HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 408,815 ครั้ง
ถั่วสำนึก

                สภาพน้องเล็กที่ผมยุ่งเสื้อตัวนอกหายไปเหลือเพียงเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีขาวทำให้พี่รองและพี่หกในตอนนั้นหนาวเยือกไปถึงหัวใจ หากนางเป็นหญิงที่เติบใหญ่แล้วผู้ที่มีสิทธิ์จะได้เห็นเสื้อชั้นในนี้มีเพียงสามีในห้องหอเท่านั้น พวกเขารีบเอาเสื้อคลุมมาห่อนางอย่างมิดชิดรีบพานางกลับจวนอย่างเร่งด่วนและเป็นความลับ มาดหมายว่าทันทีที่ถึงเรือนจะต้องจัดการสอบสวนหงโต้วให้หมดจดว่านางไปเล่นตลกอะไรมาจึงมีสภาพเช่นนี้ได้

                ทว่าพอก้าวเข้าจวนพวกเขาก็พลันสะท้านไปทุกรูขุมขนเมื่อเหนียงที่ควรจะอยู่วัดกำลังรอคอยการกลับมาของพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว

"ท่านแม่..."หานมู่วางห่อดักแด้ที่คลุมตั้งแต่หัวจรดเท้าของน้องเล็กลงแล้วดันนางไปซ่อนไว้ข้างหลัง

"ท่านแม่"หานตงขยับเข้ามาชิดร่างพี่ชายช่วยกันบังหงโต้วทั้งที่รู้ว่าไม่เกิดประโยชน์อันใดเพราะเหนียงกำลังเดินมาหาพวกเขาแล้ว ท่าทางนางโกรธมาก

"ข้าไปถือศีลสามวัน เมื่อคืนเกิดฝันร้าย ไม่คาดว่าเร่งร้อนกลับมาจะเป็นเช่นนี้..."หานมี่ผู้เป็นมารดาฝันว่านางกำลังลูบคลำไข่มุกเม็ดงามในมืออยู่ด้วยความชื่นชอบ จู่ๆก็มีมังกรตัวใหญ่ทะยานลงมาจากฟ้าคาบเอาไข่มุกเม็ดนั้นของนางไป นางรู้สึกใจหายและตื่นกลัวยิ่ง ไข่มุกนั้นจะสื่อถึงใครไปได้...หากไม่ใช่ลูกหญิงตัวน้อยยอดดวงใจของนาง เมื่อเป็นเช่นนี้นางจะยุติการถือศีลเร่งร้อนออกเดินทางทั้งวันทั้งคืนเพียงเพื่อจะมาพบว่าค่ำมืดดึกดื่นลูกหญิงที่นางหวังว่าพี่ชายทั้งสองจะช่วยดูแลเอาไว้เป็นอย่างดีกลับหายไป เช่นนี้แล้วจะไม่ให้นางโกรธได้อย่างไรไหว "หงโต้ว...จงออกมาหาแม่เดี๋ยวนี้"

"เอ่อ ท่านแม่ น้องออกไปเล่นซนข้างนอกมาเนื้อตัวมอมแมม ให้นางไปอาบน้ำสักครู่แล้วค่อยไปพบท่านดีหรือไม่"พี่รองพยายามออกปากแก้ไขสถานการณ์

"ใช่ๆ เหนียง..."หานตงไม่ทันช่วยสนับสนุนได้ครบประโยคท่านแม่ของเขาก็พุ่งมาเอื้อมคว้าไปข้างหลัง พวกเขาจนใจได้แต่ขยับเบี่ยงตัวหลบหมุนน้องเล็กไปอีกทาง หมุนตัวเองกลับมายิ้มเจื่อนๆให้มารดาก่อนจะคุกเข่าพรึ่บเมื่อโดนตวาดอย่างเกรี้ยวกราดชนิดที่ว่าเกิดมาไม่เคยได้ยินมาก่อนจากปากเหนียง "คุกเข่า!!!"

"เหนียงเจ้าคะ"หงโต้วเห็นพี่ชายสิ้นท่าก็คลี่ผ้าที่ใช้ปิดบังใบหน้าออกยิ้มให้มารดา

หานมี่ดึงเสื้อคลุมตัวใหญ่ของลูกชายออกแล้วมองดูสภาพของลูกหญิงของนางด้วยแววตาตกตะลึง "ลูก...หญิง" ผมทำจึงยุ่งเช่นนั้น เครื่องประดับหายไปไหน เสื้ออยู่ที่ใด ยิ่งมองต่ำไปเห็นรองเท้ากระรุ่งกระริ่งไข่มุกหายไปสิ้นคนเป็นเหนียงก็ถึงกับหน้าขาวซีดจะเป็นลม "...ไม่ใช่ว่าลูกถูกข่มเหงหรอกใช่ไหม"หานมีกระซิบถามเบาหวิวรู้สึกใจจะขาด

"เหนียง..."หงโต้วเห็นมารดาทั้งตกใจและสะเทือนใจถึงเพียงนั้นก็วิ่งเข้าไปกอดเอวของนางเอาไว้ทันที "เปล่าเจ้าค่ะเหนียง ข้าเพียงแต่พลัดหลงกับพี่ชาย แล้วไปเจอคนผู้หนึ่งบาดเจ็บจึงปลดเครื่องประดับให้เขาไปจนหมดเจ้าค่ะ..."

"แล้วเสื้อเจ้าเล่าหายไปไหน"พี่รองที่คุกเข่าอยู่เข้าร่วมการสอบสวนด้วยทันที สีหน้าเคร่งเครียด สิ่งที่น้องเล็กเล่าแย่ยิ่งกว่าการที่พวกเขาต้องรับโทษจากเหนียงแล้ว

หงโต้วถูกหานมี่ดึงตัวออกเพื่อให้นางตอบคำถาม ดวงตาทั้งคู่ของเหนียงเองก็อยากรู้ความจริง "ชายผู้นั้นทั้งโดนแทงและโดนยิงด้วยธนู เลือดเขาไหลออกมาก ข้าจึงใช้เสื้อช่วยห้ามเลือด..."

"สตรีดีๆที่ไหนถอดเสื้อช่วยบุรุษกันน้องเล็ก!"หานตงชักโมโหขึ้นมา "...หากมีผู้ใดพบเข้าว่าเจ้าสวมแต่เพียงเสื้อตัวในเช่นนี้ ย่อมคิดว่าเจ้าถูกชายข่มเหง!!!"

"ก็ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น ถ้าเพียงแต่จะช่วยเขา"หงโต้วหันไปเถียงพี่ชายปากยื่น "อีกอย่างข้าเป็นเพียงเด็กน้อย มีสิ่งใดให้เขาข่มเหงกันเล่า"

"ชายผู้นั้นมีลักษณะเป็นเช่นไร"พี่รองไม่สนใจพวกนางที่เถียงกันแต่กลับเอ่ยปากถามนางต่อด้วยสีหน้าเครียดหนัก พี่หกพอได้ยินคำถามพี่ชายก็อ้าปากค้าง

"ไม่ใช่ว่า...เจ้า..."หานตงชี้หน้าน้องสาว ทำท่าจะพูดแต่ก็กลับไม่เอ่ยสิ่งใด

"ท่านผู้นั้นสูงใหญ่เป็นชายอายุราว25ถึง30ปี คิ้วเข้มเฉียงเป็นดาบ หน้าตา...ข้าอธิบายไม่ถูก ผิวเข้ม เป็นทหาร"

"แย่แล้วท่านแม่!!!"คราวนี้หานมู่ผุดลุกขึ้นหน้าเผือดสีไปถึงสองส่วน สองมือใหญ่คว้าไหล่บางของน้องสาวไว้แน่น "นางเพิ่งช่วยสายลับต่างแคว้นเอาไว้ ระหว่างที่พวกเราตามหาน้องเล็ก ทหารกำลังค้นหาสายลับอยู่"

"อะไรนะ!!!"หานมี่และหงโต้วอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกโพลงตื่นตระหนกเกินกว่าจะเอ่ยสิ่งใด

"เขาอยู่ที่ไหนหงโต้ว"พี่หกลุกขึ้นหันมาถามนาง "เจ้าทำอย่างไรกับเขา..."

"ข้า...ข้า...ให้คน...ช่วยเขาหนีไป"เด็กน้อยสารภาพเสียงอ่อยไม่กล้าสู้หน้าใคร "เขาบอกว่า...จะออกนอกเมือง"

"เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเขาอยู่ที่ไหน"

หงโต้วส่ายหน้า "มันทั้งไกลและทั้งมืด ข้าจำไม่ได้จริงๆเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นควรทำอย่างไร เจ้ารอง เจ้าหก"ผู้เป็นเหนียงร้อนใจยิ่งเมื่อบุตรสาวของนางยื่นเท้าเข้าคุกไปข้างหนึ่งแล้ว

หานมู่ยกมือขึ้นกุมคางใช้ความคิด "เรื่องที่น้องเล็กออกไปข้างนอกคืนนี้ย่อมมีคนรู้เพราะพวกข้าทั้งสองคนแทบจะพลิกทั้งเมืองหลวงเพื่อตามหานาง แต่ยังไม่มีใครรู้ว่านางไปช่วยสายลับต่างแคว้นเอาไว้ เช่นนั้น..."พี่รองถอนหายใจ "เอาเป็นว่าหากผู้ใดซักถาม ให้บอกว่าวันนั้นข้าและน้องหกทิ้งน้องเล็กไว้ในรถม้าแล้วเข้าไปเที่ยวหอคณิกา น้องเล็กยังเด็กนักเห็นร้านค้าจึงลงไปเดินซื้อของเล่นกับบ่าวไพร่ แล้วเกิดพลัดหลง ข้าและน้องหกตามหานางจนทั่วแล้วพบว่าแท้ที่จริงแล้วนางหลับอยู่บนรถม้า...ดีหรือไม่"พวกเขาจะกลายเป็นสองพี่น้องงี่เง่าที่บ้าผู้หญิงแล้วพบว่าน้องสาวหายไป วิ่งหาอยู่นานกลับพบว่านางกลับขึ้นมาหลับรออยู่บนรถม้านานแล้ว โง่เง่าอย่างถึงขีดสุดเช่นนี้จึงจะดึงดูดความสนใจของผู้คนมาที่พวกเขาแทนที่จะใส่ใจการหายไปของน้องเล็ก

"ดี...เป็นเช่นนั้นย่อมดี"ผู้เป็นเหนียงเอ่ยชม หากมีผู้ใดรู้ความจริงไม่รู้ว่าบุตรสาวจะเสื่อมเสียสักเท่าใด "...แต่พวกเจ้าไปเที่ยวหอคณิกาหรือ เจ้าพาลูกหญิงของข้าไปที่สกปรกเช่นนั้นหรือ"หานมี่ยิ้มเย็นมองบุตรชายทั้งสอง

"เป็นลูกบังคับเกอเกอทั้งสอง ลงโทษลูกเถอะเจ้าค่ะเหนียง"หงโต้วรีบขยับเข้าไปจับมือมารดา อ้อนวอนเสียงอ่อน

หานมี่ส่ายศีรษะอย่างหนักแน่นพลางทอดสายตาไปมองบุตรชายทั้งสอง "หานมู่ หานตง พวกเจ้าล้วนแต่อายุมากกว่านางเป็นสิบปีแต่กลับไม่รู้จักแยกแยะว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร รักน้องนั้นไม่ผิด แต่รักโดยไม่ไตร่ตรองนึกคิดถึงผลที่จะตามมานั้น...เจ้าดูสภาพของนางสิ ถึงนางจะเฉลียวฉลาดนางก็ยังเป็นเพียงเด็กน้อย วันนี้ถึงกับช่วยสายลับ ข้าถามหน่อยหากสายลับคนนั้นสังหารน้องของพวกเจ้าปิดปาก เจ้าจะเอาน้องเล็กที่ไหนมาคืนให้เตียกับเหนียง..."

"ท่านแม่โปรดลงโทษ ลูกผิดไปแล้ว"หานมู่และหานตงกระแทกเข่าลงกับพื้นดังตึงสองมือประคองเข้าหากัน ศีรษะก้มต่ำพร้อมรับการตัดสิน

"ข้า...จะรับโทษร่วมกับเกอเกอด้วย ท่านแม่โปรดลงโทษ"เห็นพี่ชายทั้งสองทำเช่นนั้นหงโต้วจึงทรุดตัวลงไปคุกเข่าร่วมกับพวกเขา

"ดี เรียกพ่อบ้านจางมา..."พ่อบ้านจางของจวนแม่ทัพที่จริงแล้วเป็นอดีตนายกองที่มีอายุเกินกว่าจะร่วมรบจึงกลายมาเป็นพ่อบ้าน "เฆี่ยนหานมู่...เป็นพี่รองไม่รู้คิดไม่ไตร่ตรอง...สามสิบครั้ง เฆี่ยนหานตง...เป็นพี่หกเพิกเฉยไม่ทั้งท้วงห้ามปรามน้องสาวหลับตาร่วมทำความผิด...ยี่สิบครั้ง เฆี่ยน...หงโต้ว...เป็นลูกหญิงไม่รู้คิดชักนำพี่ชายกระทำความผิด ก่อเรื่องถึงชีวิต...สิบครั้ง"

"ขอบคุณท่านแม่ที่เมตตา"สามพี่น้องประสานเสียงกล่าวตอบรับคำสั่ง หงโต้วพูดตามโครงสร้างประโยคด้วยเสียงสั่นๆเกิดมายังไม่เคยโดยเฆี่ยนเลยด้วยซ้ำ ทั้งชาตินี้และชาติก่อน ฮือๆ เป็นหงโต้วโชคร้ายยิ่ง

"พ่อบ้าน ลงมือ"เหนียงคนดีสั่งเสียงเย็น ในมือพ่อบ้านจางมีแส้หวายสำหรับคุณชายตระกูลว่านอยู่ในมือแล้ว คิ้วของพ่อบ้านนิ่วลงเล็กน้อย นานเพียงใดแล้วที่ไม่ได้ลงโทษเหล่าคุณชาย

หานมู่ขยับไปคุกเข่าตรงกลางโถงห้องโดยมีเหนียงของเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานควบคุมการลงทัณฑ์ครั้งนี้ด้วยตัวเอง

"คุณชายรอง ผู้น้อยล่วงเกินแล้ว" พ่อบ้านจางกล่าวอภัยก่อนจะลงมือ พั่บ!!! แส้หวายสะบัดเป็นจังหวะ ร่างสูงใหญ่กัดฟันไม่ร้องแม้แต่คำเดียว ทุกแรงแส้เกิดแผลเป็นเส้นแม้พ่อบ้านจะช่วยขยับเปลี่ยนจุดไม่ให้ตีซ้ำแผลแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก เลือดจากบาดแผลไหลอาบแผ่นหลังคุณชายรองหานมู่จนชุ่ม

"พี่รอง..."น้ำตาของหงโต้วไหลพราก "...เป็นข้าผิดเอง"แม้อยากเข้าไปช่วยใจจะขาด แต่เพราะเติบโตมาในจวนแม่ทัพที่มีทหารเข้าออกอยู่ตลอดทำให้นางรู้ว่าการขอร้องจะไม่ได้รับการสนอง มีแต่ต้องลงโทษเพิ่มเป็นเท่าทวี ถ้าขอร้องได้แล้วกองทัพจะเข้มแข็งได้อย่างไร...นั่นคือคำกล่าวของบิดา

"ข้าไม่เป็นไร"หานมู่หันมากัดฟันบอก ทนให้พ่อบ้านจางลงมืออีกห้าแส้สุดท้ายจึงกัดฟันลุกขึ้นยืนเบี่ยงกายไปยืนด้านข้าง หานตงเดินไปคุกเข่าตรงจุดเดิมแทนที่เขาทันทีโดยไม่ต้องให้ใครสั่ง

"คุณชายหก ผู้น้อยล่วงเกินแล้ว"พ่อบ้านจางส่งแส้เปื้อนเลือดให้บ่าวข้างตัวแล้วรับแส้เส้นใหม่มา จากนั้นก็เริ่มการลงทัณฑ์อีกครั้ง มันเป็นหน้าที่ของเขา ตามบ้านขุนนางผู้ดีมีชาติตระกูลทั้งหลาย พ่อบ้านนอกจากมีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยแล้วยังมีหน้าที่เป็นผู้ลงโทษคุณหนูคุณชายของบ้านอีกด้วย จะให้บ่าวเล็กๆมาตีไม่ได้

พั่บ! ลงแส้สุดท้ายเสร็จหานตงลุกขึ้นยืนแล้วเดินหลังเปียกกลับมายืนข้างพี่ชาย ทั้งสองมองดูน้องเล็กเดินตัวสั่นๆไปคุกเข่าด้วยความปวดใจ นางจะทนได้หรือ พวกเขาเป็นทหารเจ็บเท่าไหร่ย่อมอดทนได้ แต่นางเป็นหญิง...บ้านเราไม่เคยมีเด็กผู้หญิงจะให้ลงโทษตีนางเหมือนเด็กผู้ชายได้อย่างไร

"คุณหนู ผู้น้อยล่วงเกินแล้ว"น้ำเสียงของพ่อบ้านจางมีแววหนักใจ จะเฑี่ยนอย่างไรเล่าสิบแส้ คุณหนูบอบบางถึงเพียงนี้ต้องออกแรงเท่าไหร่จึงจะดี เกิดมายังไม่เคยเฑี่ยนคุณหนูและไม่เคยคิดว่าจะต้องทำ ยากยิ่ง ยากยิ่งแล้ว

"พ่อบ้านจาง ลงมือ"หานมี่เห็นพ่อบ้านจางเงื้อแส้แต่ไม่ลงมือก็ออกคำสั่งสำทับอีกครั้ง ยกน้ำชาขึ้นมาจิบแล้วสูดลมหายใจลึก ลูกสาวของนางหากไม่ลงโทษคงไม่ได้บทเรียนให้จดจำ ครั้งนี้ถึงกับเอาชีวิตที่นางคลอดมาอย่างยากลำบากไปเสี่ยง...นางไม่ลงโทษก็เท่ากับไม่รักลูก

"ขอรับ"พ่อบ้านจางรับคำสูดลมหายใจลึก "คุณหนูโปรดอดทน"พูดแล้วก็เงื้อมือขึ้นสูงสะบัดแส้ลงมาที่แผ่นหลังเล็กทันที หงโต้วหลับตาแน่นกลั้นลมหายใจรอความเจ็บปวดทันที

พั่บ!!! เสียงแส้สะบัดผ่านความอบอุ่นคลี่คลุมเข้ามารอบร่างเล็กๆทำให้หงโต้วต้องลืมตาขึ้นมองเพราะแปลกใจที่ไม่รู้สึกเจ็บ แล้วดวงตากลมโตก็เบิกกว้างตื่นตะลึงก่อนจะปล่อยเสียงร้องไห้โฮๆเหมือนเด็กน้อยที่ยากนักจะได้เห็น

เป็นพี่รองกับพี่หกเข้ามาใช้ร่างกอดนางไว้ทั้งตัว!!! หานมู่โอบด้านซ้ายหานตงโอบด้านขวา ฮือๆหงโต้วร้องไห้สะอื้นเสียงดัง

"ไม่ต้องกลัวน้องเล็ก"ได้ยินเสียงพี่รองกระซิบบอก

"พี่หกไม่ทิ้งเจ้า"ได้ยินเสียงพี่หกบอกพลางกระชับนางแน่นขึ้น

"ฮือๆๆ พี่รอง ฮือๆๆพี่หก"แต่คนโดนปลอบก็ยิ่งร้องไห้หนักเสียงดังมากกว่าเดิม "ข้า...ฮือๆ...สำนึก...ผิดแล้ว ฮือๆ"

พ่อบ้านจางที่หวดไปหนึ่งแส้แล้วพบว่าคุณชายทั้งสองพลิ้วกายเข้ามารับแส้ให้น้องสาวชะงักมองสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองฮูหยินท่านแม่ทัพซึ่งกำลังมองลงมาที่ลูกทั้งสามของนางเช่นกัน เห็นเช่นนั้นเขาจึงฉวยโอกาสนี้ลงมือเฑี่ยนอีกเก้าแส้ให้เสร็จสิ้นโดยเร็วท่ามกลางเสียงร้องไห้จ้าของคุณหนูเล็ก นับเป็นวาสนาหูของจางซื่อหนิว เขาคิดว่าชาตินี้คุณหนูผู้นี้จะร้องไห้แบบเด็กๆไม่เป็นเสียแล้ว มิคาดว่าจะมีโอกาสได้ยิน นับเป็นวาสนา จางซื่อหนิวถอนใจโล่งอกเมื่อสะบัดแส้สุดท้ายเสร็จ เฑี่ยนคุณชายง่ายกว่าเฑี่ยนคุณหนูมากนัก

"ฮือๆๆ"สิ้นสุดการลงทัณฑ์หงโต้วตัวน้อยลุกขึ้นกอดคอพี่ชายทั้งสองร้องไห้ขี้มูกโป่ง ยิ่งเกอเกอทั้งสองที่โดนเฆี่ยนจนเลือดอาบร่างช่วยกันปลอบและยิ้มให้นางอย่างเหนื่อยอ่อนหงโต้วก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไม่ยอมหยุด

"ลูกหญิง เจ้าเห็นแล้วหรือไม่ว่าเกอเกอทั้งสองรักเจ้าขนาดไหน"หานมี่ไม่เข้าไม่ร่วมปลอบ นางยังคงนั่งอยู่ที่เดิมมองลูกชายสองคนที่ทรุดตัวนั่งหมดแรงกับพื้นโดยมีลูกสาวตัวเล็กยืนกอดคอพี่ๆร้องไห้เสียงดัง "ใช่ว่าพี่ชายทั้งสองจะคิดไม่ได้ว่าสิ่งใดควรไม่ควร แต่เป็นเพราะรักและเอ็นดูเจ้ามากไปจึงตามใจเจ้าทุกอย่าง เกอเกอดีเช่นนี้...กลับเดือดร้อนเพราะเจ้า" โบราณว่าไว้ตีดายต้องตีเวลาที่เหล็กร้อน หานมี่ถือโอกาสที่บุตรสาวอ่อนลงมากสั่งสอนให้นางรู้คิด

"ลูก...ฮือๆๆ ไม่กล้าแล้ว"ตีบ่าวไพร่ข่มขู่นางไม่ได้ แต่ตีคนที่รักนางและนางก็รักพวกเขา...นางย่อมเจ็บปวดใจ

"ดี เช่นนั้นจงไปช่วยสาวใช้ทำแผลให้พี่ชายของเจ้า"เห็นหงโต้วที่ดื้อรั้นเป็นเช่นนั้นคนเป็นแม่ก็อ่อนใจจึงออกปากไล่ให้ลูกๆออกไปเสียก่อนที่นางจะใจอ่อนออกปากปลอบโยนลูกสาว

"ขอบคุณท่านแม่ที่เมตตา"หานตงและหานมู่กล่าวขอบคุณมารดาแล้วข่มความเจ็บปวดลุกขึ้นก่อนหานมู่จะก้มตัวลงอุ้มเอามนุษย์น้ำตามากอดไว้แนบอกพาเดินออกไป

"..."หานมี่คลึงขมับมองสามพี่น้องจากไป เสียงฮือๆยังคงแว่วมาให้ได้ยินเป็นสาย ใช้ลูกหญิงไปดูแลพี่ชายแต่ดูท่าแล้วคงเป็นพี่ชายที่ต้องดูแลน้องสาว

                นับจากนั้นหงโต้วก็เป็นเด็กที่รู้คิดมากขึ้น สิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร...รู้จักยับยั้งชั่งใจ สิ่งใดที่ไม่สมควรก็เริ่มรู้จักเอ่ยปากขออนุญาตจากนางผู้เป็นเหนียง ปีนั้นหานมี่พยักหน้าอนุญาตให้นางโลมชั้นยอดของเมืองหลวงเข้าจวนแม่ทัพผ่านประตูหลัง บุตรสาวของนางชื่นชอบการร่ายรำเล่นดนตรี เรียนกับอาจารย์ดีๆไม่มีการพัฒนา ครั้นพอมาเรียนกับนางคณิกากลับก้าวหน้าจนเหนียงอย่างนางได้แต่ส่ายหน้าหลับหูหลับตาให้หญิงงามเมืองเหล่านั้นเข้ามาสอนลูกหญิงของนาง ปีนั้นมีข่าวลือไปทั้งเมืองหลวงสองพี่น้องตระกูลว่านบ้าผู้หญิงจนทำน้องสาวหายก่อนจะเจอในรถม้าตัวเอง เป็นที่ขบขันไปทั้งเมืองเพราะดูท่าคุณชายทั้งสองจะเมารักเมาเหล้าจนวิ่งบ้ากันไปเอง ต่อจากนั้นก็ได้ยินข่าวลืออีกว่าคุณชายตระกูลว่านแต่ละคนนั้นชอบนางคณิกาเป็นหนักหนาไม่ว่าเป็นผู้ใดกลับมาจากชายแดนก็จะมีนางงามเมืองเหล่านี้เข้าประตูหลังจวนไปหาคุณชายกันทุกวันไม่มีขาด อ่า...บุตรสาวบ้านใดอยากแต่ให้คุณชายตระกูลว่านว่ากันว่าจะต้องเป็นเหมือนนางคณิกาจึงจะต้องใจเหล่าคุณชายหานทั้งหลาย ลือกันไป...

               

13ปีดรุณีงามเยื้องกรายผ่าน สกุณาพากันผลิบานวันใหม่

วาสนาสูงส่งงดงามหาใช่ใคร คือยอดดวงใจ...ว่านหงโต้ว

เวลาผ่านฤดูหนาวไปแล้วถึงสามครั้ง หญิงผู้หนึ่งซึ่งเป็นที่โปรดปรานเป็นอย่างยิ่งกำลังเดินช้าๆไปตามทางที่ปูด้วยกระเบื้องสีอ่อน เสียงรองเท้าส้นกระถางสัมผัสผิวเบื้องเกิดเสียงดังป็อกๆเป็นจังหวะ ขันทีเฒ่าที่ได้ยินเสียงน่ารำคาญหันมาทำท่าจะอ้าปากด่าก่อนจะหุบปากฉับก้มศีรษะลงถอยหลังลงจากทางเดินไปยืนอยู่บนพื้นหญ้าเตี้ยข้างทางมองสตรีผู้นั้นเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เรือนผมดำขลับถูกเกล้าขึ้นสูงตรงกลางประดับดอกมู่ตานสีเหลืองสดใสดอกใหญ่เอาไว้ ด้านซ้ายและด้านขวาถูกประดับด้วยเส้นไข่มุกเม็ดเล็กร้อยเป็นสายพันตัวห่างๆรอบเรือนผมเป็นชั้นๆ ช่างดูสดใสหากแต่ก็แผงไปด้วยความสง่างาม ดวงหน้าของนางผู้นี้เรียวงามได้รูป คิ้วใบหลิวเข้มงามตัดผิวขาวผ่องบนใบหน้า ดวงตากลมสวยเป็นประกายจับตา จมูกงามทอดตัวอ่อนละมุนรับกับริมฝีปากเต็มตึงสีกุหลาบที่คลี่เป็นรอยยิ้มอยู่เป็นนิจสิน ต่ำลงมาที่ลำคอเป็นขนจิ้งจอกขาวพันไว้รอบเพื่อป้องกันความหนาวเย็น ชุดที่นางสวมวันนี้เป็นสีชมพูหวานมีลวดลายดอกไม้หลากสีสันกำลังผลิบานอยู่เต็มผืน แขนเสื้อปากแคบทั้งสองประสานกันอยู่ที่ท้องมือทั้งสองถูกซ่อนอยู่ภายใต้ถุงมือขนกระต่ายนุ่มนิ่ม กระโปรงลายดอกไม้ฝีมือประณีตของนางกระพือเบาๆยามก้าวเดินเผยให้เห็นรองเท้าเหนือส้นกระถางเป็นพู่ไข่มุกกำลังแกว่งไกวอย่างร่าเริงรับอากาศหนาวเย็น

คนที่กล้าเดินไม่ระวังเสียงในวังนี้คงมีแต่ "ผู้น้อยคาราวะองค์หญิงผิงอัน ขอจงทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน"ขันทีเฒ่ายอบตัวลงกับพื้น เหล่านางกำนันและขันทีเบื้องหลังเอ่ยสำทับคำต่อจากเขาโดยพร้อมเพรียงว่า ยิ่งยืนนาน

ร่างงามหยุดการเคลื่อนไหวหันมาทอดมองผู้คนที่หมอบอยู่ที่เท้าโดยที่รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้างาม ถุงมือขนกระต่ายขาวข้างหนึ่งละจากที่เคยอยู่ยื่นไปข้างหน้าแล้วหงายฝ่ามือออกกระดิกนิ้วชี้และนิ้วกลางขึ้นพร้อมกัน "ลุกขึ้น"

"ขอบพระทัยพะยะค่ะองค์หญิง"ขันทีและนางกำนัลกล่าวประสานเสียงก่อนจะลุกขึ้นทอดมองร่างบอบบางที่เดินจากไปอย่างงดงามโดยมีนางกำนัลตามท้ายอีกสี่คนด้วยความชื่นชม

"อายุยังน้อยแต่รูปโฉมขององค์หญิงกลับงดงามโดดเด่นยิ่ง"ขันทีเฒ่ามองตามแล้วรำพึง "หาทรงเติบใหญ่จะงามสักเพียงใดกัน"

"ทรงพระสิริโฉมงดงามนั้นเป็นที่ประจักษ์แน่อยู่แล้ว แต่ที่แน่ยิ่งกว่าก็คือองค์หญิงผู้นี้มีฮองเฮาหนุนหลังนางจะแต่งเป็นชายาเอกองค์รัชทายาทเมื่อใดก็ได้ ในวังหลังแม้แต่พระสนมยังต้องเกรงใจนาง เกิดเป็นบุตรสาวคนเดียวของท่านแม่ทัพช่างเป็นวาสนา"ขันทีน้อยข้างๆชะเง้อมองตามก็อดไม่ได้ที่จะแทรกความคิดเห็นก่อนจะโดนขันทีเฒ่าตบปากฉับ

"หุบปาก! ใช่เจ้ามีสิบหัวให้ตัดหรือถึงกล้าวิจารณ์เจ้านาย ไปทำงาน"พูดแล้วก็ผลักขันทีปากพล่อยไปก่อนจะเหลียวกลับไปมองร่างขององค์หญิงผิงอันที่เดินลับหายไป อันที่จริงที่ขันทีน้อยพูดมาก็ไม่ผิด หญิงผู้นี้เพียงนางถือกำเนิดทั้งเมืองหลวงก็สะท้านสะเทือนแล้ว ผู้เป็นใหญ่ในวังหลวงยินดี บุตรีเสนาบดีพลาดตำแหน่ง โตขึ้นอีกนิดก็ได้รับการอวยยศเป็นองค์หญิง เป็นที่โปรดปรานยิ่งขององค์ฮองเฮา ขุนนางพบต้องคาราวะนาง ชาวบ้านพบต้องคุกเข่า พวกเขายิ่งแล้วใหญ่...ต้องหมอบลงไปกับพื้น วาสนาสูงส่งเทียมฟ้าเกิดมาทั้งชีวิตเขาเองก็เพิ่งเคยเห็นหญิงที่มีโชคดีเช่นนี้เป็นครั้งแรก

 

                "องค์หญิงผิงอันเสด็จ!!!"ขันทีหน้าพระตำหนักฮองเฮาประกาศเมื่อเห็นองค์หญิงเดินตรงเข้ามา

ว่านหงโต้วก้าวขาข้ามประตูดวงตาทั้งคู่หลุบมองลงต่ำ เดินถึงโถงกลางหน้าแท่นประทับก็สะบัดตัวลงทำความเคารพด้วยกริยางดงามแช่มช้อย "ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปี พันๆปีเพคะ"

"ลุกขึ้น"สุรเสียงหวานทรงอำนาจเอ่ยปากอนุญาตว่านหงโต้วพลันเงยหน้าขึ้นคลี่ยิ้มให้กับผู้ที่นั่งอยู่สูงกว่าผู้ใดในห้องนี้ ถุงมืองามข้างขวายกขึ้นสะบัดไปด้านข้างก็พลันมีนางกำนัลขยับเข้ามาพยุงนางให้ลุกขึ้น พอยืนได้ดีแล้วหญิงสาวก็หมุนตัวกลับไปย่อกายก้มศีรษะลงเล็กน้อยทำความเคารพเหล่าพระสนม "หงโต้วคาราวะพระสนมทุกท่าน"

"องค์หญิงอย่าได้เกรงใจ"เป็นพระสนมหมิงกุ้ยเฟยที่นั่งอยู่หัวโต๊ะกล่าวกับนาง

"ขอบพระทัยเพคะพระสนม"หงโต้วยังคงรักษามารยาทอันดีงามเอาไว้ ฮองเฮาเป็นใหญ่เหนือใครในวังหลวง รองลงมาจึงเป็นพระสนมเอกหรือหวงกุ้ยเฟยซึ่งท่านอาว่านซูจินของนางนั่งอยู่ตำแหน่งนี้ ถัดลงมาเป็นตำแหน่งชั้นกุ้ยเฟย ชั้นเฟย ชั้นผิน ต่ำสาหัสลงมาคือ กุ้ยเหริน ฉางจ้ายและตาอิ้ง...กลุ่มนี้หากเคยตั้งครรภ์มังกรจะได้ชื่อใหม่ว่า...ซู่เฟย  คิดๆดูแล้วคนโบราณก็ช่างเข้าใจและเมตตาสนมชั้นสาหัสนี่มาก เพราะกว่าจะตะกายกำแพงวังไปพบฮ่องเต้ได้ก็ยากยิ่ง ให้เลื่อนตำแหน่งเป็นซู่เฟยได้ถ้าตั้งครรภ์ นี่ถ้าเปลี่ยนเงื่อนไขว่าจะต้องให้กำเนิดแทนการตั้งครรภ์แล้วล่ะก็คุณลั่วผิงอันเช่นเธอกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่า คงไม่มีใครได้เป็นซู่เฟยอย่างแน่นอน

"โต้วเอ๋อร์ มานั่งข้างข้า"ฮองเฮาคลี่ยิ้มกวักมือเรียกสาวน้อยอย่างเอ็นดู เดิมทีคิดเอาใจเด็กน้อยเพื่อเอาไว้ใช้สอยในภายหน้า ไม่รู้ว่าเลี้ยงไปเลี้ยงมาอย่างไรสุดท้ายพระองค์กลับรักและเอ็นดูเด็กคนนี้ราวกับบุตรสาวแท้ๆที่พระองค์ไม่เคยมี

"เพคะ"ว่านหงโต้วก็ใจกล้าบ้าบิ่นก้าวขาเดินขึ้นขั้นบันไดไปนั่งหมิ่นๆบนพระแท่นข้างมารดาของแผ่นดิน เรื่องนี้โทษเธอไม่ได้ฮองเฮาชอบรับสั่งให้เธอมานั่งข้างๆมาตลอดนี่นา มองต่ำลงไปเห็นพระสนมทั้งหลายอยู่เบื้องล่างค่อยเข้าใจความรู้สึกของคนที่เหนือกว่าหน่อย

เรียวนิ้วขาวที่มีปลอกนิ้วทองคำสองแท่งที่นิ้วนางและนิ้วก้อยกุมมือของเด็กสาวแล้วคลี่ยิ้มให้ ฮองเฮากำลังจะเอ่ยปากกับนาง ขันทีหน้าพระตำหนักของฮองเฮาก็ประกาศการมาถึงของหลิงผิน

หงโต้วกลั้นลมหายใจมองผู้มาใหม่ นางสนมที่ถวายงานเมื่อคืนจะต้องมารายงานตัวกับฮองเฮา มาแสดงความเคารพเมียหลวงในตอนเช้าวันใหม่ หญิงสาวคิดไม่ออกว่าผู้ที่นั่งข้างๆจะยินดีเพียงใดที่ได้ยลโฉมผู้โฉบพระสวามีของพระองค์ไปในแต่ละคืนในตอนเช้าของทุกๆวัน

"หม่อมฉันหลิงผิน ขอคาราวะฮองเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปี พันๆปี"สตรีเจ้าของใบหน้างดงามหมดจดแต่งกายด้วยอาภรณ์ไหมสีขาวสะอาดขับเน้นความสวยสดของนางให้เด่นชัดเหมือนบัวแรกแย้มคุกเข่าก้มหน้าลงต่อหน้าทุกคน

"ลำบากเหม่ยเม่ยดูแลฮ่องเต้แล้ว"ฮองเฮาขยับมือตบลงเบาๆบนฝ่ามือเรียวเล็กของหงโต้วที่พระองค์กุมไว้ขณะพูด

"เหม่ยเม่ยงดงาม เพิ่งเข้าวังก็ได้รับความโปรดปรานจากหวงตี้แล้ว ช่างเป็นวาสนา"พระสนมที่นั่งอยู่ด้านข้างแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเอ็นดูพลางยกน้ำชาขึ้นมาจิบดื่ม

"เหม่ยเม่ยจะต้องได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหลิงเฟยแน่ๆ ได้ยินนางกำนัลเล่าว่าหวงตี้ประทับอยู่กับเจ้าทั้งคืน"ใครอีกคนพูดกลั้วเสียงหัวเราะ ไม่ทราบว่าตื่นเต้นที่คนจะได้เลื่อนตำแหน่งหรือตื่นเต้นที่ลาดน้ำมันลงกองไฟกันแน่

หลิงผินยังคงคุกเข่าก้มศีรษะอยู่ที่เดิมอย่างอดทน ฟังเสียงพี่น้องในวังหลังกล่าวชื่นชมนางไม่หยุดหย่อน

"จริงสิ เด็กๆ"ฮองเฮาทำท่านึกอะไรออกแล้วตบมือเป็นสัญญาณ ขันทีปรากฏกายขึ้นทันทีพร้อมกับถาดกว้างภายใต้ผ้าไหมสีแดงซึ่งเต็มไปด้วยเครื่องประดับ มารดาของแผ่นดินรับมาแล้ววางลงบนตั่งเล็กที่วางเยื้องไปด้านหลังพระแท่น มารดาของแผ่นคลี่ยิ้มอ่อนหวานให้คนที่รักเอ็นดูดุจบุตรสาว นิ้วเรียวลูบใบหน้างามอ่อนเยาว์อย่างชื่นชม "...ปีนี้อายุ13ย่าง14แล้วนะเจ้า งดงามขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเดือนก่อนรัชทายาทเสด็จประพาสต่างแคว้นทรงนำเครื่องประดับเหล่านี้กลับมาฝากเปิ่นกง เห็นของเหล่านี้งามเหมาะสมกับเจ้าดีจึงเรียกตัวเจ้าเข้ามาดู มา...เจ้าชอบชิ้นไหนบ้าง เปิ่นกงจะยกให้"คนพูดหันขยับถาดให้หญิงสาวข้างตัวดูพลางหยิบเอาสายสร้อยหรูอี้หยกประดับทองคำลายฉลุออกมาทาบลงบนอกเสื้อของหงโต้ว ฮองเฮามองแล้วอมยิ้มพอใจพยักหน้าให้นางกำนัลเข้ามาช่วยกลัดตะขอให้หงโต้ว

 "ฮองเฮาเพคะ ของเหล่านี้ไท่จื่อมอบให้พระองค์ เป็นความรักที่บุตรมีต่อมารดาแล้วพระองค์จะมายกให้หม่อมฉันง่ายๆได้เช่นไรกันเจ้าคะ"หงโต้วนั้นมีบทเรียนเกี่ยวกับของพระราชทานดี หลายปีมานี้จึงพยายามรับของกินมากกว่าสิ่งของ

"ไท่จื่อให้เปิ่นกงมาแล้ว เปิ่นกงพอใจจะให้เจ้า"ฮองเฮาตรัสอย่างเอาพระทัย "...อีกอย่างไท่จื่อก็ยังหัวเราะบอกเปิ่นกงว่าเขาซื้อมาเผื่อให้เปิ่นกงเลือกให้องค์หญิงด้วย"

"..."หงโต้วจนคำพูดไม่ทราบว่าจะพูดอย่างไรดี หลายปีมานี้ฮองเฮาข้างตัวพยายามชักนำให้เธอและองค์รัชทายาทสร้างความสนิทสนมกับอยู่ตลอด จุดมุ่งหมายของพระองค์นั้นชัดเจนจนน่ากลัว เป็นนางเสียอีกที่ต้องคอยระวัง จะดื้อด้านแข็งข้อต่อฮองเฮานางก็ไม่กล้า จะให้แต่งเข้าวังหลวงนางก็ไม่เอา

สร้อยข้อมือไข่มุกถูกทาบลงบนแขนขาวอีกเส้น "งามยิ่ง เปิ่นกงไม่เคยเห็นใครเหมาะกับไข่มุกเจ้าเลย"ว่าแล้วก็ผูกเข้าไปอีกเส้น จากนั้นก็หยิบเอาต่างหูไข่มุกเม็ดโตสีชมพูหายยากยิ่งออกมาเทียบที่ข้างหูของหงโต้วแล้วพยักหน้าพอใจ "ชุดนี้มีทั้งสีชมพู สีดำ และสีขาวล้ำค่ายิ่ง ทั้งหมดเป็นตุ้มหู สร้อยคอสองสาย และสร้อยข้อมือ เปิ่นกงอายุมากแล้ว ยกให้เจ้าทั้งหมด"

"ฮองเฮา!"หงโต้วทรุดตัวลงคุกเข่าทันทีศีรษะก้มลงต่ำ "พระเมตตาล้นกระหม่อม แต่ไข่มุกสีเลือด สีนิล และจันทร์พิสุทธิ์ ล้ำค่ายิ่ง หม่อมฉันต่ำต้อยมิกล้ารับ" ในยุคที่จากมานั้นไข่มุกมีให้เกลื่อนกลาด แต่ในยุคโบราณเช่นนี้ไม่ได้หาได้ง่ายเช่นนั้นและราคาก็ไม่ใช่ถูก จึงมีแต่บุตรเศรษฐีลูกผู้ดีเชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่ใช้กัน ไข่มุกนอกจากเป็นเครื่องประดับที่งดงามแล้วยังใช้เป็นยารักษาได้อีกด้วย ดังนั้นลำพังว่าขาวและกลมเกลี้ยงก็แพงแล้ว ไม่ต้องถามถึงสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าที่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นของสูงค่าควรเมืองจากที่ใดที่หนึ่งแน่นอน ถึงฮองเฮาจะพูดธรรมดาๆว่าชมพู ดำ ขาว แต่แท้ที่จริงแล้ว ที่ชมพูนั้นก็ชมพูอย่างที่คนรู้เรียกว่ามุกสีเลือดหายากยิ่ง ที่ว่าดำนั้นคือมุกนิลสีดำเงา อีกหนึ่งคือจันทร์พิสุทธิ์...ไข่มุกสีขาวใสสะอาดยิ่งกว่าไข่มุกๆที่เธอเคยสวม ส่วนที่นำมาทำเป็นตุ้มหูมีขนาดไล่ระดับจากเล็กมาใหญ่ทุกเม็ดล้วนกลมได้ขนาดเท่าๆกันและไล่สีจากขาวมาชมพูและจบที่สีดำ สายสร้อยสองสายเรียงสลับสี สร้อยข้อมือสิบสายใช้สีละสายมาต่อรวมกัน ของเช่นนี้...หากไม่ใช่สมบัติของนายหญิงประจำเผ่า ก็ต้องเป็นของสตรีคนสำคัญสักที่เป็นแน่

"เจ้าไม่ต้องกังวลไปโต้วเอ๋อร์"ฮองเฮารู้เท่าทันความคิดของเด็กหญิงที่พระองค์เห็นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย "ของเหล่านี้เป็นนายหญิงเผ่าซีเผยมอบให้ไท่จื่อด้วยตนเอง..."

"ควรเป็นของพระองค์เพคะ"ลั่วผิงอันชาติก่อนมิได้หลงใหลเครื่องประดับ ชาตินี้เป็นหงโต้วก็ไม่คิดอยากได้อยากมีเช่นกัน

"เปิ่นกงรักและเอ็นดูเจ้าดุจบุตรสาว เจ้าไม่รู้หรือ"พระมารดาของแผ่นดินถามเสียงเย็นขึ้นมาสามส่วน

หงโต้วอยากจะร้องไห้ "หม่อมฉันทราบดีเพคะ ฮองเฮาเมตตาหม่อมฉันยิ่งกว่าผู้ใด"

"เช่นนั้นจงรับไป"

องค์หญิงผิงอันยังคงคู้ตัวอยู่ที่เดิม "หม่อมฉัน..."

"ขอพระราชทานเจ้ากล้าปฏิเสธหรือ องค์หญิง"คราวนี้เสียงของฮองเฮาทั้งเย็นชาและบีบคั้นขึ้นเป็นเท่าตัว มิหนำยังเรียกยศให้อีก

"หม่อมฉันมิกล้า"หงโต้วรู้สึกจะบ้าตายเสียให้ได้

"เช่นนั้นลุกขึ้น"สั่งให้ลุกนางก็ลุกขึ้นแต่โดยดีสองตาก้มลงต่ำรู้สึกหดหู่ กำลังเศร้าจู่ๆก็มีมือคู่หนึ่งกุมมือทั้งสองข้างของนางเอาไว้

"..."เป็นฮองเฮาเองที่กุมมือนาง หงโต้วเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์งามที่กลับมามีเมตตาเหมือนเดิมแล้ว

"เด็กโง่ ทำไมจึงไม่อยากได้ไข่มุกเหล่านั้นขนาดนี้เล่า"พระองค์ตรัสถามพลางดึงนางลงมานั่งข้างๆเหมือนเมื่อครู่ ปากน้อยๆของเด็กสาวตรงหน้ายื่นนิดๆดูท่าคงไม่อยากจะได้จริงๆ

"หม่อมฉันของบังอาจทูลเพคะ"ปกตินางก็บังอาจทูลเป็นนิจสินอยู่แล้ว "ไข่มุกธรรมดานั้นผู้ใดก็ตามหากมีเงินก็สามารถสวมใส่ได้ แต่ไข่มุกเหล่านี้เป็นของล้ำค่ายิ่ง...ผู้สวมสมควรเป็นมารดาแผ่นดิน เป็นหญิงเหนือคน ไข่มุกเหล่านี้หากหญิงธรรมดาเช่นหม่อมฉันสวมใส่ก็เหมือนอวดอ้าง มีบารมีไม่มากพอจะโชคร้ายด้วยความริษยาของผู้คนเพคะ"

ได้ฟังแล้วฮองเฮาก็แย้มสรวลก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะออกมา "มิเสียแรงที่ข้ารักเจ้าเหมือนหนึ่งบุตรสาวแท้ๆ"ความจริงหากนางรับไข่มุกชุดนี้ไปอีกไม่กี่วันข้างหน้านางจะไปขอให้ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้นาง ทีนี้ใครจะว่าได้ ในเมื่อผู้สวมสิ่งล้ำค่าคือชายาเอกในองค์รัชทายาท เป็นว่าที่มารดาของแผ่นดิน!!!

"ไม่เอาก็ได้แล้วใช่หรือไม่เพคะ"ว่าแล้วก็แกล้งถามเสียงแห้งหน้าซีดเซียวให้ฮองเฮาขำเล่น

ฮองเฮาหัวเราะเบาๆก่อนโบกมือให้นางกำนัลข้างตัวนำของไปเก็บ "เอาไปแค่สร้อยหยก กับสร้อยข้อมือไข่มุก พอใจหรือไม่"

"พอใจเพคะ"สองสิ่งที่พระองค์สวมให้ไม่ได้ดูโดดเด่นเท่าสิ่งที่พระองค์เสนอก่อนหน้านี้หงโต้วจึงพยักหน้ารับอย่างไม่เกี่ยงงอน "ขอบพระทัยเพคะ"กล่าวขอบคุณเสร็จคนที่เพิ่งหนีพ้นเคราะห์มาได้ก็เพิ่งนึกเรื่องหลิงผินที่คุกเข่าจนป่านนี้ออก โอ...มันนานเท่าใดแล้วที่สนมผู้นั้นคุกเข่า

ฮองเฮามองตามสายตาตื่นๆของหงโต้วไปก่อนจะออกคำสั่ง "หลิงผินลุกขึ้น"

"ขอบพระทัยเพคะฮองเฮา"

บอกให้ลุกตอนนี้ต่อให้หลิงผินอยากจะลุกก็ลุกไม่ขึ้นแล้ว ครู่หนึ่งก็เห็นนางกำนัลเดินเข้ามาช่วยประคองซ้ายขวาลากเอาสนมตัวน้อยๆที่งามดุจบัวขาวไปยืนอยู่ข้างๆห้อง

"วันนี้เปิ่นกงเหนื่อยแล้ว เหม่ยเม่ยทั้งหลายจงกลับไปพักผ่อนเถิด"แกล้งกันจนพอใจแล้วฮองเฮาก็โบกมือไล่ให้เหล่าสนมกลับไปเสียให้พ้นตา

"หม่อมฉันทูลลา ขอเจี่ยเจียถนอมพระวรกาย..."แข็งแรงอยู่ดูเมียน้อยพันปี พันๆปี

ฮองเฮามองเหล่าสนมจากไปแล้วก็หันมาเห็นคนข้างตัวนั่งอมยิ้มมองพระองค์อยู่ก็ทรงออกปากถามอย่างใคร่รู้

"เจ้าขำอะไรเด็กน้อย"ถามพลางลูบเรือนผมสวย "เปิ่นกงให้เจ้าเข้าวังมาบ่อยๆให้เรียนรู้วิธีอยู่รอดในวังหลัง เจ้ากลับนั่นก็ไม่เอานี่ก็ไม่เอา"

"ก็ไม่ได้อยากจะเอาอะไรนี่เพคะฮองเฮา"หงโต้วยิ้มประจบเป็นฝ่ายบังอาจกุมมือฮองเฮาบ้าง

"แล้วขำอะไร"

"ก็ขำที่บางคนอายุมากกว่าท่านแท้ๆกลับเรียกท่านว่าเจี่ยเจียน่ะสิเพคะ"หญิงสาวยิ้มหวาน "ฮองเฮายังทรงงดงามอ่อนเยาว์กว่าพวกนางด้วยซ้ำ..."

พระหัตของฮองเฮายื่นไปตบแขนของเด็กขี้ประจบ "เจ้าก็ปากหวานยกยอเปิ่นกงอยู่ได้ ปากหวานเช่นนี้คนทั้งจวนถึงตามใจเจ้านัก"ว่าพลางก็ถอนหายใจ "เปิ่นกงเข้าวังมาตั้งแต่อายุ15 เคยคุกเข่าอยู่ในห้องนี้นานกว่าหลิงผินผู้นั้นมากนัก ที่พวกเขาเรียกเปิ่นกงเป็นเจี่ยเจียก็เป็นเพราะเปิ่นกงเป็นใหญ่กว่าผู้ใด ทุกครั้งที่พวกนางเรียกเจี่ยเจียก็จะเป็นการย้ำกับตัวเองด้วยว่าพวกนางเป็นเพียงแต่เหม่ยเม่ยที่เจียคนนี้แบ่งสวามีให้"

"ต้องให้คุกเข่านานๆด้วยหรือเพคะ"หงโต้วอดไม่ได้ที่จะเอียงคอถาม ไม่เข้าใจเลยกับการแกล้งกันแบบนั้น

"โต้วเอ๋อร์บางทีหากเราไม่อยากลงมือรุนแรง ก็ต้องทำให้นางรู้ตั้งแต่เนิ่นๆว่าเราอยู่ในที่สูงกว่าจะทำอะไรย่อมได้ สนมที่ได้ถวายงานมักปลื้มเปรมยินดีเกินปกติ หากข้าไม่ลงมือก็จะมีผู้อื่นสั่งสอนอยู่ดี ยิ่งสนมที่เป็นที่โปรดปรานมากก็จะยิ่งกร่างมากและมีปัญหามาก ผู้ที่ดูแลวังหลังเช่นข้าจำต้องกำราบเป็นระยะๆ ให้หนามน้อยๆรู้จักยอบตัวลง ให้คนที่มองระวังตัว"

"เช่นนั้นจะสนุกตรงไหนกันเพคะ"สาวน้อยปากยื่น "ทรงกลุ้มพระทัยแบบนี้ไม่ดีเลย ออกไปเที่ยวข้างนอกดีกว่า"

ฮองเฮาส่ายหน้ายิ้มจางๆให้กับความไร้เดียงสาของหงโต้ว "ไม่สนุกหรอโต้วเอ๋อร์ และก็ไปไหนไม่ได้ด้วย สตรีหากมีรักต่อให้ไปไกลแค่ไหนก็ไม่ต่างกับอยู่ใกล้..."ทอดพระเนตรมองเห็นสายตาไม่ยอมรับสิ่งที่ได้ยินขององค์หญิงผิงอันพระองค์ก็จะเข้าใจ นางยังเด็กนักจึงเอ่ยปากสั่งสอน "จำไว้วันหน้าหากปีนไม้สูงใจอย่ากลัว กระทำการสิ่งใดต้องรอบคอบ"

"เพคะ"เด็กสาวรับปากพลางเถียงในใจ เธอไม่ปีนไม้สูงหรอก!!!

 

13ปีดรุณีงามเยื้องกรายผ่าน นานเท่านานเยื้องไปให้สุดสาย

ขอวาสนาพาเจ้าเดินเล่นตามสบาย ใกล้ที่หมายมีหลุมจับกุมตัว

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 19 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 14 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 7 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 6 ) Vote
ลุ้นๆ
( 9 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 8 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 12 ) Vote
COMMENTS
ทิวไม้
14 ก.ย. 2559 / 19:39
ติดตามค่ะ สนุกดีค่ะ
kwanrak
06 มี.ค. 2559 / 14:00
ยิ่งสูง ยิ่งหนาวนะ
คนเฝ้ารอ
11 ต.ค. 2558 / 10:58
ถั่วน้อยนี่น่าอิจฉามาก พ่อแม่และพี่ๆรักและตามใจสุดๆ อยากอ่านตอนถั่วน้อยมีความรักจัง จะเป็นไงนะ
chaoon
10 ต.ค. 2558 / 23:49
งงกับ พี่สี่พี่ห้าในตอนนั้นค่ะมาตามหาน้องด้วยเหรอ คิคว่ามีแค่พี่รองกับพี่หก
คุณชายหานทั้งเจ็ดจะมี ภรรยาบ้างไหมนี่แก่แล้วนะน้องสาวโตแล้ว
แสงจันตรี
10 ต.ค. 2558 / 20:16
รอ ร๊อ รอ เข้ามาทุกวันเลอออ❤
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 408,815 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required