าเจ้าจะให้รางวัลข้าจริงๆ ไกวอีกนานเท่าใดก็ได้"เสียงทุ้มทว่าแหบพร่าที่ดังมาจากเบื้องหลังทำให้ผู้ที่อยู่บนชิงช้าตกใจจนแทบสิ้นสติ นึกรู้ทันทีว่าเหตุใดแรงไกวชิงช้าจากนางกำนัลจึงมีแรงเพิ่มขึ้น หงโต้วหันขวับกลับมามองเขา สองมือกำเชือกชิงช้าแน่น

"ไท่จื่อ!"นางกำนัลอันตธานไปสิ้น ทั้งสวนงามมีเพียงไท่จื่อและจื่อเฟยของพระองค์ หงโต้วหมุนใบหน้ากลับไม่มองคนผู้นั้นอีก

"อะไรกันน้องหญิง ไม่พบกันไม่กี่วันเรียกข้าว่าไท่จื่อแล้วหรือ"เจ้าของมือใหญ่ที่ช่วยไกวชิงช้าท้วงด้วยน้ำเสียงที่แฝงอารมณ์ไม่ค่อยพอใจให้คนฟังรู้ "ไยจึงห่างเหินเล่า"

"ท่านมีธุระอะไร"ทำเสียงหวานนุ่มเอ่ยถามออกไปอย่างไร้ความรู้สึก พิศมองสวนสวยที่รายล้อมลอบด้วยกำแพงสูง ช่างน่าหดหู่ ทั้งๆที่กำลังหลอกตัวเองได้อยู่แล้วเชียว ให้มองผืนฟ้าที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต อย่ามองต่ำเห็นกำแพง

"..."ผู้ที่โดนถามสะอึกแล้วก็พลันโกรธขึ้นมาอีกที่โดนถามเช่นนั้นก่อนจะคลายอารมณ์ลงเมื่อมองร่างบอบบางในชุดขาวพลิ้วตัวไปตามสายลม เสียงหัวเราะของนางกล่อมเกลาจิตใจเขาแล้วมิใช่หรือ ที่โกรธเคืองกันวันนั้นก็เพราะนางไม่เชื่อฟัง เสด็จพ่อไม่ค่อยโปรดนางอยู่แล้ว ยังรั้นโต้แย้ง เขาสั่งความนางตั้งมากมายก่อนเข้าวัง แต่นางกลับลืมสิ้น แม้แต่เรื่องการตั้งครรภ์ก็เช่นกันขอเพียงนางไม่โต้แย้ง ต่อให้ถึงฤดูร้อนปีหน้าจะไม่ได้องค์ชายเลยเขาย่อมหาวิธีช่วยนางอยู่แล้ว แล้วนี่อะไรเพียงบอกเท่านั้นนางถึงกับโต้แย้งอย่างไม่ยอมลดราวาศอก ใช่ว่าสตรีคนไหนก็มีสิทธิ์อุ้มครรภ์มังกร นางกลับไม่คิดว่าพระโอรสเท่านั้นที่จะช่วยค้ำจุนนางให้นั่งได้อย่างมั่นคง เขาทำเพื่อนางไปตั้งมากมาย นางกลับไม่รู้คิด เขาไปค้างตำหนักอื่นเพื่อให้นางสำนึกว่าเขาโกรธ แต่ถั่วน้อยเม็ดนี้กลับไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย นางยังอยู่ดีมีความสุข มีแต่เขาเท่านั้นที่ทรมานใจ

"..."หงโต้วแตะเท้าลงกับพื้นเพื่อชะลอความเร็ว ก่อนจะลุกจากชิงช้าได้ในชั่ววินาทีต่อมาเมื่อคนที่อยู่เบื้องหลังช่วยนางรั้งชิงช้าอีกแรง สองใบหน้าหันมาพบกันอีกครั้งท่ามกลางแสงจันทร์ ใบหน้าหนึ่งเงยขึ้นมอง อีกใบหน้าหนึ่งก้มลงพิศ จื่อเฟยมองเห็นเขาแล้วก็สะบัดขาหมุนตัวหนีไปอีกทางเพื่ออ้อมกลับ ไม่คาดว่าฝ่ายหลังจะตามมารั้งนางเอาไว้

"น้องหญิง"ร่างสูงใหญ่แกร่งตะหง่านโน้มตัวลงโอบกอดร่างเล็กบางเอาไว้แน่น ปลายจมูกฝังลึกลงบนซอกคอสูดเอากลิ่นหอมยวนใจที่เขาแสนจะคิดถึงเอาไว้เต็มปอด ริมฝีปากรุมร้อนแตะบนไหล่บาง "ข้าต้องการเจ้า"

หงโต้วหน้าเข้มขึ้นก่อนจะโกรธจัดเมื่อได้ยินประโยคท้ายของคนผู้นี้เอ่ยออกมา นางสะบัดตัวดิ้นรนออกปากทันทีว่า "ไม่!"

"น้องหญิง..."คนที่เห็นเทพีสวรรค์และได้ยินเสียงหัวเราะของนางยังคงกอดรัดนางเอาไว้แน่น รู้ชัดว่านางโกรธแต่มิอาจปล่อยมือ นางงามถึงเพียงนี้ นางเป็นของเขา "เข้าไปข้างในกับข้า"

"ข้าบอกว่าไม่อย่างไรเล่า!"เสียงหวานกรีดร้อง นางเคยบอกว่านางปล่อยวางใจ แต่ไม่เคยบอกว่าไม่โกรธ ไม่ชิงชังรังเกียจ "ข้ารังเกียจเจ้า!!!"คุณหนูลั่วชาติก่อนไม่เคยต้องแบ่งของเล่นกับใคร มีแต่พอใจยกให้ผู้อื่น ชาตินี้ก็ไม่เคยคิดจะใจกว้าง!!!

ประโยคร้ายรุนแรงจากปากของนางที่เขาเอ็นดูสุดหัวใจ คนที่เขาใส่ใจอยากรู้ความเป็นไปมาโดยตลอด มันช่างบาดหัวใจของเขาลึกอย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน ดวงตาที่เคยหรี่ลงมัวเมาในอารมณ์ลึกเปิดขึ้นพรึ่บฉายแววกรุ่นโกรธเคียดแค้นอย่างที่สุดที่นางเอ่ยวาจาเช่นนี้กับเขาได้

"รังเกียจข้ารึ! เจ้ารังเกียจข้าอย่างนั้นรึ!!"ลำแขนแข็งแรงทั้งคู่ปล่อยร่างบางออกพลางยืดตัวขึ้นเต็มความสูง มองร่างบางที่หันมาตะโกนตอบรับเขาอย่างเดือดดาลถึงขีดสุด

"ใช่! ข้ารังเกียจเจ้า! ข้าชังเจ้า!! ข้าชังเจ้าที่สุด!!!"หงโต้วตะโกนกลับเสียงลั่น "เป็นเจ้า! เป็นเจ้าที่ลากข้ามาอยู่ในที่โสมมเช่นนี้!! ทำให้ข้าต้องมาอยู่ในที่น่าเกลียดเช่นนี้!!! ข้าชังเจ้านัก!!!!"ไม่เห็นก็ไม่เท่าไหร่ แต่มาให้เห็นให้รกตานางไม่พอ ยังพูดจาน่าเกลียดใส่นางอีก จะไม่ให้นางโกรธจัดได้หรือ! ยามโมโหจัดๆสิ่งที่อยู่ในใจล้วนถูกพัดออกมาจนสิ้น!!

ฟังคำพูดของนางตี้ฟั่นเทียนที่ยืนฟังอยู่ก็มีสีหน้าเย็นชาขึ้นมาอีกสิบส่วน สองมือกำหมัดแน่นมองร่างเล็กๆระเบิดอารมณ์ตรงหน้าแล้วพาลอยากจะฆ่านางให้ตายไปเสีย ตอนนั้นทำไมจึงป้อนยาแก้พิษให้นาง! ทำไมไม่ให้นางตาย!!! ให้นางโตมารกใจเขาทำไม!!!

ถั่วน้อยระเบิดเปรี้ยงทุกสิ่งที่ถูกอัดเอาไว้ในใจออกมาหมดก็ยืนหอบ เห็นเขายืนเป็นหินก็สะบัดหน้าเดินกลับไปทางเก่าแต่กลับต้องตกใจกรีดเสียงร้องลั่นเมื่อถูกคนตัวใหญ่กว่าเป็นเท่าตัวยกร่างลอยขึ้นสูงพาดบนบ่าแกร่ง

"กรี๊ด! เจ้าปล่อยข้านะ!! ปล่อยข้า!!! ไอ้เต่าฉินเลว!!! ปล่อย!!!"ร่างน้อยๆที่ถูกพาดหัวตกลงมารัวมือตีเขาไม่หยุดมือ สองเท้าเตะไปมาไม่ยอมหยุดแต่กลับทำอะไรเขาไม่ได้เลย

"ชังข้ารึ!"ตี้ฟั่นเทียนกัดฟันถามแล้วตบฝ่ามือใหญ่ลงบนสะโพกเล็กๆของนางแรงๆ

"โอ๊ย! ไอ้เต่าเลว!! ทำร้ายผู้หญิง เจ้ารังแกข้า!!!"คุณหนูลั่วน้ำตาเล็ดเจ็บมากจนกลั้นไม่ไหว

"เจ้ากล้าชังข้าอย่างนั้นรึ! เจ้ากล้าชังข้า!!"ไท่จื่อโกรธจัดตะโกนถามนางไปเดินไปอย่างฉุนเฉียว

นางกำนัลที่เยี่ยมหน้าออกมาเมียงมองล่าถอยไปไกลลิบเมื่อถูกสองนางกำนัลสาวโบกมือไล่อย่างรวดเร็ว คืนนี้น่ากลัวยิ่งจื่อเฟยกับไท่จื่อทะเลาะกันรุนแรง นางกับหลี่เปี้ยนจะเป็นผู้อยู่ถวายงานเพียงสองคนเพื่อกันคำครหา ยิ่งมีคนได้ยินเสียงทะเลาะกันมากเท่าไหร่จะยิ่งมีปัญหามาขึ้นเท่านั้น

"ใช่! ข้าย่อมต้องชังเจ้า! ชังเจ้า!!!"ตีนางเจ็บนางยิ่งแค้น ทุบมือตีเขาไปก็เริ่มสะอื้นไป

ไท่จื่อเตะประตูห้องนอนดังปังไม่สนใจปิดแต่เพียงไม่นานก็มีมือของนางกำนัลทั้งสองเข้ามาช่วยหับปิดไว้ให้ เขาเดินดุ่มไปยังเตียงนอนแล้วโยนร่างน้อยๆลงไป ร่างสูงท้าวเอวชะโงกตะโกนใส่กราดเกรี้ยวไม่แพ้กัน "เจ้ากล้าชังข้าหรือ! จะกล้าหรือ!! ข้าเป็นสามีของเจ้า!!! เจ้ากล้าชังข้าหรือ!!!"

หงโต้วผุดตัวขึ้นปาดน้ำตาถลึงตาสู้อย่างไม่กลัว "ไม่ว่าเจ้าจะเป็นตัวอะไรข้าก็ชังเจ้า! รังเกียจเจ้า!!"

"ดียิ่งแล้ว! ในเมื่อเจ้าอยากจะชังเจ้าก็ชังไปเลย!! ข้าอยากจะรู้ว่าเจ้าจะชังไปถึงไหน!!!"พูดจบก็กระโจนร่างเข้าใส่นาง หงโต้วเห็นภัยมาถึงตัวก็หวีดร้องเสียงดังลั่น ขาขาวยกขึ้นถีบ มือบางผลักไส ครู่เดียวมือคู่นั้นก็รวบไว้ในมือเดียวของเขา ยามโดนซุกไซ้นางกรีดร้องไม่ยินยอม ใบหน้างามบิดหนีไปมาไม่ยอมให้เขาได้จุมพิตก่อนจะผวาร้องเมื่อโดนพรมจูบบนลำคอขาว เสียงผ้าโดนฉีกดังแคว๊กๆลั่นอยู่ไม่หยุด เศษผ้าขาวลอยเป็นชิ้นๆตกจากเตียงใหญ่ ดวงตากลมโตเบิกตากว้างน้ำตาคลอหล่นเป็นสายผวาเยือกยามริมฝีปากร้อนดุจไปกลืนกินทรวงอกของนาง ผู้เป็นสามีปลดพันธนาการใช้สองมือใหญ่กอบกระชับเอวเล็กที่เขาหลงใหลพลางพรมจูบลงบนเอวเล็กสั่นสะอื้น กระโปรงชั้นในถูกลากทึ้งอย่างรวดเร็ว ชั้นในหุ้มส่วนบางเบาถูกกระชากออกก่อนจะฉีกปลีขาเรียวขาแยกออกบังคับดันขึ้นให้แนบสีข้างของนาง ดวงตากรุ่นโกรธจางลงเมื่อมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า สองแขนของนางยังไขว้กันอยู่เหนือศีรษะราวกับยังถูกเขาจับไว้อยู่ ใบหน้างามแดงก่ำสะอื้นไห้น้ำตาไหลอาบ ช่วงลำคอแดงเป็นปื้นเป็นฝีมือเขา สองอกน้อยตั้งตระหง่าน เอวขาวเล็กบางเบาน่าสัมผัส ต่ำลงมาคือยอดปรารถนาของบุรุษ สองมือที่ตึงใต้เข่าทั้งสองข้างของนางเปลือยความขาวอิ่มไร้มลทินจนสิ้น ไท่จื่อกลืนน้ำลาย อยากได้นางยิ่งกว่าสิ่งใด พระองค์แทรกตัวลงกลางขาขาวพลางเลื่อนลำแขนขึ้นไปช้อนร่างบางอ่อนเยาว์เพื่อปลุกปลอบ "อย่าร้องเลยนะน้องหญิง"กระซิบพลางดึงใบหน้างามให้หันกลับมาสบตาแล้วจุมพิตซับน้ำตาให้เบาๆ "มอบตัวให้ข้าเถอะน้องหญิง ข้าไม่อยากรุนแรงกับเจ้า คนงามเจ้าจะชังข้าได้อย่างไร"น้ำเสียงทุ้มเว้าวอน แนบร่างชิดความอ่อนนุ่ม มีความแข็งขึงชนิดหนึ่งที่ต้องการความอบอุ่น "ให้ข้า..."

ตาสบตา คู่หนึ่งมีความปรารถนารุ่มร้อน ส่วนอีกคู่มีความแค้นใจแฝงไว้เต็มเปี่ยม ถามนางหรือ! คำตอบของนางมีเพียงการตวัดมืออย่างรวดเร็วเพียงครั้งเดียว ปลายปิ่นจากเรือนผมสวยกรีดตัวผ่านข้างแก้มไท่จื่อเป็นทางยาวโดยที่เขาไม่ทันจะป้องกันตัวด้วยมือทั้งสองโอบอยู่ใต้ร่างบางเบา นาทีนั้นเลือดสีสดจึงไหลรินลงมาทันทีราวกับน้ำตก มันเคลื่อนลงอาบแก้มซีกซ้ายของโอรสสวรรค์ก่อนจะตกลงบนเนินอกของนาง หงโต้วหน้าซีดเผือดไร้คำพูด มือเล็กยังกำปิ่นในมือแน่น จะตัดสินใจแทงเขาอีกหรือไม่ก็ยังไม่แน่แก่ใจ

อดีตทหารมองการกระทำของนางนิ่งไม่โวยวายยามถูกทำร้ายเช่นนี้ เห็นแววตาเจ็บปวดของนางที่สบมาแล้วผินหนี ฝ่ามือใหญ่ไม่ปราณีบิดใบหน้างามซีดนั้นกลับมา "ยังโกรธอีกหรือไม่ ยังชังอีกหรือไม่ พอใจแล้วหรือไม่"

"..."ฟังเสียงกระซิบถามจากคนที่คร่อมตัวอยู่เหนือร่างหงโต้วที่คิดว่าคงจะถูกฆ่าแล้วแน่ๆสบตาเขาอย่างงงงัน เหตุใดจึงถามนางเช่นนั้น

"เจ้าชังข้ารึ ยังชังอีกหรือ"ตี้ฟั่นเทียนมองใบหน้านั้นไม่คลาดคลา เห็นนางไม่ตอบก็คว้ามือเล็กที่กำปิ่นแน่นขึ้นมาจรดที่อกแกร่งเปลือยเปล่า "หากชังก็กรีดลงมาอีก กรีดจนกว่าเจ้าจะพอใจดีหรือไม่" ผู้เสนอกุมกระชับมือบางไว้แล้วออกแรงช่วย สองมือกุมกันเคลื่อนช้าๆตาสบตาสายเลือดซึมจากบาดแผลเป็นเส้นเป็นสาย

"ไม่..."ปากอิ่มซีดกระซิบตื่นตระหนกกับความบ้าบิ่นของผู้ที่นางแต่งให้ ปิ่นอยู่ในมือนางแต่เขาเป็นผู้ลากมันไปตามผิวเนื้ออย่างช้าๆ หงโต้วสะบัดมือจะทิ้งอาวุธแต่กลับถูกชายผู้นั้นกุมกระชับเอาไว้แน่น

"ชังข้า รังเกียจข้า ก็ทำเลยสิหงโต้ว ใช้โอกาสนี้ข้าจะไม่เอาผิดเจ้า แก้แค้นที่ข้าลากเจ้ามาที่นี่ แก้แค้นที่ข้าทำให้เจ้าต้องมาอยู่ในที่ที่เจ้าไม่ชอบ เจ้าจะกลัวอะไร"ตี้ฟั่นเทียนถาม "ข้าจะช่วย หากเจ้าจะสบายใจขึ้น"

หงโต้วส่ายหน้าไหวระริก เป็นเขาบ้าไปแล้ว นางพยายามออกแรงยื้อมือของเขาเอาไว้ไม่ให้ปิ่นแหลมเคลื่อนตัวต่อ แผลบนอกยาวจะเป็นคืบแล้ว "อย่า...ข้าไม่ต้องการเช่นนี้"

"แล้วเจ้าต้องการเช่นไร"เขารับรู้ได้ถึงแรงยื้อปิ่น สองตามองถั่วน้อยๆนิ่งว่านางจะเอาอย่างไร "เจ้าชังข้าไม่ใช่หรือ"

"เจ้าเพียงแต่ออกไป ข้าชังเจ้าแต่ไม่ได้อยากให้เจ้าตาย"น้ำเสียงหวานเบาบอกอย่างจริงจัง นางไม่ต้องการอย่างนี้

"แต่ข้าต้องการเจ้า"

"เจ้า!"ฟังคำตอบของเขาแล้วนางก็โมโหขึ้นมาอีก "ชายารองเจ้ามีล้นตำหนักจะมาวุ่นวายอะไรกับข้า หือ!"

ตี้ฟั่นเทียนหัวเราะเสียงขื่น "หากชายารองเหล่านั้นมีความหมาย ข้าจะแต่งเจ้ามาทำไมหงโต้ว ผู้อื่นล้วนแต่เป็นบุตรีขุนนางมีอำนาจสามารถใช้ควบคุมราชสำนักได้ แต่ตัวเจ้ากลับไม่มีประโยชน์อันใดให้ใช้สอยเลยแม้แต่น้อย ข้ากลับตั้งเจ้าเป็นจื่อเฟย เจ้าว่าเพราะอะไร"

"ข้าไม่รู้"คุณหนูลั่วไม่สนใจจะรับรู้ว่ามารไท่จื่อตนนี้คิดจะหลอกลวงอะไรนางอีก "ออกไป"

"ถั่วโง่ ข้าพอใจเจ้ายิ่งกว่าใคร"คนพูดละมือจากมือบางโน้มตัวลงจุมพิตริมฝีปากอิ่มเบาๆแสดงความรักใคร่อย่างอ่อนโยนที่สุด ปล่อยมือบางกำปิ่นค้างเกี่ยวไว้กับปลายแผล

"ข้าไม่เชื่อ"คุณหนูลั่วขยับปากหนีใช้มืออีกข้างยันไหล่หนาเอาไว้แต่ก็สู้แรงไม่ไหว ชายผู้นั้นยังคงเคล้าเคลียริมฝีปากนางไม่หยุด ปลายลิ้นร้อนๆแทรกเข้ามาปลุกเร้าอารมณ์จากคนไร้เดียงสา หงโต้วกดปลายปิ่นลงเพื่อหยุดจุมพิตเรียกร้องรุ่มร้อนแต่เขากลับนิ่วหน้าขยับปากขยับปลายลิ้นเอาใจตัวเองไม่หยุด ที่สุดจึงเป็นนางที่ปล่อยมือจากอาวุธเมื่อโลหิตอุ่นเหนียวเหนอะหลั่งลงอาบมือที่กำปิ่น "ทำไมจึงอยากได้ตัวข้าถึงขนาดนี้" ชีวิตเขาก็ไม่รักหรือ นางกดลึกจนเลือกซึมลงมาอาบมือขนาดนั้น เขาไม่กลัว แต่นางกลับกลัวว่าหากกดลึกกว่านั้นจะต้องทะลวงหัวใจเขาในวินาทีต่อไปเป็นแน่

"จงรอดู ให้เวลาบอกเจ้า...ว่าข้าพอใจเพียงไร"ตี้ฟั่นเทียนบอกเสียงพร่า คว้ามือเปื้อนเลือดข้างนั้นมาวางไว้บนบ่า เขาเองก็ไม่รู้ความพอใจในตัวถั่วเม็ดนี้มีอยู่เท่าใด รู้แต่เพียงว่ามาก มากชนิดที่ความสนใจในตัวนางยังคงมีอยู่ตลอดในเวลาหลายปีที่ผ่านมา เงี่ยหูฟังนางเติบใหญ่ รอนกพิราบส่งข่าวมาว่านางก่อเรื่องอะไร มันนานเหลือเกินที่เขาสนใจในตัวคนผู้หนึ่งมากถึงเพียงนี้ เขาอมยิ้ม...เขาระอา...เขาสงสัยในทุกๆข่าวที่ได้มา ไม่ได้ตัวนางเขายังสนใจอยู่ตั้งหลายปี ลิ้มรสแล้วเขายังไม่กล้าคิดด้วยซ้ำว่ามันจะยาวนานเพียงไร

"พอเถอะ"ถึงขั้นนี้หงโต้วก็สยองเกินกว่าจะอาละวาดคนผู้นี้แล้ว นี่นางแต่งให้ไท่จื่อโรคจิตใช่หรือไม่ เห็นชัดว่าถึงขั้นนี้เขาก็ยังมีใจจะเชยชมนางอยู่ ปากร้อนๆนั่นยังมีแก่ใจไล่จุมพิตไปทั่วในขณะที่มือหยาบกร้านลูบคลึงนางไปทุกส่วน ไม่ว่าจะปัดจะป้องอย่างไรเขาก็ดึงดันจะจับจะลูบอยู่ไม่หยุด

"น้องหญิง"คนบ้าเอาใจทรวงอกงามน่ารักอย่างทะนุถนอม ปลายลิ้นร้อนปลอบประโลมยอดบัวไม่หยุด แว่วเสียงหอบหายใจของสาวงามยังความพอใจยิ่งให้แก่คนผู้หนึ่ง ค่อยๆวกกลับขึ้นไปไล้ปลายลิ้นร้อนลากผ่านลำคอขาวก่อนจะงับลงบนกรามเล็ก แล้วฝังจมูกบนแก้มนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยวสองสามครั้ง สองฝ่ามือคู่ใหญ่คลึงขยำบัวน้อยอย่างมัวเมาในอารมณ์ สายตาลุ่มหลงเฝ้ามองใบหน้างามไม่วางตา นางงามยิ่งยามหอบหายใจเช่นนี้ ยามอารมณ์รุ่มร้อนครอบงำนางเช่นนี้งามยิ่งกว่าเวลาไหนๆ ตี้ฟั่นเทียนมองแล้วจุมพิตริมฝีปากอิ่มงามอย่างไม่รู้เบื่อ รักเสียงทรมานของนางผู้นี้เหลือเกิน

"ท่านพี่..."จื่อเฟยครางระโหย สองมือไม่รู้ว่าบัดนี้กำลังดึงเขาเข้าหาหรือกำลังผลักไสกันแน่ นางมองไม่เห็นสิ่งใด มัวเมาจนงุนงงสิ้น ลิ้นร้อนๆเฝ้าหลอกหลอนให้นางมืดบอด ฝ่ามือหยาบล่อลวงให้นางมัวเมา ไม่ใช่นางกับเขากำลังทะเลาะกันหรอกหรือ ความสงสัยยังไม่ทันจากชายผู้อยู่เหนือร่างก็ให้บางอย่างกับนาง หงโต้วเบิกตากว้างเมื่อรับรู้ว่าร่างกายนางกำลังถูกเขาแทรกเข้ามาทีละน้อย "ท่านพี่...ข้าเจ็บ"จื่อเฟยน้อยสูดปากจิกปลายเล็บลงกับผิวตึงบนบ่าแข็งแรง

"ชู่ๆ ข้าจะทะนุถนอมเจ้า"ผู้ที่บอกจะถนอมก้มลงมาจุมพิตนางล่อลวงให้นางหยุดสนใจในสิ่งที่เขากำลังตั้งใจทำ

หงโต้วสะบัดปากหนีเมื่อความเจ็บแสบแล่นมาเป็นสาย "เจ็บจริงๆนะ พอเถอะ"ใช้สองมือดันเขาแล้วร้องอุทธรณ์ก่อนจะอุทานเบาๆเมื่อความอบอุ่นนั่นถูกผลักไถลเข้ามาในกายนางในคราวเดียว มิใช่การชะลออีกต่อไป

"น้องหญิงคนงาม"ผู้เสพสุขละเมอยามขยับสะโพกแกร่งตักตวงความสุข ดวงตาเข้มเป็นประกายเร่งเร้าจังหวะรัก พิศมองสีหน้าแดงก่ำงดงามบิดเร่าทรมานภายใต้ร่าง เสียงหวานครางกระเส่าสลับกับเสียงหอบหายใจของเขามันช่างเร้าอารมณ์ให้ยิ่งรุ่มร้อน ตอกตรึงถ่ายถอน กระแทกถี่รัว เร่งเสียงน้อยๆให้ทรมานยิ่งขึ้นไปอีก ยามนางใช้สองมือโอบรัดเขาเอาไว้แน่นเช่นนี้มันช่างสุขใจยิ่ง

"ท่านพี่"หงโต้วครางอย่างไร้สติยามร่างทั้งร่างโยกคลอนไปทั้งตัว สองมือกอดเกี่ยวลำคอเขาเอาไว้แน่น สะอึกสะอื้นทรมานกับความรู้สึกที่เขาเติมลงมาบนตัวนางอย่างไม่จำกัด เสียดสีจนแสบร้อนแปรปรวนเป็นซ่านเสียวประเดี๋ยวเดียวก็อุ่นซ่าน "อา ท่านพี่ ท่านพี่"ทุกจังหวะหนักแน่น ย้ำลึกในกายเล็ก วัยเยาว์ไร้เดียงสาแต่ผู้ที่บุกรุกมากลืนกินสิ้น เร่งให้นางเติบใหญ่ เร่งให้นางตอบรับ เร่งสอนเร่งให้เรียนรู้วิธีเอาใจ เร่งให้นางเติบใหญ่...ให้นางรู้จัก...ตัณหา

ตี้ฟั่นเทียนโอบอุ้มร่างงามบอบบางเอาไว้ทั้งตัวเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็นั่งห้อยขาที่เตียงใหญ่ ร่างงามในมือคร่อมตักแกร่งโอบสองแขนรอบลำคอใหญ่ แสงเทียนตะเกียงไฟทำให้เห็นสองร่างเคล้าเคลียกันหวามไหว ดวงตาคมอมอารมณ์หวานสบดวงตาอ่อนน้ำตาลฉ่ำปรือความรู้สึก ริมฝีปากแนบเคลียกันล้ำลึก ดุจเกลียวศึกสาดคลื่นดังครืนครืน...

ร่างขาวเล็กสั่นสะท้านครางระรัวยามถูกมือใหญ่บังคับให้รับทุกสิ่ง ความรุ่มร้อนที่สอดลึกเข้ามาอีกทำให้นางสะอึกสะอื้นไม่ขาดปาก มากเกินไป สิ่งเหล่านี้มันมากเกินไป ส่งนางสูงขึ้นไปเรื่อยๆทรมานขึ้นเรื่อยๆจนแทบมองหาที่สิ้นสุดไม่เจอ

"ท่านพี่ ทรมานเหลือเกิน"คนงามชื้นไปทั้งตัวปัดป่ายมือร่ำร้องหาความสงบ นางไร้เรี่ยวแรงแต่ทรมานยิ่งเมื่อถูกผู้ชำนาญเกมยื้อเวลาให้นานแสนนานเช่นนี้

"ถั่วน้อยของข้า"ตี้ฟั่นเทียนหลงใหลในเรือนกายบอบบางนี้ เสียงของนางน่าฟังยิ่งในเวลาที่หวั่นไหว นางน่ารักนักเวลาที่ไร้ความดื้อดึงเช่นนี้เขาจึงอยากยืดเวลาออกไปให้นานเท่านาน แต่ดูเหมือนว่านางเหนื่อยเกินกว่าจะให้เขาเล่นแล้วกระมัง

"ท่านพี่"หงโต้วไม่รู้ว่าตัวนางต้องการอะไร แต่ชายผู้นี้เป็นเหมือนไม้หลักที่จะยึดไว้ได้กลางคลื่นน่ากลัวนี้

"น้องหญิงคนดี"เห็นนางเหนื่อยอ่อนตี้ฟั่นเทียนจึงเป็นผู้เดินเกมที่ให้เสร็จสิ้น แขนแกร่งช้อนสะโพกงามขึ้นอุ้มก่อนจะยืนขึ้นตรึงแผ่นหลังนางกับเสาหน้าเตียงย้ำจังหวะสุดท้ายรุนแรงและถี่รัวจนหงโต้วกรีดเสียงแหลมลึกออกมา กระแทกค้างครั้งสุดท้ายปลดปล่อยความอุ่นร้อนชุ่มชื้นรับอาการกระตุกของกายสาว จื่อเฟยคนดีหมดแรงกอดบ่าซบไหล่เขาหอบหายใจราวกับเด็กๆ ฝ่ามือใหญ่อุ้มนางกลับมาที่เตียงลูบหลังลูบไหล่ปลอบใจนางให้หายเหนื่อย

"..."หงโต้วหอบหายใจเกาะมือกับบ่ากว้างนิ่ง นางเหนื่อยเกินกว่าจะทำสิ่งใดหรือคิดอ่านอะไรแล้ว ร่างทั้งร่างยังคงคร่อมอยู่บนตักนั้น สิ่งๆนั้นก็ยังอยู่ในกายนาง เนื้อตัวทุกส่วนล้วนแต่แนบสนิทอยู่กับเขาสิ้น

"ดีขึ้นบ้างหรือไม่"ผู้ลูบหลังขาวเนียนมือเอ่ยถามยามรู้สึกได้ว่าจื่อเฟยของเขาหายใจได้ดีขึ้นแล้ว

"อืม"หงโต้วพยักหน้ากับไหล่นั้นก่อนจะรู้สึกว่านางถูกยกตัวออกแล้วอุ้มวางบนเตียงนอน ผ้าแพรเนื้อบางสำหรับห่มนอนในหน้าร้อนถูกเขาลากขึ้นมาคลุมร่างให้อย่างนุ่มนวล ใบหน้าสวยเห่อร้อนขึ้นมาอีกเล็กน้อยเมื่อถูกจุมพิตที่ริมฝีปากเอารางวัล

"ต้องให้คนมาทำแผลก่อนน่ะ"เห็นนางทำหน้าสงสัยตี้ฟั่นเทียนจึงเฉลยให้นางรู้

"..."หงโต้วผุดตัวลุกนั่งลากเอาผ้าแพรคลุมกายมองสภาพเตียงนอนที่เปรอะไปด้วยเลือด ครั้นแอบดูตามเนื้อตัวของตนก็หน้าซีดเมื่อเนื้อตัวนางเองก็เปื้อนเลือดเป็นที่ๆ

ตี้ฟั่นเทียนหยิบกางเกงขึ้นมาสวมก่อนจะส่งเสียงเรียกนางกำนัล "สวีเหม่ย หลี่เปี้ยน พวกเจ้ามีใครอยู่ข้างนอก"

"พวกเราอยู่เจ้าค่ะ"เสียงขานรับแผ่วเบาราวกระซิบตอบกลับมาในทันที

"เข้ามา"ผู้อนุญาตทรุดตัวลงนั่งบนชุดเก้าอี้หน้าเตียงหันหน้าไปยิ้มอ่อนโยนให้ภรรยาตัวน้อยที่เพิ่งจะให้ความสุขเขา

"ไท่จื่อ!"สองนางกำนัลที่เปิดประตูเข้ามาเห็นสภาพของโอรสสวรรค์คุกเข่าตึงอุทานแตกตื่นก่อนหนึ่งในสองจะได้สติรีบลุกขึ้นปิดประตูทันที

"รีบลุกขึ้นมาเถอะ หลี่เปี้ยนคงต้องรบกวนเจ้าแล้ว"ไท่จื่อโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ หลี่เปี้ยนพอได้ยินดังนั้นก็ได้สติหมุนตัวออกจากห้องไปครู่หนึ่งก็กลับมาพร้อมกล่องเครื่องมือ

สวีเหม่ยรีบตรงเข้าไปดูจื่อเฟย ไท่จื่อบาดเจ็บถึงเพียงนี้ไม่รู้ว่าจื่อเฟยจะเป็นอย่างไรบ้าง ครั้นเห็นสภาพเตียงยุ่งที่เต็มไปด้วยเลือดสวีเหม่ยก็สูดลมหายใจลึก

"น้องหญิงเจ้ามานั่งตรงนี้ก่อน"คนพูดช่วยภรรยาเหน็บชายผ้าแล้วช้อนอุ้มนางที่อับอายจนหน้าแดงมานั่งบนเก้าอี้ข้างๆเขาใบหน้าน้อยๆก้มลงต่ำ สองมือบางถูกเขากุมเอาไว้ "สวีเหม่ยรีบเอาผ้าพวกนั้นไปกำจัดให้เรียบร้อย"

"เพคะ"รับคำแล้วรีบจัดการถลกผ้าคลุมและฟูกบางสำหรับหน้าร้อนออก ม้วนทบแล้วหาผ้ามาเช็ดทำความสะอ่านแท่นนอน หมุนตัวหายออกไปจากห้องเป็นนานก็กลับมาพร้อมอุปกรณ์ชุดใหม่

"ไท่จื่อ หม่อมฉันขอดูแผลหน่อยเพคะ"หลี่เปี้ยนวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะนั้นแล้วทูลขออนุญาติไท่จื่อซึ่งพระองค์ก็ให้ความร่วมมือแต่โดยดี ทรงหันใบหน้าตรงๆมาให้นางดู หลี่เปี้ยนรีบทำความสะอาดแผลก่อนจะพบว่าแผลมีความลึกไม่มากนัก ช่วงต้นลึกกว่าช่วงปลาย "แผลบนพระพักตร์อาจจะทิ้งรอยเพคะ แต่ต้องใช้เวลารักษาให้หายประมาณหนึ่งเดือน"ทำแผลทายาบนใบหน้าเรียบร้อยก็คุกเข่าลงจัดการแผลบนช่วงอก ตรวจดูแล้วพบว่าแผลค่อนข้างลึกที่ส่วนปลายลึกกว่าจุดอื่นเพราะมีเลือดซึมๆอยู่ หลี่เปี้ยนมองสภาพของไท่จื่อแล้วอดพิศวงไม่ได้ว่าพระองค์หลงใหลจื่อเฟยยิ่ง โดนถึงเพียงนี้ยังมีแก่ใจจะเสพสุขจนเลือดไหลแห้งเอง "แผลตรงนี้หนักกว่าเพคะ ทิ้งรอยชัดแน่นอน ตรงช่วงปลายลึกยิ่งต้องระวังองค์ไม่ให้บาดแผลนี้เน่าเปื่อย เพราะมีแผลลึกตรงจุดนี้ระหว่างรักษาตัวไม่ควรสรงน้ำ ต้องเช็ดตัวเพคะ"

หงโต้วหน้าซีดยามมองหลี่เปี้ยนรักษาไปอธิบายไป นางไม่ได้ตั้งใจจะทำเขาถึงเพียงนี้ เป็นเขากรีดตัวเองหาใช่นางทำไม่ นางทำแค่แผลบนหน้ากับรูเล็กๆที่ปลายแผลนั่นต่างหากเล่า

"จื่อเฟยทำอย่างไรดีล่ะเพคะ ทำร้ายไท่จื่อโทษถึงประหาร"สวีเหม่ยมองแผลของไท่จื่อแล้วหวั่นวิตกนางคุกเข่าเกาะขาหงโต้วพลางเอ่ยปากถามอย่างกังวล หงโต้วเอียงก็เพิ่งคิดเรื่องนี้ออกตอนนางบอกจึงนั่งนิ่งแข็งค้าง แผลที่อกยังพอว่าแต่แผลที่หน้านั้นย่อมปกปิดมิได้ หัวของนางกลิ้งหลุนๆจากบ่าไปตกอยู่บนพื้น ชาตินี้เกรงว่าจะไม่ได้พบครอบครัวอีกแล้ว

ตี้ฟั่นเทียนกระชับมือของถั่วน้อยเอาไว้พลางเอ่ยปลอบขณะที่หลี่เปี้ยนยังทำแผลให้ว่า "เจ้าไม่ต้องกังวล พรุ่งนี้ข้าจะให้ขันทีแจ้งไปในวังว่าข้าป่วย"

"หมอหลวงย่อมต้องมา"หงโต้วเริ่มปวดหัว เจ้าเต่าฉินอาจจะไม่เอาเรื่อง แต่พ่อเขาเล่า ตาแก่คนนั้นต้องการหัวของนาง

นั่นสินะ...หมอหลวง ไท่จื่อคลึงขมับครู่หนึ่งก็หันไปบอกกับนางกำนัลว่า "พวกเจ้ารีบช่วยจื่อเฟยอาบน้ำแต่งตัวเดี๋ยวนี้เลย แล้วจัดเตรียมข้าวของให้พร้อมเดินทางโดยเร็วที่สุด..."

"จะทำอย่างไรหรือเพคะ"หงโต้วเลิกคิ้วงุนงงสงสัย

"ข้าจะส่งฎีกาขอลาพักหนึ่งเดือน อ้างว่าเจ้าฝันถึงเจ้าแม่หนี่วา(ผู้สร้างมนุษย์) พระนางชี้ไปทางทิศใต้แล้วประทานลูกแก้วมังกรให้แก่เจ้า ทางใต้ของแคว้นฉินมีศาลเจ้าแม่หนี่วาอยู่ตรงกับความฝัน ข้าได้ยินเช่นนั้นจึงพาเจ้าเดินทางไปบูชาเจ้าแม่ที่วัดหนี่วา เพื่อขอองค์ชายให้เสด็จพ่อ เช่นนี้น่าจะใช้ได้"

หงโต้วฟังแล้วก็อดขำไม่ได้ "นี่ ท่านน่ะดูไม่เหมือนพวกงมงายกับความฝันเลยนะเพคะ"

ไท่จื่ออมยิ้มพลางส่ายศีรษะให้นางอย่างระอา "ก็เป็นเพราะเจ้านั่นแหละถั่วน้อย กรีดตัวยังพอว่า นี่กรีดหน้ามีผู้ใดจะไม่เห็นบ้าง ขืนยังอยู่นี่พอดีหัวถั่วของเจ้าได้กลิ้งไปกับพื้น"

"ก็มันโกรธนี่ เวลาโกรธผู้ใดจะไปมีแก่ใจคิดหาที่เหมาะๆ"หงโต้วหน้าบึ้งตอบพระสวามีอย่างแง่งอน

"ข้าก็ไม่ได้ถือโทษเจ้า"ตี้ฟั่นเทียนตบบ่าเล็กปลอบใจ

เมื่อหลี่เปี้ยนทำแผลเสร็จก็ลงมือเก็บข้าวของเครื่องใช้ของจื่อเฟยลงหีบอย่างคล่องแคล่ว แล้วเดินตรงไปยังตำหนักส่วนพระองค์ของไท่จื่อเพื่อบอกให้ขันทีคนสนิทของพระองค์ช่วยเก็บของให้อย่างเป็นความลับ

 สวีเหม่ยเทน้ำลงอ่างไปฟังเจ้านายคุยกันแล้วอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม ไท่จื่อเอ็นดูจื่อเฟยยิ่ง โดนกรีดเนื้อกรีดตัวยังคิดจะปกป้องนาง "จื่อเฟยเพคะ เชิญสรงน้ำเพคะ"

"อื้อ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"หงโต้วลุกขึ้นลากชายผ้าเดินตรงไปหลังฉากกั้นให้สวีเหม่ยช่วยอาบน้ำอย่างว่าง่าย

ตี้ฟั่นเทียนนั่งร่างฎีกาจนเสร็จจื่อเฟยของเขาก็ขึ้นจากน้ำ ตาคมแฝงรอยยิ้มยามมองร่างน้อยแบบบางเดินออกมาโดยมีผ้าคลุมอยู่เพียงผืนเดียว

"ข้าจะแต่งตัวท่านออกไปก่อนสิ"หงโต้วออกปากไล่ผมเปียกลู่เดินไปรอสวีเหม่ยหลังฉากแต่งตัว

"น้องหญิงจะอายอะไรกันเล่า ที่ไม่ควรเห็นก็ชมจนสิ้นแล้ว ขืนเจ้ายังทำชักช้าข้าจะไปช่วยล่ะนะ"ผู้พูดทำตาหมาป่าหิวโหยใส่พระชายาเอกของตนเองยังผลให้นางกรีดร้องใส่

"อย่าเชียวนะ!"หงโต้วแหวใส่เสียงแหลมหน้าตาแดงก่ำ สองตากลมทรงเสน่ห์ถลึงตาใส่สามีแล้วดึงผ้าคลุมร่างพาดบนข้างฉากกั้นฮึดฮัดโมโห

สวีเหม่ยกลับมาพร้อมกับเครื่องแต่งกายของนายหญิง จึงรีบเดินเข้าไปช่วยนางแต่งตัว

ไท่จื่อมองภรรยาตาไม่กระพริบ ยิ่งพิศก็ยิ่งดูมีความสุข หงโต้วนางไม่ได้รู้เลยว่าแสงเทียนที่ตั้งห่างฉากแต่งตัวนั้นทำให้เงาของนางสะท้อนปรากฏสิ้นบนฉากแต่งตัวนั้น เรือนร่างบางเพรียวยืนเปลือย มองเห็นเงาเรียวแขนและเรียวขางามราวกับงานสลัก ครู่ต่อมาช่วงขางามนั้นก็กางออกเล็กน้อยมีสองมือช่วยกางผ้าชิ้นน้อยขึ้นกระชับส่วนสงวน กางเกงผ้าโปร่งถูกสวมทับอีกชั้น จากนั้นนางก็หมุนกายหันหลังให้นางกำนัลเผยให้เขาเห็นร่างอ้อนแอ้นน่าสัมผัสและทรวงอกน้อยน่าเอ็นดู เอี้ยมผืนเล็กถูกรัดเข้าไปโดยมีนางกำนัลช่วยผูกเชือกจนเสร็จเรียบร้อย หงโต้วหันกลับมาสอดแขนลงไปในเสื้อซับในผืนบางแล้วสวมเสื้อตัวนอกเข้ารูปผืนยาว นางกำนัลช่วยกลัดกระดุมให้จนเสร็จจึงก็ก้มลงช่วยนางสวมรองเท้าส้นกระถางก่อนจะประคองมือนางเดินออกมานั่งบนตั่งหน้าโต๊ะแต่งตัว

สวีเหม่ยเช็ดผมให้จื่อเฟยจนผมหมาดเกือบแห้งแล้วถอยตัวออกไปยืนห่างเล็กน้อยเมื่อไท่จื่อเดินมาหยิบหวีแสดงเจตนา ตี้ฟั่นเทียนดึงตั่งตัวเล็กขยับเข้ามานั่งจนชิดร่างบาง สบตานางผ่านกระจกด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

"ข้าไม่เคยหวีผมให้ผู้ใด หากเจ็บเจ้าก็บอกนะ"เมื่อเห็นสาวงามไม่ตอบรับฝ่ามือที่เคยจับแต่ดาบและอาวุธก็ค่อยๆกอบเรือนผมยาวของภรรยาขึ้นมาแล้วเริ่มต้นหวีที่ปลายผมก่อนอย่างใส่ใจ เมื่อหวีปลายผมจนดีแล้วมือนั้นก็ลังเลราวกับกำลังคิดว่าควรจะลากหวีจากตรงไหนต่อดี

"ต้องจับผมมาทีละช่อแล้วหวีส่วนกลางลงมาที่ปลาย"หงโต้วกลัวคนผู้นั้นจะกระชากหนังหัวนางจากบนลงล่างในคราวเดียวจึงรีบเอ่ยปากบอก

ผู้อยากเอาใจภรรยายิ้มกว้างราวกับเด็กได้รางวัล "เช่นนั้นหรือน้องหญิง"จับผมยาวของนางขึ้นมาหนึ่งช่อแล้วหวีจากตรงกลางลงมาที่ปลายอย่างระมัดระวังกลัวผมนางจะหลุด "เจ็บหรือไม่"

"ไม่เจ็บเพคะ ทำดีแล้ว"ได้โปรดหวีเร็วหน่อยเถิด ค่อยๆทำอย่างนี้กว่าจะหวีเสร็จพระอาทิตย์ก็ขึ้นพอดี หงโต้วได้แต่บ่นในใจ

"ผมเจ้างามมาก"ไท่จื่อทรงงานอย่างตั้งอกตั้งใจ ทรงชื่นชมม่านไหมสีดำสนิทนี้จากใจจริง "หอมด้วย"

"ท่านพี่ หากจะทำเช่นนี้ให้สวีเหม่ยมาทำเถอะเพคะ"เห็นเขายกผมขึ้นมาดมทำท่าชื่นอกชื่นใจนางก็แทบจะคลั่ง หัวนางจะหลุดอยู่รอมร่อ ยังจะมานั่งเกี้ยวนางอีก

เสียงหัวเราะดังมาจากเบื้องหลังทันทีที่ได้ยินนางพูดเช่นนั้น "น้องหญิงอย่าใจร้อน ครั้งแรกย่อมต้องนานนิดทรมานหน่อย"

"เจ้าเต่าฉิน"จื่อเฟยกดเสียงขู่ รู้ทีเดียวว่าเขาพูดเป็นนัยถึงเรื่องใด เจ้าเต่าเลว จับข้ากินอย่างทรมานแล้วเอาเปรียบข้าครั้งแล้วครั้งเล่าข้ายังไม่เคยเอามาบ่น นี่เจ้ากลับหน้าด้านเอามาพูดอีกแกล้งข้าได้!

โดนด่าตี้ฟั่นเทียนก็ยังหัวเราะก้มลงจูบขมับขาวเร็วๆหนึ่งทีแล้วตั้งใจทำงาน "น้องหญิงอย่าเพิ่งโกรธ เต่าฉินผู้นี้กลัวจนหัวหดแล้ว"

"..."หงโต้วได้แต่ข่มใจอดทนให้เขาค่อยๆหวีผมอย่างเงอะงะต่อไป เมื่อหัวค่ำนางกับเขาทะเลาะกันเกือบตาย ตอนนี้กลับมานั่งสงบศึกปรนนิบัติหวีผมให้เสียเฉยๆ ท่าทางตึงๆของเขาหายไปสิ้นคงเหลือแต่ไท่จื่อช่างยั่วแหย่อารมณ์ดี ถูกด่าเป็นเต่าฉินก็ยังยิ้มรับหน้าตาเฉย ที่แท้บุรุษเมื่อเสพสตรีแล้วจะเสียสติ และเมื่อไม่ได้เสพก็จะเสียสติเช่นกัน

เมื่อหวีจนรับกันหมดแล้วก็จะเป็นการหวีจากโคนลงไปที่ปลาย ครั้นเสร็จจากนั้นก็จะเป็นการหวีซ้ำจนผมแห้งซึ่งกระบวนการนี้ต้องใช้เวลาและความอดทน

"ท่านเมื่อยแล้วกระมัง"เห็นเขาเพียรหวีนางก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากบอกให้เขาวางมือเสีย "พอเถอะ ให้สวีเหม่ยมาจัดการ"

"จะได้อย่างไร ข้าทำจนจวนจะเสร็จแล้ว จะให้ผู้อื่นมาแย่งผลงานได้อย่างไร"คนตัวใหญ่แย้ง ยังตั้งหน้าตั้งตาหวีต่อไปทั้งๆที่เมื่อยแขนจริงอย่างที่นางว่า ผมนางยาวจรดสะโพก หวีขึ้นลงเช่นนี้ไม่เมื่อยก็แปลกแล้ว

ได้ยินเขาพูดเป็นเด็กๆหงโต้วก็อดขำไม่ได้ นางหัวเราะคิกๆ "ท่านก็พูดบ้าไปเรื่อย ผู้ใดจะกล้าแย่งผลงานกับไท่จื่อ"นางว่าแล้วผินหน้าไปหาสวีเหม่ยที่ยืนอยู่ด้านข้างห่างออกไป "จริงหรือไม่สวีเหม่ย"

นางกำนัลยิ้ม "จริงเพคะ ผู้น้อยไม่กล้าแย่งผลงานหรอกเพคะ" เห็นไท่จื่อพยายามเอาใจจื่อเฟยอย่างยากเย็นและอดทนยิ่งสวีเหม่ยจึงถอยออกจากตำหนักนอนให้ไท่จื่อเอาใจจื่อเฟยเต็มที่ สำหรับนางกำนัลเช่นนางแล้วก็ได้แต่บอกจื่อเฟยในใจว่านางนั้นโชคดียิ่งกว่าหญิงใดในตำหนัก ไท่จื่อมอบใจให้นางอย่างจริงใจเช่นนี้ โชคดียิ่งแล้ว

"ข้าจะทำให้เสร็จ ข้าเคยได้ยินว่าสามัญชนนั้นหากสามีหวีผมให้ภรรยา แสดงว่าเขาเอ็นดูน่ายิ่ง"

เชอะ! เดินๆไปก็วกกลับมาเกี้ยวนางอีก "แล้วสามีเชื้อพระวงศ์ล่ะเพคะ หวีผมให้พระชายาหมายความว่าอย่างไร"

"ก็หมายความว่าข้าพอใจเจ้ายิ่งกว่าผู้ใดอย่างไรเล่า"สามีเชื้อพระวงศ์ส่งสายตาเจ้าชู้ให้คนถามทันที

"ช่างพูดได้ไม่อายปาก หน้าด้านยิ่งแล้ว"นางอดไม่ได้ที่จะชื่นชมไท่จื่อ

"ถั่วแคว้นเฉ่าช่างปากคอเราะร้าย พระสวามีชมกลับได้รับโทษ"ตี้ฟั่นเทียนแสร้งบ่นราวกับชาวนาที่ไม่รู้อนาคต "ไม่รู้ว่าย้ายมาปลูกที่แคว้นฉินแล้วจะดีขึ้นหรือไม่"

"คงไม่ค่อยดีหรอกเพคะ ปลูกที่แคว้นเฉ่าถั่วอารมณ์ดีมาก ดินที่แคว้นฉินปลูกแล้วได้ถั่วอารมณ์ร้ายขี้โมโหยิ่ง ดินไม่ดี ปุ๋ยก็ไม่มีเพคะ"ผู้มีข้อมูลถั่วเล่าแจ้งแถลงไข "สำรวจถั่วแคว้นฉินแล้วมีแนวโน้มจะเฉาตายสูงเพคะ"

"อืม ก็จริงของเจ้า"ไท่จื่อพยักหน้าเห็นด้วย "ถั่วเช่นเจ้าเมื่อเอามาปลูกแคว้นฉินแล้วอารมณ์ร้ายขึ้นจริงๆ เมื่อบ่ายข้ากลับมาได้ยินว่าเจ้าได้ระบายอารมณ์ใส่ทุกคนไปรอบหนึ่งแล้ว ข้านึกว่าถั่วนั้นเมื่อระบายความโมโหไปแล้วก็น่าจะอารมณ์ดีจึงมาเยี่ยมเยียน ใครจะคาดว่าถั่วยังจะโกรธอยู่ เลือดข้าจึงหลั่งริน"เจ้าของเลือดพูดกลั้วหัวเราะ

"ใครใช้ให้เต่าเมาราคะ ข้าอยู่ของข้าดีๆมาบีบกันได้อย่างไร"นางหาได้สมัครใจ เป็นเขาที่หน้ามืด

"น้องหญิงงดงามไม่เมาก็แปลกแล้ว"ผมยังคงถูกหวี สาวงามก็ยังคงถูกเต่าหน้าด้านพยายามเกี้ยวพา "น้องหญิงเจ้าว่าแคว้นฉินของข้า ดินไม่ดีปุ๋ยไม่มีทำให้เจ้าอารมณ์ร้าย ถ้าข้าใส่ปุ๋ย...พาไปเยี่ยมพ่อแม่เจ้าจะอารมณ์ดีขึ้นหรือไม่" หูเขายังจำเสียงตะโกนอย่างแค้นเคืองจากนางได้ดี เป็นเจ้า! เป็นเจ้าที่ลากข้ามาอยู่ในที่โสมมเช่นนี้!! ทำให้ข้าต้องมาอยู่ในที่น่าเกลียดเช่นนี้!!! ข้าชังเจ้านัก!!!!’ เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้นางเสียใจถึงเพียงนั้น คิดว่าหญิงใดได้แต่งมาเป็นชายาเอกเป็นว่าที่ฮองเฮาย่อมมีความสุข ผู้ใดจะคาดว่าถั่วน้องหญิงจะไม่เป็นเช่นนั้น นางโกรธ...และโกรธมากๆ ผิดจากที่เขาคาดไปทุกสิ่ง

หงโต้วเลิกคิ้วหมุนร่างอย่างรวดเร็วกลับมาหาคนพูด มือเล็กจับลงบนมือใหญ่ ถามอย่างดีอกดีใจ ดวงตาเป็นประกายงดงามสว่างไสว "จริงหรือเพคะท่านพี่ ท่านจะพาข้ากลับไปจริงๆหรือเพคะ" จะกลับได้หรือกลับไม่ได้ล้วนขึ้นอยู่กับเขา องค์หญิงที่แต่งไปต่างแคว้นโดยมากไม่มีโอกาสกลับบ้านเกิดเมืองนอนตลอดชีพ

ตี้ฟั่นเทียนดึงคนงามขึ้นมานั่งบนท่อนขาข้างหนึ่งแล้วโอบกอดนางไว้ในอก หงโต้วยินยอมนั่งให้เขากอดแต่โดยดีในใจอยากฟังแต่คำตอบของเขา "ก็ถ้าเจ้าจะอารมณ์ดีขึ้นนะหงโต้ว ข้ารับมือกับถั่วขี้โมโหได้ไม่ค่อยดีนัก"

"ข้าจะอารมณ์ดีมากๆ"หงโต้วรีบเงยหน้าให้คำตอบ สองแขนขาวกลมกลึงโอบรอบร่างใหญ่ไว้พยายามออดอ้อน

"ไปก็อารมณ์ดี กลับมาก็อารมณ์ดีใช่หรือไม่"คนถามยิ้มกริ่มเมื่อถูกนางกอดอย่างเต็มใจเป็นครั้งแรก ตลกยิ่ง...ไท่จื่อรู้สึกตื้อๆในอก ราวกับอะไรจะล้นออกมา

"เพคะ จะอารมณ์ดีตลอดเลย"ว่าง่ายอย่างยิ่งเวลาเอาสิ่งที่ถั่วชอบมาหลอกล่อ เสียงของนางหวานหยด ท่าทางของนางน่ารักจนตี้ฟั่นเทียนแทบจะเมาถั่วไปซะเดี๋ยวนี้

"แล้ว..."มือแกร่งเชยคางเล็กขึ้นมองใบหน้างาม สบตาคู่หวานค้นหาคำตอบที่แท้จริง "เจ้ายังจะชังข้าหรือไม่ เจ้าชังข้าเพราะอะไรหรือน้องหญิง ไหน...บอกข้าซิ"

หงโต้วหน้างอต่อหน้าต่อตาตี้ฟั่นเทียน ไม่อยากจะพูด แต่คิดไปคิดมาจะได้กลับบ้านก็ข่มใจลงได้ "จะไม่ให้ชังได้อย่างไร ก็ท่านบังคับแต่งข้ามาโดยที่ข้าไม่เต็มใจ แต่งมาไม่ถึงวันก็ข่มเหงข้า อีกทั้งข้าก็ไม่ชอบใช้ของร่วมกับผู้ใด ข้าไม่โมโหก็แปลกแล้ว"

คนฟังถอนหายใจมองตาก็รู้ว่านางพูดจริง "ชังอะไรเล่าน้องหญิง บุรุษพึงใจสตรีย่อมต้องสู่ขอ สตรีออกเรือนเป็นธุระของบุพการี สตรีเข้าเรือนเป็นสิทธิ์ของสามี ข้าแต่งสตรีที่พึงใจเข้าเรือนเจ้าจะให้ข้านั่งมองนางเฉยๆหรือ"

คนโบราณ! คุณหนูลั่วว่าในใจ "ออกเรือนก็ต้องให้สตรีตัดสินใจด้วยสิเพคะ หญิงเข้าเรือนสามีก็ต้องเอ็นดูให้เวลานางปรับตัวด้วยสิ จึงจะถูกต้อง"

ไท่จื่อส่ายศีรษะ "เจ้าน่ะเป็นถั่วประหลาดคิดอ่านไม่เหมือนผู้ใด เจ้าออกไปตะโกนถามดูทั้งเมืองก็จะรู้คำตอบว่าสตรีออกเรือนควรเป็นธุระของใคร ส่วนสตรีเข้าเรือนนั้นข้าก็เอ็นดูเจ้ามากนะน้องหญิง"

"เชอะ! เอ็นดูจนเอ็นข้าจะขาดอยู่แล้ว"อดไม่ได้ที่จะอ้าปากประชดก่อนจะรู้ตัวว่ายื่นเนื้อให้เขาแทะเสียแล้ว

"ฮ่าๆ ถั่วช่างเจรจา"เขาเอ็นดูนางเช่นนั้นจริงๆ เอ็นถั่วนั้นทั้งอ่อนนุ่มและหวานยิ่ง

"..."หงโต้วหน้าบูด กินเขาจนหมดทั้งตัวแล้วยังจะหัวเราะอีก "แถวบ้านข้าเรียกสิ่งที่เจ้าทำว่า...กระทำชำเราผู้เยาว์"

"กระทำชำเราผู้เยาว์"ไท่จื่อทวนคำกลั้วหัวเราะ "น้องหญิง...ข้านั้นชำเราภรรยาผู้เยาว์วัยต่างหาก ชำเราภรรยาผิดด้วยหรือ"

จื่อเฟยหัวเราะไม่ออก นางกล่าวหาเขา แต่เขากลับเอามาหยอกล้อนาง ดูท่าทางเข้า เวลาพูดว่าชำเราดูจะชอบใจเป็นพิเศษ ไอ้เต่าฉินลามก! ไม่ถูกชำเราบ้างแกไม่มีทางรู้หรอก!!!

"เรื่องหญิงหลายคนร่วมสามีอันนี้ข้าอยากให้เจ้าเข้าใจ"ตี้ฟั่นเทียนมานึกๆประกอบกับคำพูดของนางที่ว่าไม่ชอบใช้ของร่วมกับผู้อื่นก็พอจะเดาได้ลางๆว่าที่นางโกรธก็มีส่วนหนึ่งมาจากตรงนี้ "ธรรมดาครอบครัวสามัญก็มีน้อยมีหลวง ในครอบครัวเชื้อพระวงศ์ก็ไม่ต่าง มันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เจ้าแต่งให้ข้ามาแล้วจำเป็นต้องยอมรับเรื่องนี้นะถั่วน้อย ข้าอยากให้เจ้าคิดอ่านให้ดี เรื่องนี้ใช่ว่าข้าไม่อยากเลี่ยง เจ้าเคยถามข้าว่าวนเวียนไปหาหญิงทั้งหลายเหนื่อยหรือไม่ ข้าบอกเจ้าได้วันนี้ว่าเหนื่อยยิ่ง น่าเบื่อจนไม่รู้จะให้มันจบเร็วๆอย่างไรดี สตรีเหล่านั้นเวลารับใช้เพียงแต่พูดคุยเล็กน้อยเท่านั้น อีกครู่ก็เปลื้องอาภรณ์ขึ้นไปนอนบนเตียงรอแล้ว มิได้ยุ่งยากอะไร เพียงแต่ทำให้มันเสร็จไปเท่านั้น จากนั้นก็ส่งยาให้ดื่มเสียไม่ให้มีปัญหาในภายหลัง ครั้งแรกที่พวกนางแต่งเข้ามาก็ไม่ได้วุ่นวายต้องเตรียมหยูกยาเช่นเจ้า เจ้านั้นข้ารู้อยู่แล้วว่าจะต้องตื่นกลัวขัดขืนจนอาจจะทำให้ตัวเองเจ็บจึงเตรียมการช่วยให้เจ้าผ่านไปได้โดยง่ายที่สุด เฮ้อ...เจ้าคิดภาพเถิดพวกนางก็นอนอยู่ตรงนั้นแล้วเพียงแต่สวมชุดบางๆอยู่เท่านั้น นางไม่ขัดขืนอะไรหรอก พวกนางเข้ามารู้ตัวตั้งแต่ต้นว่าอยากได้ตำแหน่งอยากเป็นสนม อยากเป็นมารดาโอรส จึงยอมเดินเข้าตำหนักมา ส่วนข้าก็ย่อมอยากได้เชือกที่จะดึงราชสำนักมิให้ปั่นป่วน นี่จึงเป็นเรื่องของผลประโยชน์แลกเปลี่ยน พวกนางยอมขึ้นไปบนเตียงนั้นไม่ยุ่งยากไหนเลยจะต้องให้ข้าเล่นด้วยเหมือนเจ้า เวลารับใช้มือจะวางไว้แนบลำตัวหรือเหนือศีรษะ ถ้าข้าพอใจให้แตะต้องได้ก็ต้องห้ามหยิก ห้ามข่วน ขาหากชันขึ้นปลายเท้าต้องแนบกับพื้นเตียงห้ามก่ายห้ามเกี่ยวไม่เหมาะสม เสร็จงานห้ามนอนข้างหากไม่ได้รับอนุญาต หากข้าค้างด้วยต้องตื่นก่อนมาปรนนิบัติแต่งตัว ข้านอนกับพวกนางไปสองสามครั้งจึงเริ่มจำชื่อพวกนางได้ เจ้าว่ามันน่าสนุกตรงไหน หือ"

สวรรค์เหตุใดชีวิตของไท่จื่อดูไม่สนุกเลยสักนิด ยิ่งชีวิตของพระชายาถวายงานแล้วยิ่งน่าหดหู่กว่า กฏระเบียบมากมายยิ่ง 

"ข้าไม่ได้ทำตามกฎเลย"พูดแล้วก็อายจนหน้าแดง ตอนนางกำนัลคุมกฎเหล่านั้นสั่งสอนเรื่องพวกนี้นางก็ฟังบ้างไม่สนใจ มาคิดๆดูแล้วนางทั้งถีบทั้งตบทั้งข่วน ทั้งหยิกทั้งเกาะทั้งก่าย

คนฟังหัวเราะอารมณ์ดีกอดนางแน่นขึ้น "หากข้าไม่พอใจข้าย่อมออกปากสั่งลงโทษอยู่แล้ว ถั่วเช่นเจ้าข้าแต่งมาเป็นภรรยา เป็นเจ้าคนเดียวที่ข้าไหว้ฟ้าดินด้วย ข้ายินดีให้เจ้าหยิกให้เจ้าข่วน ขาเจ้าจะรัดจะพันอย่างไรก็ช่าง ปลายเท้าจะอยู่ที่ใดก็แล้วแต่เจ้าจะพอใจ จะด่าข้าบ้าง จะตีข้าบ้าง หรือจะกรีดเอาเลือดข้าอีก ข้าย่อมไม่ถือโทษเจ้าแม้แต่น้อย"

"..."หงโต้วมองชายผู้นี้ด้วยความงุนงงสงสัยอย่างแท้จริง "เหตุใดจึงดีกับข้าเป็นพิเศษเล่า"ทะเลาะกันแทบตาย เอาปิ่นปาดหน้าก็ยังไม่โกรธ เอาปิ่นแทงแทบจะทะลุอกก็ยังอยู่เฉย เต่าฉินนี่ถ้าไม่บ้าก็สมองสาหัส

ตี้ฟั่นเทียนเชยคางนางขึ้นพลางแนบจุมพิตบนริมฝีปากสีชมพูงาม บดเบาๆไล้ให้นางจูบตอบอย่างช้าๆครั้นพอนางยอมขยับกลีบปากตอบเบาๆกลับมาเขาก็รับเอาความหวานนั้นไว้ก่อนจะรีบหักห้ามใจตนเองด้วยการหอมแก้มนุ่มสองสามที

"เจ้าคงไม่สนใจจำเรื่องที่เราพบกันในที่มืดนั่น ที่เจ้าช่วยเหลือข้า..."

"อ่อ ข้าพอจะจำได้ว่าช่วยทหารในวัง แล้วก็กลายว่าเป็นสายลับ สุดท้ายกลายเป็นท่านไปอีก"นางก็จำได้เท่านั้นเอง ช่วยเสร็จแล้วก็แล้วกันไป "อย่างไรหรือ"

ไท่จื่อหัวเราะหึๆผิดจากที่เขาคิดเสียที่ไหน มีแต่เขาเห็นนาง...นางไม่สนใจจำเขาแม้แต่นิด "วันนั้นข้าได้พบคุณหนูแต่งกายด้วยอาภรณ์สูงศักดิ์ผู้หนึ่ง คุณหนูตัวน้อยผู้นั้นยอมสละเสื้อให้กับทหารบาดเจ็บโดยไม่ห่วงชื่อเสียง ช่วยหาที่ซ่อนตัว ตามหมอมาช่วยเหลือ นางปลดเครื่องประดับทั้งหมดและไข่มุกที่รองเท้าทั้งหมดให้กับข้า ข้าแปลกใจ...ในโลกใบนี้มีสตรีใดไม่รักของสวยงาม ยิ่งของที่สวมอยู่แสดงว่าย่อมต้องรักต้องชอบ แต่คุณหนูผู้นั้นกลับปลดมันออกทั้งหมด แม้แต่รองเท้าน่ารักของนางก็โดนกระชากจนวิ่นเพื่อเอาไข่มุกให้ข้า ข้าทั้งงุนงงทั้งพอใจ ซ้ำคุณหนูยังสั่งคนให้ช่วยพาข้าออกนอกเมือง นั่นคือครั้งแรกที่ข้าสนใจคุณหนูผู้นั้นโดยบริสุทธิ์ใจ ภายหลังเมื่อรู้ว่าคุณหนูผู้นั้นคือเด็กตัวร้ายที่ทำสนามรบของข้าย่อยยับข้าก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ก็ได้แต่ส่งคนแผงเข้าไปเป็นบ่าวที่จวนเจ้าคอยส่งข่าวเรื่องตลกๆให้ได้รู้อยู่บ่อยๆ ภายหลังพบกันที่แคว้นฉู่ข้าก็พบกับนางจิ้งจอก ข้าถูกพิษ...วินาทีที่แม้จะสิ้นใจก็ยังวนเวียนคิดถึงแต่เรื่องเจ้า เมื่อรอดขึ้นมาจึงไม่อาจไม่แต่งเจ้ามาเป็นภรรยา ผู้ที่เจ้าช่วยคือทหารมิใช่ไท่จื่อ ข้าจึงแต่งกับเจ้า...ปฏิบัติกับเจ้าและอดทนกับเจ้า...ในฐานะทหารธรรมดาผู้นั้น มิใช่ไท่จื่อ"แรกเริ่มเขาหมั่นไส้นางที่จู่ๆก็โผล่ขึ้นมาเหมือนผีร้าย หนุนกำลังให้รัชทายาทแคว้นเฉ่าเสียเฉยๆ ต่อมาก็ยิ่งไม่ชอบนางเมื่อได้ยินเสียงชาวบ้านชมว่านางเฉลียวฉลาดอายุสามขวบรู้จักคาราวะฮองเฮา อันนั้นมันเด็กสอพลอเห็นอยู่ชัดๆ แล้วยิ่งชังมากขึ้นอีกเมื่อนางมาอวดดีทำลายแผนรบของเขา จดหมายที่นางส่งมายิ่งทวีความชิงชังเด็กน้อยจนสูงลิบ จนเมื่อได้พบกับคุณหนูผู้นั้น กระทั่งรู้ว่าเป็นคนเดียวกันกับคุณหนูถั่ว เขาก็ได้แต่ถอนหายใจ พยายามไม่ดู พยายามไม่เห็น พยายามไม่สนใจ แต่ที่สุดก็อยากรู้อยากเห็นอยู่ดี หนีจนสุดทางหนีสุดท้ายถ้าไม่หันมาเผชิญหน้าเขาคงต้องจนตกเหวตายไปเป็นแน่

"..."นี่จะสารภาพรักนางหรือ หงโต้วหน้าแดง กับคนที่ลึกซึ้งเร่าร้อนกันถึงเพียงนั้นแม้ไม่รู้สึกอะไรด้วยเป็นพิเศษก็อดเขินอายไม่ได้ "ข้าเพียงแต่ช่วยเจ้าเพราะสงสาร เพราะช่วยได้ ไม่ได้อยากให้เจ้าแต่งข้าเสียหน่อย"

"ข้ารู้ดี แต่เป็นเจ้าผิดที่วนเวียนอยู่ในหัวข้า รู้เช่นนี้แล้วต่อไปจะดีกับข้าบ้างหรือไม่ถั่วน้อย"ถามพลางฝังจมูกกับแก้มนุ่มอย่างรักใคร่เอ็นดู "ไม่ชังข้าได้หรือไม่ ยอมเป็นถั่วภรรยาของข้าได้ไหม หืม"สตรีใดก็ไม่น่าปวดหัวเท่าสตรีถั่ว แต่เป็นเขาผิดที่ใส่ใจนางจนบานปลาย อยากรู้อยากเห็นจนทำหัวใจหล่นหาย สุดท้ายเมื่อเอาใจตนกลับมาไม่ได้ จึงต้องปวดหัวปวดสมองอยู่เช่นนี้ พึงใจสตรีดีๆก็ไม่มีปัญหาแล้ว นี่จำเพาะเคราะห์ร้ายมาพึงใจสตรีถั่ว หัวใจจึงมืดมัวสมองมึนงงไปหมดเช่นนี้  

หงโต้วกรอกตา "นี่ เราออกเดินทางกันเถอะ จะไปทางใต้กันมิใช่หรือ"

"เจ้าเปลี่ยนเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร หือ"ตี้ฟั่นเทียนมองคนตัวเล็กที่ทำเป็นเฉไฉ นางถามเขาก็ยอมบอกทั้งหมดแล้ว พอเขาถามบ้างนางกับเลี่ยงหนี เห็นหรือไม่สตรีถั่วมีปัญหาเป็นเช่นไร เป็นเขาที่เคราะห์ร้ายหาใช่นาง

"โธ่ เรื่องใหญ่จะให้ตัดสินใจรวดเร็วได้อย่างไรเล่า"จื่อเฟยน้อยโอดครวญ

"ข้าแค่ขอให้เจ้าเลิกชังข้าที่แต่งเจ้ามาได้หรือไม่ ขอให้เจ้าเป็นภรรยาข้ามันยากนักหรือ"ไท่จื่อเองก็ปวดหัวยิ่ง ไม่เห็นจะยากเลยสักนิดในสิ่งที่เขาขอ เขาพึงใจนางยิ่งกว่าใครทั้งสิ้น อนาคตของนางล้วนแต่สดใสราวกับพระอาทิตย์

หงโต้วถอนหายใจคว้าเอาเส้นผมมาดึงเล่น เอนศีรษะซบกับอกแกร่ง รับรู้โดยสัมผัสว่าเขาจูบบนกลางกระหม่อมของนางแล้วแนบแก้มลงมาแนบศีรษะนาง สองมือโอบกอดรอบตัวนางไว้พลางถอนหายใจ นางอิงตัวเล่นเส้นผมอยู่เช่นนั้นเป็นนานภายใต้อ้อมกอดอันอบอุ่น เหลือบไปมองในกระจกเห็นเขาหลับตาลงสีหน้าเป็นทุกข์

"ก็..."พอนางอ้าปากพูดดวงตาของคนที่นางแอบมองผ่านกระจกก็ลืมตาขึ้นให้ความสนใจกับเสียงของนางในทันที หงโต้วทำปากยื่น "ก็ในเมื่อเนื้อข้าเจ้าก็กินไปแล้ว ข้าก็จะพยายามเป็นภรรยาก็ได้"

"จริงหรือหงโต้ว"คนได้ฟังปลื้มปริ่มคลี่ยิ้มกว้างดีใจราวกับคนเสียสติ เขาไม่อยากทะเลาะกับนางเลยแม้แต่น้อย มันปวดหัวปวดอกไปหมด "เจ้ารับปากข้าแล้วนะ ต่อไปเป็นภรรยาข้าแล้ว"

หงโต้วพยักหน้าหงึกๆกับแผ่นอกที่อิงแอบ นางจะทำอะไรได้ก็แต่งให้เขาแล้ว เนื้อเขาก็กินแล้ว กระดูกก็โดนแทะ ยังจะมีอะไรเหลือให้แก้ไขอีก "ขอเพียงเจ้าจริงใจกับข้า ข้าจะอยู่กับเจ้า"

"ข้าย่อมจริงใจอยู่แล้ว"ตี้ฟั่นเทียนรับคำหนักแน่นแววตาเปี่ยมไปด้วยความสุข ไม่คาดว่าการลดศักดิ์ศรียอมเล่าเรื่องงี่เง่าของเขาให้นางฟังจะได้รับผลเช่นนี้ "เช่นนั้นก็อภัยข้าด้วยเถอะนะน้องหญิง ไม่ชังที่ข้าแต่งเจ้าได้หรือไม่"

หงโต้วอดไม่ได้ที่จะถาม "นี่ใจคอเจ้าจะละโมบเอาทุกสิ่งเลยหรือ"

"ถ้าเกี่ยวกับถั่วข้าย่อมละโมบ"ผู้คลั่งไคล้ถั่วยอมรับอย่างง่ายดาย เห็นชัดว่าถั่วนิยมการพูดตรงๆ พูดความจริง

สาวน้อยหัวเราะพอใจ "ท่านกล้ายอมรับ เช่นนั้นข้าให้อภัยท่านก็ได้ แต่อย่าลืมที่บอกว่าจะพากลับไปเยี่ยมพ่อแม่ล่ะ มิเช่นนั้นข้าจะยิ่งแค้นท่านยิ่งกว่านี้เพราะว่าท่านโกหก"

ผู้สมหวังแต่เสียเลือดกอดรัดร่างน้อยๆอย่างพออกพอใจ ริมฝีปากร้อนๆพรมจูบไปทั่วทั้งขมับทั้งแก้มงามที่ใดก็ตามที่ริมฝีปากพบด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง "น้องหญิง เหตุใดน้องหญิงจึงน่ารักขนาดนี้ เหตุใดจึงว่าง่าย"

"เป็นเพราะเต่าฉินพูดมาก"นางประชด

"ฮ่าๆ เช่นนั้นหรือ"เต่าฉินหัวเราะเบิกบาน ได้ทั้งภรรยาได้ทั้งการอภัย เป็นเต่าแล้วอย่างไรเล่า ก็เสมอกับนางที่เป็นถั่วนั่นแหละน่า

 

                ยามทิ่ว(ราวๆตี1-ตี3)เหล่าเวรยามและทหารในวังตะวันออกพากันขยี้ตามองไท่จื่อเสด็จออกมาจากตำหนักนอนของจื่อเฟย พวกเขาขยี้ตาซ้ำพยายามจะปลุกตนเองให้ตื่นจากฝันเมื่อยังคงเห็นไท่จื่ออุ้มจื่อเฟยน้อยอย่างรักใคร่เดินตรงไปยังประตูวัง พระองค์อุ้มสะโพกนางไว้แนบอก จื่อเฟยโอบแขนรอบพระเศียรของพระสวามี แก้มนุ่มน่ารักแนบสนิทบดบังครึ่งหน้าของไท่จื่อสิ้น รถม้าถูกจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อย ไท่จื่อและจื่อเฟยขึ้นเกี้ยวหลังใหญ่ให้นางกำนัลหญิงติดตามเพียงสามคน และเหล่าองค์รักษ์ประจำตัวอีกหนึ่งชุด ฎีกาให้หัวหน้าขันทีเป็นผู้นำส่ง และแล้วขบวนเกี้ยวและสัมภาระก็ออกเดินทางท่ามกลางความมืดเงียบสงัด ทหารในวังได้แต่สงสัยเหตุใดจู่ๆจื่อเฟยกับไท่จื่อก็มารักกันปานจะกลืนกินกันในเวลานี้ มิหนำซ้ำยังเดินทางในเวลาค่ำมืดราวกับไม่อยากพบผู้คน แปลกยิ่ง เวลาต่อมาได้ข่าวจากในวังว่าองค์รัชทายาทพาพระชายาเอกไปคำนับเจ้าแม่หนี่วาที่แดนใต้เพื่อขอประทานโอรสสวรรค์ พระชายาทั้งแปดในวังตะวันออกโมโหจนแทบคลั่งกันทุกคน

 

   

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 62 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 13 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 16 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 18 ) Vote
ลุ้นๆ
( 19 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 12 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 17 ) Vote
COMMENTS
Kitty
11 ธ.ค. 2559 / 16:29
สารภาพรักได้น่าประทับใจมากกก
ทิวไม้
14 ก.ย. 2559 / 19:52
แม้ๆๆๆๆ เลือดตกยางออก แต่ฟินสุดๆๆๆๆๆ
kwanrak
06 มี.ค. 2559 / 16:26
สารภาพรักได้น่ารัก
Raindear
17 ต.ค. 2558 / 18:40
ถ่วมากี่โมงนิ ข้าพเจ้ามารอแต่เช้าแล้วนะ
แก้ว
17 ต.ค. 2558 / 17:33
าถั่วน้อยๆ
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 408,813 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required