HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 409,024 ครั้ง
ถั่วยั่วยวน

ชี้แจงนิดนึงนะคะ คือใช่ว่าเรื่องนี้พวกพี่ๆของถั่วไม่แต่งงานนะคะ แต่ผู้เขียนไม่ได้เอ่ยถึงน่ะค่ะ ตั้งใจเน้นในส่วนที่เค้าเป็นพี่น้องที่รักกันดี มีเล่นหัวหยอกล้ออะไรประนานนี้ ถ้าเขียนเมียด้วยนี่คิดไม่ออกเลยว่าพี่ชายจะเล่นกะน้องยังไง แล้วน้องจะไปหยอกพี่บ่อยๆได้ไง เขียนเขามีเมียก็ต้องมีลูกมาแย่งบทถั่วอีก ลูกเขาก็ต้องอายุไล่ถั่วพันกันเข้าไปอีก ไรท์ก็เลยไม่เอ่ยถึงละเอาไว้น่ะค่ะ

...................................................................................................


วันนี้ฮูหยินว่าน ชมว่าคุณหนูสูงขึ้นมาก องค์รัชทายาทเชิญคุณหนูดื่มน้ำชาที่ตำหนัก...นกพิราบตัวหนึ่งบินจากไป

คุณหนูร่ายรำงดงาม แอบหนีไปเที่ยวโดยพลกาล โดนมารดาลงโทษ...นกพิราบอีกตัวทะยานขึ้นฟ้า

ฮองเฮาประทานรังนกทองคำ คุณหนูว่านชอบอ่านหนังสือ ค่ำคืนไม่ยอมนอน...

คุณหนูชอบมองสาวงามแต่ไม่มองคนในกระจก ร่วมงานชมดอกไม้ไม่ยอมแสดงฝีมือ...

คุณหนูว่านวิวาท คุณชายว่านร่วมต่อยตี มีชายขี้เมาบอกว่าคุณหนูเย้ายวน...

คุณหนูเกียจคร้านนอนอยู่ใต้ร่มไม้ทั้งวัน...

คุณหนูถามผู้น้อยเข้าวังแบ่งสามีดีตรงไหน นางจะแต่งแม่ทัพ แต่งกับชายที่ตามใจนาง...

คุณหนูนึกสนุกชายตาคลี่ยิ้มให้บ่าวขับรถม้า ตลาดพังไปครึ่งเพราะรอยยิ้มนาง...

คุณหนูไม่สบาย ดื้อยิ่งไม่ยอมกินยาขม หมอหลวงเข้าออก...

รัชทายาทมาเฝ้าไข้ช่วยป้อนยา คุณหนูเบิกบานยอมทานแต่โดยดี...

หายป่วยแล้ว แต่ฝนกลับตก คุณหนูชอบฝนยิ่ง กางร่มยืนนิ่งไม่ขยับ บ่าวไพร่โดนลงโทษ...

คุณหนูกล่าวว่าเม็ดฝนให้ความรู้สึกดี องค์ชายสามพานางเดินกางร่มกลางสายฝน...

ได้ยินคุณหนูพูดกลั้วหัวเราะ องค์ชายสามโดดเด่นยิ่ง...

นก...นก...นกตัวแล้วตัวเล่าบินไปทุกๆเย็นจากป่าหลังเขาวันละตัว หน้ากระท่อมเล็กมีลานดินและคอนไม้ยกตั้งอยู่ นกพิราบนับสิบตัวผลัดกันบินไปมาส่งกระดาษชิ้นน้อยๆอย่างไม่มีวันหยุด ตอนไปส่งข่าวมีกระดาษ ตอนกลับไร้กระดาษขาว เป็นเช่นนี้สม่ำเสมอ ตัวที่เพิ่งกลับเกาะกิ่งพักผลัดเพื่อนบินต่อไม่หยุดยั้ง ข้าวสารข้าวโพดพูนเต็มถ้วยพวกมันจิกกินมิเคยเกี่ยงงาน เพียงแต่แอบสงสัย...จะให้ไปกลับอยู่ที่เดียวนี่หรือ หลายปีแล้วหนา

 

                "เสียวอู่ เจ้าอยู่ไหน"เสียงหวานๆตะโกนถามเมื่อสาวใช้ช่วยนางแต่งตัวจนเรียบร้อยแล้ว บ่าวคนนี้ลื่นไหลถูกใจนางที่สุด ไม่เสียทีที่อ้อนเหนียงให้รับเขาไว้

"คุณหนูบ่าวอยู่นี่ขอรับ"หม่าเสี่ยวอู่เดินเร็วๆจากหน้าประตูห้องเข้าไปในห้องโถงเล็กของคุณหนู ปีนั้นเพราะช่วยเหลือคุณหนูทำงาน เมื่อเขามาหานางที่จวนตามคำสั่งจึงถูกรับตัวเป็นบ่าวรับใช้คุณหนูมาตั้งแต่นั้น นางดีกับเขามาก ชีวิตเขาไม่ลำบากอีกเลย ผ่านมาหลายปีใบหน้าซูบๆของขอทานผู้นี้กลับมีเนื้อหนังน่ามอง

"วันนี้เอาเจ้าไปกับข้า เราไปนั่งที่ฟางหมิ๋นเก๋อตรวจบัญชีกัน"หงโต้วเอ่ยถึงเหลาอาหารที่นางเปิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน

"ขอรับ"หม่าเสียวอู่รับคำทันทีแล้วรีบไปจัดเตรียมเกี้ยวให้นาง เพียงครู่นางก็เดินตามออกมา ฮูหยินท่านแม่ทัพส่ายหน้าจิบน้ำชามองลูกสาวออกประตูใหญ่ เสียวอู่ประคองมือขาวเล็กขึ้นเกี้ยวก่อนจะออกเดินทางโดยมีองค์รักสี่คนและสาวใช้อีกหนึ่งเดินทางไปด้วย พวกเขาลัดเลาะเข้าบ้านใหญ่เปิดประตูเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เรือนผมของคุณหนูถูกเกล้าเก็บเอาไว้เรียบร้อยด้วยฝีมือเสี่ยวอี้ก่อนจะสวมหมวกผ้าขาวคลุมหน้าทับลงไป เสื้อคลุมแพรไหมดิ้นเงินถูกนำมาสวมทับให้ดูภูมิฐาน สี่องค์รักและหม่าเสียวอู่สวมหน้ากากผีก่อนจะพากันก้าวข้ามประตูสู่ห้องลับใช้เส้นทางเล็กๆไปปรากฏตัวที่บ้านพักของท่านแปดในเวลาไม่นาน

                เกี้ยวสี่ผีหาม...ใครบ้างไม่รู้ว่าผู้ที่อยู่ในเกี้ยวคือฮูหยินท่านแปด เสียงเด็กร้องไห้จ้าไปตามท้องถนนยามเกี้ยวมงคลสีแดงฉานเคลื่อนผ่านถือว่าเป็นเรื่องปกติ ชาวบ้านพากันชะเง้อชะแง้รอดูฮูหยินท่านแปดที่นานๆทีนางจะโผล่มาตรวจกิจการให้สามีสักครั้ง เกี้ยวหยุดลงที่ฟางหมิ่นเก๋อผีน่าเกลียดตัวหนึ่งยื่นมือไปหน้าประตูเกี้ยวฮูหยิน เรียวนิ้วขาวได้รูปพลันวางลงมือคล้ำ ร่างงามอรชรค่อยๆปรากฏ ก้าวขาเหยียบรองเท้าลายวิจิตรลงบนพื้นก่อนจะเดินนวยนาดเข้าฟางหมิ๋นเก๋อ สายลมพัดเบาๆกลิ่นหอมจรุงโบยบินแตะจมูกชาวบ้านที่พากันมุงดู แม้มิเคยได้เห็นใบหน้าฮูหยินแปดเลยสักครั้ง แต่ดูจากเงาหน้าเลือนรางภายใต้ม่านผ้าแล้วพวกเขาล้วนรู้แก่ใจดีว่าฮูหยินผู้นี้ย่อมต้องมีรูปโฉมไม่ธรรมดา

"เร็วเข้าเถิด ฮูหยินเข้าไปแล้ว"เห็นผู้ถือบัญชีสี่ห้าคนวิ่งหอบแฮกๆมาชาวบ้านก็ช่วยเร่งให้รีบเข้าไปอย่างนึกสนุก ทุกๆครั้งที่ฮูหยินมาคนพวกนี้มักจะวิ่งหน้าตาตื่นมาทุกครั้งเพราะฮูหยินมิเคยแจ้งการมาล่วงหน้า

หลายปีมานี้นับตั้งแต่ลั่วผิงอันได้ถูกสร้างขึ้นให้เป็นโรงเตี้ยมชั้นสูงของเมืองหลวง ท่านแปดผู้นี้ก็เป็นที่รู้จักกันในวงกว้างโดยทันที บุรุษผู้ลึกลับเป็นชายร่างสูงใหญ่สวมหน้ากากครึ่งหน้าเปิดเผยเพียงลูกตาเดินทางจากแคว้นอื่นมาทำการค้าใหญ่ในแคว้นเฉ่า เขาเปิดโรงเตี้ยม เปิดร้านอาหาร เปิดร้านขายผ้า แล้วยังค้าอัญมณี สินค้าของท่านแปดเป็นของชั้นหนึ่งมีคุณภาพสูงราคาจึงพุ่งทะยานไปตามนั้น กล่าวอีกทีก็สามารถกล่าวได้ว่าท่านแปดผู้นี้ชอบค้าของดีราคาแพงนั่นเอง หลายปีมานี้ท่านแปดร่ำรวยยิ่ง ใครๆก็อยากจะส่งบุตรสาวไปเป็นเมียรองของเขากันทั้งนั้น ติดแต่ว่าท่านแปดต้องเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้อยู่ตลอดจึงทิ้งภาระทุกอย่างไว้ให้ฮูหยิน เหลือแต่ฮูหยินแล้วจะนำบุตรสาวไปยั่วยวนท่านแปดได้อย่างไรเล่า ลือกันว่าฮูหยินแปดแม้รูปโฉมงดงามแต่กลับจิตใจคับแคบมิยินยอมแบ่งปันสามีกับผู้ใด สาวใช้ในบ้านเพียงแต่ทอดสายตาให้ท่านแปดเท่านั้นก็ถูกนางสั่งเฆี่ยนจนเห็นกระดูก น่ากลัวยิ่ง

                ตรวจงานดูบัญชีเสร็จหงโต้วก็พาพรรคพวกแปลงกายกลับจวน มานั่งมองเหนียงของนางดื่มชาไปบ่นไปด้วยความรู้สึกขำขัน ดวงตาคู่สวยหยีโค้งมองผู้อาวุโสทำท่ากลุ้มใจอย่างเป็นสุข

"เจ้ายังจะยิ้มอีกลูกหญิง"หามมี่วางถ้วยชาลงแล้วโอดครวญ "...ข้าจะเอาเงินไปไว้ที่ใดดี"ไม่รู้ว่าตอนนั้นพวกเราสองสามีภรรยาคิดผิดหรือคิดถูกจึงมอบเงินให้ลูกหญิงนำไปทำการค้าตามที่นางร้องขอ หนึ่งปีผ่านไปลูกหญิงจ่ายหนี้คืนหลังจากนั้นเงินทองหีบแล้วหีบเล่าก็ถูกขนเข้ามาจนเหนียงอย่างนางเริ่มปวดหัวไม่รู้จะเอาไปเก็บไว้ที่ใดแล้ว นี่ถ้าวันไหนทหารเข้ามาตรวจค้นแล้วพบคลังสมบัติที่มีมากพอๆกับคลังของแคว้นแล้วล่ะก็อะไรจะเกิดขึ้น ปวดหัวยิ่ง

หงโต้วยิ้มพลางส่ายหัว "มีคนที่ไม่รู้จะเอาเงินไปไว้ที่ไหนด้วยหรือเจ้าคะ"

ได้ฟังดังนั้นหานมี่ก็ค้อนใส่บุตรสาว "...ก็เจ้านั่นแหละ ฮึ นี่ข้าให้กำเนิดเทพแห่งการค้าหรืออย่างไร"นางบ่นกระปอดกระแปด ได้ลูกหญิงที่งดงามและเฉลียวฉลาดเช่นนี้ไม่รู้จะขอบคุณหรือจะโทษสวรรค์ดี "ที่ควรแลกเป็นตั๋วเงินก็แลกแล้วจนสิ้น ทำถึงขนาดนั้นตอนนี้กลับไม่มีที่เก็บแล้ว...แล้วนี่เจ้ายังกล้าขนกลับมาอีกสามหีบ ใจคอจะไม่ให้พี่ๆมีที่นอนแล้วใช่หรือไม่..."พูดไม่ทันจบประโยคดีก็พบว่าบัดนี้ดวงตาของลูกสาวเปล่งประกายประหลาดหานมี่จึงสะดุดคำพูด ไม่ใช่ว่านางคิดอะไรอีกหรอกนะ แววตาเช่นนี้

"ท่านแม่!"บุตรสาวที่เติบใหญ่วัย14ปีของนางกระโดดเข้ามากอดราวกับเป็นเด็กๆ "เหตุใดเราไม่เปิดร้านรับฝากเงินเล่าเจ้าคะ"

"..."หานมี่หน้าซีดไปสองส่วนเมื่อฟังความคิดของบุตรสาว

"ไม่ดีหรือเจ้าคะ"หงโต้วเอียงคอสงสัย ไม่เข้าใจว่าสิ่งที่จะทำไม่ดีอย่างไร

เหนียงถอนหายใจยาวส่ายศีรษะพลางมองลูกสาว "เฮ้อ...ลำพังทุกวันนี้ที่เจ้าเป็นท่านแปดก็มีสมบัติติดตัวอยู่ล้นเหลือแล้ว นี่ถ้าเจ้าเปิดร้านรับฝากเงินจริง ชาตินี้บุรุษใดจะกล้าแต่งหญิงเช่นเจ้าเป็นภรรยา"คนเป็นแม่หมดปัญญามานานแล้ว บุตรสาวของนางไม่ชอบเย็บปักถักร้อย แต่กลับชอบเที่ยวเล่นทำการค้าปลอมตัววิ่งไปมาอยู่ทั่วเมืองหลวง นางพยายามห้ามปรามจนปากแทบจะฉีกถึงหู พูดจะน้ำในร่างแห้งเหือด สุดท้ายจึงได้แต่ปลงมานั่งจิบชาช่วยบุตรสาวหาที่เก็บเงิน กลุ้มอยู่ทุกวัน...กลุ้มอยู่เรื่องเดียว...ว่าจะเอาไปเก็บไว้ที่ไหน

"โธ่ท่านแม่ ข้ายังไม่อยากแต่งงานเสียหน่อย..."

"ลูกชายนั้นช้าหน่อยได้ แต่ลูกสาวนั้นช้าไม่ได้"หานมี่พูดอย่างไม่ผ่อนปรน "ปีนี้เจ้าโตเป็นสาวแล้ว หากฮองเฮาไม่ประทานเจ้าให้องค์รัชทายาท ฮ่องเต้ก็ต้องจัดหาคู่ให้เจ้าแน่ เจ้าอย่ามาทำเป็นไม่รู้"

"โอย"หงโต้วกุมขมับ นางรู้ตั้งแต่โดนฮองเฮาเรียกเข้าวังแล้วว่าชะตากรรมนางนั้นสาหัสมาก ไม่ไปทางหนึ่งก็ต้องไปอีกทางหนึ่ง "เป็นจื่อเฟย(ชายาเอกรัชทายาท)ไม่เห็นดีตรงไหน องค์ชายสามมีชายาเอกแล้วจะให้ข้าเป็นชายารองข้ายิ่งไม่เอาใหญ่"

"ระวังปาก เบาๆหน่อยสิลูกหญิง เป็นสตรีในห้องหอต้องเก็บกริยา"หานมี่เอ่ยปากเตือนสีหน้าจริงจังแต่บุตรสาวนางกลับหัวเราะใส่

"แต่ตอนนี้เราเป็นสตรีในห้องโถงนะเจ้าคะท่านแม่"หงโต้วผายมือไปทั่วห้องให้มารดาดูว่าพวกนางอยู่ตรงไหนของบ้าน

"เจ้านี่เถียงคำไม่ตกฟาก"คนเป็นเหนียงทั้งขำทั้งโมโหในความช่างยอกย้อนของบุตรสาว

"เจ้าก็เร่งคิดเข้า จะทำอย่างไรกับตัวเอง เตียกับข้าปวดหัวยิ่งคงไม่มีปัญญาบังคับเจ้าให้แต่งผู้ใด"ผู้ให้กำเนิดส่ายหน้าระอาใจ นางกับสามีไม่เคยบังคับลูกหญิงคนเดียวของพวกเขาให้ทำตามคำสั่งได้โดยง่ายเลยสักครั้ง นางล้วนแต่มีวิธีแก้ปัญหา เรื่องที่นางไม่อยากเข้าวังนั้นทุกคนในบ้านต่างรู้ดี นี่ก็ยังดีแต่ว่าหงโต้วไม่ได้รับการหมั้นหมายให้ผู้ใดจึงยังพอมีทางออกบ้าง แต่กระนั้นในแคว้นเฉ่าจะมีใครกล้าสู่ขอคนที่ฮองเฮาหมายให้ไท่จื่อด้วยหรือ

"ข้าก็คิดอยู่..."กำลังเท้าศอกรองขมับสายตาแจ่มใสก็พลันเห็นพี่ชายสองคนเดินลิ่วเข้ามาด้วยสภาพมอมแมม ชุดเกราะยังคงติดอยู่บนร่าง คราบเลือดคราบดินก็ขนกลับมาด้วย "พี่สาม พี่สี่"หงโต้วร้องเรียกพี่ชายด้วยความยินดีพลางวิ่งเข้าไปหา

"พี่ใหญ่กับพี่รองอยู่ที่ใด"หานหลี่...พี่สามถามน้องสาวหน้าเครียด ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเช่นหานโจวก็มีสีหน้าไม่ดีนัก

"เกิดอะไรขึ้น!"หานมี่ร้องถามเสียงหลง ธรรมดาลูกกลับบ้านมักจะยิ้มแย้มแจ่มใส เหตุใดจึง...

"พี่ใหญ่อยู่ที่ใด!"เป็นหานโจวถลันเข้ามาข้างหน้ากระแทกเสียงถามน้องสาวที่รู้ทุกสิ่ง

"ร่ำสุรากับพี่รองอยู่ที่ศาลาริมน้ำเจ้าค่ะ"บอกตำแหน่งเสร็จก็รีบวิ่งตามหลังพี่ชายทั้งสองที่พุ่งไปก่อนหน้านั้นทันที โดยมีเหนียงของทุกคนวิ่งกระหืดกระหอบตามรั้งท้าย

เสียงหัวเราะของพี่ใหญ่และพี่รองชะงักทันทีที่หันมาพบสีหน้าตื่นตระหนกของน้องชายทั้งสองที่ตอนนี้ควรจะอยู่ที่ชายแดน

"ท่านพ่อกับองค์ชายสามติดกับ"หานหลี่ประกาศข่าวเสียงเครียดจัด "น้องห้ากับน้องหกรักษาชายแดน ปากอู๋อ๋องบอกว่าเชิญท่านพ่อกับองค์ชายสามเป็นแขก แต่กลับยื่นข้อเสนอให้เรามอบเมืองเหลียงให้พวกเขา พวกเราสกัดกั้นข่าวไม่ให้มาถึงเมืองหลวงได้แล้ว มีเวลาไม่นานนัก...อู๋อ๋องต้องการคำตอบในหกวัน"

"หากข่าวถึงเมืองหลวง อย่างไรฮ่องเต้ก็ต้องให้สละท่านพ่อกับองค์ชายสามแน่"หานกุยพูดด้วยสีหน้าดำคล้ำ

"หาวิธีปล้นคนได้หรือไม่"หานมู่หันไปถามผู้มาจากชายแดน

พี่สามส่ายศีรษะหน้าเครียดยิ่งกว่าเดิม "สายของเรารายงานมาอู๋อ๋องให้ทหารคุมตัวท่านพ่อกับองค์ชายไว้ข้างตัวตลอดเวลา"

"..."มาถึงขั้นนี้ทุกคนก็จนด้วยคำพูด คนก็ถูกจับ มิหนำยังถูกมัดไว้กับเอว ผู้ใดเล่าจะไปลักขโมยคืนมาได้

"ท่านพี่..."หานมี่พลันร้องไห้สะอึกสะอื้นเมื่อนึกรู้ชะตากรรมของสามีก่อนจะเป็นลมหมดสติไป หานมู่อุ้มมารดากลับไปส่งที่เรือนนอนในขณะที่ลูกชายที่เหลือของนางนั่งถกเถียงหาทางออกกันอย่างเคร่งเครียด

เถียงกันจนมืดจนค่ำสี่พี่น้องก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิมหงโต้วกลัวทุกคนจะล้มไปเสียก่อนจึงสั่งบ่าวไพร่ให้ตั้งสำรับอาหารยกไปจัดให้พี่ๆกินกันถึงศาลา

"พักกินข้าวสักหน่อยเถิดเกอเกอ"น้องสาวเพียงคนเดียวของทุกคนเป็นผู้รับถ้วยจากบ่าวรับใช้จัดวางลงบนโต๊ะให้ทุกคน

"ผู้ใดจะกินลงกันโต้วเอ๋อร์"พี่สี่ชักสีหน้า "เวลาไม่มีแล้ว ลำพังแค่มานี่ก็หมดเวลาไปแล้วหนึ่งวัน เหลืออีกห้าวันเท่านั้น"

เมื่อมีคนพูดเช่นนี้ผู้ใดจะกล้ากิน มี...มีคนกล้ากิน หงโต้วนั่นเอง!

"เจ้า! ท่านพ่อตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้เจ้ายังกินลงอีกหรือ!!"เป็นพี่สามที่โมโหจนชี้หน้าด่าน้องเล็กที่คีบเนื้อตักข้าวเคี้ยวต่อหน้าต่อตา

หงโต้วกลืนข้าวคำโตลงท้องพลางส่ายหน้า "หากไม่กินข้าวจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาสู้ ต่อให้พวกท่านยืนอดข้าวไปอีกสามวันสามคืนใช่ว่าฟ้าจะปราณีส่งท่านพ่อคืนให้เราเสียที่ไหน"

"เจ้า!"พี่สามอยากจะเถียงก็ไม่รู้จะเถียงอย่างไร

"กิน!!!"กวาดตากลมโตที่ฉายความโกรธชัดเจนไปทั่วทุกใบหน้าของพวกพี่ๆน้องเล็กของบ้านพลันตวาดเสียงดังอย่างไร้ความเป็นกุลสตรี "นั่งลง!!! แล้วกินเดี๋ยวนี้!!!"

ทุกคนตกตะลึงกับความป่าเถื่อนของน้องสาวก่อนที่ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายจะฟูขึ้นสูงทะลุฟ้า จะให้ผู้หญิงมาข่มพวกเขาได้อย่างไร จะให้น้องหญิงมาสั่งได้อย่างไร ดูนางจ้องพวกเขาสิ!!!

"นั่งเถอะ"พี่ใหญ่หานกุยถอนหายใจเฮือกเป็นฝ่ายทรุดตัวลงนั่งก่อนเป็นคนแรก รู้สึกว่าควรจะกินข้าวอย่างที่น้องเล็กว่า เวลานี้ศึกนอกก็หนักหนา จะให้เกิดศึกในพี่น้องแตกแยกไม่ได้

พี่ชายคนโตนั่งพวกที่เหลือก็พากันกระแทกตัวลงนั่งตามอย่างปั้นปึ่ง หงโต้วส่ายศีรษะคีบเนื้อคีบผักแจกรอบทิศเป็นการขอคืนดีทางอ้อมกับทุกคน

"โต้วเอ๋อร์เป็นน้อง ห่วงใยเกอเกอ ล่วงเกินเกอเกอแล้ว"ว่าแล้วก็เอื้อนเอ่ยเสียงหวานกล่าววาจาถ่อมตัวได้ผลตอบรับเป็นเสียงเฮอะไม่เชื่อถือจากพี่ๆรอบโต๊ะ

"เห็นเจ้ามาตั้งแต่เล็กเท่าเม็ดยา จะมาเล่นละครลิงอะไรโต้วเอ๋อร์"พี่สี่ส่ายศีรษะระอายกมือขึ้นจับตะเกียบลงมือกินข้าว ที่มุมปากมีรอยยิ้มจุดอยู่

"ช่างเป็นน้องหญิงที่มีมารยาทยิ่ง ตวาดพวกข้าเสร็จก็แสร้งทำเป็นยิ้ม"พี่สามหน้าบึ้งมองมือน้อยๆคีบเนื้อย่างของโปรดมาวางให้ในถ้วยก่อนจะพุ้ยกินอย่างแค้นเคือง ถั่วน้อยๆช่างรู้ใจ...และช่างน่าโมโห

"เอาเถิด นางอยากให้กินเราก็กินเสีย สงบศึกกับน้องเล็กได้เป็นเรื่องดี"คนพูดรีบกินข้าวอย่างรวดเร็วจนหมดแล้วเติมอีกสองถ้วยพูนๆก่อนจะลามือไปในที่สุด

เมื่อทุกคนอิ่มหนำกันดีแล้วหงโต้วก็โบกมือให้สาวใช้เข้ามาเก็บโต๊ะและนำน้ำชามาให้ทุกคนก่อนจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบที่ทุกคนเอาแต่ครุ่นคิดเสียเอง

"เราไม่อาจเปิดประตูเมืองและไม่อาจเสียท่านพ่อ"เสียงหวานๆดึงความสนใจจากพี่ชายทุกคนให้หันมาหานาง "...เรามีวิธีเดียวคือชิงตัว"

"เรื่องนี้เรารู้อยู่แล้ว"พี่สามกล่าวขึ้น

"ท่านพี่...จงมองใบหน้าของข้า ข้างามหรือไม่"น้องเล็กลุกขึ้นยืนเดินถอยหลังไปสองก้าวแล้วคลี่รอยยิ้มอ่อนหวานให้พวกเขา

"มันใช่เวลาถามเรื่องเช่นนี้หรือ"หานมู่ขมวดคิ้วไม่พอใจกับคำถามของน้องสาวแต่พี่ใหญ่หานกุยกับสะดุดลมหายใจเมื่อเริ่มก้าวทันความคิดของหงโต้ว

"เจ้าเป็นหญิงงามน้องเล็ก งามเด่นแม้อายุยังน้อย"คนชม...ชมด้วยเสียงขม เขาเข้าใจแล้ว

หงโต้วเดินกลับมาเข้าไปโอบบ่าพี่ชายด้วยท่วงท่าละมุนราวกับสาวงามผิดกับปกติที่ชอบเดินไม่รักษากิริยา หานหลี่สะดุ้งเมื่อลำแขนขาวโอบจากด้านหลังมาทาบลงบนหัวใจอย่างมีจริตก่อนจะเดินผละไปหาพี่รอง

"ธรรมดาบุรุษมักหลงใหลสตรีที่รูปโฉม ในเมื่ออู๋อ๋องมัดท่านพ่อไว้ข้างกายที่เราจำเป็นต้องทำก็คือหาโอกาสเข้าใกล้ท่านอ๋อง อู๋อ๋องโปรดสิ่งใดบ้างเราไม่อาจรู้ได้ แต่เขาก็เป็นชายย่อมโปรดหญิงงามบ้าง...ไม่มากก็น้อย"

"แผนการนี้ดี พี่ใหญ่เราไปหาหญิงงามกันเถอะ"พี่สามดีใจตั้งท่าจะชวนพี่ใหญ่ไปหอคณิกา แน่แล้วอู๋อ๋องเป็นชายหากเป็นหญิงงามชั่วดีอย่างไรเขาย่อมต้องอยากพบตัว

"วางใจผู้อื่นมิได้ ให้เป็นข้าเถอะ"หงโต้วส่ายหน้าพลางเสนอตัว

"ไม่ได้!!!"พี่ชายทั้งสี่ประสานเสียงกันโดยพร้อมเพรียง ให้เสียสติอย่างไรก็ไม่บ้าพอจะเอาน้องสาวไปประเคนใส่ปากเสือ

"ท่านพี่โปรดเห็นแก่ท่านพ่อ"หงโต้วพูดเสียงเครือคุกเข่าลงไปต่อหน้าพี่ชาย แม้จะแสร้งเป็นเข้มแข็งแต่ใจนางนั้นหวั่นวิตกเรื่องบิดาขนาดหนัก เตียดีกับนาง รักนางมาก วันนี้เขาตกอยู่ในมือศัตรูจะเป็นตายไม่รู้ จะให้นางอาศัยมือผู้อื่นได้อย่างไรกัน "งานครั้งนี้มีเวลาน้อย โอกาสสำเร็จมีอยู่ริบหรี่ แม้พวกท่านจะมีฝีมือ แต่ครั้งนี้เสี่ยงยิ่งจะสำเร็จหรือไม่สำเร็จขึ้นอยู่กับผู้หญิงที่จะนำไปล่ออู๋อ๋อง แล้วพวกท่านจะไปหาหญิงงามที่ใดไปเสี่ยงตายกัน จะมีหญิงใดเต็มใจทำสุดความสามารถ"

"โต้วเอ๋อร์"พี่ชายครางเสียงระโหย แต่ไหนแต่ไรมาน้องเล็กไม่เคยยอมคุกเข่าให้ผู้ใดง่ายๆ เวลานี้กลับคุกเข่าขอร้องให้พวกเขาเลือกนางเป็นเหยื่อล่อ "...เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่มันอันตรายเพียงใด พลาดพลั้งขึ้นมา..."

"ช่วยท่านพ่อได้แม้ตายข้าก็ไม่เสียดายชีวิต"

ฟังน้ำคำพูดเสียงห้าวหาญของน้องเล็ก ขนทุกเส้นบนร่างพวกเขาพากันลุกชันตอบรับราวกับได้ยินเสียงสั่ง บุก!!!’ ในสนามรบ

"เจ้ามีจิตใจกล้าหาญเช่นนี้ไม่เสียทีเกิดเป็นบุตรีท่านแม่ทัพ มิเสียแรงที่พวกเราตระกูลว่านเฝ้ารอการกำเนิดของเจ้า พี่ใหญ่เช่นข้า...ขอรับน้ำใจน้องเล็กแล้ว"หานกุยย่อเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นประคองร่างบางให้ลุกขึ้น

"พี่ใหญ่!..."หานมู่ทำท่าจะทักท้วงก็โดนพี่ชายยกมือห้าม

"แผนการของน้องเล็กใช้ได้ รับกับแผนชิงตัวของเรา และที่น้องเล็กพูดมาก็ถูก เราไม่สามารถหาหญิงใดสละตัวมาเสี่ยงภัยกับเราได้ในเวลาเช่นนี้ เพื่อท่านพ่อ...พวกเราพี่น้องต้องร่วมแรงร่วมมือกันแล้ว"

"น้องเล็กไม่ต้องกลัว พวกเราทุกคนจะปกป้องเจ้าเอง"เมื่อบิดาไม่อยู่พี่ชายก็เหมือนเสาหลักใหญ่ เมื่อเขาตัดสินใจเช่นนี้พวกเราที่เหลือย่อมต้องทำตามความต้องการของเขาอย่างไม่มีทางบิดพลิ้ว

"ข้าไม่กลัว"หงโต้วส่ายศีรษะ "...หากมีจังหวะให้ช่วยท่านพ่อก่อนเป็นอันดับแรก ช่วยท่านพ่อได้ก็เท่ากับช่วยขวัญของกองทัพเอาไว้ได้ ตัวข้าเป็นเพียงลูกหญิงไม่มีค่าเท่าท่านพ่อ ขอท่านพี่ทุกท่านจงรับปาก"

"หงโต้วไยจึงพูดเช่นนี้"แต่ไหนแต่ไรมาไม่ใช่นางหรือที่บอกว่าตัวเองสำคัญ มีสิทธิ์พูดและคิดเท่าเทียมพวกเขาที่เป็นชาย เหตุใดอยู่กับมาพูดเช่นนี้ บอกว่าตัวเองไม่มีค่า

"ข้าเพียงแต่พูดเผื่อเอาไว้ เราไม่รู้สถานการณ์ที่จะเกิดขึ้น ได้แต่วางแผนกันล่วงหน้า ข้าเพียงขอให้พวกท่านถึงเวลาคับขันจงร่วมแรงแข็งขันชิงตัวท่านพ่อกับองค์ชายกลับมาให้ได้เท่านั้น ทำได้หรือไม่"

นิ่งไปนานที่สุดพวกเขาก็ทยอยรับปากกันคนละคำอย่างไม่เต็มใจ

"มีข้าเพียงคนเดียวที่ไม่มีวรยุทธ ถึงเวลานั้นมีโอกาสสูงที่ข้าจะกลายเป็นตัวถ่วง หากจำเป็นจงทิ้งข้า"

พี่ชายทั้งสี่มองน้องเล็กของบ้านด้วยแววตากึ่งเศร้ากึ่งชื่นชม ถั่วน้อยๆเม็ดนี้สั่งให้พวกเขาทิ้งนางด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งไม่ตื่นกลัว ดูก็รู้ว่าจิตใจนางนั้นมุ่งไปหาท่านพ่อเรียบร้อยแล้ว

"รับปากข้าอีกสักคำเถิดเกอเกอ"หงโต้วกลัวว่าถึงเวลาเหยื่ออย่างนางที่ส่งไปถึงปากอู๋อ๋องอาจจะกลายเป็นสิ่งที่ทำให้งานครั้งนี้ล้มเหลวเป็นที่สุด

"ไม่!!!"พี่ชายแต่ละคนสะบัดหน้าหนีไปคนละทาง ไม่มีทางรับปากทิ้งนางเด็ดขาด

"ช่างเถิดถึงเวลานั้นข้าจะแก้ปัญหาเอง"หงโต้วส่ายหน้า ถึงยามคับขันหากนางเป็นตัวถ่วงจริงก็จำเป็นจะต้องกำจัดตัวถ่วงด้วยตนเอง "เราออกเดินทางกันเถิด ช้าไปจะเสียงาน ประเดี๋ยวเหนียงตื่นจะวุ่นไปกันใหญ่"

"เดี๋ยวข้าจะทิ้งจดหมายไว้ให้นางเอง"หานกุยเป็นคนร่างจดหมายบอกมารดาไม่ให้เป็นห่วงให้รออยู่บ้านโดยสงบ พวกเขาพี่น้องจากไปไม่นานก็จะกลับมา

 

14ขวบรู้ชะตา บุปผาต้องพายุ

จำทนแรงประทุ ทำนุสนองคุณ

                ห้าพี่น้องและอีกหนึ่งบ่าวหม่าเสียวอู่ปลอมเป็นพ่อค้าเดินทางผ่านแคว้นฉินจากนั้นใช้มาเร็ววิ่งลงใต้ไปยังแคว้นฉี เริ่มจัดเตรียมทุกสิ่งจากที่นั่นแล้วจัดรถม้าคันใหญ่แห่กันอย่างเอิกเกริกขึ้นมายังแคว้นฉู่

"รายงานท่านอ๋อง"พลทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามาในกระโจมบัญชาการกองทัพซึ่งมีนายกองทั้งหลายกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะฝั่งซ้ายและฝั่งขวากำลังหารือปรึกษากันอยู่ "เราพบเกี้ยวผีหามดูประหลาดกำลังจะข้ามชายแดนไปแคว้นเฉ่าจึงสกัดจับเอาไว้ ท่านอ๋องจะให้ปล่อยไปหรือไม่"ธรรมดาชายแดนนั้นแม้มีการรบพุ่งกันอยู่เป็นประจำ แต่กลุ่มพ่อค้าแม่ขายทั้งหลายก็ยังคงร่วมใช้เส้นทางเพื่อทำการค้าอยู่เป็นนิจสิน โดยอาศัยการเลี่ยงเลาะไปตามขอบชายแดนไม่ให้เป็นที่เกะกะกองทัพ

"ประหลาดอย่างไร เกี้ยวผีหามอะไร"บุรุษที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยกพื้นสูงหนึ่งระดับขยับปากถาม รู้สึกสนใจขึ้นมา

"บุรุษที่คุ้มกันรถม้าทั้งหมดแต่งหน้าเป็นผีสวมหน้ากากผีน่าเกลียดน่ากลัว เกี้ยวรถม้าที่พวกเขาเทียมม้าคุ้มกันแดงฉานเหมือนโลหิต ดูแลน่ากลัวราวกับคณะทูตจากนรก อีกทั้งเกี้ยวที่พวกเขาลากมาก็มีประตูล็อก เป็นตายอย่างไรพวกมันก็ไม่ยอมเปิด ผู้น้อยไม่ทราบว่าท่านอ๋องจะให้ปล่อยไปหรือไม่จึงไม่แน่ใจ ไม่กล้าลงมือ"

"เอาพวกมันเข้ามาซิ"ยิ่งฟังก็ยิ่งประหลาด ท่านอ๋องกระดิกนิ้วทำสัญญาณให้นำคนเข้ามา

ผีทั้งห้าถูกผลักถลาเข้ามากองบนพื้นโถงห้องแม้หน้ากากจะถูกดึงออกไปแล้วก็ยังเหลือใบหน้าน่าเกลียดที่ถูกวาดละเลงสีดูน่าสยดสยอง พวกมันทั้งห้ารีบคุกเข่าหมอบลงกับพื้นแล้วหนึ่งในนั้นก็เป็นผู้เอ่ยปาก

"ท่านอ๋องโปรดเมตตา พวกเราไม่ได้ทำความผิดอะไร"เป็นหม่าเสียวอู่ที่ออกปากถามด้วยท่าทางต้อยต่ำ

"พวกเจ้าแต่งตัวอะไรเช่นนี้ แล้วจะพากันไปแคว้นเฉ่าทำอะไร"ท่านอ๋องไม่สนใจแจกแจงความผิด แต่ตั้งคำถามถึงการกระทำอันประหลาด

"เรียนท่านอ๋องพวกเขาเป็นคนของท่านแปด ฮูหยินชอบบ่าวแต่งเป็นผี บ่าวจึงเป็นผี"เรื่องฮูหยินแปดเกี้ยวสี่ผีหามนั้นเป็นที่เล่าขานกันให้สนุกปากในหมู่ชาวบ้าน ใครๆก็ล้วนแต่อยากเห็นว่าเกี้ยวสี่ผีหามนั้นหน้าตาเป็นเช่นไร ลือกันไปทั่วทั้งสี่แคว้น คนเคยเห็นบางคนก็ว่างาม บางคนก็ว่าน่ากลัว

ท่านอ๋องพยักหน้าเคยได้ยินเรื่องเกี้ยวสี่ผีหามมาบ้าง "เช่นนั้นผู้ที่อยู่ในเกี้ยวก็คือฮูหยินแปดน่ะหรือ" เขาใคร่จะเห็นหน้านางผู้นี้สักครั้งว่างามสักปานใด

หม่าเสียวอู่ส่ายศีรษะปฏิเสธ "ไม่ใช่ขอรับ นางเป็นน้องสาวของท่านแปดขอรับ ท่านแปดมีคำสั่งให้นำนางเข้าแคว้นเฉ่า จะถวายนางให้กับฮ่องเต้"

ดวงตาเข้มเปล่งประกายสนใจยิ่ง งามถึงขนาดส่งให้ฮ่องเต้ "แล้วเหตุใดจึงต้องล็อกประตูขังนางไว้"

"เรียนท่านอ๋อง แม่นางฉูฉู่เป็นน้องสาวคนเดียวของท่านแปดดื้อรั้นเอาแต่ใจยิ่ง อีกทั้งนางยังมีรูปโฉมงดงามปานปีศาจจิ้งจอกเย้ายวนยิ่ง ท่านแปดเกรงว่าถ้าไม่ปิดประตูไว้หากใบหน้านางถูกผู้ใดพบเข้าจะเกิดปัญหายุ่งยาก จึงสั่งให้ผู้น้อยขังนางเอาไว้ตั้งแต่ออกจากแคว้นฉิน ถึงแคว้นเฉ่าค่อยปล่อยตัว ขอท่านอ๋องโปรดอนุญาตให้พวกเราเดินทางด้วยเถอะ ป่านนี้ท่านแปดและฮูหยินร้อนใจยิ่งแล้ว"

พูดถึงขนาดนั้นอย่าว่าแต่ท่านอ๋องเลยแม้แต่นายกองที่นั่งกันเต็มอยู่ทั้งสองแถวซ้ายขวาก็อยากจะเห็นนางจิ้งจอกสักครั้ง

"ข้าอยากเห็นนาง"คำสั่งประกาศิตดังลงมาจากที่สูง

หม่าเสียวอู่ส่ายหน้าทันทีไม่ยินยอม สีหน้าลำบากใจยิ่ง "เห็นไม่ได้ ท่านอ๋องโปรดเมตตา แม่นางฉูฉู่ไม่อาจปรากฏตัว"

"หรือเจ้าไม่อยากเดินทางต่อแล้ว"คนอย่างท่านอ๋องมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าคนพวกนี้ซ่อนกุญแจไว้ในที่ลับยิ่ง ท่าทางก็บอกชัดว่ายอมตายดีกว่าเปิดประตูให้หญิงผู้นั้นก้าวขาลงมา "หรือต้องให้ข้าฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด แล้วให้ทหารพังประตู"

"ท่านอ๋อง!"หม่าเสียวอู่โขกศีรษะขอร้อง "โปรดเมตตา..."

"จะเปิดหรือไม่เปิด..."ผู้เป็นใหญ่ชักโมโห

"เปิดเถิดท่านหม่า ให้ท่านอ๋องดู ท่านดูแล้วเราจะได้รีบไป"หนึ่งในผีสี่ตัวลนลานออกมาเขย่าบอกผีเสียวอู่ผู้ดื้อดึง

"แต่ว่าท่านแปด..."เสียวอู่ลังเลแต่ที่สุดก็ส่ายหน้าก้มศีรษะลงไปหาท่านอ๋องอีกครั้ง "ท่านอ๋องผู้น้อยจะไปเปิดประตู...เชิญแม่นางฉูฉู่มาพบท่าน"

"ดี ไปนำนางมา"

หม่าเสียวอู่ถูกทหารคุมตัวออกไปหายไปครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงฮือฮาจากเหล่าทหารที่อยู่ข้างนอกตามมาด้วยเสียงกระพรวนดังกรุ้งกริ้งดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนปลากฎตัวอยู่ที่หน้ากระโจม

ว่านอวิ้นหยางและองค์ชายสามที่ถูกมัดปากมัดมือโยงตัวไว้กับเสาที่มุมกระโจมพยายามเบิกตามองนางจิ้งจอกผู้น่าสนใจด้วยความใคร่รู้แกมสงสัย

                ร่างบางที่หยุดยืนอยู่หน้ากระโจมนั้นทั้งร่างถูกคลี่คลุมด้วยผ้าบางเบาสีดำทั้งตัวแต่กระนั้นก็ยังสามารถมองเห็นผิวพรรณผุดผาดของนางได้อย่างชัดเจน กลิ่นหอมๆเย้ายวนใจจากเรือนร่างนั้นค่อยๆลอยตลบไปทั่วกระโจมกว้าง นางย่อตัวลงเหมือนทำความเคารพ

"ท่านอ๋อง"เสียงหวานละมุนเรียกหาท่านผู้เป็นใหญ่ เพียงได้ยินแค่เสียงทุกคนที่อยู่ข้างในก็แน่ใจแล้วว่านางผู้นี้จะต้องงามเหนือคนเป็นแน่แท้

"เข้ามาเถิดแม่นางฉูฉู่"อยู่มาจนป่านนี้ท่านอ๋องก็เพิ่งจะพบหญิงที่มีเสน่ห์เย้ายวนถึงเพียงนี้ เพียงแค่ได้ยินเสียงได้กลิ่นของนางหัวใจของเขาก็พลันเต้นรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"ฉูฉู่เกิดมาต่ำต้อยวันนี้ได้พบท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์เช่นท่านข้าน้อยรู้สึกดีใจยิ่งนัก ท่านอ๋องได้โปรดให้ฉูฉู่ร่ายรำแสดงความเคารพต่อท่านอ๋องได้หรือไม่เจ้าคะ"คนพูดออดอ้อนเสียงหวานแต่ตานั้นกำลังเขม้นมองท่านอ๋องที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด

"ไม่ได้! แม่นางฉูฉู่ ทำเช่นนั้นไม่ได้"เป็นหม่าเสียวอู่ที่อยู่ข้างหลังผวาเขามาจับตัวหญิงงามเอาไว้ส่ายหน้าไม่ยินยอม "ท่านเปิดเผยตัวไม่ได้เด็ดขาด"

"ย่อมได้ฉูฉู่"ท่านอ๋องเอ่ยปากอนุญาตก่อนจะเพ่งสายตาอำมหิตใส่คนข้างๆแม่นางฉูฉู่ "หากเจ้ายังยุ่งวุ่นวายเจ้าจะไม่มีหัวกลับไปหานายเจ้า!"

หญิงงามย่อกายอีกครั้ง "ท่านอ๋องโปรดอภัยพี่หม่า เขาดูแลข้ามาแต่น้อยย่อมห่วงใยข้า"นางพูดแล้วก็หันไปสั่งให้คนข้างๆถอยไป เพียงครู่เดียวนักดนตรีผีสาวทั้งสี่ก็เดินผ่านเข้ามาในกระโจมทันที เสียงพิณบรรเลง เสียงขลุ่ยตี๋ขยับรับ เสียงกลองเล็กกำกับ คลอเคลียด้วยเสียงเขย่ากังวานกลายเป็นท่วงทำนองเพลงที่มีจังหวะสนุกสนานแฝงไปด้วยความลึกลับ

พรึ่บ! ผ้าปิดประตูกระโจมถูกสะบัดลง เสียงตะเกียงเทียนและแสงจากภายนอกช่วยให้แสงภายในดูอ่อนละมุน หญิงผู้นั้นยืนหันหลังเมื่อได้ยินเสียงเพลงก็ค่อยๆขยับตัวอย่างมีชีวิตชีวา ผ้าคลุมสีดำบางเบาไถลตัวลงจากร่างของนางทันที หนึ่งย่างก้าวหมุนร่างโน้มตัวลงต่ำเคลื่อนไหวร่างบางเลื้อยขึ้นที่สูงอย่างช้าๆเย้ายวนใจ สองแขนขาวเคลื่อนตัวตามร่างงามอย่างคล่องแคล่วจากเอวขึ้นมาหาอกก่อนจะดึงขึ้นมากางบังใบหน้าที่เงยขึ้นในจังหวะนั้น ปิดบัง...และพลิ้วกายก้าวขาข้างหนึ่งไปทางขวาเอียงตัวแล้วกระชากมือสองข้างที่กางบังใบหน้าออกก่อนจะค้างไว้ที่ข้างหู ใบหน้างามล้ำพลันปรากฏขึ้นราวกับพระจันทร์ผู้งามกระจ่างเป็นหนึ่งเดียวบนท้องฟ้า รอยยิ้มของนางคลี่ออกให้ทุกคนอย่างหวานสนิท คิ้วงามโค้งตัวสวยรับดวงตาคมโตโดดเด่นเปี่ยมเสน่ห์ที่กำลังหยียิ้มให้กับทุกคน ริมฝีปากเต็มตึงของนางเป็นสีชมพูฉ่ำหวานราวกับกลีบกุหลาบดูฉ่ำหวานยิ่ง ยามนางสะบัดกรีดไปนิ้วขึ้นสูงเปิดเปลือยลำคอระหง เรือนผมที่ปล่อยเอาไว้ก็เคลื่อนไหวอย่างเป็นอิสระหยอกเย้ากับผิวขาวผ่องของนาง หางจิ้งจอกที่ติดอยู่บนเรือนผมสวยขยับแกว่งไกวตามจังหวะขยับขาและสะบัดสะโพกรับ ทรวดทรงของทางถูกเปิดเผยให้เห็นเด่นชัดด้วยชุดสีแดงกระชับร่าง ตรงช่วงอกอิ่ม เอวเปลือยขาวขอดเล็ก สะโพกสวยมีเข็มขัดกระพรวนสีทองขยับตัวส่งเสียงไพเราะทุกการขยับของสะโพก ช่วงล่างเป็นกางเกงสีแดงบางเบาจรดปลายเท้าแต่ผ่าข้างสูงเกือบถึงสะโพก ยามนางขยับเหล่านางกองแทบจะลืมหายใจ ปลีขาทั้งคู่ของนางจิ้งจอกขาวเรียวได้รูปยิ่ง ตัวนางมีชีวิตชีวา ทั้งเนื้อทั้งตัวอ่อนราวกับไม่มีกระดูก ขาข้างหนึ่งยืนบนปลายเท้านางขยับหมุนอย่างร่าเริงโดยมีขาอีกข้างฉีกแนบขนาน รอยยิ้มงามคลี่หวานอย่างมีความสุขก่อนจะหมุนเท้าข้างที่ตั้งสูงไปเบื้องหลังหมุนตัวกลับมาสะบัดมือรับจังหวะเพลงอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาคู่โตขีดกรอบสีเข้มให้งามเด่นปลายเฉียงตวัดขึ้นเคลื่อนไหวเป็นอิสระทอดสายตายั่วเย้าออดอ้อนให้เหล่าทหารเอ็นดูนาง ยามเยื้องกรายยามเดินเหินหรือแม้แต่ยามเตะขากระโดดทุกท่วงท่าล้วนแต่งดงามจับตายิ่ง ทั่วทั้งห้องมีเพียงเสียงดนตรีและเสียงหายใจ ยิ่งนานพวกเขายิ่งเหม่อลอยยามได้ยินนางหัวเราะสดใส เสียงหัวเราะของนางช่างมีความสุข ประเดี๋ยวก็ยั่วยวน ประเดี๋ยวก็เริงร่า เป็นรูปแบบการประสมที่ลงตัวงดงามมีทั้งความงามและความไร้เดียงสา โฉมงามก็งามเป็นหนึ่ง รูปร่างก็เต็มตึงเย้ายวนสมเป็นนางจิ้งจอกที่ควรลุ่มหลง

ทุกผู้ทุกคนกำลังตกอยู่ภายใต้มนต์สะกด ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างงามที่เคลื่อนไหวร่างกายไปทั่วห้อง ทันใดนั้นเองจู่ๆสาวงามก็สะดุดเสียการทรงตัว ทุกคนพลันกลั้นลมหายใจพุ่งกายไปเบื้องหน้าเพื่อรับนางผู้นั้นเอาไว้

"อ๊า"หญิงงามเสียการทรงตัวไปด้านข้าง นางพยายามตะกายตัวแต่ไร้ผล ฉับพลันนั้นเองร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาประคองร่างแบบบางของนางเอาไว้ ทว่าปลายนิ้วของนางกลับบาดเข้ากับบางสิ่งเลือดสีแดงฉานซึมออกมาทันที "ท่านอ๋อง"ใบหน้างามเฉิดฉันเผยอปากสั่นเรียกท่านผู้เป็นใหญ่หวานสนิท ใบหน้างามก้มงุดด้วยความอาย

"ฮ่าๆ ช่างเป็นจิ้งจอกน้อยที่น่ารักจริงๆ"อู๋อ๋องอุ้มนางกลับมานั่งบนเก้าอี้พลางเอ่ยสัพยอกร่างน้อยๆที่ซบอยู่กับอก

คนงามเชิดหน้าสู้สบตาคนพูดก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทีแง่งอน ในใจเริ่มพยายามคิดเหตุใดจึงคุ้นหน้าท่านอ๋องยิ่ง คิดสงสัยแต่นางก็ยังทำหน้าที่ต่อ "ผู้อื่นโดนขังมานาน วันนี้ได้ออกมาวิ่งเล่นจึงไม่ทันระวังตัว กลายเป็นตัวตลกแล้ว"ทำท่าไม่พอใจเพียงครู่กับทำหน้าสลดเมื่อยกนิ้วที่โดนบาดออกมาดู "...บาดเจ็บแล้วด้วย"เสียงหวานบ่นเสียงอ่อยพลางผินไปหาผีน่าเกลียด ยื่นนิ้วขาวๆที่มีเลือดหยดให้เขาดูพูดอ้อนทำท่าจะลุกไปหาเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสา "...พี่หม่า เจ็บจังเลย"

"เจ็บมากหรือ" ผีหนุ่มตนนั้นทำท่าจะพุ่งเขามาหา

"อื้อ"จิ้งจอกน้อยพยักหน้าทำท่าจะร้องไห้ก่อนจะสะดุ้งสุดกายเมื่อนิ้วขาวๆที่บาดเจ็บถูกความอุ่นร้อนชนิดหนึ่งครอบคลุม ดวงตางามคมทรงเสน่ห์เบิกตากว้างมองสบประกายตาร้อนแรงของอู๋อ๋องอย่างตกตะลึง ปลายนิ้วของนางถูกเขาอมไว้ในปาก ปลายลิ้นร้อนๆตวัดรอบทำการรักษาดูดซับเลือดของนางเอาไว้ นาทีนี้หงโต้วหน้าแดงก่ำดั่งผลตำลึงสุกหัวใจของนางเต้นรัวยิ่งกว่ากลองเมื่อครู่เสียอีก คิ้วคมๆตาดุๆเช่นนี้นางเห็นเห็นที่ใด เครื่องหน้าทรงอำนาจบนผิวขาวนี้เป็นผู้ใด

"...เลือดจิ้งจอกหวานยิ่ง"คนชมดึงนิ้วขาวๆออกจากปากมาพิศดูเห็นเลือดยังซึมอยู่ก็ดึงขึ้นมาใช้ลิ้นตวัดเลียซ้ำ

"..."หงโต้วสะท้านเยือกหน้าแดงขึ้นอีก นายกองเบื้องล่างรับรู้ถึงไฟราคะของท่านอ๋องที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้ากันทุกคน

"อืม"คนชอบเลือดจิ้งจอกส่งปลายนิ้วนางเข้าปากสบดวงตาตื่นตระหนกอย่างชอบอกชอบใจ แล้วขบที่ปลายนิ้วเล็กเบาๆ

"เจ็บ"คนตัวบางนิ่วหน้าทั้งเจ็บทั้งแสบ นางพยายามดึงมือออกแต่กลับถูกเขายึดเอาไว้

"..."ท่านอ๋องมองเห็นว่านางเจ็บแต่ไม่ยอมปล่อยนาง ปลายลิ้นแข็งแรงขยับเสียดสีบาดแผลสลับดูดเลียอย่างเพลิดเพลิน ยิ่งเห็นนางจิ้งจอกตัวน้อยๆประเดี๋ยวห่อปาก ประเดี๋ยวปากสั่น เขาก็ยิ่งชอบใจ นางดูมีชีวิตชีวายิ่ง

"ท่านอ๋อง"ปากบางอ้าปากขอปากสั่นระริก ดวงตาคู่กลมเบิกตาดูใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยใจสั่นสะท้าน มันเริ่มแล้ว!!!

"..."ไม่ใช่แต่หงโต้วที่รู้ แต่ตัวท่านอ๋องเองก็ทราบแล้วเช่นกัน เขาถูกพิษ!!! ร่างกายสูงใหญ่หายใจติดขัดเลือดลมในร่างตีกันยุ่ง เรี่ยวแรงจางหายไปอย่างประหลาด สายตากร้าวแข็งมองหญิงที่นั่งอยู่บนตักออกแรงกัดนิ้วของนางเต็มแรง

"โอ๊ย"หงโต้วร้องเสียงหลงชักนิ้วออกมาเลือดอาบ แผลเล็กกลายเป็นแผลใหญ่ นางถลึงตาใส่คนที่ล้มพิงพนักเก้าอี้อย่างโมโหก่อนจะคว้าดาบที่เอวของเขาขึ้นมาแล้วประทับไว้บนคอของท่านอ๋อง ก่อนจะประกาศกร้าวท่ามกลางความโกลาหล "ทุกท่าน!!! โปรดอยู่ในความสงบ!!!"

"..."ทุกคนตะลึงตะลานมองนางจิ้งจอกใช้ดาบกดบนลำคอท่านอ๋องด้วยสีหน้าแตกตื่น นางจิ้งจอก! นั่นไม่แค่ท่านอ๋อง!!!

"ผู้ใดกล้าเคลื่อนไหวแม้แต่น้อยฆ่าจะเชือดเขาทิ้งทันทีอย่างไม่ลังเล!!! ทุกคนจงเคลื่อนตัวไปทางด้านซ้าย นอนราบลงไปกับพื้น เมื่อพื้นเต็มแล้วให้ทับกันขึ้นไปอีกชั้น ทำเดี๋ยวนี้!!!"สิ้นคำสั่งนายกองทุกนายก็รีบเคลื่อนตัวไปตามคำสั่งทันทีเมื่อเห็นชัดๆแล้วว่านางจิ้งจอกผู้นี้เอาจริงเอาจังยิ่ง

"ท่านพี่ไปช่วยท่านพ่อกับองค์ชาย!!!"หงโต้วมือหนึ่งประคองศีรษะท่านอ๋องไว้อีกมือกระชับดาบมั่นหากใครเล่นไม่ซื่อนางจะลงมือทันที "พี่สามจับนายกองเฒ่าคนนั้น..."นางเอาคางชี้คนที่ดูท่าทางจะเป็นคนเก่าแก่ "เอาไปข้างนอกประกาศกับพวกทหารว่าตอนนี้ชีวิตของท่านอ๋องของพวกเขาตกอยู่ในมือเราแล้ว ให้ทหารทั้งหลายมัดมือกันให้เสร็จภายในหนึ่งเค่อ(15นาที) เสียวอู่ไปช่วยดู มัดเสร็จแล้วให้นอนทับกันเป็นกอง"สั่งเสร็จก็เหงื่อแตกพลั่ก หัวใจจะวายกับเรื่องที่ทำอยู่

"จิ้ง...จอก"มิคาดว่าคนที่หน้าซีดเผือดไปทั้งหน้ายังมีแก่ใจจะพูดอีก หงโต้วถลึงตาใส่เขา

"ท่านอ๋องบ้ากามเป็นเจ้านั่นแหละหาเรื่องใส่ตัว"เสียงหวานกระซิบบอกยามกวาดตามองพี่ชายของนางจัดการเรื่องราวต่างๆกันอย่างรวดเร็ว

"..."เขาไม่พูดแต่จ้องหน้าอกของนางนิ่ง ท่าทางอยากจะหัวเราะและอยากจะร้องไห้ในคราวเดียวกัน หงโต้วมองตามแล้วหัวเราะขำเมื่อเห็นว่าบัดนี้หน้าอกของนางเริ่มไม่เท่ากันแล้ว

"อยากรู้หรือตาเฒ่า"หงโต้วขบขันสีหน้าท่านอ๋อง "ข้าจะบอกให้อกใหญ่ที่ท่านสนใจ...แท้ที่จริงแล้วเป็นหมอนเข็มของท่านแม่"

"..."หน้าซีดเบิกตาขึ้นนิดมองอกใหญ่นั่นอีกครั้งก่อนจะส่ายหน้า ดูท่าจะผิดหวังมาก

"น้องเล็กเราต้องไปแล้ว..."พี่สี่วิ่งขึ้นมาบอกพลางหลุบตามองคนที่ซบตัวลงหมดท่ากับข้างตัวน้องสาว

"เช่นนั้นหรือ"นางวางมือกำลังจะก้าวเท้าก็พลันชะงักหันกลับมามองสายตาแรงกล้าแข็งเขม็งที่มองหลังนางจนแทบทะลุ "พี่สี่รอก่อน..."

"ทำไมน้องเล็ก"คนเป็นพี่หันกลับมามอง

"เขากำลังจะตาย"

"ก็ช่างมัน นี่ข้าไม่แทงมันให้ตายก็ดีเท่าไหร่แล้ว"พี่สี่โมโห แต่การฆ่าศัตรูตอนไม่มีทางสู้ก็น่ารังเกียจเกินทน

"เขาทำหน้าที่ของตนเอง ท่านพ่อก็ทำหน้าที่ของตนเอง วันนี้เราช่วยคนได้ หากไม่จำเป็นก็อย่าให้ถึงกับให้คนเป็นอ๋องต้องตายไปเลย ประเดี๋ยวจะเป็นเรื่องใหญ่"นางพูดอธิบายพลางหยิบผงบางอย่างออกมาเทใส่ถ้วยเล็กตรงหน้า รินเหล้าลงไปแล้วจึงหยดเลือดของนางลงไปห้าหยด คนจนเข้าที่ดีแล้วก็ทิ้งคำพูดไว้กับอากาศขณะวิ่งตามแรงกระชากของพี่ชายไปว่า "ยาแก้พิษท่านอ๋องอยู่ในถ้วย ให้เขาดื่มแล้วรีบตามท่านหมอมาดูอาการ"

เสียงม้าร้องฮี้ เกวียนใหญ่วิ่งฝุ่นตลบ ภายนอกไม่มีคนวิ่งตาม ภายในกระโจมฝูงนายกองแตกตื่นอลม่านพุ่งขึ้นไปหาร่างสูงใหญ่บนเก้าอี้

"องค์รัชทายาท!!!"

แท้จริงแล้วอู๋อ๋องนั้นเป็นท่านลุงของตี้ฟั่นเทียนรัชทายาทแคว้นฉิน ครั้งนี้เดินทางมาเยี่ยมครอบครัวฝ่ายมารดาแล้วจึงติดตามท่านอ๋องมาร่วมวางแผนการรบที่ชายแดนจนสามารถจับตัวสองแม่ทัพสำคัญของแคว้นเฉ่าเอาไว้ได้ วันก่อนท่านอู๋อ๋องได้ยินว่าสองพี่น้องตระกูลว่านออกจากค่ายทหาร เหลือเพียงสามนายกองเฝ้าระวังจึงนำกำลังพลออกไปประชิดที่กำแพงเมืองเหลียงสู้รบจนป่านนี้ยังไม่กลับ ตี้ฟั่นเทียนจึงนั่งรักษาการแทนเสมือนเป็นท่านลุงให้เรียกท่านอ๋อง เพราะถ้าขืนเป็นรัชทายาทแคว้นฉินมารบให้แคว้นฉู่ก็จะกลายเป็นเรื่องตลก แม้นจะมีความสัมพันธ์เป็นเครือญาติแต่ระหว่างแคว้นก็เป็นเรื่องหนึ่ง คราวนี้รัชทายาทแคว้นฉินมาโดนพิษที่แคว้นฉู่เสียได้คงโกลาหลไม่น้อย

 

                รถม้าเคลื่อนตัววิ่งตะลุยไปลัดเลาะไปตามขอบชายแดนอยู่ครู่ก็หยุดลง คนทั้งหมดเปลี่ยนขึ้นม้าควบวิ่งตะบึงไปเบื้องหน้าอย่างอดทนไม่ย่อท้อ หงโต้วนั่งม้ากับพี่ใหญ่ปล่อยให้สายลมตีพัดหน้านึกย้อนไปวันที่นางพบฮองเฮาครั้งแรก ไม่ทราบว่าไปทำอย่างไรตอนนางกลับถึงบ้านนางกลับหลับไม่ฟื้น ลมหายใจแผ่วลงๆจนเงียบไป ท่านแม่และพี่ๆร้องไห้กันใหญ่ก่อนจะพบว่าแท้จริงแล้วนางยังไม่ตาย นางหลับไปหนึ่งเดือนเต็มๆเมื่อฟื้นขึ้นมาก็ค่อยๆดีขึ้น ท่านหมอที่ท่านแม่เชิญมารักษากล่าวว่านางอาจได้รับตัวยาประหลาดเข้าไปในร่าง พิสดารหนักหนา เพราะบัดนี้เลือดทั้งร่างของนางกลายเป็นยาพิษร้ายแรง ห้ามไม่ให้เลือดตกใส่ของกินเป็นอันขาด ที่ดีก็คือพิษเล็กๆน้อยๆทำอะไรนางไม่ได้ เจือมาอย่างไรก็สู้พิษในร่างไม่ได้ ว่าไปก็เหมือนพิษสลายพิษนั่นเอง นางนึกถึงเรื่องนี้ได้จึงมาใช้กับแผนการช่วยเหลือท่านพ่อนึกแล้วว่าจะต้องมีผู้ชายชอบเล่นวิธีเช่นนี้ หากแผนนี้พลาดร่างของนางไม่ว่าชิมส่วนไหนก็ถึงตายทั้งสิ้น สละตัวทั้งทีนางจะไม่ให้เสียเปล่าเลยแม้แต่น้อย ใครจะคาดว่าชายผู้นั้นจะโง่กระโดดงับเหยื่อตัวแรกของนางเต็มๆ ช่างเป็นอ๋องที่ไม่ได้มากับสมองเลยจริงๆ

"โต้วเอ๋อร์เป็นนางจิ้งจอก"พี่รองร้องแซวผ่านสายลม

พี่สามหัวเราะอารมณ์ดี "เป็นถั่วยั่วยวน"กำลังขำก็รู้สึกเหมือนโดนอะไรปาใส่หัว เป็นก้อนกลมๆนุ่มๆกลิ้งหลุนๆไปกับพื้นมองไม่ถนัด พอเงยหน้ามองตัวต้นเหตุก็เห็นหงโต้วล้วงหมอนเข็มออกมาจากอกขว้างใส่เขาอีก หานหลี่ไม่เบี่ยงหลบชี้หน้าน้องสาวหัวเราะฮ่าๆ "ข้าว่าแล้วว่าจะเติบใหญ่ชั่วข้ามคืนได้อย่างไร ที่แท้อาศัยหมอนเข็มของเหนียงนี่เอง ฮ่าๆ เจ้าอ๋องโง่เห็นอกฟูเกินตัวจึงหน้ามืด ถ้ามันรู้ว่าเป็นเพียงหมอนสองใบ คงแค้นใจตาย ฮ่าๆ"

"ไอ้พี่บ้า!"หงโต้วแหวใส่ฝ่าสายลม

"แต่ข้านับถือเจ้าว่านหงโต้ว เจ้าเป็นสตรีที่งดงามยิ่ง การร่ายรำของเจ้างดงามเป็นหนึ่งในแผ่นดิน"องค์ชายสามเอ่ยชมอย่างจริงใจ "ครั้งนี้เป็นหนี้บุญคุณเจ้าแล้ว"

"มิกล้าเพคะองค์ชาย หม่อมฉันเพียงแต่เป็นห่วงบิดา"หงโต้วเหลียวไปมองบิดาที่ควบม้าตามมาติดๆด้วยความห่วงใย

"เตียไม่เป็นไรถั่วน้อย ขอบใจเจ้าที่มาช่วยเตีย"ว่านอวิ้นหยางพยักหน้ายิ้มเอ็นดูให้ลูกสาว ปีนั้นนางเชิญหญิงคณิกามาสอนร่ายรำ เขาโกรธแทบคลั่งที่ลูกหญิงเรียนยั่วยวนผู้ชาย ใครจะรู้ว่าอีกหลายปีต่อมานางกลับสละตัวนุ่งน้อยห่มน้อยยั่วยวนผู้ชายเพื่อช่วยชีวิตเขา

"เกอเกอทำนายเจ้าแต่งให้ชายใด ชายผู้นั้นจะหลงใหลเจ้าไปจนลมหายใจสุดท้าย"เสียงพี่ใหญ่หานกุยกระซิบบอกในความมืดทำให้หงโต้วหัวเราะบอกว่านางไม่แต่งผู้ใดจะอยู่กับพวกเกอเกอตลอดไป หานกุยได้แต่ส่ายศีรษะปฏิเสธนางเงียบๆ ตัวเขาไม่เคยคิดมาก่อนด้วยซ้ำว่านางจะมีความสามารถถึงเพียงนี้ เห็นซุกซนรักสนุก ถึงเวลาคับขันอาสาตามมาช่วยอีกแรง ตอนแรกเขาก็ไม่คิดคาดหวังอะไรมาก หากแต่พอเห็นแปลงกายเท่านั้นหายกุยก็ขนลุกไปทั้งตัว น้องเล็กของพวกเขาแท้จริงแล้วนางเป็นหญิงที่งามเป็นหนึ่งในแผ่นดิน บุรุษใดได้ยลย่อมอยากได้เป็นเจ้าของ นางไม่ผิดจากที่พวกเขาบอกเล่าให้อู๋อ๋องฟัง...โฉมงามเป็นหนึ่งดุจมารจิ้งจอกจำแลง แต่...เชื่อเถอะพรุ่งนี้นางก็กลับไปเป็นถั่วอีกนั่นแหละ ตัวนางโตแต่ใจยังเล็กนัก

                สามวันต่อมาทุกคนปลอดภัย พี่หกพี่เจ็ดและพี่แปดรักษาเมืองเหลียงเอาไว้ได้ เรื่องที่หงโต้วเสี่ยงภัยถูกเก็บเป็นความลับไม่ให้ผู้ใดพูดออกไป องค์ชายสามรับปากสาบานว่าชาตินี้จะไม่เล่าให้ผู้ใดฟังพร้อมออกปากอยากจะตอบแทนนางรับนางเป็นชายา หงโต้วได้แต่ปฏิเสธไปใครจะคาดว่าอีกเดือนถัดมากลับมีคณะทูตจากแคว้นฉินจัดขบวนมาเจริญสันติไมตรีอย่างใหญ่โต

                ฮ่องเต้แคว้นฉินมีบัญชาเจริญสันติไมตรีสงบร้อยปีไม่มีศึก ขอฮ่องเต้แคว้นเฉ่าประทานองค์หญิงผิงอันให้แต่งเป็นชายาเอกรัชทายาท สิ้นคำประกาศทั้งท้องพระโรงก็อื้ออึงเต็มไปด้วยเสียง ฮองเฮาไม่ยินยอม ขุนนางเกือบครึ่งก็ไม่ยินยอม มิไยท่านทูตยังกล้าใช้ลิ้นสองแฉกกล่าวด้วยรอยยิ้มอีกว่าถ้าไม่ประทานองค์หญิงผิงอัน ฮ่องเต้ของเราจะจับมือกับฮ่องเต้แคว้นฉู่รบกับแคว้นเฉ่า ถึงเวลานั้นชาติล่มจมก็แต่งองค์หญิงผิงอันก็ยังไม่สาย

                เดือนนั้นบ้านเมืองปั่นป่วน ทั้งวังหลวงเต็มไปด้วยเรื่องร้อน ตามทางเดินชาวบ้านวิจารณ์กันอื้ออึง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนในตระกูลว่านที่เครียดขึงไปทุกผู้ทุกคน ราชทูตกดดันเจ็ดวันฮ่องเต้แคว้นเฉ่ารับปากตกลง ประกาศทั่วแผ่นดินเจริญสันติไมตรีกับแคว้นฉิน บ้านเมืองสงบสุขร้อยปี ประทานองค์หญิงผิงอันให้รัชทายาทแคว้นฉิน...ตี้ฟั่นเทียน!

จะส่งมอบองค์หญิงในสองเดือน ทรงพระกรุณาให้ตระกูลว่านคุ้มกันองค์หญิงผิงอันไปแคว้นฉิน

                ทันที่ได้รับราชโองการทุกคนในตระกูลว่านหน้าเผือดสี ว่านหงโต้วได้รับจดหมายพระราชทานจากว่าที่พระสวามี ครั้นพอนางเปิดอ่านถึงกับล้มตึงเจ็บป่วยลุกจากเตียงไม่ขึ้นมานับตั้งแต่นั้น มันจั่วหน้าซองว่า...ถึงนางจิ้งจอก ภายในเป็นประโยคหนึ่งแถวและรูปเต่าหนึ่งตัว...เต่าฉินซื่อบื้อ

โทษนี้ยากจะอภัยกวนใจข้านัก จงมาพำนักเป็นถั่วตำหนักซะดีๆ

อยากอวดกล้าอวดเก่งเจ้าร้อยเล่ห์สตรี ข้ามีบทเรียนจะมอบขอบใจเจ้า

 

                

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 43 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 11 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 7 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 10 ) Vote
ลุ้นๆ
( 27 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 13 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 14 ) Vote
COMMENTS
Kitty
09 ธ.ค. 2559 / 19:47
วนมาอีกแล้ว

ชอบๆๆๆ
ทิวไม้
14 ก.ย. 2559 / 19:40
ถั่วยั่ว
kwanrak
06 มี.ค. 2559 / 14:35
โอ้ชะตาอะไร รอถั่วน้อยอยู่ น่าฉงฉาน
แมว
12 ต.ค. 2558 / 15:18
ชอบๆสนุก สงสารถั่วน้อย 555
chaoon
12 ต.ค. 2558 / 13:03
กลับมาอ่านซ้ำรอบที่ ห้า เห็นพี่แปดด้วย ไรเตอร์
*** เค้าไม่ได้จับผิดนะ เค้าแค่อ่านแล้วสนุกมากเลยอ่านซ้ำๆแล้วเห็นจุดที่ขัดๆกันรอบนี้ถึงเห็น อย่าหาว่าอ่านแล้วเรื่องมากนะ ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะ ^-^
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 409,024 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required