HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 410,441 ครั้ง
ถั่วแม่เลี้ยง

สามีหายภรรยาไม่ทุกข์ร้อน มันน่างอนให้ตายดิ้น

ผัวหายทั้งคนยังนั่งดื่มกิน สิ้นชีวินก็ไม่หายแค้น...ถั่วภรรยา

                ใบหน้างามสะคราญในคันฉ่องกำลังคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจในรูปโฉมของตนเองในวันนี้เป็นอย่างยิ่ง มือขาวเนียนยกขึ้นแตะปิ่นหยกงามบนเรือนผมสวยที่นางกำนัลช่วยเกล้ายกขึ้นสูงแล้วตบแต่งด้วยเครื่องประดับจนดูงามตายิ่ง วันนี้หงโต้ววางแผนว่าจะออกไปสำรวจดูเมืองหลวงสักหน่อย อยากรู้ว่าบ้านเมืองแคว้นฉินนี้มีอะไรดีบ้าง

นางกำนัลสวีเหม่ยใช้มือช่วยขยับปิ่นเงินตัวหนึ่งที่อยู่ด้านหลังอย่างระมัดระวัง "จื่อเฟยเพคะ หม่อมฉันบังอาจถาม เหตุใดปิ่นทุกอันของพระองค์จึงมีปลายที่แหลมคมนักล่ะเจ้าคะ"

รอยยิ้มหวานคลี่ออกวันนี้นางอารมณ์ดียิ่งจึงให้คำเฉลยโดยง่าย "เอาไว้ป้องกันตัวอย่างไรเล่า ข้าชอบออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกมาแต่น้อย แม้มีคนติดตาม แต่หากพลัดหลงย่อมไม่มีผู้ใดช่วยเหลือข้าได้ นี่จึงเป็นการป้องกันตัวเบื้องต้นอย่างไรเล่า"

"เช่นนั้นหรือเพคะ"

"อืม"หงโต้วคลี่ยิ้มให้เจ้าของคำถาม

"...จื่อเฟยเพคะ จื่อเฟย"เห็นนางกำนัลเสี่ยวอี้ที่รับใช้นางมาตั้งแต่เล็กวิ่งเรียกนางมาแต่ไกลหงโต้วก็ยกนิ้วชี้งามๆยื่นออกไปทันที

"หยุด! หากเจ้าจะพูดอีกคำว่าเจ้าคนๆนั้นไปอยู่ที่ไหนอีก ห้ามพูดแม้แต่คำเดียว ข้าไม่อยากได้ยิน"หลายวันมานี้นางเบื่อที่จะฟังเรื่องบ้าๆพวกนี้เต็มทีแล้ว เขาอยากไปไหนก็เรื่องของเขา ทุกๆเช้าเจ้าเต่าฉินต้องรีบเข้าวัง ร่วมกับฮ่องเต้ปรึกษาข้อราชการในท้องพระโรง ตกเย็นก็เป็นมหกรรมลุ้นว่าขันทีประจำตัวจะไปส่งข่าวว่าไท่จื่อจะนอนที่ตำหนักไหน บางวันหนึ่งตำหนัก บางวันสองตำหนัก เขาจะหายไปตายที่ไหนก็ช่างหัวเขา แต่ได้โปรดหยุดพูดเสียทีมันรกหู "เจ้าอีกคนเสี่ยวอี้ เหนียงส่งเจ้ามาช่วยดูแลข้าแท้ๆแต่กลับไม่ทำหน้าที่ ชอบไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องผู้อื่น"

นางกำนัลเสี่ยวอี้คุกเข่าดังตึง "ผู้น้อยไม่กล้าแล้วเพคะ"

"ดี ข้าจะออกไปข้างนอก"ร่างบางลุกขึ้นจากเก้าอี้วางมือเล็กลงบนฝ่ามือของนางกำนัลหลี่เปี้ยน ทำท่าเบื่อหน่ายสาวใช้ที่ไม่ได้เรื่องของตนเอง อาภรณ์ในชุดผ้าไหมสีชมพูกรุยกรายด้วยลายปักกลีบเหมยเคลื่อนตัวไปอย่างแช่มช้อยมุ่งไปหาบานประตู ริมฝีปากอิ่มสวยงดงามคลี่ยิ้มให้อากาศแจ่มใสในยามเช้า ก่อนจะหุบลงเมื่อเสี่ยวอี้ที่อยู่ข้างหลังพูดขึ้นว่า

"จื่อเฟยเพคะ ที่ห้องโถงมีเรื่องวิวาทเพคะ ชายารองต้องการให้ท่านไปจัดการ บ่าวเลยมาตามเพคะ"นางกำนัลเสี่ยวอี้รีบเดินมายืนข้างๆรีบรายงาน

"อย่างไร"หงโต้วเบื่อที่นี่เป็นที่สุด มีแต่ปัญหาและเรื่องราวไม่รู้จบ

"เหล่าองค์ชายแย่งของเล่นกันเพคะ แล้ววิวาททุบตีกันจนได้เลือด พระพี่เลี้ยงก็เข้าตบตีกันตอนนี้มีแต่คนบาดเจ็บอยู่ในห้องโถง ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมรับผิด ชายารองจึง..."

"องค์ชายอะไร คนไหนหรือ"ตี้เฟิ่งเทียนมีโอรสสี่องค์ อายุไล่เรียงกันเป็นนิ้วเกิดห่างเดือนกันเท่านั้น พระธิดามีอยู่สององค์อายุห่างกันสองปี

"ทั้งหมดเลยเพคะ"เออ เยี่ยม! ไม่ตีกันให้ตายเลยล่ะนี่

"ข้าจะไปดู"หน้าที่ของนางคือดูแลให้มันสงบ ระหว่างที่อยู่ที่นี่หากมันไม่สงบนางก็ยากจะมีความสุข คิดพลางส่ายหน้าถอนหายใจอารมณ์ดีๆของนางหายเข้ากลีบเมฆจนสิ้นเหลือเพียงแต่ความหงุดหงิด "หลี่เปี้ยน...ไปกันเถอะ"ว่าพลางหันมาบอกคนที่ประคองมือนางเดิน เสียงรองเท้าส้นกระถางกระทบกระเบื้องดังป็อกๆแฝงอารมณ์ไว้เต็มเปี่ยม

                นางกำนัลขันทียืนกันเต็มโถงกว้าง เหล่าชายารองนั่งอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้างามๆบัดนี้มีแต่ร่องรอยความขุ่นเคืองที่ข้างๆตัวมีบุตรชายหน้าตาแต่ละคนฟกช้ำได้แผล เบื้องหลังชายารองและองค์ชายเป็นใบหน้าของนางกำนัลพี่เลี้ยงที่มีสภาพย่ำแย่ยิ่งกว่าองค์ชาย พอหงโต้วปรากฎตัวที่ห้องโถงเสียงพูดคุยจอแจเสียงถกเถียงก็พลันสงบโดยทันที

"จื่อเฟย"พระชายารองทั้งสี่ลุกขึ้นย่อตัวต้อนรับการมาของคนที่มีตำแหน่งสูงกว่า เหล่าพระชายาทั้งเก้าคนนั้นดูเผินๆแล้วอาจจะกลมกลืนด้วยเครื่องอาภรณ์งดงามที่แข่งกันสวมใส่ แต่สิ่งหนึ่งที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดคือทรงผม ในฐานะจื่อเฟยเวลาเกล้าผมขึ้นจะต้องยกให้สูงกว่าคนทั่วไปและติดเครื่องประดับหรูหรางามสะพรั่ง ส่วนพระชายารองนั้นจะทำทรงผมที่มีความสูงต่ำลงกว่าและประดับเรือนผมด้วยเครื่องประดับน้อยชิ้นกว่า ดังนั้นในเวลาอย่างนี้เมื่อจื่อเฟยเชิดหน้าเดินผ่านไปเรือนผมที่สูงส่งกว่าของนางจึงข่มเหล่าชายารองราวกับมงกุฎที่ประกาศว่าผู้ใดเป็นใหญ่กว่าโดยไม่ต้องพูดสักคำ

หงโต้วพยักหน้าเบา "นั่งลงเถิด" อนุญาตพวกนางแล้วค่อยๆเดินขึ้นไปหมุนตัวลงนั่งบนเก้าอี้สูง พิศมองลงมายังทุกๆใบหน้าในโถงห้องก่อนจะรับถ้วยน้ำชาร้อนที่สวีเหม่ยประคองส่งมาให้ คลี่ฝาเปิดพลางขยับใบหน้าเป่าเบาๆสองสามครั้งแล้วจิบคำเล็กๆก่อนจะวางลง หันกลับไปมองทุกคนอีกครั้ง "ว่ามา เกิดอะไรขึ้น" เห็นชายารองทั้งสี่อ้าปากพูดขึ้นพร้อมกันนางก็รีบแทรกเรียกหัวหน้าขันทีดูแลให้เป็นผู้พูด "ให้หัวหน้าขันทีเมิ่งพูด"

คนดวงซวยหน้าซีด เป็นเขาหรือที่ต้องเล่า จื่อเฟยใจร้ายยิ่ง คิดแล้วก็เดินออกมายืนที่กลางโถงหมู่เก้าอี้ก้มตัวคาราวะนายหญิงของตำหนักแล้วกล่าวรายงานว่า "เรียนจื่อเฟย วันนี้องค์ชายรองมาเดินยิงธนูเล่นแล้วพบกระต่ายเข้าจึงวิ่งไล่ตาม องค์ชายใหญ่อยู่อีกมุมหนึ่งกำลังซ้อมยิงธนูอยู่เห็นกระต่ายวิ่งมาจึงง้างธนูยิง กระต่ายถูกยิงแล้วองค์ชายรองก็ตามมาทัน กลายเป็นปัญหาว่ากระต่ายเป็นของผู้ใดกัน ทั้งสองพระองค์ต่างอ้างสิทธิ์ในกระต่าย ทุ่มเถียงกันอยู่ครู่หนึ่งองค์ชายรองก็เข้าทุบตีองค์ชายใหญ่ องค์ชายสี่ที่ประทับอยู่กับองค์ชายใหญ่วิ่งเข้าไปช่วยถูกลูกหลงแล้วจึงเกิดโมโห จากที่จะไปช่วยองค์ชายใหญ่ออกมาก็กลายเป็นว่าช่วยองค์ชายใหญ่ทุบตีองค์ชายรอง องค์ชายสามที่วิ่งเล่นเป็นเพื่อนองค์ชายรองจึงวิ่งเขามาช่วย ตีกันไปมา พระพี่เลี้ยงพยายามช่วยกันจับแยก แต่ไม่ทราบว่าเป็นอย่างไร จู่ๆพระพี่เลี้ยงทั้งสี่ก็ตบตีกันด้วย กว่าขันทีจะไปช่วยหยุดยั้งได้ทั้งหมดจึงมีสภาพเป็นเช่นนี้"เมิ่งซื่อหลี่ตอบอย่างตรงไปตรงมาที่สุด ไม่เข้าข้างใครทั้งสิ้น

"จื่อเฟยต้องจัดการนะเพคะ องค์ชายใหญ่ของหม่อมฉันถูกทำร้ายก่อนจึงมีสภาพเป็นเช่นนี้"หลี่หลิงอัน...ชายารองที่เข้าวังตะวันออกเป็นคนแรกเอ่ยปากก่อนด้วยสีหน้าแค้นเคือง

"จื่อเฟยต้องให้ความเป็นธรรมกับหม่อมฉันด้วย องค์ชายรองของหม่อมฉันเป็นเจ้าของกระต่ายแต่กลับถูกองค์ชายใหญ่แย่งชิงไป จะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไรกันเพคะ"หนี่ไฉ่เหลย...พระชายาที่เข้ามาแย่งชิงความโปรดปรานกับหลี่หลิงอันมาตั้งแต่ต้นออกปากโต้แย้งด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

"องค์ชายสี่ของหม่อมฉันตั้งใจจะช่วยเหลือพี่ชายกลับถูกทำร้ายเช่นนี้ จื่อเฟยต้องให้ความเป็นธรรม"ซุยผินจีโอบบุตรชายผู้มีริมฝีปากแตกยับแก้มเขียวร้องทุกกับพระชายาเอกทั้งน้ำตา

"องค์ชายสามของหม่อมฉันก็ถูกทำร้าย จื่อเฟยต้องช่วยเหลือด้วยนะเพคะ"เป็นเหรินเซี่ยอีกคนที่ร่ำร้องขอความยุติธรรม

คนนั่งตำแหน่งเมียเอกมองฉากละครตรงหน้าแล้วอยากจะอาเจียนเป็นกำลัง เห็นได้ชัดว่าองค์ชายใหญ่มีลูกไล่คือองค์ชายสี่ องค์ชายรองมีลูกไล่คือองค์ชายสาม เรียกได้ว่าชายาไฉ่และชายาหลี่นั้นนอกจากพวกนางจะสู้กันเองแล้ว บุตรชายของพวกนางก็รับไม้ต่อได้เป็นอย่างดี ตีกันเข้าไป ตีกันแล้วได้อะไร ชนะแล้วได้อะไร หืออออ

หงโต้วส่ายหน้าอย่างระอาก่อนจะเอ่ยปากขึ้น "วังตะวันออกเป็นสถานที่ที่เหล่าฮ่องเต้ทั้งหลายเคยพำนักก่อนขึ้นครองราชย์ ไท่จื่อเป็นโอรสสวรรค์ เป็นผู้มีบุญญาธิการสูงส่งด้วยปัญญาและความสามารถ..."เกริ่นเสียเจ้าเต่าฉินดีงามจนท้องไส้หงโต้วชักจะปั่นป่วนจึงหยุดหายใจแล้วพูดต่อ "องค์ชายใหญ่ องค์ชายรอง องค์ชายสามและองค์ชายสี่ พวกเจ้าจงออกมายืนให้ข้าดูหน่อยได้หรือไม่..."

"พระมารดาเอก"สี่หน่อเนื้อไท่จื่อที่มีใบหน้าแตกยับคนละสามสี่ที่เดินออกมาจากข้างกายมารดามายืนกลางโถงห้องก่อนจะก้มศีรษะลงเล็กน้อยทักทายผู้อยู่สูงกว่าตามมารยาท

เด็กชายทั้งสี่อายุห้าถึงหกปีเกิดไล่ๆกัน เวลาเรียนจึงได้เรียนด้วยกัน เป็นเพื่อนร่วมชั้นและเป็นคู่แข่งเปรียบเทียบกันมาโดยตลอด

"อืม หน้าตาแต่ละคนบอบช้ำยิ่ง ที่แท้แล้วโอรสของไท่จื่อล้วนแต่เป็นผู้ที่ชื่นชอบการใช้กำลังแก้ไขปัญหาเท่านั้นหรือ แล้วพระอาจารย์ที่มาสั่งสอนนั้นไม่เคยสอนเรื่องการเจรจาหรือจึงมาทุบตีกันเช่นนี้ สวรรค์...โอรสไท่จื่อตีต่อยกันด้วยเรื่องสัตว์เดรัชฉาน รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น..."คนหงุดหงิดใส่ออกไปไม่ยั้งแม้สักคำพูด เรื่องเมียๆก็ต้องให้นางจัดการ ลูกผู้อื่นตีกันก็ยังเป็นธุระของนางอีก ฮึ่มมมม

"พระมารดาเอก!"นางที่อยู่สูงกว่าพูดเช่นนี้องค์ชายที่ร่ำเรียนหนังสือไม่หน้าซีดอับอายก็มิใช่คนแล้ว

"พวกหม่อมฉันทำผิดไปแล้ว ขอพระมารดาเอกโปรดอภัย"องค์ชายใหญ่รีบประคองมือพูด หญิงผู้นั้นเรียกกระต่ายว่าสัตว์เดรัชฉาน!!! องค์ชายทุบตีแย่งสัตว์เดรัชฉาน!!!

"พวกเจ้ายังเล็กเป็นเพียงเด็กเขลา"จื่อเฟยผู้เป็นใหญ่ในตำหนักเริ่มเหมารวมเอาความหงุดหงิดในช่วงหลายๆวันนี้ออกมาระบาย เริ่มกลายร่างเป็นคุณหนูลั่วขี้โมโห "พระพี่เลี้ยงของพวกเจ้าต่างหากที่ไม่ดี! เป็นถึงพระพี่เลี้ยงเฝ้าตามติดอยู่ใกล้ชิดแท้ๆเห็นองค์ชายทำผิดแต่กลับไม่ห้ามปราม ทำให้องค์ชายบาดเจ็บ คราวนี้นอกจากไม่ห้ามองค์ชายแล้วยังผิดหนักเข้าตบตีกันเองอีก หากพระพี่เลี้ยงดูแลองค์ชายดีวังตะวันออกจะวุ่นวายเช่นนี้หรือ! เหล่าชายารองจะผิดใจกันเช่นนี้หรือไม่!!"

"พวกหม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะจื่อเฟย"พระพี่เลี้ยงทั้งสี่รีบออกมาคุกเข่าหมอบกราบขออภัยที่โถงห้องเบื้องหลังองค์ชายทั้งหลายแทบจะทันทีที่จื่อเฟยลากโยงความผิดด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดขึ้นเรื่อยๆอย่างที่ไม่น่าเชื่อว่าคนบนที่สูงนั้นจะเป็นเพียงเด็กสาวอายุน้อย "หม่อมฉันผิดไปแล้ว ขอจื่อเฟยโปรดลงโทษ"ด้วยฐานะพระพี่เลี้ยงองค์ชาย อยู่ในวังตะวันออกพวกนางล้วนสูงส่งกว่านางกำนัลขันทีทั้งหลาย ขอเพียงองค์ชายอยู่ดีปลอดภัยอนาคตพวกนางย่อมสดใสไม่ต่างกัน

"พวกเจ้าชอบตบตี ใกล้ชิดองค์ชาย ทำให้องค์ชายชอบตบตีเหมือนพวกเจ้า!"ทุกคนในห้องโถงพากันเหงื่อแตกซิกกับทุกๆคำพูดของจื่อเฟยน้อยตั้งแต่เริ่มแล้ว บัดนี้มีผู้ใดบ้างที่หลังไม่เปียกมือไม่ชื้น มีผู้ใดบ้างที่ยังกลืนน้ำลายหายใจคล่อง จื่อเฟยร้ายกาจถึงเพียงนี้ เป็นใครเคราะห์ร้ายหาเรื่องใส่ตัวกวนนางให้โมโหถึงขนาดนี้กันหนอ ตอนนี้ได้ยินเสียงนางกล่าวโทษพระพี่เลี้ยงแล้วพวกเขาก็พากันสะท้านไหว นี่มันใส่ร้ายกันชัดๆองค์ชายตีกันเองแท้ๆ กลายเป็นพี่เลี้ยงไม่ดีไปแล้ว!

"ดี!"นางกำนัลไม่ทันได้ปฏิเสธความผิดจื่อเฟยก็ชมเสียแล้ว "ในเมื่อพวกเจ้าชอบตบตีกันดีนัก องค์ชายรองตีองค์ชายใหญ่ใช่หรือไม่ เช่นนั้นพระพี่เลี้ยงของทั้งสองคนจงลุกขึ้นประจันหน้ากันเดี๋ยวนี้! พระพี่เลี้ยงขององค์ชายสามกับองค์ชายสี่ก็ทำเช่นเดียวกัน ลุกขึ้นแล้วหันหน้าเข้าหากันเดี๋ยวนี้!!"

จื่อเฟยกริ้วหนักมากแล้ว คนในตำหนักพากันกลัวจนตัวสั่น องค์หญิงผิงอันคือองค์หญิงแห่งความสงบสุขไม่ใช่หรือ เหตุใดนางจึงน่ากลัวถึงเพียงนี้ ทุกสายตามองภาพที่เกิดขึ้นกับพระพี่เลี้ยงทั้งสี่ออกทันที

"องค์ชายทั้งสี่จงหันไปมองผู้ที่ทำให้พวกเจ้าต้องมัวหมองให้ดี พระพี่เลี้ยงต่อจากนี้ให้ผลัดกันตบหน้ากันคนละหนึ่งที ตบให้แรง ตบเดี๋ยวนี้ ตบ!"สิ้นเสียงคำสั่งเบื้องล่างก็เกิดเสียงอื้ออึง พระพี่เลี้ยงผลัดกันตบหน้าอีกฝ่ายเสียงดังฉาดๆต่อหน้าองค์ชายและทุกคนในวังตะวันออก

"หยุดเดี๋ยวนี้! ข้าบอกให้หยุด"เป็นหลี่หลิงอันลุกขึ้นมาสั่งห้ามปรามคำสั่งอันป่าเถื่อนนี้

พระพี่เลี้ยงหยุดมือตัวเองทันที ต่างหายใจหอบ ทุกคนพากันสะอื้นกุมใบหน้าร้องไห้ฮือๆกันไม่หยุด

"เป็นเจ้าหรือเป็นข้าที่เป็นจื่อเฟยของวังตะวันออก! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมายับยั้งคำสั่งของข้า!!"นางบอกแล้วใช่ไหมถ้าทางอื่นยังไม่มีให้นางเลือกเดิน ถ้ามีทางอยู่เส้นเดียวอย่าสะดุดอย่ามาขวางให้นางต้องกระทืบลงดิน โดยเฉพาะตอนที่อารมณ์ไม่ดีเช่นนี้

"..."โดนตอกหน้าอย่างแรงเช่นนั้นชายารองหลี่ก็ได้แต่กัดปากข่มความแค้น "เป็นหม่อมฉันล่วงเกินจื่อเฟยแล้ว"พูดจบก็ทรุดตัวลงไปคุกเข่ากับพื้นด้วยสีหน้าเจ็บใจเป็นอย่างยิ่ง

"ตบต่อไป ห้ามหยุด!"หงโต้วไม่สนใจจะอนุญาตให้นางผู้นั้นลุกขึ้น กลับหันมาสั่งการให้เหล่าพี่เลี้ยงตบกันต่อไป ดังนั้นเสียงตบดังฉาดๆจึงยังคงดังต่อไปพร้อมๆกับเสียงร่ำไห้ที่ดังไม่หยุดของพวกนาง

"เป็นพวกเราผิดเองพระมารดาเอก"ทันใดนั้นองค์ชายรองก็คุกเข่าตึง! "พระพี่เลี้ยงไม่เกี่ยวเลย"

"เป็นหม่อมฉันผิดเอง ไม่เกี่ยวกับพระพี่เลี้ยง"องค์ชายใหญ่ทรุดลงไปอีกคน บัดนี้พระพี่เลี้ยงของพวกเขาช้ำไปทั้งใบหน้าแล้ว ริมฝีปากของพวกนางล้วนแตกยับ หากไม่รับผิดพวกนางต้องตายแน่

"เป็นหม่อมฉันที่ผิด หม่อมฉันก็ผิด"องค์ชายสามคุกเข่าตามทันที พระพี่เลี้ยงมีแต่เลือดเต็มไปหมด

"หม่อมฉันก็ผิด หม่อมฉันผิด พระมารดาเอกโปรดละเว้นพระพี่เลี้ยง"องค์ชายสี่คุกเข่าลงไปอ้อนวอน

"หยุดมือ!!!"พอองค์ชายทั้งสี่คุกเข่าลงตึงๆในเวลาไล่เลี่ยกันเสียงหวานกราดเกรี้ยวนั้นก็สั่งให้พระพี่เลี้ยงหยุดตบตีกันชั่วคราว ดวงตาหวานสวยก้มต่ำลงสบตาลูกเลี้ยงทุกคนของนางพลางออกปากถาม "งั้นจงบอกมาว่าพวกเจ้าผิดอย่างไร องค์ชายรอง เจ้าเป็นต้นเรื่อง ให้เจ้าพูดก่อน"

องค์ชายรองกลืนน้ำลาย หันไปมองพระพี่เลี้ยงที่ก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นแล้วหันกลับมาตอบคำถามพระมารดาเอก "หม่อมฉัน...หม่อมฉัน..." กระต่ายนั่นเขาเจอก่อน เขาผิดได้อย่างไร

"เจ้าไม่ผิดหรอก เป็นพระพี่เลี้ยงผิด"หงโต้วออกปากปกป้องลูกเลี้ยงเมื่อเห็นเขาอ้ำอึ้ง

"ผิด! หม่อมฉันผิดพระมารดาเอก"องค์ชายรองรีบตอบหน้าตาตื่น "หม่อมฉัน...หม่อมฉัน...หม่อมฉันผิดที่ใช้กำลังทุบตีองค์ชายใหญ่พะยะค่ะ"

หงโต้วพยักหน้า "มีเหตุผลองค์ชายรอง องค์ชายใหญ่เจ้าล่ะผิดอย่างไรหรือ"น้ำเสียงกราดเกรี้ยวดุจปีศาจสลายไปกับอากาศ คงเหลือแต่เพียงเสียงหวานๆที่ถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเรียบนุ่ม

"หม่อมฉันผิดที่เถียงกับองค์ชายรองแย่งเป็นเจ้าของกระต่าย ผิดที่ชกต่อยเพราะความโมโห"

"อืม ยังดีที่องค์ชายใหญ่ยังรู้ตัวว่าที่ชกตีก็เป็นเพราะเจ้าโมโห องค์ชายสี่เล่าเจ้าก็ผิดด้วยหรือ"พระมารดาเอกหันหน้าไปหาองค์ชายคนถัดไป มือขาวๆยกชาขึ้นมาจิบรู้สึกปวดคอเล็กน้อย

"หม่อมฉันผิดที่แทนที่จะห้ามปรามพี่ใหญ่กลับร่วมทุบตีด้วยพะย่ะค่ะ"

"มีจิตใจรู้จักเข้าไปห้ามไม่ให้พี่น้องตีกันนับว่าองค์ชายสี่มีจิตใจที่ดี หากไม่ใจร้อนใช้กำลังคงจะดีกว่านี้ องค์ชายสามเล่าเจ้ามีความผิดว่าอย่างไร"ตะเบ็งเสียงจนคอแทบจะแตกได้จิบน้ำชาหงโต้วจึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

"หม่อมฉันมีความผิดที่ทุบตีพี่น้อง ไม่ห้ามปรามพะย่ะค่ะ"องค์ชายสามตอบเสียงอ่อย

หงโต้วถอนหายใจมองทุกคน "พระชายาหลี่ลุกขึ้นได้ องค์ชายทุกคนลุกขึ้นได้"สิ้นคำสั่งก็เกิดความเคลื่อนไหวเล็กๆ พระชายาหลี่โดนประคองขึ้นนั่งบนเก้าอี้ องค์ชายทั้งสี่ลุกขึ้นยืน

"พระพี่เลี้ยงทั้งสี่"น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนไปอีกแล้ว กลายเป็นน้ำเสียงเย็นๆ เจ้าของตำแหน่งพากันสะอื้นไห้ขานรับทั้งที่ไม่อยาก

"เพคะ"

"พวกเจ้าเห็นน้ำใจขององค์ชายหรือไม่"

"ฮือๆ"คำถามของนางได้เสียงร้องไห้เป็นคำตอบ

"เพื่อบ่าวไพร่เช่นพวกเจ้า...พวกเขาทั้งสี่ยอมคุกเข่ายอมรับผิด แต่พวกเจ้ากลับตอบแทนน้ำใจพวกเขาอย่างไร ใกล้ชิดถึงเพียงนั้น...กลับปล่อยให้องค์ชายทุบตีกันโดยไม่ห้ามปราม จงดูใบหน้าของพวกเขา ดูว่าพวกเขาเจ็บขนาดไหน ที่ตีกันจนหนักขนาดนี้ก็เพราะเจ็บมากใช่หรือไม่ ยิ่งเจ็บยิ่งแค้นยิ่งลงมือ พวกเจ้าตอบแทนน้ำใจองค์ชายเช่นนี้หรือ ยังกล้าเรียกตัวเองเป็นพระพี่เลี้ยงอยู่หรือ"

"หม่อมฉัน...พวกหม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ ฮือๆ"สี่พระพี่เลี้ยงร้องไห้สะอึกสะอื้น ต่างคนต่างผวาเข้าไปกอดองค์ชายของตนด้วยความสำนึกผิด บอบช้ำกันถึงเพียงนี้ยังลดศักดิ์ศรีช่วยเหลือพวกนาง

"พระพี่เลี้ยงทั้งสี่น้ำใจจากองค์ชายครั้งนี้จงจำไว้ให้แม่น หากมีครั้งต่อไปข้าจะไม่ละเว้นผู้ใดทั้งสิ้น"

"ขอบพระทัยเพคะจื่อเฟย"นางทั้งสี่ละลักละล่ำขอบคุณทั้งน้ำตา

"องค์ชายทั้งสี่"

"พะย่ะค่ะ"

"ความผิดที่พวกเจ้าทะเลาะทุบตีกันวันนี้ข้ารู้ว่าคงไม่ใช่ครั้งแรก พวกเจ้าทั้งสี่ล้วนแต่เป็นโอรสของไท่จื่อ แม้มิได้ร่วมมารดาแต่ก็เป็นพี่น้อง หากวันนี้ไม่สมัครสมานสามัคคี วันหน้าพวกเจ้าจะร่วมรบปกป้องแคว้นฉินได้อย่างไร เจ้าคิดว่าอาศัยตัวเองคนเดียวจะทำการใหญ่ได้หรือ พวกเจ้าเป็นองค์ชาย อยู่เหนือคนเรือนหมื่น จงไตร่ตรองคำพูดข้าให้ดี ความผิดที่ทุบตีกันวันนี้ข้าจะลงโทษ พวกเจ้าจะรับหรือไม่"

"รับพะย่ะค่ะ"โดยมิคาดสี่พี่น้องขานรับคำโดยพร้อมเพรียง

"ดี...จากวันนี้ให้นางกำนัลใช้เชือกไหมมัดมือองค์ชายรองกับองค์ชายใหญ่ไว้ด้วยกัน องค์ชายสามมัดคู่องค์ชายสี่ จากนี้หนึ่งเดือนกินนอนห้ามแยกจากเว้นแต่ตอนผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ทุกๆวันพวกเจ้าทั้งสี่คนจะต้องช่วยกันวาดภาพหนึ่งภาพนำมาส่งข้า วาดให้งามล่ะ ขืนวาดไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันข้าจะลงโทษเพิ่ม ทำได้หรือไม่"หงโต้วสั่งการน่าเชื่อถือ มีเพียงประโยคช่วงท้ายๆเท่านั้นที่น้ำเสียงนางออกจะรื่นเริงไปสักหน่อยจนคนฟังทั้งห้องโถงอดสงสัยไม่ได้ว่านางกำลังอารมณ์ดีขึ้นใช่หรือไม่ เพราะจะได้ดูรูปวาดของเหล่าองค์ชายหรือ

"ได้พะย่ะค่ะ"งานง่ายมากเพียงวาดภาพ พวกเขาสี่คนมีแปดมือมีหรือจะไม่ได้

หงโต้วคลี่ยิ้มหวานพอใจพลางกวักเมื่อเรียกเหล่าองค์ชายให้เดินขึ้นมาหา "เข้ามาหน่อยองค์ชาย"เห็นพวกเขาเดินตามกันขึ้นมาต้อยๆนางก็พอใจ อันที่จริงเด็กห้าหกขวบพวกนี้ก็หน้าตาน่ารักดี เมื่อพวกเขาเข้ามาจนใกล้ตัวแล้วหงโต้วก็แตะมือลงบนไหล่คนที่ใกล้ที่สุดพลางพูดด้วยเสียงเบาๆกับพวกเขาว่า "นี่องค์ชายน้อยทั้งสี่ นี่ไม่ใช่คำสั่งหรอกนะ"นางว่าแล้วชำเลืองมองไปยังคนเบื้องล่างก่อนจะหันกลับมาคุยกับเด็กๆต่อ "เพียงแต่อยากจะถามว่าตอนกลางวันหากพวกเจ้าว่างไม่ได้ไปที่ใด มากินอาหารเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่"หงโต้วคลี่ยิ้มให้เด็กชายทั้งสี่ก่อนจะเฉลยว่า "อันที่จริงข้าก็เหงา และยังอยากมีเพื่อนเล่น พวกเจ้าจะรังเกียจพระมารดาเอกใจร้ายคนนี้หรือไม่"

คำถามของนางเรียกรอยยิ้มจากใบหน้าองค์ชายทั้งสี่ "ได้ หม่อมฉันจะไปกินข้าวกับพระมารดาเอก"องค์ชายสามตอบรับ เขาคลี่ยิ้มแล้วร้องโอยกุมมุมปาก จากนั้นหงโต้วก็ค่อยๆได้รับคำตอบจากแต่ละคน จากวันนี้โต๊ะนางจะไม่เหงาแล้ว ฮ่าๆ

เมื่อล่อลวงเพื่อนกินข้าวใหม่ได้แล้ว หงโต้วก็ให้พระพี่เลี้ยงพาเหล่าองค์ชายออกไปดูแลก่อนจะหันมาหากลุ่มคนที่เหลือ

"จากเรื่องวันนี้ นางกำนัลและขันทีทั้งหลายขอให้จำเอาไว้ให้ดีด้วยว่าจะกระทำการอันใดให้พึงคิดให้รอบคอบ อย่าให้มีเหตุการณ์เช่นวันนี้อีก ข้าไม่ชอบ"นางเน้นย้ำคำสุดท้ายเป็นพิเศษ "ชายารองทั้งสี่มีใครมีปัญหาอันใดอีกหรือไม่"ครั้นแล้วก็หันสายตาไปหาพวกนาง

"ไม่มีแล้วเพคะ ขอบพระทัยจื่อเฟยที่ช่วยเหลือ"

"เช่นนั้นพวกเจ้า"หงโต้วปรายตามองไปยังขันทีและนางกำนัลที่แทบจะมารวมตัวกันที่นี่แล้วถามอีกคำ "...คงจะไปทำกันได้แล้วกระมัง"

"พะย่ะค่ะ/เพคะ"สิ้นคำถามฝูงคนพากันแตกฮือสั่นสะท้าน จื่อเฟยน่ากลัวยิ่งนัก ผู้ใดก็ได้บอกพวกเขาทีว่านางผู้นี้อายุเพียง14 เหตุใดจึงแหลมคมเยี่ยงนี้ จื่อเฟยทำจนองค์ชายที่เย่อหยิ่งทั้งสี่ยอมคุกเข่า พูดจนพวกเขารับปากนางทุกคำ วิธีที่นางใช้ลงโทษก็ทั้งรุนแรงและเกิดผลกระทบหนักยิ่ง ต่อไปนี้วังตะวันออกผู้ใดจะกล้าตบตีกันอีก ถามดูเถิดว่าผู้ใดอยากจะก่อเรื่อง ผู้ใดไม่รักชีวิตอยากจะให้จื่อเฟยช่วยสะสาง แม้แต่พระชายารองคนโปรดยังต้องลงไปนั่งคุกเข่าแช่อยู่เป็นนาน บ่าวไพร่ในวังจงระวังไว้ให้จงหนัก จื่อเฟยเยาว์วัยแต่ดุร้ายยิ่งแล้ว จะ...จื่อเฟย ฟังคำสั่งจื่อเฟยให้ดี

"ดี หลี่เปี้ยน สวีเหม่ย...ไป"พระชายารองทั้งสี่มองดูร่างบอบบางที่เกาะมือนางกำนัลเดินนวยนาดจากไปด้วยท่วงท่าสง่างามจนยากจะเชื่อว่านางเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่งเท่านั้น พวกนางอายุมากกว่าจื่อเฟยตั้งสิบปีแต่กลับตกตะลึงจนนิ่งอึ้งไม่คาดว่านางจะสามารถคลี่คลายปัญหานี้ได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ น้ำเสียงเกรี้ยวกราดตวาดรุนแรงจากที่นั่งกลางห้องในชั่วขณะนั้นกดดันทุกคนจนแทบหายใจไม่ออก หัวใจหดตัวหายใจไม่เต็มที่เมื่อมองดูนางโกรธมากขึ้นทุกที การลงโทษที่นางสั่งให้ทำก็รุนแรงและเปิดเผยให้ทุกคนเห็น ครั้นพอองค์ชายยอมคุกเข่ารับผิดอาการดุร้ายราวกับปีศาจก็สลายไปราวกับเป็นพวกนางฝันไปเอง นางถาม...ถามองค์ชายด้วยน้ำเสียงที่นุ่มขึ้นอย่างชัดเจน นาทีนั้นชายารองทุกคนจึงค่อยมองออกว่าแท้ที่จริงแล้วเป้าหมายของจื่อเฟยนั้นหาใช่พระพี่เลี้ยงไม่ แต่เป็นเหล่าองค์ชายต่างหาก นางสั่งลงโทษรุนแรงกำราบคนผิดและเตือนคนดูชนิดที่เรียกได้ว่าตอกกระดูก และซื้อใจองค์ชายด้วยตัวพระพี่เลี้ยงของพวกเขาเอง ชี้ชวน เยินยอ และคาดโทษพี่เลี้ยงแทนองค์ชาย บัดนี้เมื่อนางเชิดหน้าก้าวเดินจากไปพวกนางจึงยังคงนั่งอยู่ที่เดิมแต่กลับทอดสายตามองตามเงาร่างสีชมพูที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกหนาวจับจิตจับใจ ราวกับว่าพวกนางเพิ่งจะได้เผชิญหน้ากับฮองเฮาก็ไม่ปาน ทั้งน้ำเสียงและคำพูด เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น ขึ้นสูงลงต่ำเหน็บด่าชื่นชมปนเปจนงุนงง คนเช่นนี้...นั่งเป็นจื่อเฟย!

 

                ระบายอารมณ์หงุดหงิดออกไปจนหมดหงโต้วก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาทันที ยามเดินผ่านม้านั่งกลางสวนดอกไม้ส่วนกลางนางจึงทรุดตัวนั่งลงสูดกลิ่นอากาศยามสายอย่างเป็นสุขยิ่ง "สวีเหม่ยเจ้าไปยกขนมมาให้ข้าสักถาดเถิด หลี่เปี้ยนเจ้าไปจัดเตรียมเกี้ยวให้ข้า เสี่ยวอี้มานวดไหล่"

"เพคะ"สิ้นคำสั่งนางกำนัลทั้งสองค่อยๆผละจากในขณะที่เสี่ยวอี้ขยับเข้ามาวางมือบนไหล่บางแล้วบีบเบาๆ

"พวกเจ้าถอยไปก่อน"หงโต้วปัดมือไล่นางกำนัลหกคนที่ยืนอยู่ให้ถอยห่างออกไป เห็นพวกนางขยับห่างออกไปจนพอใจแล้วก็แสร้งหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับบนหน้าผาก ริมฝีปากขยับเปิดออก "เสี่ยวอี้หลายวันมานี้ลำบากเจ้าแล้ว..."

ติดตามคุณหนูมานานมีหรือเสี่ยวอี้จะถือเรื่องพวกนี้ นางก้มหน้าลงจนคางแทบจะชนอกก้มหน้าก้มตาบีบนวดแต่ปากก็พูดเสียงเบา "ไม่ลำบากเลยเจ้าค่ะ เสี่ยวอี้ทำตามคำสั่งเดินสำรวจวังตะวันออกจนทะลุปรุโปร่ง มีประตูใหญ่ ประตูเล็ก หลังเรือนครัวมีประตูน้อยสำหรับขนส่งอาหารและให้บ่าวไพร่เข้าออกตามปกติเจ้าค่ะ...ทหารเฝ้าระวังคุ้มครองวังแน่นหนามากเจ้าค่ะคุณหนู จะเข้าจะออกต้องตรวจป้ายประจำตัว"

"พวกเขามาถึงแล้วหรือยัง"

"เสี่ยวอี้พบแล้วเจ้าค่ะ ทุกอย่างพร้อมแล้ว รอเพียงคำสั่ง"วันก่อนเสี่ยวอี้ออกนอกวังโดยอาศัยประตูหลังไปเดินในเมือง ถามตามโรงเตี้ยมใหญ่ๆตามหาคุณชายแซ่หม่าจนพบในที่สุด บัดนี้หม่าเสียวอู่และองค์รักษ์ที่ติดตามคุณหนูมาตั้งแต่ยังน้อยมานั่งรอคำสั่งจากคุณหนูแล้ว "พี่หม่าฝากแผนที่มาให้คุณหนูด้วยเจ้าค่ะ ให้คุณหนูชี้จุดไว้สักสองสามจุด"

"ข้าเข้าใจแล้ว"นางยื่นมือไปข้างหลังอย่างแนบเนียนแล้วหยิบเอากระดาษแผ่นนั้นที่ถูกพับจนเล็กสอดเก็บไว้ในแขนเสื้อ "เย็นนี้ไม่ต้องปลีกตัวออกไป ข้าจะบอกให้เจ้าช่วยอาบน้ำให้แล้วนำกระดาษออกไป" ชังในที่แจ้งโปรดในที่ลับ...คือสิ่งที่นางกำลังทำอยู่ เสี่ยวอี้อายุมากกว่านางห้าปีตั้งแต่เหนียงให้นางดูแลหงโต้วมาตลอดมีหรือจะมาชังกันได้ในสองสามวัน แต่เพราะเจ้าเต่าฉินส่งสวีเหม่ยและหลี่เปี้ยนมาอยู่ข้างกายนางไม่ห่าง นางเห็นว่าพวกนางเองก็มีความสามารถจึงไม่รังเกียจที่จะใช้สอย เพราะเดิมทีแผนเดิมก็เป็นเช่นนี้อยู่แล้ว เสี่ยวอี้ก็ทำเป็นนางกำนัลไม่ได้เรื่องช่างสอดรู้สอดเห็นจนละเลยเจ้านายได้อย่างดีเยี่ยม เมื่อนางไม่พอใจไล่ให้ออกไปเสี่ยวอี้จึงมีโอกาสเตร็ดเตร่ในขณะที่นางอยู่เป็นเป้าล่อสายตาของนางกำนัลทั้งสองอย่างสบายอกสบายใจ หงโต้วเพิ่งจะคุยกับเสี่ยวอี้เสร็จก็ต้องลอบกระตุกยิ้มเมื่อเห็นนางกำนัลสองคนนั้นดูเร่งรีบกลับมาอยู่ข้างกายนางยิ่ง พวกนางถูกส่งไปคนละทิศแต่กลับเดินกลับมาอย่างรวดเร็วแทบจะพร้อมกัน

"ขนมได้แล้วเจ้าค่ะ"สวีเหม่ยวางจานขนมลงแล้วรินชาให้จื่อเฟยอย่างรู้งาน ดวงตาเฉลียวฉลาดลอบมองสองนายบ่าวแล้วเหลือบไปมองขบวนนางกำนัลที่ถอยห่างไป...เห็นเช่นนั้นแต่กลับไม่พูดสิ่งใดขยับไปยืนข้างกายจื่อเฟยแล้วนำพัดออกมาโบกไล่ความร้อนให้ผู้ที่เริ่มให้ความสนใจกับขนม

"รถม้าก็พร้อมแล้วเจ้าค่ะ"ปากพูดแต่หลี่เปี้ยนหันไปสบตากับสวีเหม่ยอย่างรวดเร็ว เห็นความเข้าใจตรงกัน

"เมื่อครู่เราพูดกันถึงไหนแล้วนะเสี่ยวอี้ อ่อใช่ เวลาอากาศร้อนๆเช่นนี้ท่านแม่มักจะคอยไล่ให้ข้าขึ้นจากอ่างน้ำตลอด เจ้าจำได้หรือไม่..."จื่อเฟยพูดกับคนที่บีบนวดไหล่ให้นางด้วยท่าทางเหมือนก่อนนี้ก็ยังคุยกันเพลินอยู่

"เจ้าค่ะ ป่านนี้ฮูหยินต้องกำลังร้องไห้มองอ่างน้ำของท่านอยู่เป็นแน่"เสี่ยวอี้ตอบเสียงเศร้า ทุกๆปีคุณหนูชอบอยู่ในอ่างน้ำในหน้าร้อนแช่น้ำเย็นๆอยู่ทั้งวันจนฮูหยินเป็นห่วง ต้องคอยมาไล่ให้ขึ้นจากอ่างอยู่ตลอด บัดนี้อ่างใหญ่ที่ลูกหญิงของฮูหยินชอบใช้กลับว่างเปล่าในหน้าร้อนมีหรือคนเป็นแม่จะไม่หลั่งน้ำตาด้วยความคิดถึง ไม่มีลูกน้อยให้ไล่ขึ้นจากน้ำแล้ว

"นั่นสินะ"คนชวนคุยเริ่มเศร้าขึ้นมาอีก "เสี่ยวอี้มานั่งกินขนมเป็นเพื่อนข้า"

"แต่..."ลังเลแล้วก็หันไปมองนางกำนัลสองคนที่ยืนอยู่ด้านข้างคุณหนูของนางตลอดเวลา

"มานั่งเถอะไม่ต้องเกรงอะไรทั้งนั้น"คนพูดดึงมือบนบ่าลากมานั่งใกล้ๆกันพลางกล่าวว่า "หลี่เปี้ยน สวีเหม่ย...เสี่ยงอี้ผู้นี้เดิมทีนางมิใช่นางกำนัล หากแต่เป็นพี่เลี้ยงของข้ามาแต่น้อย บัดนี้ต้องติดตามข้ามาเป็นนางกำนัลหากนางทำอะไรไม่ถูกไม่ดีพวกท่านก็ละเลยนางเสียเถอะนะ ถึงนางจะเถลไถลไปบ้าง ทำงานไม่เรียบร้อยบ้างแต่ก็ไม่เป็นไร มีพวกเจ้าคอยช่วยอยู่แล้ว ก็ให้เสียวอี้อยู่อยากสงบสุขที่นี่ตอบแทนนางที่เอาใจใส่ข้ามาแต่น้อยก็แล้วกัน ดีหรือไม่"

"ผู้น้อยไม่บังอาจ"อันที่จริงทั้งสองคนรู้แต่แรกอยู่แล้วว่าเสียวอี้ผู้นี้เป็นบ่าวต้นห้องจื่อเฟย

"เอ้ากินซะ อร่อยนะ"ว่าแล้วก็ส่งขนมให้เสียวอี้ สาวใช้ต้นห้องรับไปแล้วเหล่มองนางกำนัลทั้งสองแล้วกัดขนมเข้าปากหันมาหัวเราะกับคุณหนูของนาง

"อร่อยจังเลยเจ้าค่ะคุณหนู"หลี่เปี้ยนมองความไร้มารยาทของเสี่ยวอี้อย่างไม่ค่อยชอบใจนัก นอกจากไม่รู้ฐานะบังอาจร่วมโต๊ะกับจื่อเฟยแล้ว ยังใช้คำว่าเจ้าคะแทนเพคะอีก เรียกจื่อเฟยเป็นคุณหนู นางผู้นี้ช่างเป็นบ่าวที่งี่เง่าจริงๆ

"อร่อยก็กินให้มาก"

"เจ้าค่ะ"เสียวอี้พยักหน้ารับแล้วลงมือกินขนมอย่างเอร็ดอร่อย ช่วยไม่ได้นะ นางติดตามคุณหนูมาตั้งแต่คุณหนูเกิด ตอนแรกนางพยายามจะดูแลคุณหนูอย่างดีแต่กลายเป็นว่าคุณหนูไม่ชอบคนจุกจิก นางจึงกลายเป็นคนเช่นนี้ค่อยๆเปลี่ยนแปลง จากที่คอยห้ามก็เริ่มออกติดตามโดยไม่ปริปากบ่น ภายหลังคุณหนูจึงพอใจนาง ทุกครั้งที่คุณหนูถั่วแอบกลิ้งออกจากบ้านก็เป็นนางแอบคลานไปด้วย คุณหนูกินนางก็ได้กิน คุณหนูเที่ยวนางก็ได้เที่ยว สุขใจยิ่ง

                หลังจากที่ก่อกวนเลือดลมของนางกำนัลสายไม่ลับทั้งสองจนพอใจแล้วหงโต้วก็ออกไปเที่ยวชมเมืองหลวง จึงได้เห็นว่าแคว้นฉินก็เป็นแคว้นที่เจริญรุ่งเรืองยิ่ง ตามถนนหนทางเต็มไปด้วยร้านรวง สังเกตได้ว่าโดยมากเป็นร้านค้าเครื่องประดับอัญมณีและเครื่องปั้นดินเผา จากคำบอกเล่าของนางกำนัลเป็นไปได้สูงว่าเมืองนี้จะเต็มไปด้วยเหมืองแร่จึงมีของจำพวกนี้มากก็นับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับแคว้นฉิน แต่นางว่าหากพวกเขาไม่รีบแก้อีกจุดหนึ่งภายหน้าจะต้องเดือดร้อนแน่ เห็นแล้ว...ก็ช่างหัวเต่าฉินเถอะ นี่มันปัญหารอวันระเบิดของเจ้า!

เจ้าจะเป็นจะตายก็เรื่องของเจ้า เรื่องของเต่าเกี่ยวอะไรกับข้า

ถั่วน้อยหาได้เต็มใจเป็นภรรยา เจ้าอย่ามาข่มเหงข้าไม่เกรงใจ

 

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 33 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 8 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 9 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 9 ) Vote
ลุ้นๆ
( 14 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 8 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 8 ) Vote
COMMENTS
ทิวไม้
14 ก.ย. 2559 / 19:49
สอนได้ดียิ่งถั่วน้อย
kwanrak
06 มี.ค. 2559 / 16:00
แก้ปัญหาเก่งเนอะ
การะเกด
14 ต.ค. 2558 / 18:49
รักถั่ว หลงถั่ว รอถั่วทุกวันเลย
มินิ
14 ต.ค. 2558 / 17:00
ถั่ววางแผนจะหนีใช่ป่ะไรท์ เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งถ้าจะหนีจากผู้ชายที่เอาแต่ใจ แต่จะหนีพ้นป่ะนั่นเพราะจุดอ่อนของถั่วก้อยังมีอยู่ตั้ง 9 คน
กไก่
14 ต.ค. 2558 / 13:48
ถั่วใจร้าย
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 410,441 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required