HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 408,810 ครั้ง
ถั่วเมียเอก

                หาก...บนผืนแผ่นดินนี้มียาดมขายเวลานี้หงโต้วยินดีนำทรัพย์สมบัติที่มีมาแลกจนสิ้น อยากจะสูดยาดมเหลือเกิน สวรรค์...นางจะบ้าตายอยู่แล้ว!!! สามีที่เวลานี้กำลังนั่งจิบชาอยู่ด้านข้าง นางเพิ่งรู้ว่าเขาอายุตั้ง35ปีแล้ว ส่วนนางเพิ่งจะ14 ห่างไกลกันคนละปีแสง นี่ถ้าไม่ได้พกสมองคุณหนูลั่วมาด้วยป่านนี้นางจะมีปัญญามาสู้รบปรบมืออะไรกับเขา หลังจากที่เมื่อคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอน ตอนนี้นางก็ยังไม่ได้พักผ่อนยังต้องฝืนร่างกายที่แทบจะปริแตกเป็นชิ้นๆมานั่งอยู่ที่โถงตำหนักเพื่อรับของขวัญจากบรรดาชายารองทั้งหลายอีก ทั้งด้านซ้ายทั้งด้านขวานับรวมแล้วมีแปดชีวิต หากจะทำเป็นลืมนางที่เป็นหมายเลขเก้าซึ่งนั่งอยู่เก้าอี้ประธานไปด้วยจะดีมาก ชายารองแต่ละคนล้วนมีใบหน้างดงามอ่อนหวานกันถ้วนทั่ว งามกันไปคนละแบบ สำคัญคือแต่ละคนล้วนแต่อายุมากกว่านางทั้งนั้น แต่ก็ยังอ่อนกว่าเจ้าเต่าฉินอยู่ดี นางงามทั้งหลายที่ยิ้มหวานสนิทให้เมียใหม่ทำให้นางปวดหัวจนแทบระเบิดออกเป็นชิ้นๆแล้ว ยังไม่จบ...ยังมีพระโอรสและพระธิดาของไท่จื่ออีก นางจะบ้าตายแล้ว!!!! ผู้ใด...ผู้ใดมียาดมบ้าง

"เม่ยเหม่ย"เอาแล้ว! เสียงจากพระชายารองมู่ทำให้หงโต้วต้องทำเป็นยกชาขึ้นมาเป่าเบาๆพลางเหล่สายตาไปยังไท่จื่อข้างตัวที่วางตัวเคร่งขรึมเป็นงานเป็นการดีเยี่ยม ว่าง่ายๆคือลอยตัวปล่อยบรรดาเมียๆฆ่ากัน นางรีบขบคิด...ชีวิตควรเป็นเช่นไรล่ะ คนข้างตัวเมียฝูงลูกฝูงไม่รู้มีความคิดอ่านจริงใจแค่ไหน อ่า...เอาเถอะอย่างน้อยก็เป็นเมียใหญ่ เฮ้อ...คิดพลางจิบชาเอาไปหนึ่งอึก

"ชายารอง"หงโต้วอิงข้อศอกเอนร่างนิดๆบนตั่งวางถ้วยข้างตัวก่อนจะหันมายิ้มให้นาง เรียกนางด้วยตำแหน่ง...เอาล่ะนะ นี่ไม่ใช่นางเลยนะ แต่ฮองเฮาสั่งสอนมา เรียกนางไปดูละครลิงในวังบ่อยๆหวังจะให้นางเป็นฮองเฮาได้มั่นคง สุดท้ายกลายเป็นว่าปั้นนางเป็นตัวอะไรไม่รู้แล้วทำหล่นมาที่นี่ ท่านจะดีใจหรือไม่ฮองเฮา "มีอะไรหรือ"

รอยยิ้มของชายารองมู่ไม่แม้แต่จะสลดลง นางยังคงแย้มยิ้มพูดเสียงหวาน "แต่เดิมในวังตะวันออกไม่มีชายาเอก พี่หลิงและพี่ไฉ่ซึ่งเข้าวังมาก่อนเป็นผู้ดูแลความเป็นอยู่ของคนในตำหนัก ข้าช่วยแบ่งเบาเจี่ยเจียด้านบัญชี ตอนนี้เม่ยเหม่ยก็มาแล้วไม่รู้ว่าอยากเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างหรือไม่"จื่อเฟยผู้นี้อายุอ่อนกว่าพวกนางทุกคนอย่างน้อย10ปี หากไม่เป็นเพราะฮ่องเต้ช่วยเหลือจะปีนมายืนเหนือพวกนางได้หรือ

หงโต้วปรายตาไปชำเลืองสองหัวโต๊ะแรกทั้งซ้ายและขวาต้องเป็นพวกนางสองคนที่พระชายารองมู่อ้างถึง คนข้างซ้ายมีบุตรชายวัยห้าขวบยืนนิ่ง คนข้างขวามีบุตรสาววัยสี่ขวบส่งสายตาซุกซนมาหานาง

คนดูแลตำหนักก็คือผู้มีอำนาจในตำหนัก คอยคุมเรื่องต่างๆ ลงโทษ รักษาความสงบ ส่วนคนดูบัญชีก็คือคนที่สุขสบายที่สุด เงินเดือนรับจากคนนี้ ไม่ว่าอย่างไรทิ้งอำนาจไว้ในมือเจ้าของเดิมล้วนแต่ไม่ได้ อ่อนข้อคือตาย อ่อนโยนคือหายนะ

หงโต้วยังคงนั่งเอนสบายๆดูขี้เกียจเล็กน้อยในขณะที่พระชายารองทั้งหลายนั่งกันหลังตรงดีมีสง่า "ข้า...องค์หญิงผิงอันเพิ่งแต่งเข้าวังตะวันออกมาเมื่อวาน อายุยังน้อย ต่อไปเรื่องน้อยใหญ่ในตำหนักคงต้องรบกวนทุกท่านช่วยเหลือข้าแล้ว เรื่องบัญชีนั้นต่อไปข้าจะเป็นคนดูแลเอง จะได้ไม่เป็นการรบกวนพระชายารองต่อไป อนึ่ง...แม้ข้าจะอายุน้อยแต่มีฐานะในองค์หญิงและเป็นพระชายาเอก คงไม่สะดวกให้เรียกว่าเม่ยเหม่ย ถ้าอย่างไรเรียกข้าว่าจื่อเฟยก็ได้ หรือจะเอาเรียกข้าว่าเจี่ยเจีย(พี่สาว)ก็ได้ เสด็จแม่ในวังก็ให้เหล่าสนมไม่ว่าอ่อนกว่าหรือแก่กว่าเรียกเช่นนี้ ไม่ทราบว่าดีหรือไม่"ถ้าตั้งแต่ต้นยอมให้พวกนางเป็นพี่เรียกนางเป็นน้องได้ ต่อไปจะปกครองกันอย่างไร

สิ้นคำพูดของนางทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ เหล่าขันทีนางกำนัลเกร็งตัวกันใหญ่เมื่อจื่อเฟยน้อยไม่เพียงไม่หลีกทางแต่ยังเหวี่ยงขาเตะทุกคนลงมาหมดอีกต่างหาก อำนาจในบ้านก็ยึดคืน บัญชีก็จะเอาไว้ แล้วยังท้วงเรื่องคำเรียกขานอีก เอาเข้าไป!!!

คนปาระเบิดหยิบขนมขึ้นมากัดหนึ่งคำแล้วเสหยิบน้ำชาขึ้นมาดื่มช้าๆรอดูว่าไท่จื่อข้างตัวจะว่าอย่างไร ในเมื่อบรรดาเมียๆทั้งหลายน้อมส่งกระแสจิตใส่เขายกใหญ่ ทุกคนทำหน้าไม่สบายใจร้องขอให้ไท่จื่อผู้เป็นใหญ่ช่วยพูด ดูสายตาทุกคนสิเจ้าเต่าฉิน...เขาบอกว่าช่วยด้วยพวกข้าถูกจื่อเฟยข่มเหง

"ไท่จื่อเพคะ...ท่านเห็นว่าเป็นอย่างไรเพคะ"หงโต้วเห็นเจ้าเต่าฉินทำเป็นดูหนังสือไม่รับรู้ก็เอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ของเขา คลี่ยิ้มกึ่งถลึงตาให้แล้วถาม ดูซิว่าเขาจะเอายังไง

ตี้ฟั่นเทียนลดหนังสือลงยิ้มน้อยๆที่มุมปากให้พระชายารองทั้งหลายก่อนจะเอื้อมมือมาดึงมือขาวเล็กของจื่อเฟยมากุมไว้พลางพูดกับทุกคนว่า "เรื่องเล็กน้อยในวังตะวันออกเหล่านี้เดิมทีล้วนแต่ได้พวกเจ้าแบ่งเบาภาระ ถ้าจื่อเฟยคิดว่านางทำได้ก็ยกให้นางทำไปเถอะ อย่างไรก็เป็นหน้าที่นางอยู่แล้ว..."แปลคืองานพวกนี้เป็นงานกระจอกๆ ถ้าพระชายาเอกคิดว่าตัวเองทำได้ก็เอาไปทำ หากนางไร้ความสามารถเดี๋ยวก็คืนมาหาพวกเจ้าเอง...เข้าข้างพระชายารอง แล้วก็เข้าข้างจื่อเฟยด้วยประโยคที่ว่า...นี่มันงานของนาง นางมีสิทธิ์

เยี่ยม!!! ตอแหลเหยียบเรือสองแคมเช่นนี้ สมควรแล้วเป็นไท่จื่อ!!!

"แล้วคำเรียกขานล่ะเพคะ"เห็นพวกพระชารองไม่สิ้นสงสัย แต่เจ้าคนข้างตัวก็ทำเป็นจำไม่ได้ ไม่พูดถึง นางจึงอาสาช่วยถาม "ท่านเห็นสมควรอย่างไรเพคะ" หึๆ เอาเลยๆ เจ้าเต่าฉินข้าจะลากเจ้าลงน้ำ อยากจะแสร้งเป็นสามีทรงคุณธรรมดีนัก จงลงน้ำว่ายให้ข้าดูที

ตี้ฟั่นเทียนยังคงยิ้มละไมแต่ปรายตาไปตักเตือนจื่อเฟยน้อยๆว่าอย่ามายุ่งกับเขา หงโต้วยักคิ้วให้เป็นการตอบแทน ยังผลให้เกิดประกายตาแปลกๆขึ้นชั่วครู่หนึ่งก่อนจะหายไป

"ในความเห็นของข้านั้น..."ไท่จื่อเริ่มพูด "ที่จื่อเฟยขอร้องให้พระชายาเรียกนางว่าเจี่ยเจีย หรือให้เรียกจื่อเฟยไปเลยนั้นก็สมควรอยู่ ฮองเฮาในวังหลังก็แทนพระองค์เป็นเจียของเหล่าสนม เพื่อง่ายต่อการดูแลและไม่สับสน ฐานะเดิมของจื่อเฟยก็เป็นถึงองค์หญิงแล้วยังแต่งเข้ามาเป็นชายาเอกของข้าอีก แม้อายุน้อยหากเรียกนางเป็นเม่ยเหม่ยเกรงว่าผู้คนจะตำหนิ"

คุณหนูลั่วฟังแล้วอยากจะตบมือรัวๆให้ นี่ถ้าเต่าฉินเกิดในยุคของนางนะนางจะแนะนำเขาไปเรียนเป็นทูต ช่างพลิกแพลงเหลือเกิน พูดมาได้ว่าเป็นนาง...ขอร้อง! ใช้คำว่าสมควรแทนคำว่าต้อง ใช้คำว่าดูแลแทนคำว่าปกครอง ทุกคำล้วนแต่ลดความรุนแรงของประโยคของนางทั้งสิ้น มิหนำยังมีกล่าวจบว่า...ผู้อื่นจะตำหนิ หมายความว่า...ผัวเช่นข้าไม่ว่าพวกเจ้าจะเอายังไงกันก็ แต่คนข้างนอกน่ะสิ...น้องหญิง ข้าเป็นห่วงพวกเจ้า

ตี้ฟั่นเทียนไกล่เกลี่ยให้เจ้าถั่วหาเรื่องตัวน้อยก็พลันเหลือบไปเห็นนางแอบยิ้มครึกครื้น เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย...มองดูคนที่จุดไฟเผาเรือนแล้วไล่เขาดับไฟ หงโต้วนะหงโต้ว เพิ่งเข้าตำหนักมาได้หนึ่งวันก็สร้างศัตรูเสียแล้ว คนเราหากยังไม่เข้มแข็งยังไม่เก่งจริงต้องรู้จักถอยรู้จักหลบ มิใช่วิ่งเอาดาบไปฟันกันซึ่งๆหน้า อยู่ๆก็ไม่กระชากเอาของที่ผู้อื่นเป็นเจ้าของมานานเอามาเฉยๆแล้วกระทืบพวกนางด้วยการบังคับอ้อมๆให้เรียกว่าเมียเอกทุกคำเช่นนี้ เหล่าชายารองย่อมไม่ยอมเรียกนางเป็นพี่สาวอยู่แล้ว ย่อมจำเป็นต้องเรียกจื่อเฟย หงโต้วคราวนี้เจ้าทำแรงยิ่ง...ให้พวกนางย้ำสถานะที่สูงกว่าของเจ้าทุกคำเช่นนี้พระชายารองที่ไหนจะยืนเฉยได้

"ไท่จื่อเพคะ พวกข้าน้อมรับฟังคำชี้แนะจากพระองค์ ต่อไปจะเรียกจื่อเฟยเพคะ"พระชายารองหลี่หลิงอันซึ่งอยู่เก้าอี้หน้าสุดเป็นผู้ออกปากแทนพี่น้องทุกคน

"ดีแล้ว พวกเจ้าล้วนแต่เป็นชายารักของข้า ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันได้...ข้าย่อมสบายใจ"ไท่จื่อผู้สูงส่งและเป็นกลางเอาใจใส่ทุกคน หงโต้วที่อยู่ข้างๆแอบคิดว่าสักวันหากนางไม่หมั่นไส้ตายก็คงจะขำตายไปเป็นแน่ สนุกยิ่งแล้วละครในตำหนัก

"จื่อเฟย พวกข้าไม่ทันระวังทำให้ท่านไม่พอใจ ข้าขอโทษเจ้าแทนทุกคนด้วย"หลี่หลิงอันหันมากล่าวกับหงโต้ว

"ชายารองกล่าวหนักเกินไปแล้ว ข้าไม่ได้ไม่พอใจ เพียงแต่เห็นว่าไม่เหมาะไม่ควร จึงทักท้วงเท่านั้น ท่านวางใจเถอะ"คนมาใหม่จำชื่อใครไม่ได้เรียกทุกคนว่าเมียน้อยทุกคำ หงโต้วหรี่ตามอง ตัวแทนของทุกคนแล้วมองบุตรชายข้างตัวนางก่อนจะยกชาขึ้นมาจิบ "พวกท่านที่เหลือหากมีสิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยได้ ก็ขอให้แจ้งกับข้าได้"ทางของนางไม่มีให้เลือก ระหว่างที่ยังคิดอะไรไม่ออกตัวอะไรขวางอยู่ข้างหน้าก็ขอเหยียบๆให้หายรกก่อนล่ะนะ ชาติก่อนอารมณ์ร้ายนิดหน่อย ชาตินี้ควบคุมอารมณ์ได้อีกนิดนึง หวังว่าทุกท่านคงจะไม่สะดุดมาให้นางจำใจเหยียบ

"ขอบคุณจื่อเฟยที่มีน้ำใจ"พระชายารองทั้งหลายกล่าวตอบรับ

นี่ถ้าหงโต้วเป็นไท่จื่อนางคงปลื้มไม่น้อยเมียทั้งฝูงรักใคร่กันดียิ่ง เมียใหญ่ว่าอย่างไรเมียน้อยเออตามทันที เสียอย่างเดียว...เสียที่นางดันเป็นจื่อเฟย รับบทเมียใหญ่ ฮือๆ นางอยากได้ที่ไหนกัน

"ไท่จื่อเพคะ...หากไม่มีเรื่องอันใดแล้ว ข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อนได้หรือไม่"นางหันไปถามคนข้างตัวที่ชอบทำตัวเป็นกรรมการตาบอด ตี้ฟั่นเทียนมองเห็นความเหนื่อยอ่อนของนางจึงพยักหน้าอนุญาต

"เจ้าไปพักเถอะ สวีเหม่ย...หลี่เปี้ยนปรนนิบัติจื่อเฟยให้ดี"ไท่จื่อเอ่ยกำชับนางกำนัลทั้งสองที่พระองค์ทรงเลือกให้ถั่วน้อยด้วยตนเอง เหล่าชายารองทั้งหลายได้ยินก็ค่อยวางใจเมื่อน้ำเสียงของพระสวามีไม่ได้เจือความสนใจพระชายาเอกเยาว์วัยผู้นี้นัก อีกทั้งเพิ่งผ่านราตรีวสันต์แต่ไม่เอาใจโอบประคองก็แสดงว่าจื่อเฟยผู้นี้ไม่ได้มีค่าอะไรมากนั่นเอง

"ขอบพระทัยเพคะ"หงโต้วหันไปเล่นละครชาววังกับเต่าฉินก่อนจะได้สองนางกำนัลช่วยพยุงนางเดินอย่างทรมานทรกรรมกลับไปพักที่ตำหนักนอน แต่งงานกับเต่าฉินช่างเปิดหูเปิดตานางยิ่ง ฮึ่ยยยยย

ปีนี้ต้องเป็นปีที่ดวงนางตกแน่ เป็นลูกเตียกับเหนียงมีความสุขอยู่ดีๆโดนเจ้าเต่าฉินฉุดกระชากลงนรก ต้องมาอยู่บ้านที่มากเมียหลายลูกหลายแม่เช่นนี้ ไม่รู้จะเอาชีวิตรอดไปได้สักกี่วัน นี่ยังดีว่าแต่งเข้ามาเป็นชายาเอกพอมีสิทธิ์มีเสียงได้บ้าง มีนางกำนัลขันทีรับใช้ ได้ตำหนักนอนใหญ่แยกเป็นกิจจะลักษณะตั้งอยู่ในตำแหน่งที่งดงามที่สุดในวังตะวันออกเลยพอจะทนได้บ้าง หากโชคร้ายแต่งเป็นชายารองไม่รู้ว่านิสัยอย่างนางเมียเอกจะส่งไปซุกไว้ที่ใด คิดๆแล้วก็ค่อยๆเคลิ้มหลับไป อ่า ฝีมือนวดของนางกำนัลดียิ่ง

                นางถูกสวีเหม่ยปลุกให้ตื่นแล้วช่วยพาไปอาบน้ำหลังจากนอนจนตะวันตกดิน อันที่จริงแล้วในกระบวนนางกำนัลที่ติดตามนางมานั้นออกจะไม่ค่อยได้เรื่อง กลับเป็นนางกำนัลสองคนที่ช่วยถลกหนังนางให้เต่าฉินกินเสียอีกที่คล่องแคล่วรู้งานดี มาเคว้งคว้างอยู่กลางพายุเช่นนี้ได้มือเท้าดีๆนางไม่อยากจะนับเรื่องหยุมหยิมพวกนั้นมาเป็นอารมณ์ คนใช้ได้ดีกว่าคนใช้ไม่ได้ ชาติก่อนก็นึกสงสัยอยู่ว่ากับผู้ชายจะเป็นอย่างไร ชาตินี้ได้คำเฉลยชวนงงหน่อยก็ไม่ควรติดค้างใจอีก

                กับข้าวหกอย่างถูกตั้งเต็มโต๊ะแต่กลับมีถ้วยข้าวเพียงหนึ่งใบที่ตำหนักนอนของจื่อเฟย หงโต้วคีบข้าวเข้าปากมองไปรอบๆเห็นนางกำนัลสี่ห้าคนยืนก้มหน้าอยู่ที่ประตู ข้างๆตัวมีสวีเหม่ยและหลี่เปี้ยนยืนคอยดูแลอยู่ ถ้าหากอยู่ที่จวนแม่ทัพต่อให้พวกเกอเกอผลัดกันกลับมาทีละสองสามคนกับข้าวเท่านี้พวกเราแย่งกันกินสนุกสนานยิ่ง นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายกลับกลายเป็นนางต้องมานั่งกินข้าวเนือยๆอยู่คนเดียว เงียบเหงายิ่ง

"จื่อเฟยเพคะ เดี๋ยวผู้น้อยจะทำให้เพคะ"หงโต้วยื่นตะเกียบไปคีบปลา นางกำนัลข้างๆก็ขยับเข้ามาช่วยเลือกก้างให้ นางหันไปมองคนอาสาแล้วถอนใจเบาๆ ต่อให้ป้อนถึงปากก็ไม่อร่อยเท่าที่จวนแม่ทัพแล้ว

"ที่นี่เวลาเหล่าชายากินข้าว ก็กินแยกโต๊ะเช่นนี้หรือ"

"เพคะ"สวีเหม่ยเป็นผู้ให้คำตอบ ขณะที่หลี่เปี้ยนคีบเนื้อปลาวางลงบนถ้วยข้าวของหงโต้ว

"เช่นนั้นหรือ"นางเขี่ยเนื้อปลาไปมา อดคิดไม่ได้ว่าทำไมหนอนางจึงไม่รีบแต่งให้คนขายเนื้อหรือพ่อค้าขายถ้วยสักคนไปก่อนหน้านี้หนอ ผู้หญิงพวกนั้นมีชีวิตอยู่ในห้องแล้วกินข้าวเงียบๆคนเดียวได้อย่างไร ไม่เหงาหรือ

คิดแล้วก็ทำท่าจะคีบผักเขียวจากจานขาวอีกครั้งก็เห็นอาการกระตุกก่อนจะหยุดลงของนางกำนัลข้างกาย นางทำท่าจะห้ามแล้วกลับหยุด หงโต้วจึงพูดขึ้นว่า "ข้าย่อมรู้ว่าข้าไม่สามารถคีบอาหารจากจานเดิมได้เกิน4คำ พวกเจ้าอย่ากังวลไป ข้าไม่สนใจเรื่องเหล่านั้น"กฎพวกนี้ถูกตั้งขึ้นก็เพื่อป้องกันการลอบวางยาพิษ ไม่ให้คนร้ายรู้ว่าจานโปรดคืออะไร

"ผู้น้อยบังอาจทูล"พูดแล้วหลี่เปี้ยนก็คุกเข่าลง "...จื่อเฟยควรระวัง"

"ลุกขึ้นเถิด"หงโต้วสะบัดตะเกียบบอกให้คนลุกขึ้น ไม่ว่านางจะจริงใจหรือเสแสร้ง ไม่ว่าตี้ฟั่นเทียนทิ้งสองคนนี้ไว้ข้างตัวนางเพื่ออะไรก็ช่าง ที่สุดนางก็ต้องเอาตัวรอดเองให้ได้อยู่ดี ถ้าเอาตัวไม่รอดก็ต้องตาย ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น

นางเคี้ยวข้าวไปได้อีกคำก็เห็นขันทีเดินมาแจ้งว่ายามไฮ่(สามทุ่มถึงห้าทุ่ม)ไท่จื่อจะเสด็จมาประทับด้วย หงโต้วเคี้ยวแรงขึ้นอีกเมื่อได้ยินเช่นนั้น ปากไม่ระวังก็อดถามคนข้างตัวไม่ได้ว่า "แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนล่ะ"

"เอ่อ..."นางกำนัลหลี่เปี้ยนลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งก็ยอมบอกว่า "ไท่จื่อประทับอยู่กับพระชายาหลี่เพคะ" นางไม่อยากบอกให้จื่อเฟยรู้เลย ดรุณีน้อยผู้นี้เพิ่งผ่านราตรีวสันต์ไม่รู้นางจะคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ อายุนางยังน้อยไม่รู้จะคิดได้หรือไม่ว่าชายที่นางแต่งให้เป็นมังกรในหมู่คน

"อ่อ"พระชายาเอกพยักหน้าเข้าใจด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางส่ายตะเกียบแล้วคีบเนื้อชิ้นหนึ่งมากินอย่างเอร็ดอร่อย "นี่ ข้าเป็นจื่อเฟยออกไปข้างนอกได้หรือไม่"

"ได้สิเพคะ พระองค์สามารถไปไหนมาไหนได้ เพียงแต่ต้องระวังความปลอดภัยเท่านั้นเองเพคะ"เห็นนางไม่ถามถึงพระสวามีสวีเหม่ยก็กระตือรือร้นช่วยตอบคำถาม

"อือ ดีๆ เช่นนั้นเดี๋ยวข้ากินข้าวเสร็จ พวกเจ้าพาข้าเดินสำรวจวังได้หรือไม่"

"ย่อมได้เพคะ"เมื่อพวกนางรับปากแข็งขันหงโต้วจึงรีบกินข้าวให้เสร็จไวหน่อยก่อนจะเริ่มทำการสำรวจวังตะวันออกที่ๆว่าที่ฮ่องเต้ทุกพระองค์ต้องมาทรงศึกษาเล่าเรียนกันที่นี่ พอเดินกลับมาหงโต้วก็ปีนขึ้นไปนอนหลับท่ามกลางเสียงคัดค้านของเหล่านางกำนัลทั้งหลายแต่นางก็ไม่สนใจ หันหลังให้แล้วหลับตาไปทั้งๆที่รู้ว่าคนเหล่านั้นยังคุกเข่าอยู่ บอกแล้วให้ลุกขึ้น ไม่ลุกกันเอง จะกดดันให้นางถ่างตารอคนผู้นั้นทำไม ว่าแล้วก็ล่องลอยไปสู่ความฝัน

"อะไร"ร่างเล็กขยับข้อศอกพยายามแทงยันอะไรก็ตามที่เกะกะพื้นที่การนอนของนางก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อรู้สึกถึงแรงกระชับรอบเอวเล็ก รับรู้ว่าความเกะกะนั้นแท้จริงแล้วเป็นร่างใหญ่ของมนุษย์นั่นเอง

"เจ้าไม่รู้จักหน้าที่"เสียงเฉื่อยๆดังข้ามหัวมาจากข้างหลัง เขาออกแรงรั้งกายนางให้ขยับพลิกกลับไปหาอย่างง่ายๆ

นางเกยศีรษะบนไหล่แข็งนั้นไม่กระดุกกระดิกทอดสายตามองเงาดำใหญ่ดุจปีศาจด้วยความพิศวง นางไม่สนใจมือที่ก่ายกอดหรือความใกล้ชิดที่เกิดขึ้น พ้นจากครั้งแรกมาแล้วจิตใจนางสงบนิ่งยิ่งนัก ไม่ใช่ว่าไว้ใจเขา หากแต่นางได้ปล่อยวางตนเองแล้วต่างหาก

"ทำไม ไม่อยากพูดหรือ วันนี้ก่อเรื่องไปตั้งมาก ยังไม่พอใจอีกหรือ"เสียงนั้นยังคงถามเบาๆในความมืดให้ได้ยินกันแค่สองคน ริมฝีปากของเขาอยู่ใกล้หน้าผากนาง ยามเขาเอ่ยคำจะมีลมร้อนๆมากระทบหน้าผาก

"ข้าไม่ตั้งใจและที่ทำไปก็ไม่ได้ทำเพื่อความพอใจด้วย คนเจ้าเล่ห์เช่นท่านย่อมรู้ดี"

"น้องหญิง ข้าย่อมต้องรู้ เพราะเจ้าให้ข้าตอบคำถามแทนทุกคำ เป็นข้าช่วยเจ้านะเจ้าถั่วน้อย"น้ำเสียงทุ้มคราวนี้เจืออารมณ์ดีๆมาด้วย ฟังดูเหมือนเขากำลังยิ้มอยู่

"ท่านไม่ต้องมาทำตลกเลย ต่อหน้าพวกนางท่านขาวสะอาดกว่ากระดาษเสียอีก ช่างเป็นพระสวามีผู้เปี่ยมคุณธรรมยิ่ง"

ตี้ฟั่นเทียนหัวเราะขำในลำคอ "จะไม่ขาวได้อย่างไร หากเข้าข้างใครย่อมเกิดปัญหา เรื่องภายในหมู่ผู้หญิงจัดการอย่างไรก็ไม่เป็นระเบียบอยู่ดีไม่สู้ปิดตาไม่รับรู้ไม่ดีกว่าหรือ"

"ท่านปิดตาแต่ตังตวงผลประโยชน์อยู่นะ"ได้ยินเสียงนางค่อนไท่จื่อก็อมยิ้มกอดนางแน่นขึ้นอีกนิด ฝ่ามือหนาลูบแผ่นหลังบางเบาๆปลอบประโลมนางที่ต้องมาวุ่นวายตั้งแต่อายุยังน้อย

เขาเข้าใจที่นางพูด...ปิดตาไม่สนใจปัญหาแต่ยังตักตวงอำนาจและเรือนร่างจากพวกนางอยู่ "เจ้าเข้าใจเรื่องนี้ตั้งแต่เนิ่นๆก็ดีแล้ว หากเข้าใจจะได้ไม่มีปัญหาในภายหลัง"

"นั่งบัลลังก์ต้องอาศัยขุนนางและสตรี ควบคุมขุนนางนั้นไม่ยากเท่าสตรี ข้ารบกวนถามสักคำเวลาหมุนวนไปหาสตรีคนแล้วคนเล่าเพื่อค่อยๆลากโยงเป้าหมายเหล่านี้ ท่านเหนื่อยหรือไม่"จริงนะ มันน่าสงสัย

"เจ้ารู้มากเกินไปแล้วถั่วภรรยา"คนตัวใหญ่ขยับซุกซบแนบแก้มเข้ากับกระหม่อมบางพลางกระชับวงแขนขึ้นอีกนิด

"นี่ท่านจะแกล้งหลับหนีไปอย่างนี้หรือ"หงโต้วยังวิ่งตามอย่างไม่ละลดแต่ชายข้างตัวกลับนอนนิ่งทำท่าจะหลับไปจริงๆ นางโมโหจึงเผลอลืมตัวหยิกหมับเข้าให้บนแขนแกร่งที่ทอดวางบนเอวเล็ก ได้ผล...ตี้ฟั่นเทียนสะดุ้ง

"น้องหญิง...เจ้าอยากได้สิ่งอื่นหรือไม่"น้ำเสียงขู่เข็ญที่แนบกระซิบชิดใบหูประกอบกับปลายลิ้นร้อนๆที่ลากไล้ใบหูบางของนางทำให้หงโต้วไม่กล้าถามเอาคำตอบอีกต่อไป ยิ่งมือของเขาเลื่อนจากเอวลงสู่เบื้องล่างทำท่าจะค้นหาจื่อเฟยของพระองค์จึงรีบคว้ามือนั้นเอาไว้แน่นแล้วรีบลากกลับมากองไว้ที่เอวเหมือนเดิม กุมเอาไว้แน่น

"ท่านพี่ หลับเถอะ"นางบอกเขาเสียงนุ่มหวานทั้งที่ตัวสั่น อันที่จริงใจก็ไม่กลัวหรอกนะ แต่คิดไปคิดมาก็ไม่อยากทำอะไรแบบนั้นในตอนนี้

"เช่นนั้นก็หลับ"ตี้ฟั่นเทียนไม่ดื้อดึงยอมคล้อยตามนางโดยง่าย ขณะร่างน้อยๆเข้ามาใกล้อีกนิดแล้วสูดเอากลิ่นของนางเข้าจมูกอย่างสบายอกสบายใจก่อนจะค่อยๆปิดตาลง ในใจอดสงสัยไม่ได้ว่าถั่วภรรยาผู้นี้เหตุใดจึงไม่หึงหวงเขาแม้เพียงสักน้อยที่เขาไปเรือนอื่นก่อนมานี่ สมัยก่อนที่แต่งหลิงอันเข้ามาพอเขาไปหาไฉ่เหลยครั้งแรกหลิงอันถึงกับร้องไห้ แต่มาคิดๆดูอีกทีเจ้าถั่วน้อยแม้จะยังเยาว์แต่ก็เฉลียวฉลาด ตอนอยู่แคว้นเฉ่าฮองเฮาเมตตาให้นางเข้าเฝ้าตลอด นางคงได้เรียนรู้วิธีอยู่ร่วมกับผู้อื่นมาแล้วกระมัง แม้ในใจจะโหวงเหวงเล็กน้อยแต่ตี้ฟั่นเทียนก็ปัดทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ ขอเพียงนางสามารถเอาตัวรอดและอยู่ข้างๆเขาได้ก็เพียงพอแล้ว เมื่อวานนางก็เหนื่อยวันนี้ก็ออกไปก่อเรื่อง...คืนนี้เขาจึงให้นางได้พักร่างน้อยๆนี้เสีย ทั้งที่ใจจริงๆแล้ว ไม่อยากจะเห็นแก่นางเลยแม้แต่น้อย การใส่ใจผู้ใดมากไปไม่เกิดผลดีกับตนเองเลย เขาก็ตั้งใจว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น แต่ที่สุดกลับรู้สึกจนได้ เมื่อก่อนมันบางเบา เพียงแต่อยากรู้ว่านางทำอะไรเป็นอยู่อย่างไร ทำเรื่องอันใดสนุกๆบ้าง ครั้นได้เห็นนางแปลงเป็นนางจิ้งจอกคราวนั้นเขาก็รู้แจ้งแก่ใจตนเองทันที ว่าบัดนี้เขาได้สร้างปัญหาให้กับตนเองแล้ว ความหวงแหนอย่างร้ายกาจแล่นเข้ามาจับที่หัวใจเมื่อคิดว่านางงามถึงเพียงนี้หากผู้ใดฉกฉวยไปจากมือเขาจะทำเช่นไร นางต้องเป็นของเขา! ของเขาเท่านั้น!! มันเป็นความรู้สึกเดียวที่วนเวียนอยู่ซ้ำๆแม้ยามชีพจะดับสูญด้วยเลือดของนาง อ่า...เขาปล่อยให้ตนเองมีความรู้สึกเช่นนี้ได้อย่างไร ผู้เป็นใหญ่กี่ยุคกี่สมัยไม่ควรปล่อยให้หญิงใดมามีผลกับจิตใจได้ อ่า...ช่างเถิด อย่างไรเสียตอนนี้นางก็นอนอยู่ในอกแล้ว เป็นของเขา เป็นของเขาคนเดียวแล้ว

"อืม"หงโต้วนิ่วหน้านิดหนึ่งเมื่อถูกกอดรัดจนแน่นเกินไปก่อนจะประท้วงด้วยการขยับตัวอย่างอึดอัดให้เขาได้รู้ ครู่เดียวอ้อมแขนนั้นก็คลายลงหน่อยหนึ่งนางจึงค่อยสบายตัวซบแก้มนุ่มกับแผ่นอกใหญ่หลับไปอย่างสงบ

ท่ามกลางความมืดในห้องหอหัวใจแกร่งกระด้างของมังกรตนหนึ่งกลับกลายเป็นกระถางปลูกถั่วแดงเม็ดหนึ่ง มังกรตนนั้นรู้ตัวดีว่ารากของถั่วต้นนี้กำลังหยั่งรากลงบนใจมันทีละน้อยๆ รู้ดีว่ารากนี้จะค่อยๆเติบใหญ่กลืนกินจิตใจของมันจนสิ้นแต่มันก็จนใจจะทำอะไรได้ จะถอนทิ้งก็ทำไม่ได้ จำใจให้มันหยั่งรากลงไป โดยไม่มีทางรู้เลยว่าสุดท้ายเมื่อถั่วเม็ดนี้ที่อาศัยเลือดในหัวใจมันเติบใหญ่ขึ้นจะเลื้อยลำต้นของมันไปที่ใด จะพันบนหลักที่เตรียมไว้ หรือจะเลื้อยลงจากกระถางไปแห่งหนไหน ไม่อาจจะมีผู้ใดรู้ได้เลย

 

                "หม่อมฉันว่านหงโต้ว ขอถวายคำนับเสด็จพ่อ ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆปี"ศรีสะใภ้ที่เพิ่งแต่งเข้ามาเมื่อสองวันก่อนคุกเข่าลงไปหมอบกับพื้นทำความเคารพพ่อสามีชราในตำหนักทรงงาน

"ลุกขึ้น"สุรเสียงเปี่ยมอำนาจทว่าฟังดูเหนื่อยอ่อนรับสั่งอนุญาต ไท่จื่อผู้เป็นสามีให้ความเมตตานางด้วยการเดินเข้ามาประคองนางให้ลุกยืนด้วยตนเอง นางกำนัลที่ก้าวออกมาถอยกลับไปยืนที่เดิมอย่างรวดเร็ว

"เงยหน้าขึ้น"หงโต้วที่ยืนก้มหน้าลงตามมารยาทอยู่ข้างพระสวามีค่อยๆเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆสบสายตากับฮ่องเต้ของแผ่นดินโดยมีรอยยิ้มที่มุมปากน้อยๆ ไม่ยินดีและยินดีจนเกินงาม

"เพคะ"นางขานรับคำสั่งเสียงนุ่มอ่อนน้อมยิ่ง

"..."ดวงเนตรที่ผ่านโลกมาอย่างยาวนานพิศมองสตรีตัวน้อยตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ใจจริงพระองค์ไม่ต้องการนางแม้แต่น้อย สัญญาสงบศึกร้อยปีแลกกับสตรีเพียงนางเดียว หากไม่เพราะพระองค์รู้เรื่องคำทำนายของท่านนักพรตเซียนเมื่อหลายสิบปีก่อน วันนั้นเมื่อพระโอรสที่เหลืออยู่เพียงพระองค์เดียวยกมาอ้างถึงเพื่อโน้มน้าวพระองค์ให้ช่วยเหลือ...พระองค์คงไม่เชื่อ นักพรตเซียนผู้นั้นใช่ว่าใครจะพบได้ เพื่อนางผู้นี้วันนั้นไท่จื่อของพระองค์ถึงกับคุกเข่าขอร้อง เห็นอนาคตฮ่องเต้คุกเข่าเพื่อผู้หญิงพระองค์ก็กริ้วหนักตรัสสั่งสอนบุตรเรื่องสตรีไปมากมาย สุดท้ายพระองค์ก็จำใจต้องรับปากยื่นมือช่วยให้ไท่จื่อสมหวัง เมื่อบุตรที่เหลือเพียงคนเดียวสัญญาหนักแน่นว่าวันหน้าจะไม่ปล่อยให้องค์หญิงผู้นั้นทำให้ฝ่ายในยุ่งเหยิง รับปากจะไม่ตามใจจนเกินเลย รับปากจะลงโทษตามระเบียบไม่ปกป้อง รับปากสิ้นทุกสิ่ง สุดท้ายพระองค์จึงส่งราชทูตออกไปพร้อมสัญญาสงบศึกร้อยปี มิใช่เพราะไท่จื่อรับปาก แต่เป็นเพราะพระองค์เห็นแก่ตัวบุตรชาย เขาทำถึงเพียงนี้จะนิ่งเฉยได้อย่างไร บุตรที่สละตนเดินทางออกไปเป็นสายลับหลายสิบปีผู้ไม่เคยร้องขอสิ่งใด "เป็นเจ้าหรือเจ้าเด็กน้อย ที่คอยขบส้นเท้าลูกข้าให้สะดุดล้มครั้งแล้วครั้งเล่า"

หงโต้วกระแทกเข่าตึงหมอบลงไปกับพื้นทันที "หม่อมฉันสมควรตาย" ฉิบหายแล้ว พ่อสามีไม่ปลื้มนาง

"ฮ่าๆ ขวัญอ่อนเสียจริงลูกสะใภ้"ฮ่องเต้สรวลเสียงดัง "ไม่น่าเชื่อว่าเป็นเจ้าที่วางแผนทำลายสนามรบ ขวัญอ่อนเช่นนี้กลับกล้าวางยาไท่จื่อถึงในค่าย"

หงโต้วหนาวเยือกไปถึงไขกระดูก พ่อสามีกล่าวหนักเกินไปแล้ว "หม่อมฉันผิดไปแล้ว ขอพระองค์ทรงลงโทษ" เอ่ยปากขอรับโทษหนักแน่น แต่ในใจกลับก่นด่าไอ้เต่าฉินที่ป่านนี้แล้วยังไม่ช่วยแก้ต่างให้นางอีก จะรอให้นางถูกตัดหัวหรืออย่างไร

"ดี"เสียงฮ่องเต้เห็นด้วยทำให้ลูกสะใภ้หนาวไปอีก "เช่นนั้นความผิดเหล่านี้เจ้าว่า เจ้าควรรับโทษสถานใด"

น้ำเสียงหวานไม่สั่นไหวตอบกลับ "ความผิดของหม่อมฉัน...ทำลายชาติบ้านเมือง สับร่างเป็นหมื่นชิ้นยังไม่อาจลบล้าง วางยาไท่จื่อ...เท่ากับขบถ สมควรใช้ม้าห้าแยกร่าง"คิดไปคิดมาหงโต้วก็เลิกกลัว เหยียบสองขาเข้าเมืองผี ขืนยังกลัวผีอีกก็ไม่รู้จะอยู่อย่างไรแล้ว ไม่รู้ว่าฮ่องเต้พระองค์นี้คิดเล่นกลอะไรกับนาง

"ไท่จื่อ..."พระองค์ฟังคำตอบของสตรีเบื้องล่างแล้วเรียกบุตรชาย

"พะย่ะค่ะ"ตี้ฟั่นเทียนก้มศีรษะรับคำลงเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นรอฟังว่าบิดาจะสั่งความว่าอย่างไร

"พระชายาเอกของเจ้าผู้นี้แม้มีรูปโฉมงดงามเป็นหนึ่งในแคว้น แต่จิตใจของนางแกร่งกระด้างยิ่ง วันนี้ข้าให้นางรับโทษนางกลับพูดได้โดยไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย สตรีเช่นนี้หากปัญญาไม่ล้ำลึก จิตใจของนางย่อมกร้าวกล้ายิ่งกว่าตัวของนาง หากเจ้าไม่ดูนางไว้ให้ดีวันหน้าวังหลังคงลุกเป็นไฟ"

หงโต้วเหงื่อซึม ตาแก่ผู้นี้กล่าวโทษนางมาเสียหนักจะให้นางตอบอย่างไรเล่า ตอบโทษเบาประเดี๋ยวก็จะหาเรื่องว่า...เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ เท่านั้นพอหรือ ตอบโทษหนักก็กลายเป็นว่านางนั้นมีจิตใจโหดร้ายอีก สรุปคือเรียกนางมาหาเรื่องด่าใช่ไหม

"เสด็จพ่อโปรดวางพระทัย ลูกจะดูแลนางให้ดี"องค์รัชทายาทของแผ่นดินเอ่ยเสียงทุ้มราบเรียบ "จื่อเฟยผู้นี้เกิดเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของจวนแม่ทัพ พี่ชายของนางเจ็ดคนและท่านแม่ทัพใหญ่ให้ความเอ็นดูนางจนมากล้น ไม่กะเกณฑ์ให้นางทำตามกฎระเบียบ ฮูหยินไม่ได้สอนสั่งให้เย็บปักถักร้อย นางจึงกลายเป็นเด็กร้ายกาจเอาแต่ใจ ชอบอ่านพิชัยสงครามและแอบติดตามเหล่าพี่ชายเข้ากองทัพ นายกองว่านเหล่านั้นไร้สามารถนางจึงได้เห็นการลงทัณฑ์ต่างๆตั้งแต่น้อย จึงไม่เห็นการแล่เนื้อหรือม้าห้าแยกร่างเป็นเรื่องผิดปกติ ที่หม่อมฉันโดนวางยานั้นเป็นเพราะนางไม่รู้ว่าหม่อมฉันเป็นใคร นางเพียงแต่ต้องการจะช่วยเหลือบิดา แม้ไม่มีวรยุทธแต่นางก็เสี่ยงทำ ลูก...อภัยเรื่องเก่าเหล่านั้นให้จื่อเฟยแล้วพะย่ะค่ะ"

"..."หงโต้วหน้างออยู่กับพื้น ฟังเจ้าเต่าฉินด่าว่าพ่อแม่นาง ที่นางไม่ดีก็เพราะพ่อแม่ไม่สั่งสอน หาว่านางเป็นเด็กร้ายกาจ ก่อเรื่องในกองทัพได้เพราะพี่ชายโง่ ที่บอกให้ลงโทษอย่างอำมหิตเพราะไร้เดียงสา ที่เขาโดนวางยาเป็นเพราะนางกตัญญู เชอะ!! เจ้าอภัยข้า แต่ข้าไม่อภัยเจ้า!!! เจ้าเต่าฉิน พ่อแม่พี่ชายข้าเจ้าขุดมาด่าจนสิ้น!

ฮ่องเต้ชราพยักหน้าแต่สีหน้าไม่ได้บอกสักน้อยว่าเห็นด้วยกับคำพูดของไท่จื่อ พระองค์พยักหน้าให้บุตรผู้โง่งมของพระองค์ต่างหากเล่า ถึงกับออกปากว่ากล่าวครอบครัวของสะใภ้น้อย เพื่อปกป้องนาง คนเช่นนี้...โง่งมยิ่งแล้ว เขาเห็นอยู่ชัดๆว่าเป็นนางที่ร้ายกาจจนพ่อแม่พี่ชายที่เป็นถึงทหารมิอาจควบคุม

"จื่อเฟยทำความผิด แต่เมื่อไท่จื่อออกรับแทนเจ้าเช่นนี้ข้าจะลดโทษให้"ว่าแล้วก็หันกลับมาเล่นงานคนที่เกือบทำให้พระองค์พระทัยวายตายตอนรู้ข่าวไท่จื่อโดนวางยาจวนจะสิ้นชีพที่ชายแดน "จื่อเฟย...จงรับโทษ!"

"หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาเพคะ"จะลงโทษนางอย่างไรล่ะ ถั่วพระชายาเงี่ยหูรอฟัง

"โทษของเจ้าใหญ่หลวงนัก ข้าขอสั่งให้...ก่อนถึงฤดูร้อนปีหน้าจงให้กำเนิดองค์ชาย หากถึงเวลานั้นเจ้าทำไม่ได้...ข้าจะลงโทษให้หนัก!!!"ข้าอยากจะเห็นนักว่าโอรสที่เจ้าให้กำเนิดจะเป็นเช่นไร จะเป็นไปตามคำทำนายหรือไม่ ที่ให้โอกาสจื่อเฟยหายใจก็เพราะรอดูสิ่งนี้ ให้กำเนิดสามโอรสไร้เทียมทาน หนึ่งมังกรครองราชย์ หนึ่งอินทรีนักปราชญ์ และหนึ่งพยัคฆ์พิทักษ์แผ่นดิน

"ห๋า!!!"หงโต้วตกใจจนเสียมารยาทผุดหน้าขึ้นร้องเสียงหลงออกมาด้วยสีหน้าแตกตื่น

ฮ่องเต้เฒ่าเห็นสีหน้าเช่นนั้นก็หัวเราะใส่นาง "เจ้าไม่รับบัญชาหรือ"

"..."อา...หงโต้วอึกอักก้มหน้าลงไปหมอบกับพื้น ใครจะบ้ารับกัน!!!

"เสด็จพ่อ ลูกจะพยายามอย่างเต็มที่พะย่ะค่ะ"เห็นถั่วภรรยาทำท่าจะก้มเงียบอยู่เช่นนั้นตลอดไปไท่จื่อก็จำใจต้องช่วยนาง

"จะบ้าหรือ ไม่เอานะ"หงโต้วผุดลุกขึ้นกระซิบบอกเสียงสั่น เขย่าชายผ้าของสามีที่ยืนอยู่ ส่ายศีรษะถี่เร็ว

ไท่จื่อสะบัดขาออกจากการเกาะกุมของนางแล้วถอยห่างไปหนึ่งก้าวกล่าวกับพระบิดาว่า "จื่อเฟยเขินอาย ลูกรับปากแทนนาง ก่อนหน้าร้อนปีหน้า เสด็จพ่อจะได้อุ้มองค์ชาย"

กรี๊ด! หงโต้วอยากจะชักดิ้นชักงอตายกับพื้น

คราวนี้ฮ่องเต้ทรงขำจริงๆเมื่อเห็นอาการของสะใภ้ที่ทำท่าจะชักดิ้นชักงอขาดใจตายอยู่ตรงหน้า ดวงตากระด้างละมุนลงมีแววเมตตาแฝงขึ้น แท้ที่จริงนางเด็กร้ายกาจนี่ก็ยังคงเป็นเด็กน้อยๆอยู่ ไม่รู้ประสาอะไรจริงๆไม่เช่นนั้นคงไม่ทำท่าทางเช่นนี้ มองไม่เห็นความเจ้าเล่ห์หรือความเหี้ยมโหดเลยแม้แต่น้อย แต่ก็นั่นแหละ นางยังคงเป็นนางที่วางยาไท่จื่อ เป็นนางที่ทำเรื่องกับสนามรบจนหมดสภาพถึงเพียงนั้น

"เสด็จพ่อโปรดทรงเมตตา จื่อเฟยอายุน้อยโง่งม..."

"จื่อเฟย! หุบปาก!!"เห็นถั่วโง่พยายามจะหาเรื่องเพิ่มไท่จื่อผู้เป็นสามีก็หันมาตวาดใส่คำหนึ่ง ดวงตาดุที่มองมาสั่งนางให้หมอบกลับลงไปเดี๋ยวนี้

"ช่างเป็นสะใภ้ที่ดื้อรั้นยิ่ง เราลดโทษให้แล้ว ยังบังอาจโต้แย้ง..."พระสุรเสียงที่ตวาดออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวบอกให้รู้ว่าหงโต้วได้พัดเอาหายนะมาให้ตนเองแล้ว

"เสด็จพ่อเพคะ หม่อมฉันไม่บังอาจขัดขืน แต่หม่อมฉันไร้สามารถ ยังเล็กนัก...หม่อมฉันยังไม่เคยมีระดู จะตั้งครรภ์ได้อย่างไรเพคะ"หงโต้วเสียมารยาทรีบตะโกนแทรกพ่อสามีลั่นก่อนที่ฝ่ายนั้นจะออกปากสั่งลงโทษอะไรนางเข้าอีก

"เจ้า!!!"ฮ่องเต้ชี้นิ้วสั่นระริกใส่ลูกสะใภ้อย่างโมโห ตี้ฟั่นเทียนมองร่างเล็กแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแสดงความแปลกใจ

"จริงนะเพคะ..."

ฮ่องเต้ละสายตาจากลูกสะใภ้ที่น่ารังเกียจพลางยกมือขึ้นคลึงขมับ หันไปหาบุตรชาย "ไท่จื่อ...จงไปหาความจริงเรื่องนี้มา หากนางโกหก ข้าจะลงโทษให้หนัก"สั่งความเสร็จก็หันกลับมาหาลูกสะใภ้ตัวดีอีกครั้ง "ส่วนเจ้าข้าให้โอกาสอุ้มครรภ์มังกรกลับกล้าโต้แย้งข้า วันนี้จงยืนอุ้มกระถางอยู่ที่นี่"อุ้มท้องไม่ได้ จงอุ้มกระถางไปเลยไป

หงโต้วหน้าซีดขาว นางผิดด้วยหรือที่ไม่มีระดู และแล้ววันนั้นทั้งวันนางก็ได้แต่ยืนขาแข็งบนรองเท้าส้นกระถางก่นด่าสองพ่อลูกที่นั่งปรึกษาหารือกันโดยไม่สนใจเลยสักนิดว่านางนั้นเมื่อยขนาดไหน กระถางต้นไม้นี้ยิ่งอุ้มยิ่งหนักหากครรภ์มารดาหนักเยี่ยงนี้ พวกเขาเอาสมองส่วนใดคิดจะให้เด็กตัวบางๆเช่นนางแบกไว้ถึงเก้าเดือน!!! ฮึ่ยยยยย

ตอนกลับออกมานางเดินขโยกเขยกโดยมีนางกำนัลช่วยประคองเดิน ชายตัวสูงใหญ่ที่อยู่ด้านข้างเพียงปรายตามองนางเพียงครั้งเดียวแล้วนิ่งเฉยไม่ช่วยเหลือ

มันมีเหตุผลอะไรไยไม่อยากท้อง ให้ข้าต้องวุ่นวายอธิบายช่วย

ปากน้อยๆบอกแล้วให้หุบจะพาซวย จะพาม้วยเพราะดื้อด้านปากไม่ดี

พอขึ้นเกี้ยวเรียบร้อยหงโต้วที่ทรมานมานานจึงออกปากส่งเสียงร้องโอย แต่กลับได้ยินเสียงเย็นชาจากพระสวามีที่เอาแต่มองไปข้างหน้าว่า

"ก่อนเข้าวังมา ข้าบอกเจ้าว่าอย่างไร...จื่อเฟย"พระสวามีที่มักจะเรียกนางเวลาอยู่เป็นส่วนตัวว่าน้องหญิงวันนี้กลับเรียกนางว่าจื่อเฟย ย้ำนาง...พระชายาเอกในองค์รัชทายาท!

ห้ามพูด...ถ้าไม่ถาม ห้ามตอบ...ถ้าไม่คิดให้ดี ห้ามเถียง...แม้ไม่ถูก "...ก็ข้า..."พูดออกไปไม่ได้ จะพูดว่าบิดาเขาหาเรื่องนางไม่ได้ จะพูดอะไรก็ล้วนแต่จะทำให้หมางใจยิ่งขึ้นเท่านั้น นางปกป้องบ้านเมืองตนเอง...ช่วยเหลือท่านพ่อของตนเองกลับกลายเป็นเรื่องผิดเมื่อนางดันมาแต่งให้กับแคว้นศัตรูที่นาง ทำลายเพื่อบ้านเมือง วางยาเพื่อช่วยท่านพ่อ

เมื่อนางจนคำพูด ไท่จื่อเองก็ไม่ตรัสว่าอะไรอีก ถึงวังตะวันออกร่างสูงก็ก้าวลงแล้วเดินลับเข้าตำหนักไปไม่สนใจยื่นมือมารับนางเหมือนเมื่อเช้า หงโต้วได้แต่ถอนหายใจส่ายศีรษะอย่างจนปัญญาปล่อยให้นางกำนัลคนสนิทช่วยประคองตัวไปหาหยูกยารักษาในตำหนักนอน หลังจากนั้นเจ้าเต่าฉินก็หายหัวไปได้ข่าวว่าคืนนั้นไปค้างกับชายารองเหริน คืนต่อจากนั้นไปหาชายารองกู่ คืนต่อๆมาก็ยังลอยเข้าหู นางก็ได้แต่เบิกตาดูว่าละครลิงนี้จะรื่นเริงไปถึงไหน

มันกงการอะไรจะให้ข้าป่อง ทำไมต้องให้ข้าแบกท้องใหญ่

พวกเจ้าไม่สงสารเด็กเช่นข้าหรือไร จะต้องให้ข้าท้องแตกแบกองค์ชาย

 

 

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 21 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 9 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 6 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 7 ) Vote
ลุ้นๆ
( 12 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 7 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 8 ) Vote
COMMENTS
ข้าน้อย
15 ก.ย. 2559 / 21:11
พิษในร่างนางมาจากกินขนมพระเอกรึเปล่า รึมาจากที่อื่นไม่มีที่มาที่ไปดูงงๆ
แล้วถ้ามาจากพระเอก จะดูดนิ้วนางทำไม
ทิวไม้
14 ก.ย. 2559 / 19:49
ถั่วกลัวเป็นด้วย
kwanrak
06 มี.ค. 2559 / 15:32
ภารกิจยิ่งใหญ่
หมูแม้ว
14 ต.ค. 2558 / 00:41
มีสอบๆๆๆๆๆ แต่แวะมาหากำลังใจอ่านหนังสือสอบ
ขอบพระทัยพระพันปี วันนี้อุตส่าห์มสอัพ ทั้งที่บอกงด
ทรงพระเจริญเพค้าาาาาาา
minnie
13 ต.ค. 2558 / 22:29
โถๆๆๆถั่วน้อย มีผัวก็ดันแก่ ตอนนี้โดนบังคับให้ท้องอีก
จัดหนักให้อิรัชทายาทซักทีซิ แหมตอนอยากได้เค้าก็บังคับเอามา
ได้แล้วก็ไม่สนใจดูแลอีก แย่มากๆ
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 408,810 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required