HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 408,802 ครั้ง
ถั่วภรรยา

                ว่านหงโต้ว...เพียงลืมตาเกิดก็โด่งดังไปทั่วทั้งแคว้น เติบใหญ่ขึ้นแต่ละปีล้วนแต่มีคนให้ความสนใจ ความเฉลียวฉลาดน่ารักของนางมีผู้ใดบ้างไม่รับรู้ พวกเขาล้วนแต่พอใจที่นางนั้นจะเป็นชายาเอกในองค์รัชทายาท จะเป็นมารดาของแผ่นดินต่อไป พวกเขารู้มาโดยตลอด ชื่นชมนางมาโดยตลอด...องค์หญิงผิงอันของพวกเขา นางเป็นที่รักยิ่งของชาวประชามากกว่าที่นางรู้ มากกว่าที่ราชสำนักคาดการณ์ ดังนั้นเมื่อมีราชโองการประทานองค์หญิงผู้นี้ให้กับรัชทายาทต่างแคว้นชาวบ้านจึงแตกออกเป็นสองฝ่ายในทันที ฝ่ายหนึ่งก็เห็นด้วย...เพื่อบ้านเมือง ส่วนอีกฝ่ายก็ไม่เห็นด้วย...เพราะนางควรอยู่ที่นี่ ขนาดรัชทายาทต่างแคว้นยังต้องการนาง แล้วฮ่องเต้ของพวกเราหูตามืดบอดหรืออย่างไรกันจึงขว้างมณีงามเม็ดนี้ให้ผู้อื่น

                พวกเขาทะเลาะกัน ชกต่อยกัน และด่าทอกัน แต่มันก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ เมื่อถึงกำหนดเกี้ยวสีแดงหลังใหญ่ขนาดแปดคนหามก็เคลื่อนตัวมาที่หน้าจวนแม่ทัพรับตัวองค์หญิงผิงอันไปตามกำหนด เสียงร้องไห้ของฮูหยินท่านแม่ทัพบาดใจพวกเขายิ่ง เสียงองค์หญิงผิงอันร่ำไห้พวกเขาก็ได้ยิน หน้าขบวนเจ้าสาวคือพี่ชายทั้งเจ็ดของนางทุกคนมีสีหน้าเครียดเคร่ง ถัดลงมาเป็นกองทหารม้าก่อนจะเป็นแถวของนางกำนัลติดตาม เกี้ยวเจ้าสาวอยู่ตรงกลางก่อนจะปิดท้ายขบวนด้วยพลทหารม้าอีกครั้ง

ได้ฤกษ์ตามเวลาขบวนจำต้องเคลื่อนไปข้างหน้าชาวบ้านร้านตลาดพากันเดินตามขบวนส่งองค์หญิงไปเรื่อยๆอย่างไม่ยอมหยุด ยิ่งนานเท่าใดคนก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงปี่เสียงแตรหาได้สร้างความรื่นเริงให้กับทุกคนไม่ เพราะเสียงร้องไห้ขององค์หญิงที่ดังอยู่ไม่หยุดพาเอาพวกเขาร่วมร้องไห้ตามนางไปด้วย คนเป่าแตรพยายามเป่าสุดเสียง คนเป่าปี่ก็พยายามเป่าปี่สุดแรง คนตีฆ้องร้องจังหวะก็พยายามเป็นที่สุด แต่ก็ไร้ผล ที่สุดพวกเขาจึงหยุดเป่าหยุดตีแล้วร่วมร้องไห้กันไปตลอดเส้นทาง กลายเป็นว่าขบวนอันยิ่งใหญ่นี้ดูไปแล้วคล้ายจะเป็นขบวนแห่เจ้าสาวไปเมืองผีเสียมากกว่าที่จะไปเมืองคนดีๆ เสียงร้องไห้ฮือๆดังผ่านภูเขาลูกแล้วลูกเล่า เศร้าใจยิ่ง เกอเกอบนหลังม้าลอบปาดน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า มองไปเบื้องหน้าเห็นแต่ภาพพร่าพรายไม่ชัดเจน น้องเล็ก น้องเล็ก น้องเล็กทำไมต้องไปไกลเช่นนี้

 

                ณ ชายแดนที่แคว้นฉินและแคว้นเฉ่ามาบรรจบกัน มีกองทหารสามพันนายยืนตากแดดอยู่ภายใต้แสงตะวันอันร้อนแรงในฤดูร้อน ท่ามกลางเหล่าเกราะเหล็กทั้งหลายมีชายผู้หนึ่งที่สวมชุดสีแดงสดยืนปักสายตานิ่งไปยังอีกแคว้นเป็นเวลานานแล้ว ขบวนที่ควรมาถึงก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ไฉนยังไม่มากันหนอ

"องค์รัชทายาท ฟังสิพะยะค่ะ"ขุนนางข้างตัวเงี่ยหูฟังเสียงหวนไห้ฮือๆที่ม้วนตัวมาตามสายลม

"อืม คงเป็นนางนั่นแหละที่ทำให้เป็นเช่นนี้"ตี้ฟั่นเทียนตอบเสียงเรียบมองไปตามทิศทางที่เสียงกำเนิด เป็นพระชายาถั่วอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่มีเสียงปี่แตรเป่าร้อง มีแต่เสียงหวนไห้อาลัยอาวรณ์

"อะไรกันนั่น"ท่านทูตอุทาน ขบวนที่ค่อยๆพ้นเหลือบมุมภูเขาเผยให้เห็นขบวนเจ้าสาวตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือจำนวนชาวบ้านที่ตามมาส่งต่างหาก เป็นพวกเขาที่ร้องไห้

"เป็นผลงานของท่านทูตแล้วที่สามารถทำการครั้งนี้สำเร็จ องค์หญิงผิงอันเป็นที่รักยิ่งของปวงประชา"เสนาบดีตู้ที่ยืนอยู่ข้างๆหยีตามอง เคยเห็นขบวนส่งองค์หญิงมามากมายแต่ไม่เคยเห็นขบวนไหนเหมือนขบวนส่งศพเท่านี้มาก่อน

ขบวนเจ้าสาวหยุดประจันหน้ากับกองทัพสามพันของเจ้าบ่าว ต่างฝ่ายต่างยืนมองกันนิ่ง เกอเกอทั้งเจ็ดยังไม่ยอมออกคำสั่งให้ส่งมอบเกี้ยว เสียงร่ำไห้ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง เสียงสะอึกสะอื้นดำเนินต่อไป

"เกอเกอ!!! ฮือ เกอเกอ"เสียงร้องไห้ของทุกคนสะดุดเมื่อร่างเจ้าสาวในชุดแดงเพลิงงามเด่นพุ่งออกมาจากเกี้ยวที่ยกสูงตกลงบนพื้นอย่างไม่มีปี่ไม่ขลุ่ย

"น้องเล็ก!!!"

"โต้วเอ๋อร์"พี่ชายทั้งเจ็ดตวัดตัวลงจากหลังม้าอย่างพร้อมเพรียง นางกำนัลได้ช่วยประคองหงโต้วขึ้นมายืนแล้วตอนที่พวกเขาไปถึง

"เกอเกอ"หงโต้วดึงผ้าคลุมหน้าสีแดงทิ้งวิ่งเข้าไปกอดพี่ชายเอาไว้แน่นร้องไห้โฮ "ทำไมจึงเป็นเช่นนี้ ฮือๆ เกอเกอ ข้าอยากอยู่กับพวกท่าน ฮือๆ เราจะได้เจอกันอีกหรือไม่"

อย่าว่าแต่น้องเล็กเลยพี่ๆอย่างพวกเขาก็สุดจะทนไหวผลัดกันกอดผลัดกันปลอบนางทั้งน้ำตา อยากบอกนางใจจะขาดว่าอย่าไปเลย อยู่กับพวกพี่เถิด อยู่กับพวกเรา แต่ทำไม่ได้

"เกอเกอ ฮือๆ"โฉมงามร่ำไห้มีผู้ใดบ้างไม่สะเทือนใจ งามถึงเพียงนี้แต่ยังเด็กเหลือเกิน ยังอยากอยู่กับพ่อแม่ ยังอยากอยู่กับพี่ชาย มันเป็นเพราะเจ้ารัชทายาทผู้นั้นที่ไม่รู้จักคิดแท้ๆชาวบ้านที่มาส่งพากันมองต้นเหตุ

"ไปจัดการ"ตี้ฟั่นเทียนมองคนที่ไม่รู้จักกฎระเบียบดึงผ้าปิดหน้าเจ้าสาวทิ้งแล้วกระโดดลงไปร้องไห้โฮๆใส่พี่ชายอย่างเหนื่อยหนัก ไม่รู้ว่าคิดผิดหรือคิดถูก ที่สุดจึงสั่งให้ท่านทูตกับท่านเสนาบดีไปช่วยกันจัดการก่อนที่เจ้าสาวจะร้องไห้จนเสียสติไปยิ่งกว่านี้

"พะย่ะค่ะ"รับคำสั่งแล้วสองเสือร้ายก็เดินตรงไปหาเป้าหมายทันที "นายกองว่านล่ำลากันนานมากแล้ว ได้โปรดเชิญองค์หญิงขึ้นเกี้ยวเถิด ทางเรายังต้องเร่งให้ทันฤกษ์ทันพิธี ขอพวกท่านจงระงับอารมณ์ด้วย"

"ฮือๆ"หงโต้วมองคนพูดทั้งสองคนแล้วร้องไห้ หันไปจับพี่ชายข้างตัวเอาไว้แน่น "ข้าไม่ไปนะเกอเกอ! ข้าไม่ไป!!!"

เอาแล้วไง...เสนาบดีตู้ปาดเหงื่อ ท่านทูตที่เดินมาด้วยก็ชักน้ำลายเหนียว รู้มาตลอดว่าสตรีที่พวกเขาเดินทางไปสู่ขอนั้นเป็นใครและเป็นเช่นไร "จะได้อย่างไรองค์หญิง องค์รัชทายาทให้เกียรติมารับท่านด้วยตัวเองถึงชายแดน ทรงยืนตากแดดรอท่านมาหลายชั่วยามแล้ว จะทรงกลับคำทำอย่างนี้ไม่ได้นะพะยะค่ะองค์หญิง"

"เกอเกอ"หงโต้วเสียงเครือกอดคอพี่ชายเอาไว้แน่นไม่ยินยอม ยังไม่อาจตัดใจ

"น้องเล็ก พี่ๆรักเจ้า จะหาเวลาไปหาเจ้า ก่อนถึงเวลานั้นเจ้ารับปากพี่จะมีชีวิตอย่างมีความสุขได้หรือไม่"พี่ใหญ่ถามเสียงสั่นพร่าน้ำตาร่ำๆจะไหลอีกแล้ว

"เกอเกอ"หงโต้วได้แต่เรียกซ้ำๆ ล่ำลาบิดามารดาที่บ้านก็ปวดใจแทบขาด บัดนี้เพียงก้าวข้ามพรมแดนไม่รู้อีกนานเท่าใดจะได้พบกันอีก "เกอเกอ ข้าไม่อยากไป"

"น้องเล็ก..."พี่ใหญ่หลั่งน้ำตาเดินเข้ามากอดนาง พี่ๆที่เหลือเรียกชื่อนางแล้วกอดนางพร้อมๆกัน ซ้อนกันแน่น ในวงแขนเจ็ดคู่ที่อุ้มชูนางมาแต่เล็ก...ช่างอบอุ่นเหลือเกิน น้องเล็ก...น้องเล็ก...น้องเล็ก

เห็นท่านทูตส่งสายตาตำหนิมาให้ หานกุยจึงเป็นฝ่ายผละออกแล้วดึงทุกคนให้ผละห่าง อย่างอาลัยอาวรณ์พี่ชายทั้งคลายค่อยๆปล่อยมืออย่างช้าๆทั้งน้ำตา หงโต้วมองพวกเขาน้ำตาไหลพรากไม่ยอมหยุดสองมือยังคงยึดพี่รองซึ่งอุ้มนางเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "ถั่วน้อย พี่ๆผิดต่อเจ้าแล้ว ผิดต่อเจ้าแล้ว"พูดแล้วพี่ใหญ่ก็ทำสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดนั้นก็คือการสะบัดผ้าแดงลายหงส์ผืนนั้นคลุมลงบนใบหน้าของน้องสาว แว่วเสียงนางเรียก...เกอเกอ บาดใจเขายิ่ง

ทุกคนรู้เวลาและหน้าที่ของตนเอง หงโต้วเองก็รู้ว่าเวลาของนางหมดแล้วเช่นกัน เมื่อพี่ใหญ่คลุมหน้าให้นางครั้งนี้นางจึงไม่ดึงออก ได้แต่เรียกพี่ชายแล้วปล่อยน้ำตาลงมาเป็นสาย สะอื้นเบาๆยามพี่รองอุ้มนางเดิน

"พี่รองไม่ดี ปกป้องน้องเล็กไม่ได้"หานมู่อุ้มน้องสาวเพื่อส่งนางขึ้นเกี้ยว แต่ละก้าวที่เดินยากเย็นราวกับถูกควักหัวใจ ทุกฝีเท้าหนักอึ้ง แทบจะยกและก้าวไปข้างหน้าไม่ไหว

"พี่รองรู้ว่าเจ้าไม่อยากไป พี่รองไม่ดีช่วยเจ้าไม่ได้"หานมู่ร้องไห้บอกน้องเล็ก ใจจะขาดเสียให้ได้ "พี่รองไม่ดี"

"พี่รอง"หงโต้วสะอื้นไห้ตบบ่าพี่ชายพยายามปลอมประโลมทั้งที่ตัวนางเองก็เสียใจไม่แพ้กัน "อย่าเสียใจเลย"เป็นนางที่ยอมกลับไปยืนบนเกี้ยวเจ้าสาวเอง ไม่อาจทำร้ายพี่ชายอีกแล้ว

เหนือแท่นไม้ยกสูงหน้าเกี้ยวเจ้าสาว ร่างบอบบางแน่งน้อยในชุดหงส์ลวดลายวิจิตรยืนนิ่งอยู่เหนือผู้คน ชายผ้าคลุมผ้าสะบัดตัวน้อยๆยามสายลมพัดผ่าน เสียงสะอื้นไห้ของนางค่อยๆเบาลงก่อนจะกลั้นสะอื้นได้ในที่สุด

"เกอเกอ ตั้งแต่เล็กหงโต้วเป็นเด็กดื้อเอาแต่ใจ ท่านพี่ต้องลำบากคุกเข่าแทนข้า รับโทษแทนข้า ปกป้องข้ามาโดยตลอด ข้าไปคราวนี้ไม่ทราบจะมีวาสนาได้พบเกอเกออีกหรือไม่ เกอเกอโปรดรับการคาราวะจากหงโต้ว"ว่าแล้วร่างบางนั้นก็ย่อตัวลงคาราวะหมอบกราบลงแทบพื้นไม้ หมอบต่ำก้มหน้าสะอึกสะอื้น "บุญคุณเกอเกอหงโต้วมิอาจได้ทดแทน ขอเกอเกอจงถนอมสุขภาพ หงโต้วอกตัญญูคอยแต่จะก่อเรื่องวุ่นวายใจให้เตียและเหนียง รบกวนเกอเกอช่วยดูแลแทนข้าด้วย"หงโต้วร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยน

"โต้วเอ๋อร์"เหล่าเกอเกอร้องไห้เสียงดังอย่างไม่อาจกลั้น ชาวบ้านต่างพากันสะอื้นไห้ไม่หยุดหย่อน ท่านเสนาบดีตู้พยายามกลั้นน้ำตา ท่านทูตก็เริ่มอยากจะร้องไห้ รู้สึกผิดเป็นอย่างยิ่งที่รับงานนี้ ไปกดดันนำตัวองค์หญิงผิงอันมา

หงโต้วค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นอย่างช้าๆไหล่ทั้งสองข้างไหวสั่นหันไปหาเหล่าชาวบ้าน "โต้วเอ๋อร์เป็นเด็กดื้อชอบเที่ยวเล่น วันนี้ท่านลุงท่านป้ามาส่งข้า โต้วเอ๋อร์ขอบคุณพวกท่าน"นางย่อตัวขอบคุณก่อนจะหันกลับมาหาพี่ชายอีกครั้ง "เกอเกอรักษาตัว ข้าต้องไปแล้ว"พูดเสร็จก็รีบพลิ้วกายเข้าไปในเกี้ยวปล่อยเสียงร้องไห้ฮือๆออกมาอย่างสุดจะกลั้น พอได้ยินเสียงองค์หญิงร้องไห้เหล่าชาวบ้านก็สะเทือนใจร้องไห้เสียงดัง

"ทหาร! เคลื่อนเกี้ยว"เสนาบดีตู้ได้สติรีบร้องสั่งให้ทหารแคว้นฉินเข้ามาผลัดตำแหน่งเคลื่อนเกี้ยวไป ไม่ต้องรอให้แคว้นเฉ่าลากไปให้แล้ว ถ้ายังอยากได้องค์หญิงผิงอันก็จงรีบข้ามชายแดนมาช่วยกันลากจูงไปเสีย หากไม่รีบอีกสักครู่หากคนทั้งหมดนี้เกิดเปลี่ยนใจอาจจะพากันลากองค์หญิงกลับ...ก็เป็นไปได้

ทหารแคว้นฉินไม่รอช้าวิ่งเข้ามาทันที ชายร่างใหญ่บึกบึนทั้งแปดคนเข้าแทนที่ก่อนจะยกเกี้ยวใหญ่เคลื่อนไปข้างหน้า นางกำนัลติดตามรีบเดินตาม มุ่งข้ามชายแดนโดยทันที

"เกอเกอ"แว่วเสียงองค์หญิงเรียกหาพี่ชาย

ทหารที่เหลือเข้าจัดขบวนกันอย่างรวดเร็ว เสียงปี่เสียงพาทพิณบรรเลง เคลื่อนเกี้ยวใหญ่ไปเบื้องหน้าสู่เมืองหลวงโดยมีองค์รัชทายาทเป่าลมหายใจโล่งอกขี่ม้านำขบวนอยู่เบื้องหน้า

เจ็ดพี่น้องยืนมองเกี้ยวแดงค่อยๆหายไปจากสายตาทีละน้อยๆด้วยความรู้สึกเหมือนจะสูญสลายเสียให้ได้ จวนที่ไม่มีน้องเล็กจะเงียบเหงาขนาดไหนหนอ พวกเขาที่ไม่มีน้องเล็กแล้วชีวิตจะไร้สีสันขนาดไหน ทะเลาะกันแล้วจะหามือน้อยๆที่ไหนมาคีบของโปรดมาเอาใจ น้องเล็ก น้องเล็ก น้องเล็ก...กลับจวนเราเถอะ

 

                ขบวนเจ้าสาวเคลื่อนตัวมุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วปานจะเหาะ พระอาทิตย์ร้อนแรงบนฟากฟ้าจู่ๆก็ถูกเมฆบังเสียเฉยๆก่อนจะตามมาด้วยเสียงครืนๆกลายเป็นเม็ดฝนที่ชุ่มฉ่ำ ฝนประหลาดในฤดูร้อน

                แม้จะยังคงเร่งรีบเช่นเดิมแต่ทหารทุกนายที่ทำหน้าเคร่งเครียดมาตั้งแต่เช้ากลับเริ่มยิ้มออกได้เป็นครั้งแรกเมื่อเห็นนิมิตหมายอันดีของสตรีผู้นี้ แสงแดดหน้าร้อน...ร้อนแผดเอาอยู่ทุกวัน จู่ๆแบกเกี้ยวองค์หญิงผิงอันเข้าแคว้นมากลับมีเมฆมาบังแดด โปรยปรายความชุ่มฉ่ำคลายความร้อนให้ทุกผู้ทุกคน

"องค์รัชทายาท ทรงพระเจริญ พระชายาทรงพระเจริญ"แว่วเสียงประชาชนเปล่งเสียงสรรเสริญอยู่ตลอดสองข้างทาง ดวงตาของทุกคนจับจ้องไปที่ขบวนเจ้าสาวที่องค์ไท่จื่อให้เกียรติไปรอรับด้วยตนเอง เกี้ยวแดงเคลื่อนผ่านองค์หญิงผิงอันผู้นั้นนั่งอยู่ภายในแล้วใช่หรือไม่

เสียงปี่พาทย์บรรเลงถูกแทรกด้วยด้วยเสียงประทัดดังปังๆเป็นระยะ เสียงชาวบ้านตะโกนสรรเสริญดังขึ้นตลอดสองข้างทางตราบจนขบวนเกี้ยวไปหยุดหน้าวังตะวันออก...ที่พำนักของรัชทายาททุกยุคทุกสมัย ผู้คนพากันล้อมมุงดูด้วยความสนใจเป็นอย่างยิ่ง

ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงมีปิ่นทองคำ12ตัวถูกตรึงตบแต่งบนเรือนผมเจ้าสาว...ปิ่นเป็นตัวแทนของความสุขสมหวัง กิ่งทับทิมเขียวสดกิ่งหนึ่งถูกเสียบไว้ใกล้ๆกันเชื่อว่าเจ้าสาวจะเป็นที่รักที่เอ็นดูตลอดไป นางกำนัลเสี่ยวอี้ซึ่งติดตามองค์หญิงมาจากบ้านเก่าเป็นผู้ดูแลนางก่อนจะประคองลงจากเกี้ยว

นางกำนัลอีกสองคนเบื้องล่างเป็นผู้รับประคองต่อพาองค์หญิงเดินไปข้างหน้าก้าวข้ามธรณีประตูเข้าสู่ลานพิธี ณ ปลายทางนั้นองค์ไท่จื่อทรงยืนคอยอยู่แล้ว นางกำนัลทั้งสองคนที่เป็นผู้ประคององค์หญิงเริ่มเหงื่อตกเมื่อนางเริ่มขยับขาช้าลงจนแทบจะหยุดเดินอยู่รอมร่อ

หงโต้วไม่อยากไป ไม่อยากเดินไป สองขาของนางแข็งไปหมด เสียงผู้คนมากมายรอบตัว เสียงเพลง เสียงความยินดี พวกเขากำลังหัวเราะในขณะที่นางกำลังร้องไห้

นางกำนัลพิเศษเห็นเค้าลางของความโกลาหลเมื่อองค์หญิงร่างบอบบางขยับตัวช้ายิ่งและทำท่าจะไม่เดิน พวกนางก้าวออกมาจากด้านข้างส่งสายตาไล่นางกำนัลแคว้นเฉ่าให้ถอยไปก่อนจะเข้าพยุงร่างบางแทนแล้วพาองค์หญิงเดินลอยละลิ่วไปยังแท่นพิธีอย่างง่ายดาย

"อะไรกัน"หงโต้วอุทานเสียงหลงเมื่อจู่ๆก็ถูกยกข้อศอกและช่วงเอวจากทั้งสองข้างก่อนร่างทั้งร่างจะถูกบังคับให้ไปข้างหน้าโดยที่ปลายเท้าทั้งสองข้างลอยจากพื้นเล็กน้อยจนแทบจะมองไม่เห็น ครั้นพอถูกปล่อยเท้าลงกับพื้นนางก็ถูกประคองเอาไว้อีก จากชายผ้าคลุมหน้านางแอบเห็นชายชุดสีแดงและรองเท้าสีทองลายเมฆกำลังยืนอยู่ข้างๆ เห็นดังนั้นก็พลันสะท้านเยือกผงะไปข้างหลัง ดีที่มีนางกำนัลทั้งสองช่วยพยุงเอาไว้ตลอดเวลา ไม่เช่นนั้นนางล้มหงายไปกับพื้น

"รับราชโองการ!!!"เสียงฝีเท้าตามมาด้วยเสียงประกาศดังก้อง

"ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆปี"เสียงรอบตัวขานตอบรับพร้อมกับได้ยินเสียงคุกเข่า หงโต้วเองก็ถูกบังคับให้คุกเข่าลงไปด้วย "ปีเจาที่25 องค์หญิงผิงอันรูปโฉมงดงาม เปี่ยมศีลธรรม ปัญญาเลิศ เป็นสตรีที่ดีพร้อม ประทานให้ไท่จื่อ...ตี้ฟั่นเทียน ตั้งเป็นว่านจื่อเฟย จบราชโองการ!"

"ทรงพระเมตตา"เสียงดังกระหึ่มตอบรับอีกครั้งก่อนหงโต้วจะถูกประคองตัวขึ้นยืนอีกครั้ง

"เริ่มพิธีไหว้ฟ้าดินได้"สิ้นคำประกาศหงโต้วพลันกลั้นหายใจตัวแข็งทื่อพยายามจะถอยหลังหนีแต่กระไม่สามารถสะบัดตัวจากนางกำนัลทั้งสองได้เลยแม้แต่น้อย ทั้งสองแขนล้วนแต่ขยับไม่ได้ ลำคอเล็กๆพยายามจะบิดหาทางหนีอย่างตื่นกลัว

"องค์หญิง ได้โปรดเข้าพิธีด้วยเพคะ"เห็นความตื่นกลัวและเกร็งอย่างชัดเจนของคนที่พวกนางกระชับแขนเอาไว้ นางกำนัลทั้งสองจึงเอ่ยปากบอกเสียงเบา

"ข้าไม่พร้อม"หงโต้วกระซิบตอบเสียงสั่นก่อนจะถูกบังคับให้เดินเข้าไปข้างหน้า ชายผ้าแดงถูกยัดเข้ามาในมือนางสะดุ้งตกใจทำท่าจะปล่อยทิ้งก็ถูกนางกำนัลข้างด้วยช่วยกระชับมือบังคับอีก มองถูกชายผ้านั้นถูกโยงไปหาคนข้างตัวหญิงสาวก็พลันขวัญผวาราวกับเห็นมันกลายเป็นโซ่ล่ามโยงกันไว้ในพริบตา

"หนึ่ง...คำนับฟ้าดิน" กรี๊ด! คุณหนูลั่วถูกนางกำนัลทั้งสอง ช่วย ให้ก้มลงไปหนึ่งครั้ง

"ไม่นะ"นางพยายามขัดขืนแต่ไม่กล้าส่งเสียงดัง

"จะไม่ได้อย่างไร"เสียงทุ้มที่พูดกลั้วเสียงหัวเราะจากคนข้างตัวตอบกลับมาเบาๆ ดูท่าจะสนุกมากที่เห็นเจ้าสาวตื่นกลัวถึงเพียงนี้

"สอง...คำนับพ่อแม่"หงโต้วโดนหมุนตัวไปอีกทางแล้วโดนช่วยอีก แม้จะพยายามสะบัดตัวอย่างไรก็ไม่เป็นผล

"ท่านจะแก้แค้นข้าหรือ"หงโต้วหันไปขู่ฟ่อใส่คนข้างตัว ขมวดคิ้วแน่น ที่นางต้องมาที่นี่ก็เป็นเพราะเขานั่นแหละ

"แล้วเจ้าว่าอย่างไรล่ะ"เจ้าบ่าวในชุดสีแดงมีรูปร่างสูงใหญ่กระตุกมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ตอบเจ้าสาวที่สูงเพียงอก

"สาม...คำนับกันและกัน"แล้วนางก็ถูกหมุนมาเผชิญหน้ากับชายผู้นั้น เห็นปลายเท้าของเขาอยู่ข้างหน้า หงโต้วโมโหจนเกินจะทน ถามนางมาได้นางว่าอย่างไรใช่ไหม!!! ว่าอย่างนี้ไงล่ะ!!! พอเห็นชายผ้าของชายผู้นั้นลดลงต่ำนางก็รู้ว่าเขาก้มตัวลงแล้ว นางจึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วโขกหัวลงไปทันที หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะโขกหัวเขาให้เจ็บ

ปึก!!! ทว่า...ไฉนหัวของเต่าฉินจึงไม่แข็งเล่า ไม่มีกะโหลกหรือ

ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงฝ่ามือใหญ่โตคู่หนึ่งในฉับพลัน ข้างหนึ่งกดศีรษะนาง อีกข้างกดลงบนแผ่นหลังก่อนจะออกแรงดึงให้ชิดอีกนิด หงโต้วตาเบิกโพลงรู้จากสัมผัสนั้นทันทีว่านางหาได้กระแทกถูกศีรษะของเขาไม่ หากแต่คงไปชนเข้ากับอก นางได้คำเฉลยพร้อมๆกับที่เสียงหัวเราะก้องกังวานของคนที่สูงกว่าส่งเสียงฮ่าๆดังออกมา "น้องหญิง เจ้าคำนับข้าได้ถูกใจนัก"โผเข้ามาหาในอกเลยทีเดียว เสียงแขกเหรื่อโห่หัวเราะออกปากแซวดังขึ้นรอบตัว

"เจ้า!!!"รู้ตัวว่าพลาดก็กระทืบเท้าทันทีหวังจะเหยียบเท้าเขาแต่เจ้าเต่าฉินกลับขยับขาหนีได้อย่างรวดเร็ว

เขายังหัวเราะได้อีก "ช่างเป็นถั่วที่เกเรยิ่ง"

"เอ่อ..."คนประกาศอึกๆอักๆ เขาอยู่ใกล้ลานพิธีจนมองเห็นว่าพระชายาเอกพยายามจะเหยียบเท้าองค์รัชทายาท "เอ่อ...ส่งตัวเข้าหอ!!!"

หงโต้วถูกนางกำนัลลากตัวไปยังได้ยินเสียงคนผู้นั้นหัวเราะใส่นางอย่างชอบอกชอบใจ ฟังแล้วก็รู้สึกโมโห ร่ำๆอยากจะชกเขาให้น่วม

 

                "ไม่! อย่าทำแบบนี้!!" นางไม่เอาอย่างนี้ คุณหนูลั่วไม่อาจส่ายหน้าไม่อาจขยับตัว "ปล่อยข้า!!! พวกเจ้าทำอะไรกับข้า!!!"คุณสาวไฮโซที่ถูกบังคับให้แต่งงานโมโหมากพอแล้วตั้งแต่ตอนทำพิธีนั่น พอนางกำนัลพาเข้าตำหนักนอนนางจึงอาละวาดขนาดหนัก ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นพยายามจะ เตรียม นางให้องค์รัชทายาทนางก็ยิ่งโกรธเกรี้ยว ทำลายข้าวของและคิดจะหนีไปให้พ้นจากเรื่องบ้าๆนี้ แต่ไม่คาดว่าเหล่านางกำนัลพวกนั้นจะทำเช่นนี้กับนาง!!! ผ้าขาวที่มีกลิ่นหอมประหลาดถูกประกบลงมาบนปลายจมูกของนางในเสี้ยววินาทีที่ทุกอย่างพังเป็นชิ้นๆ ทุกสิ่งราบเป็นหน้ากลอง ดวงตาคู่โตเบิกกว้างพยายามดิ้นหนีขลุกขลักจากมือแข็งแรงของนางกำนัลที่กุมตัวนางตอนเข้าพิธี มีเพียงสองคนนี้เท่านั้นที่ไม่สะดุ้งสะเทือนกับอารมณ์ของเธอ ในขณะที่เหล่านางกำนัลที่เหลือหมอบลงกับพื้นยามเธอทุบทำลายระบายอารมณ์

                สบสายตาเอาจริงของนางกำนัลหงโต้วก็พลันรู้สึกว่าแขนขาของนางไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่น้อยเหมือนเอ็นและกระดูกในร่างพากันสลายไปจนสิ้น พอนางสิ้นแรงพวกนางก็จับเอาหงโต้วไปทำความสะอาดอย่างน่าโมโห นางทั้งกรีดร้องทั้งร้องไห้แต่ทุกคนทำเหมือนไม่มีหู อาบน้ำ หวีผม พรมน้ำหอมแล้วพาเอาตัวมานอนรอประหาร ฮือๆ

                ผมยาวที่ถูกยกช่อเกล้ามาทั้งวันทั้งคืนถูกสระจนหอม นางกำนัลช่วยกันหวีจนผมยาวจรดสะโพกนั้นขึ้นเงาแล้วปล่อยเอาไว้เช่นนั้น ใบหน้าสวยถูกตบแต่งเพียงบางเบา ผัดแป้งเล็กน้อย เติมคิ้วบางๆ เกลี่ยชาดแดงน้อยๆเติมสีสันที่ริมฝีปากอิ่ม ใต้ร่างบอบบางมีเพียงผ้าบางๆสีแดงผืนหนึ่งพาดอยู่เหนืออกโดยมีขอบผ้าขาวผืนเล็กเส้นยาวเป็นตัวรัดกระชับเป็นเงื่อนไม่ให้ผ้าผืนนั้นตกลงไป ทั้งเนื้อทั้งตัวนี้เพียงกระตุกเชือกบ้าๆนั่นเพียงครั้งเดียวคุณหนูลั่วก็แทบบ้าแล้ว

                เห็นนางตาขวาง...นางกำนัลวายร้ายจึงนำผ้าแดงผืนนั้นมาคลุมปิดเอาไว้ นางกำนัลสวีเหม่ยพิศมองร่างน้อยบนเตียงที่เพื่อนกำลังช่วยประคองหลังเอาไว้ไม่ให้นางล้มลงไปพลันได้ความคิด หยิบเอาผ้าไหมแถบขาวขนาดกำลังดีสอดรัดรอบเอวกิ่วผูกเป็นโบว์จนเสร็จแล้วถอยออกมาดูก่อนจะรีบเข้าไปแก้ออกในนาทีต่อมา งามก็งามหรอกแต่หากผูกเอวเช่นนี้ก็จะทำให้เห็นชัดว่าองค์หญิงดื้อผู้หญิงยังไม่เป็นสตรีเต็มตัว หน้าอกของนางยังขึ้นไม่เต็มที่เหมือนซาลาเปาที่ยังไม่นึ่ง แต่ก็งามยิ่งแล้ว งามเย้ายวนแล้วอายุยังน้อย หากซาลาเปานึ่งเสร็จ อืม...นางแทบจะเห็นรอยยิ้มขององค์ไท่จื่อเลยทีเดียว

"ปล่อยข้านะ! เอายาแก้มาให้ข้าด้วย!!"หงโต้วโมโหขนาดหนักเมื่อถูกทำเหมือนเป็นหญิงงามเมือง พร้อมอย่างยิ่งที่จะให้ความสุขกับใครกับตามที่โผล่หัวเข้ามาโดยไม่อาจขัดขืน

"เรียนองค์หญิง ยานี้ผ่านไปหนึ่งคืนจะดีขึ้นเพคะ"นางกำนัลหลี่เปี้ยนที่พยุงตัวให้คำตอบ

"ไม่ได้!!! รอหนึ่งคืนป่านนั้นข้ามิเหลือเพียงกระดูกหรือ!!!"ฟังเสียงโวยวายขององค์หญิงแล้วนางกำนัลหน้าเคร่งทั้งสองก็หลุดรอยยิ้มออกมาโดยที่คนโดนคลุมหน้าไม่มีโอกาสได้เห็น ที่องค์หญิงกล่าวมาไม่ผิด จุดประสงค์ของพวกนางก็คือมอบเนื้อให้ไท่จื่อและมอบกระดูกให้องค์หญิง

"พวกท่านไม่สงสารข้าหรือ"โมโหจนสุดจะโมโหหงโต้วก็เริ่มโอดครวญ "เหตุใดจึงใจร้าย ทำให้ข้าสิ้นแรงให้เขาข่มเหง"พูดแล้วก็สะอื้น น้ำตาที่แห้งไปพักใหญ่กลับมาไหลอีกครั้ง

"จื่อเฟย(พระชายาเอกในองค์รัชทายาท)โปรดอภัย"นางกำนัลตรงหน้ากระแทกเข่ากับพื้นห้อง "...แต่เรื่องนี้เป็นธรรมเนียมปฏิบัติอยู่แล้ว แต่งงานต้องปรนนิบัติสามี จะเรียกข่มเหงได้อย่างไร จื่อเฟยแต่งให้ไท่จื่อแล้ว หากไม่ได้รับความโปรดปรานวันหน้าจะเป็นเช่นไรเพคะ"นางกำนัลผู้ผ่านโลกตักเตือนผู้เยาว์ด้วยความหวังดี

"ไม่โปรนปรานสิดี ข้าจะได้กลับบ้าน"คนเอาแต่ใจสะบัดหน้าตอบอย่างดื้อดึง

"กลับได้ที่ไหนกันเพคะ แต่งให้ไท่จื่อแล้ว หากพระองค์ไม่อนุญาติจื่อเฟยก็กลับไม่ได้"สวีเหม่ยพยายามเกลี้ยกล่อม "หากไม่เป็นที่โปรดปรานและกลับบ้านไม่ได้ มันจะแย่ขนาดไหนกันเพคะ"

"เช่นนั้นหย่าได้หรือไม่"หงโต้วจำได้ลางๆว่าการหย่านั้นสามีสามารถอ้างอะไรก็ได้

"จื่อเฟย!!! เหตุใดจึงตรัสเช่นนั้นออกมาได้ มันเป็นไปไม่ได้"หลี่เปี้ยนตกใจกับพระชายาตัวน้อยที่ยังไม่ทันเข้าหอก็คิดหย่าสามีแล้ว

"ผู้อื่นหย่าได้ ข้าย่อมหย่าได้"ชาติภพในอนาคตเขาหย่าร้างกันเอิกเกริก "ข้าไม่ชอบเขา!!!"

"จื่อเฟย!!!"คราวนี้สองนางกำนัลตกใจจนอ้าปากค้าง "ตรัสเช่นนี้ไม่ได้"

"ข้าจะหย่า!!!"คนได้ไอเดียตะโกน ตื่นเต้นมากกับทางออกที่สว่างไสว

"ผู้อื่นหย่าได้ แต่เจ้าอย่าไม่ได้!!!"เสียงห้าวกระด้างดังขึ้นพร้อมกับประตูที่ถูกดันให้เปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าถมึงทึงของเจ้าบ่าว ไม่ทราบว่าองค์รัชทายาทมายืนฟังนานเท่าไหร่แล้ว

"จื่อเฟยยังเยาว์..."นางกำนัลพยายามช่วยแก้ตัวแต่พระชายาของพวกนางไม่รับ

"เจ้าเต่าฉิน! ข้าจะหย่าเจ้า!!!"หงโต้วตะโกนแทรก พยายามเป่าผ้าคลุมไปให้พ้นหน้า

เห็นสีหน้าโกรธจัดขององค์รัชทายาทนางกำนัลทั้งสองก็ก้มหน้า "ผู้น้อยสมควรตายๆ ไท่จื่อโปรดอภัยจื่อเฟย ลงโทษผู้น้อยแทนเถิด"

ตี้ฟั่นเทียนยืนไขว้แขนไว้ข้างหลังเดินตรงไปหาร่างบางในมือนางกำนัลสาว พิศมองเรือนร่างงดงามภายใต้แพรพรรณบางเบาแล้วใช้ไม้ในมือเลิกผ้าแดงผืนนั้นให้พ้นหน้านาง ดวงตากลมโตลุกเรืองด้วยไฟโทสะปรากฏขึ้นในทันที

"เจ้า!!!"หงโต้วอ้าปากค้างเมื่อเห็นชัดๆว่าคนผู้นี้เป็นใคร สมองหมุนสับภาพไปมาอย่างรวดเร็วก่อนจะตกใจหนักขึ้นเรื่อยๆ เขาเปลี่ยนไป คนผู้นี้คือทหารที่นางเคยติว่าผิวคล้ำเป็นถ่านในวัง เขาในตอนนี้แม้ไม่ขาวจัดแต่ก็ไม่คล้ำแล้ว ผิวพรรณที่เป็นอยู่ทำให้เครื่องหน้าของเขาชัดเจนขึ้น คิ้วดาบตัดสีผิวคมกริบ ดวงตาดุยังคงเป็นประกายกล้าดุจเดิม จมูกโด่ง ริมฝีปากรูปกระจับ ทุกสิ่งล้วนเด่นชัดขึ้นมา ไม่อาจกล่าวว่าหล่อเหลา ทว่าดูดีทรงสง่า...และดูบ้าอำนาจชอบกล

ตี้ฟั่นเทียนแสยะยิ้มเหี้ยมให้ภรรยาที่บอกจะหย่าเขา "เป็นข้า เป็นทหาร เป็นเต่าฉิน เป็นท่านอ๋อง เจ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่"

หงโต้วปากแห้งเมื่อฝ่ายนั้นยำรวมคนที่นางเคยล่วงเกินเข้าไว้ด้วยกัน จะมีผู้ใดซวยกว่านางอีกหรือไม่ นางแต่งให้ศัตรูทุกคนของตัวเอง โอ...สวรรค์ นางอยากตาย

"พวกเจ้าออกไปได้"ตี้ฟั่นเทียนโบกมือไล่นางกำนัลพลางหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำในอ่างมาบิดแล้วชิดใบหน้าและลำคอก่อนจะเช็ดฝ่ามือเป็นอันดับสุดท้าย

นางกำนัลล่าถอยออกไป หงโต้วถูกวางทิ้งไว้บนเตียงกว้างสองตากรอกไปมาแล้วไปเบิกค้างมองเจ้าเต่าฉินที่กำลังถอดเสื้อ

"เอ้อ...รัชทายาท"คิดไม่ออกว่าคนที่นางแต่งให้ชื่ออะไร จะเรียกเต่าฉินนางคงไม่ตายดีแน่ในตอนนี้

ตี้ฟั่นเทียนถอดเสื้อทั้งสองชิ้นออกเปิดเปลือยช่วงไหล่วีรับสะโพก กล้ามเนื้อช่วงแขน ช่วงไหล่และช่วงท้องเห็นเด่นชัด เขาสวมเพียงกางเกงผ้าฝ้ายสีขาวหันกลับมานิ่วหน้ามองคนบนเตียง "น้องหญิง"เขาเริ่มต้นขณะนั่งลงบนเก้าอี้รินสุราขึ้นมาดื่มแล้วมองถั่วน้อยๆเม็ดนั้นราวกับชั่งใจ "...นอกจากเจ้าจะไร้มารยาท ไม่สนใจขนบธรรมเนียมแล้ว เจ้าถึงกับไม่รู้ชื่อสามีตัวเองด้วยหรือ..."

"..."เหอะๆ คนที่ไม่อยากแต่งงานที่ไหนจะกางหูฟังล่ะว่าจะต้องแต่งกับผู้ใด ต่อให้ได้ยินชื่อก็ไม่ใส่ใจจำอยู่ดี หงโต้วตอบในใจระหว่างฟังเสียงเต่าฉินรินเหล้าดื่มจอกแล้วจอกเล่า เอาอย่างไรดีล่ะ "...ถ้างั้นชื่ออะไรล่ะ"คิดแล้วก็ถามเป็นเด็กๆ

ตี้ฟั่นเทียนหัวเราะหึๆ ถั่วเม็ดนี้ ได้ยินครั้งหนึ่งหมั่นไส้ ได้ยินอีกครั้งสงสัย ได้เห็นครั้งหนึ่งเยาว์วัย ได้ยินอีกครั้งก่อความรำคาญ ได้พบอีกทีทำเขาวุ่นวายใจ ผ่านไปพบอีกก็ยั่วยวนเขา แล้วมาตอนนี้แต่งมาแล้ว...กลับกลายเป็นถั่วเด็กที่คิดจะหย่า สรุปเป็นว่ามีแต่เขาเห็นนาง นางไม่สนใจจำเขา ดียิ่งแล้วน้องหญิงถั่ว!!!

"นี่...จริงๆแล้วเรื่องที่ชายแดนฉินคราวนั้นข้ายังเด็ก จึงทำอะไรไม่คิด" สรุปคือฉันเด็กฉันไม่ผิด

"...เจ้าทำให้ข้าขายหน้า ศึกที่กำลังจะชนะถูกเด็กฟันน้ำนมย้อนเกล็ด การศึกพังย่อยยับไม่สามารถรบได้อีกชั่วลูกสืบหลาน"ตี้ฟั่นเทียนรินดื่มอีกจอกก่อนกล่าวแก้ให้ถูกต้อง

"แต่ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้นะ!"หงโต้วแย้ง "เจ้าควรตอบแทนบุญคุณข้า"

"ข้าก็แต่งเจ้าเป็นชายาเอกแล้วนี่ไง"ตี้ฟั่นเทียนตอบสบายๆมองเห็นความหงุดหงิดของร่างน้อยๆตรงหน้า

"จะบ้าหรือ! ข้าไม่อยากแต่ง!! ไม่อยากได้การตอบแทนเช่นนี้!! เจ้าต้องตอบแทนบุญคุณด้วยการหย่าให้ข้าสิ"

"หากไม่นับว่าแต่งเจ้ามาเป็นการตอบแทน เช่นนั้นนับที่ค่ายแคว้นฉู่แทนดีหรือไม่ เพียงเจ้าเปิดหน้าให้เห็นข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าเป็นใคร แต่ไม่เปิดเผยเจ้าในทันที...ถือเป็นการตอบแทนได้"อันที่จริงเขาเพิ่งจะนึกออกในภายหลัง ตอนเข้าไปรับตัวนางไว้นั่นแหละถึงนึกออกว่าที่แท้ใบหน้าเช่นนี้นั้นคือใคร นางโตขึ้นมาก แต่งหน้าแต่งตางดงามอำพลางตัวได้ดี แต่กระนั้นก็มีหลายสิ่งที่บอกว่าสาวจิ้งจอกผู้นี้มีรากจากถั่วของเขาเอง

"นั่นเป็นท่านหลงกลเองต่างหาก มีด้วยหรือจำได้แต่ไม่สั่งให้ทหารกุมตัว นี่ถ้าข้าไม่ให้ยาแก้ป่านนี้ท่านไปเมืองผีแล้ว"

"ข้าเพียงให้โอกาสเจ้าทำในสิ่งที่ตั้งใจ และรอดูว่าเจ้าจะทำอะไรได้บ้าง เจ้าคิดว่าที่พ่อเจ้าอยู่ดีไม่ได้ถูกทรมานมันไม่แปลกหรือ หงโต้ว"ที่จะพลาดก็คงจะเป็นสิ่งเดียวนั่นก็คือเผลอเอานิ้วน้อยๆของนางมาดูดกินนั่นแหละ

"เชอะ!"คุณหนูลั่วสะบัดเสียง "สรุปก็คือข้าช่วยชีวิตท่านสองครั้ง ท่านต้องหย่าให้ข้า"

"อะไรกันน้องหญิง เจ้านี่ช่างเป็นเด็กเกเรจริงๆ สรุปเข้าข้างตัวเองนี่"ตี้ฟั่นเทียนเดินมาหาภรรยาที่นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียง เห็นแววตาของนางมองมาอย่างระแวดระวังก็อมยิ้ม

"นี่...ถึงข้าจะเป็นองค์หญิงผิงอันแต่ข้าก็ไม่ได้มีอำนาจอะไรเลยนะ ต่อให้ข้าต้องตายเจ้าก็ใช้ข้าทำประโยชน์อันใดไม่ได้ ท่านเป็นคนฉลาดน่าจะคิดได้ว่าควรจะแต่งชายาที่เป็นประโยชน์สิ บุตรีเสนาบดี บุตรีท่านแม่ทัพ บุตรีหมอหลวง บุตรีโหรา อะไรประเภทนั้น ข้าทั้งดื้อทั้งด้าน ก่อปัญหา ชอบวุ่นวาย ท่านคิดดูให้ดี หรือท่านคิดจะแต่งข้ามาแก้แค้น"นางคิดไปร้อยตลบพันวิเคราะห์ตั้งแต่รู้เรื่องทั้งหมด นึกอย่างไรก็หาเหตุผลที่รัชทายาทแคว้นฉินจะอยากได้ตัวนางไม่ออก

ตี้ฟั่นเทียนพิศมองใบหน้างามที่กำลังเม้มปากแสดงอาการไม่ชอบใจ ท่าทางนางคงขบคิดแทบตายว่าเขาเอานางมาทำอะไร หึๆ "บุตรีเหล่านั้นตอนนี้ล้วนอยู่ในวังตะวันออกหมดแล้วน้องหญิง พวกนางเป็นชายารองของข้า"

หงโต้วตาเหลือกอ้าปากค้างไม่ทันคิดถึงเรื่องนี้ นางมัวแต่เสียใจที่ต้องจากบ้านจากพี่จากพ่อแม่ เจ็บป่วยแล้วก็ร้องไห้สลับไปสลับมาจนถึงตอนนี้ "สวรรค์!"

"ข้าใจดีเหลือตำแหน่งที่ดีที่สุดให้เจ้ายังไม่ดีใจอีกหรือ"ใบหน้าเล็กซีดเผือดลงทันทีต่อหน้าต่อตาตี้ฟั่นเทียน

"สวรรค์! ข้าควรดีใจหรือ ไม่เลย! ท่านอาจจะสนุกที่มีผู้หญิงเป็นโขยงๆรุมเอาใจท่าน แต่...โอ๊ยตาย ข้าสมควรดื่มเลือดตัวเองดีหรือไม่"คิดแล้วปวดหัวพูดออกไปโดยไม่ทันคิด แต่คนฟังได้ยินแล้วดวงตากลับทอประกายกล้าชนิดหนึ่ง

"ถ้าเจ้ากล้าดื่ม ข้าสาบานว่าจะให้คนในครอบครัวเจ้าดื่มด้วย"ฝ่ามือใหญ่สองข้างโน้มคร่อมคว้าไหล่เล็กเอาไว้ บีบแน่นอย่างหงุดหงิด ไม่ได้จะเอาต้นถั่วมาเพื่อให้มันตาย เขาต้องการให้มันเติบใหญ่เลื้อยอยู่กับหลักที่แข็งแรงเช่นเขา เสาเข้มแข็งเช่นเขาต้องการสีสันเช่นนาง เป็นนาง...น้องหญิงถั่ว

โดนขู่เสียงเหี้ยมเกรียมหงโต้วก็งงแล้วก็พลันรู้สึกเจ็บที่ไหล่เล็ก "โอ๊ย ข้าเจ็บนะ ท่านพูดอะไรของท่าน ผู้ใดจะดื่มอะไร อ่อ วางใจเถอะหากข้าสิ้นคิดจะดื่มเลือดขึ้นมาจริงๆคงดื่มตั้งแต่ต้นไม่มานั่งเถียงกับท่านจนป่านนี้หรอก"

ตี้ฟั่นเทียนเห็นนางเจ็บก็คลายมือลงก่อนจะลูบมาตามแขนเล็กเบาๆ "ก็ดี...คิดได้เช่นนั้นก็ดี" ตาคนพูดไม่ได้มองใบหน้างามอีกต่อไปแต่กลับให้ความสนใจกับความผุดผาดบนลาดบ่าบางและต่ำลงมา

"..."หงโต้วเห็นสายตาหื่นกระหายของของเขาหนาวสะท้านไปทั้งตัว นี่เขาจะกินนางหรือ! "นี่ท่าน...ข้าเพิ่งจะ14 ยังเล็กยังเด็ก...ให้เวลาข้า...เอ้อ...โตหน่อย...ได้หรือไม่"ระหว่างถูกเขากลืนลงท้องเดี๋ยวนี้กับประวิงเวลาไปก่อน นางย่อมเลือกอย่างหลัง ท่าทางหื่นน้ำลายยืดขนาดนี้หากไม่รีบหนีนางคงตายแน่ๆ ข่มใจกลั้นความอายแล้วหงโต้วก็ร้องขอความเมตตาเสียงตะกุกตะกัก มันเรื่องอะไร!!! แกเป็นใครหา!!! ฉันคือคุณหนูลั่ว!!! ถ้าเป็นชาติก่อนใครก็ทำอะไรไม่ได้ เธอบอกว่าไม่ก็คือไม่

หูได้ยินเสียงแต่มือใหญ่ทั้งสองข้างเลื่อนจากบ่างามลงมาหยุดนิ่งที่ทรวงอกบอบบางของนาง หงโต้วสะดุดลมหายใจมองการกระทำของเขาตัวเกร็ง "ไม่ได้เอาหมอนเข็มมาด้วยหรือ"ชายหนุ่มเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะยามขยับมือสำรวจความนุ่มละมุนนั้นเบาๆ

"อี๋!!! ไอ้คนบ้ากาม!!!"หงโต้วโมโหหน้าแดงเข้มพยายามจะบิดร่างหนีแต่กลับไม่สามารถขยับได้เลยแม้แต่น้อย

"ครั้งสุดท้ายที่เราพบกัน...ข้าจำได้ว่าเจ้าโตแล้ว ยั่วยวนเป็นด้วย"น้ำเสียงของผู้ที่อยู่เหนือร่างแหบพร่า สองมือโลมลูบไปตามสีข้างกระชับรอบเข้าที่เอวบางแล้วดึงขึ้นสูงขณะโน้มตัวลงฝังปลายจมูกลงบนกึ่งกลางทรวงอก ร่างงามโค้งตัวใบหน้างามแหงนหงายไปด้านหลังทอดเรือนผมดุจสายน้ำตกลงสู่ฟูกนอน จมูกที่ฝังอยู่กลางอกนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดลึกแล้วขยับพรมริมฝีปากไปบนเนินเนื้อนุ่มๆที่ถูกคลุมไว้ด้วยผ้าผืนบาง ขบเม้มจุดน้อยๆให้ชันขึ้นอย่างช้าๆทิ้งรอยเปียกเป็นวงเอาไว้ให้เห็นผลงาน

คุณหนูลั่วบริสุทธิ์สะอาดทั้งชาติก่อนและชาตินี้โดนบังคับช้อนจนตัวแอ่นหน้าหงายตกใจกับสิ่งที่เป็นอยู่จนสะดุ้งแล้วสะดุ้งอีก ท่วงท่าเช่นนี้ทำเอานางขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง มันไม่ร้อนแรงไปหรือ หา!!! อ้าปากจะพูดแล้วก็สะดุด กำลังจะพูดก็โดนทำให้ผวา "ท่าน...ท่าน...อย่าทำเช่นนั้น...อย่าทำ"

เสียงสั่นๆตื่นกลัวไม่ได้ทำให้ตี้ฟั่นเทียนลามือแต่อย่างใดแต่กลับขยับริมฝีปากสร้างรอยเปียกอีกรอยที่อีกมุมหนึ่ง ใช้ริมฝีปากและปลายลิ้นสีเนื้อผ้าบางๆกระดุ้นให้ยอดบัวอีกเม็ดปรากฏขึ้นอย่างตั้งใจ เมื่อเชยชมจนทั่วถ้วนก็พรมสูงขึ้นไปบนลาดอกเปลือย จุมพิตและทิ้งรอยแดงๆเอาไว้เป็นที่ๆ ตวัดปลายลิ้นแกร่งชิมไหปลาร้าบางๆพลางผ่อนเอวนางลงกับฟูกนอน

"ขอร้อง...อย่าทำเช่นนี้"หงโต้วตัวสั่นมองเห็นประกายความมุ่งมั่นของคนผู้นี้ชัดเจนยิ่ง

"อีกเดี๋ยวก็จะโตแล้ว...เจ้ายังไม่เข้าใจ"ชายที่อายุมากกว่าในชาตินี้ให้คำอธิบายที่ไร้เหตุผลสิ้นดีแก่นาง

มือใหญ่ข้างหนึ่งประคองศีรษะนางขึ้นอีกข้างสอดประคองหลัง ทิ้งน้ำหนักไว้กับศอกและเข่าอันแข็งแรง ทิ้งเพียงสะโพกแกร่งให้เป็นภาระของร่างเล็กต้องรับไว้

"ข้าไม่ยอม ฮือๆ ข้าไม่...อึก"แล้วเรียวปากกระด้างของเขาก็ทาบลงมาปิดเสียงปฏิเสธของนางเอาไว้ หงโต้วเบิกตาโพลงรับรู้ถึงปลายลิ้นแข็งแรงที่สอดเข้ามาพัวพันถึงภายใน เกี่ยวกระหวัดไม่ให้ลิ้นน้อยๆของนางหนีไปไหน ไม่ว่าจะสะบัดหนีอย่างไรเขาก็ตามมารัดมาไล้เอาไว้ไม่ได้หยุด สะโพกที่แนบอยู่กับสะโพกบางขยับเสียดสีบอกชัดว่าอะไรจะเกิดขึ้น

ปากเล็กหอบหายใจเมื่อถูกปลดปล่อยเป็นอิสระ ร่างบางถูกวางลงนอนสะท้านบนฟูกขาว ยังไม่ทันจะได้คิดอ่านทำอะไรแสงเทียนสว่างไสวในห้องก็ทำให้หัวใจนางหยุดเต้นเมื่อเขาผู้นั้นทิ้งอาภรณ์สุดท้ายจากกายโดยไม่ละสายตาจากนาง

"พระช่วย"มองเห็นสิ่งนั้นใบหน้างดงามซีดลงไปจนแทบขาว ดวงตากลมงามเปี่ยมเสน่ห์ฉายแววตื่นกลัว ปากอิ่มชื้นสั่นระริก มิหนำสองแขนบางขยับไปมาแต่ไร้เรี่ยวแรงจะหลีกหนี "ท่าน...ท่าน...ขอร้อง...ขอร้องนะเจ้าคะ...หยุดก่อนนะเจ้าคะ...ขอเวลาโต้วเอ๋อร์ก่อน"นางกลัวจนหัวหดยอมลดละอ่อนเข้าหาเขาอย่างที่สุดเพื่อขอทางรอด "นะเจ้าคะ ปล่อยโต้วเอ๋อร์สักครั้ง"

"เด็กน้อย..."ว่าที่ฮ่องเต้กลับขึ้นมาคร่อมร่างบางๆอีกครั้งแล้วจุมพิตกลีบปากสั่นระริกของนางเบาๆพลางเอ่ยปลอบ "ไม่ต้องกลัวนะน้องหญิง สตรีอื่นข้าไม่สนใจจะปลอบ แต่กับเจ้า...ข้าจะถนอมเอาไว้เป็นอย่างดี"ตี้ฟั่นเทียนนั้นไม่คิดจะปล่อยนางตั้งแต่ต้นอยู่แล้วหลังจากเฝ้ามองนางมานานหลายปี ที่นางกำนัลจัดการนางจนอยู่ในสภาพนี้ก็อยู่ในการสั่งการของเขาทั้งสิ้น หงโต้วนางดื้อเกินกว่าจะยินยอมแน่ และเขาก็ไม่อยากใช้กำลังกับนางมากเกินกว่าการล่อลวง ทำให้นางช้ำน้อยที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่ไม่อาจรอหรือให้เวลาตามที่นางขอ

"นะๆ"หยดน้ำตาใสๆกลิ้งตกจากตากลม มองชายที่อยู่เหนือร่างอย่างอ้อนวอน

ชายผู้มากแผนการถอนลมหายใจพลิกกายนอนตะแคงข้างรั้งเอาร่างบางๆมากอดไว้ชั่วครู่ยาม "เจ้ากลัวถึงเพียงนี้"นางกลัวจนอ่อนหวาน โอนอ่อนผ่อนตามจนสิ้นจริงๆ "ปล่อยเจ้าครั้งนี้...ครั้งหน้าก็ปล่อยไม่ได้อยู่ดี"คนกลุ้มใจไล้ฝ่ามือสากระคายไปตามเรียวขาสวยลากเอาชายผ้าบางๆขึ้นสูง

"มี...มีสตรีมากมาย ชายารอง...ก็มาก ปล่อยข้าสักคนเถอะนะ นะเจ้าคะ"หงโต้วละลักละล่ำขอร้อง ร่างทั้งร่างไร้เอ็นกระดูกนอนซบครึ่งๆอยู่บนร่างใหญ่ นางหวังทั้งๆที่สะดุ้งสะท้านกับมือหยาบกร้านที่โลบลูบเรียวขาน้อยๆของนางไม่หยุดมือ

ริมฝีปากกระด้างประทับลงบนหน้าผากมนของคนขี้กลัวหนักๆสองครั้ง "สตรีเหล่านั้นพวกนางสมัครใจเข้ามาแสวงอำนาจ จะเหมือนกับเจ้าได้อย่างไรถั่วน้อย"ผู้อื่นสมัครใจเข้ากรง แต่เจ้านั้นต่างยิ่ง...

"แต่ก็เป็นหญิงเช่นกัน ใช้ได้เช่นกัน เช่นนั้น...ปล่อยข้า แล้วข้าจะยอมอยู่ดีๆไม่ดื้อไม่ซนชั่วชีวิตเลยนะเพคะ"หงโต้วเห็นเขาพูดเป็นประโยคยาวๆและทิ้งจังหวะให้นางหายใจบ้างแล้วจึงรีบพูดรีบเสนอ

อดีตอู๋อ๋องกำมะลอหัวเราะขำในลำคอมองดูถั่วน้อยๆที่ไม่ยอมเติบใหญ่ด้วยใจที่เจือความเอ็นดูเอาไว้มาก เขาขยับมือข้างหนึ่งเลื้อยไปเกาะกุมที่สะโพกนุ่มแล้วออกแรงคลึงเล่นระหว่างการอธิบาย "ผู้หญิงเช่นกันใช้ได้เช่นกัน...แต่รู้หรือไม่ว่ามีรสชาติต่างกัน ใช้แล้วให้ความรู้สึกไม่เหมือนกัน ข้าชอบที่เจ้าดื้อที่เจ้าซนโต้วเอ๋อร์"กับผู้อื่นเขาไม่เสียเวลาพูดให้มากความ แต่กับนางผู้นี้ที่เขาได้แต่รอ...เขาก็ได้แต่พูดออกไป

หงโต้วกลั้นเสียงเมื่อโดนมือลามกนั้นคลึงก้นน้อยๆของนางเล่นอย่างหนักมือ นี่เขาอยู่เฉยๆไม่เป็นเลยใช่ไหม "เช่นนั้น..."

"เช่นนั้นก็ไม่ควรกลัวน้องหญิง"ตี้ฟั่นเทียนพลิกร่างงามลงไปนอนหงายอีกครั้งอย่างรวดเร็ว รู้สึกว่าเสียเวลาเปล่า ราตรีวสันต์มีค่าดังทองพันชั่ง แม่ถั่วน้อยๆนี้กำลังจะทำให้เขาขาดทุน

"แต่..."แล้วเสียงนางก็หายไปเมื่อเขาเคลื่อนริมฝีปากเข้ามาริบเสียงนางไปอีกครั้ง "อื้อ!"หงโต้วอุทานแตกตื่นเสียงของนางค้างอยู่ในปากซึ่งถูกผนึก เส้นไหมขาวเส้นนั้นถูกกระตุกออกเปิดเผยสิ้นทุกสิ่งอย่าง บุรุษผู้นั้นขยับเบี่ยงกายไปด้านข้างพิศมองโฉมงามด้วยสายตาชื่นชม แม้ดอกไม้นี้จะยังไม่เติบโตเต็มที่แต่ก็งามล้ำนักแล้วในเวลานี้ เขาสมัครใจฝืนขืนเด็ดดม

"น้องหญิง"ตี้ฟั่นเทียนเหมือนละเมอรั้งร่างบางเบาให้เข้ามากอดเกี่ยว ทรวงอกบอบบางถูกดูดกลืนไล้เลียอย่างทะนุถนอม เขาค่อยๆปลุกเร้าให้นางตื่นและโตขึ้นเพื่อเขา จงเติบใหญ่เป็นสตรีที่ดีพร้อมเพื่อข้า

"ท่าน..."หงโต้วคิดว่าตัวเองอาจจะตายได้จากเหตุการณ์ครั้งนี้ ร่างกายของเธอไหวระริกไปทั้งตัวเมื่อถูกมือใหญ่ๆสากระคายลากไล้โลมลูบไปทั้งเนื้อทั้งตัว

"น้องหญิง ข้าชื่อฟั่นเทียน"เสียงพร่ากระซิบชิดใบหูบางขณะฉวยจังหวะนั้นลากขาขาวๆของนางขึ้นสูงก่อนจะใช้ทั้งฝ่ามือกอบกุมเนินเนื้อเบื้องล่างไว้สิ้นขณะลอบชมสีหน้าของจิ้งจอกน้อยๆ ดวงตาคมดุมองสีหน้าตื่นตระหนกนั้นแล้วเคลื่อนฝ่ามือลงต่ำจรดปลายนิ้วยาวใหญ่แทรกลึกลงไปในความคับแน่นนั้นทีละน้อย มองสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา มองริมฝีปากที่ห่อแล้วปิด เปิดแล้วครางอย่างพอใจ ดึงดันเข้าไปได้ทีละน้อยก็สีปลายนิ้วหมุนวนสำรวจรอบ พอนางผ่อนลมหายใจก็ดันปลายนิ้วเข้าไปอีก ขยับเข้าออกดูจนสามารถเข้าไปจนสุด

"ท่าน...อ๊า...อย่า"หงโต้วเกร็งตัวใบหน้าแดงก่ำ เนื้อตัวนางกลายเป็นสีชมพูเมื่อเขินอายอย่างที่สุด ปากสวยสั่นระริกครางหวิว ดวงตาคู่โตฉายแววตื่นกลัว สับสน และหวั่นไหว "อ่ะ เจ็บ อือ"

"ข้าจะทำให้เจ้าเจ็บน้อยที่สุดน้องหญิง"ตี้ฟั่นเทียนก้มลงจุมพิตนางอย่างไม่รู้เบื่อ นิ้วของเขาเริ่มขยับเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ร่างแบบบางภายใต้การควบคุมสะท้านราวกับนกน้อยต้องพายุ เสียงของนางอู้อี้ดิ้นรนอยู่ในปากของเขา บัดนี้เมื่อถอนจุมพิตออกดูก็พบว่านางช่างงามยิ่ง เสียงครางหวานระโหยถี่กระชั้นตามจังหวะเร่งเร้าจากปลายนิ้ว ดวงตาของนางฉ่ำปรือ ริมฝีปากห่อ ปลดปล่อยเสียงหวานๆตามใจเขาแล้วโดยสิ้นเชิง ตี้ฟั่นเทียนไถลริมฝีปากดึงเม็ดยอดสีชมพูหวานเข้าปาก ใช้ปลายลิ้นหยอกเย้าปลุกอารมณ์สาวงามให้นางทรมานยิ่งกว่านี้ เบื้องล่างปลายนิ้วก็เร่งเดินทางราวกับม้าเร็ว เร็วขึ้นเร็วยิ่งขึ้นจนเสียงครางหวานๆถี่กระชั้นจนกลายเป็นการกรีดร้องเสียงแหลม ร่างขาวบอบบางเกร็งกระตุกเบาๆก่อนจะสิ้นแรงส่งเสียงหอบโหย โฉมงามครางเสียงอืออาเสียงสั่นยามนิ้วหัวแม่มือขนาดใหญ่บดคลึงเม็ดอัญมณีที่งามเด่นบนยอดสุดของเนินอย่างช้าๆ นางหมดแรงแต่ยังคงรับรู้ถึงความรู้สึกที่ถูกส่งเข้ามาเหมือนการปลอบประโลม เมื่อเขาหยุดมือหงโต้วจึงถอนหายใจโล่งอกเมื่อเคลื่อนอารมณ์ซ่านสยิวนั้นจะจบลงเสียที

                นางกำลังจะหลับตาลงก็พลันต้องเบิกออกกว้างอย่างแตกตื่นเมื่อถูกคนผู้นั้นจับแยกเรียวขานางออกกว้างอย่างไม่สุภาพแล้วลากสะโพกนางขึ้นสูงอย่างรวดเร็วอย่างไม่บอกกล่าว สองแขนแกร่งสอดแขนคล้องขาขาวเล็กไว้แล้วนางพลันกระจ่าง เห็นความตั้งใจที่ใหญ่ยิ่งจรดเข้าหาความอ่อนนุ่มที่ถูกเขารั้งขึ้น หงโต้วอ้าปากค้างตกใจจนหนาวไปทั้งตัว

"ไม่!"วลีสุดท้ายดังออกไปพร้อมกับคลื่นยิ่งใหญ่ที่กดดันเข้ามา เขาไม่ได้รีบแต่สบสายตานางนิ่ง บอกนางด้วยสายตาว่าเขาจะไม่หยุดและนางจะต้องยอม ค่อยๆดันเข้าไปให้นางรับรู้ทุกๆอนูของเขา ให้นางร้องปฏิเสธซ้ำๆโดยไม่ห้ามปราม ให้นางร้องให้นางแสดงอารมณ์ แล้วทะลวงผ่านม่านสุดท้ายอย่างตั้งใจ "อ๊า!!!"

"น้องหญิง"เขาก้มลงจูบซับน้ำตาที่ไหลออกมาให้นาง "เจ้าเป็นของข้า"

"ข้าเกลียดท่าน!!!"ร่างเล็กแหวใส่อย่างโมโหโทโส

องค์รัชทายาทกระตุกยิ้มพูดกลั้วเสียงหัวเราะ "แต่ข้าพอใจเจ้า"พูดแล้วก็แสดงความพอใจด้วยการขยับตัวเบาๆหยั่งเชิงดูว่าถั่วเม็ดน้อยๆนี้ปรับสภาพได้บ้างหรือยัง

"ฮือ"หงโต้วสูดปากแสดงความเจ็บปวดพลางปล่อยน้ำตา "ห้ามขยับนะ!"

"น้องหญิง"อู๋อ๋องกำมะลอแสร้งโอดครวญ "ไม่ขยับไม่ได้" เขาไม่ปราณีนางหรอก นางเป็นเด็กน้อยไม่รู้ประสา เป็นเขาต้องสั่งสอนนาง ว่าอันใดดีอันใดไม่ดี อันใดควรอันใดไม่ควร

แล้วใครบางคนที่แข็งแรงกว่าก็เริ่มทำตามใจตัวเอง รุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนได้ยินแต่เสียงหวานๆครางกระเส่า เสียงของนางดูน่าสงสารราวกับหนูที่โดนสิงโตตะปบไว้ แว่วเสียงคำรามพอใจสลับกับเสียงหวานครางระโหยอย่างพ่ายแพ้สลับกัน เทียนนั้นหมดเล่มแล้ว แต่ในความมืดยังมีการเคลื่อนไหวอยู่ไม่ขาด นานแสนนานจนแว่วเสียงไก่ขันคนผู้นั้นก็จึงยอมหยุดมือ ที่ยอมก็ใช่อะไรถ้าไม่ใช่ว่าบัดนี้จื่อเฟยของเขานั้นเริ่มไม่ครวญครางแล้ว นางเอาแต่ร้องไห้

"ฮือๆ"เด็กสาวผู้ถูกทารุณกรรมสะอื้นไห้ไม่หยุด ไม่สามารถร่วมมือกับรัชทายาทใจชั่วได้อีกแล้ว เขาบีบคั้นนางยิ่ง

"โอ๋ๆ ถั่วน้อย ชู่ๆเงียบซะๆ"องค์รัชทายาทผู้เปล่าเปลือยขยับลุกขึ้นมารั้งร่างเล็กๆมาอุ้มปลอบเอาใจ "มากไปหรือ เจ็บไปแล้วหรือ"

หงโต้วหน้างอน้ำตาไหลพราก "ยังมีหน้ามาถามอีก! ข้าบอกแล้วไงว่าให้พอ ให้พอ ข้าเจ็บ บอกว่าเจ็บตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว!!!"

ตี้ฟั่นเทียนได้แต่กอดร่างบางเอาไว้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ใช่ว่าเขาจะไม่ได้ยิน เพียงแต่...เขาเป็นชาย

"ฮือๆ ไอ้เต่าฉินเลว"เรี่ยวแรงแขนเริ่มกลับมาแต่หงโต้วไม่รู้ตัว นางยกมือชั้นปาดน้ำตาป้อยๆมองผู้ร้ายอย่างแค้นเคือง

"เลวอย่างไรก็สามีเจ้า ถั่วน้อย"คนที่หนักมือไปหน่อยพยายามเอาใจ "เอาน่า...ครั้งแรกๆก็อดทนหน่อย"

"ท่านก็มาเป็นข้าสิ!"ถั่วถูกล่วงละเมิดโมโห พูดได้อย่างไรให้นางอดทน

เขาหัวเราะ "ถ้าเป็นได้เป็นไปแล้วน้องหญิง เป็นถั่วเช่นเจ้าดีที่สุด นี่ถ้าฮ่องเต้แคว้นเฉ่าไม่ยกเจ้าให้ข้า ข้าคงจะไปรบเอาตัวเจ้ามาจริงๆแล้ว"

"..."ฮึ!!! ถั่วตัวน้อยโมโหจนไม่อยากจะพูดด้วยแล้วจึงสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง

"เอ๋ เจ้าหยุดร้องไห้แล้วนี่น้องหญิง"ตี้ฟั่นเทียนประคองใบหน้าเล็กๆขึ้นมาดูอย่างพอใจ แม้นางจะสะบัดหนีไปก็ไม่ได้ถือโทษโกรธเคือง "เห็นหรือไม่ เรื่องในห้องหอไม่ได้น่ากลัวอันใดเลย"ว่าแล้วก็ทำเป็นสั่งสอน ทั้งที่จริงๆแค่อยากจะเย้าเล่น

"ไม่เห็น!!!" คุณหนูลั่วเช่นนางถูกผู้ชายคนนี้ล่วงละเมิดทางเพศอยู่ทั้งคืน เธออายุแค่14 แต่ถูกอีตานี่แทงกระจุย ฮือๆไม่เคยนึกเลยว่าผู้ชายคนแรกในชีวิตจะเป็นอย่างนี้ นี่ถ้าเป็นชาติก่อนนางจะจับเขาเข้าคุก!!! พรากผู้เยาว์ ข่มขืนเด็ก ฮืออออ มาตกอยู่อะไรชาตินี้ฟ้องร้องรัชทายาทข่มเหงจื่อเฟยจะมีใครจับเขาไหม จะมีใครช่วยนางไหม

"น้องหญิง..."ผู้เป็นไท่จื่อเบิกบานใจยิ่งโอบกอดนางไว้ด้วยใจเสน่หา นานแล้วที่เจ้าเป็นฝุ่นผงสะดุดเข้าใจ บังคับใจข้าให้เพ่งมอง เป็นเจ้าผิดหรอกหนาชอบหาเรื่อง ทำให้ข้าจำต้องเห็นเจ้าอยู่ร่ำไป

"ไม่ต้องมาน้องหญิง!!!"หงโต้วใฝ่ฝันจะแต่งให้ชายสามัญ แต่นางจะรู้หรือไม่ว่าไท่จื่อปฏิบัติต่อนางเสมือนสามีภรรยาทั่วไป มีไท่จื่อที่ไหนเรียกจื่อเฟยว่าน้องหญิง มีจื่อเฟยคนไหนที่พูดกับสวามีของนางด้วยถ้อยคำสามัญเช่นนี้บ้าง นาง...จะเห็นหรือไม่

 

แค้น...แค้นยิ่งนัก ไม่อยากรู้จัก คนหน้าเหม็น

ลวงหลอกข้าหน้าเป็น เห็นข้าเล็ก เป็นเด็กเลือกรังแก

 

องค์รัชทายาทอมยิ้มไม่โต้เถียง อย่างไรเสียก็ได้ตัวนางมาแล้ว แม้จะยังเยาว์แต่พระองค์อยู่นี่แล้ว จะปกป้องนางให้เติบใหญ่อยู่เคียงข้างกันไปในวันข้างหน้าให้จงได้ ข้าเลือกแล้ว...เลือกนางมานานแล้ว

เคืองอะไรกัน มันเป็นสิทธิ์ ของข้า

ภรรยาตกแต่งมา มิใช่เทวดา มากราบไหว้

 

 

 

 

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 42 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 6 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 5 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 21 ) Vote
ลุ้นๆ
( 7 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 5 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 7 ) Vote
COMMENTS
cnbeer
08 ธ.ค. 2559 / 11:14
ถ้ายุคปัจจุบันคงเข้าคุกอ่ะค่ะไท่จื่อ คุกพรีเมี่ยม ต้องคุกอัซคาบันเท่านั้น
ทิวไม้
14 ก.ย. 2559 / 19:47
โดนแล้วววถั่วน้อย กลายเป็นหญิงสาว ตอนแรกนึกว่ายังไงก็ไม่น่าจะมีฉากนี้
kwanrak
06 มี.ค. 2559 / 15:11
พระเอกก็น่ารักนะ
น้ำผึ้งเปรี้ยว
12 ต.ค. 2558 / 23:43
ลืมไปต้องเทียบกับเต่าแกกะถั่วอ่อน 555
น้ำผึ้งเปรี้ยว
12 ต.ค. 2558 / 23:41
อ่านล่ะ เหมือนโคแก่ที่เฝ้าปลูกหญ้า หญ้ายังไม่ทันโตก็รีบกินซะแล้ว
:จะรออ่านตอนต่อๆไปนะค่ะ(( ^_^))
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 408,802 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required