HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ว่านฮองเฮา
นักเขียน : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนผู้เข้าชม : 407,489 ครั้ง
ถั่ววางแผน

                               "เหนียงเจ้าคะ บ้านเราร่ำรวยเพียงใด"ชาติก่อนลั่วผิงอันเหลือกินเหลือใช้ ชาตินี้ดันจำเรื่องในอดีตชาติได้เลยอดกังวลไม่ได้ว่าครอบครัวแม่ทัพที่พี่ชายทั้งเจ็ดและบิดาเอาแต่ไปออกรบนั้นมีสถานะการเงินเป็นเช่นไรกันแน่ เป็นลูกสาวท่านแม่ทัพมาห้าปีชักหวั่นๆ พวกเขาน่ะโตเป็นหนุ่มกันหมดแล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นคงเอาตัวรอดได้ แต่เด็กตัวเท่าลูกสุนัขอย่างนางนี่สิจะเอาตัวรอดได้อย่างไร ได้ยินว่าสมัยโบราณหากขุนนางทำผิดอะไรเข้าโทษหนักอาจถึงขั้นประหารเก้าชั่วโคตร ลูกเมียอยู่บ้านดีๆพรุ่งนี้หัวหล่นตามๆกันไปแล้ว

"ถามอะไรเช่นนั้นลูกหญิง"หานมี่วางมือจากงานปักหันมาใส่ใจลูกสาวที่วางมือจากงานของตนเองก่อนแล้ว "...ตระกูลว่านของเราแม้จะไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้า แต่ก็มีเหลือกินเหลือใช้ไม่ขาดเหลือสิ่งใด บรรพชนของเราเป็นแม่ทัพรับใช้ราชสำนักมาหลายชั่วอายุคน ได้รับบำเหน็จรางวัลมาโดยตลอด ฐานะของเราเจ้าไม่ต้องดูอะไรมาก เพียงแค่มุกที่ปักอยู่บนรองเท้าของเจ้าเม็ดหนึ่งก็มีราคามากพอจะให้ครอบครัวธรรมดาอิ่มไปทั้งเดือนแล้วลูกเอ๋ย"

ว่างหงโต้วตะลึงไปกับคำตอบของเหนียงคนงามพลางชักเท้าขึ้นมองรองเท้าของตนที่มารดาอ้างถึง รองเท้าคู่เล็กตัดเย็บอย่างประณีตมีดอกมู่ตานสีชมพูหวานสยายกลีบบานเต็มผืนผ้า ตรงหัวรองเท้ามีลูกปัดเล็กๆร้อยยาวเป็นเส้นๆกว่ายี่สิบสายตรงปลายร้อยมุกเม็ดใหญ่เอาไว้ทุกเส้น ทุกครั้งที่นางเดินมุกเหล่านี้ก็จะแกว่งไกวเหมือนเป็นเกสรดอกไม้ที่ต้องลม คุณไฮโซสาวเห็นเป็นของธรรมดามาโดยตลอด ไม่เคยรู้เลยว่าหนึ่งเม็ดที่ร้อยเอาไว้สามารถเลี้ยงหนึ่งครอบครัวรากหญ้าได้ถึงหนึ่งเดือน

"เช่นนั้นเหตุใดจึงต้องสิ้นเปลืองนำมาร้อยให้ลูกเอาไปหล่นหายเล่าเจ้าคะ"เด็กหญิงวัยห้าขวบขยับรองเท้าเล่น เกสรไข่มุกทั้งสองข้างส่ายไหวความขาวบริสุทธิ์ดูงดงามยิ่งนัก ความที่เธอไม่ค่อยได้ระวังตัวอะไรเวลาออกไปเที่ยวข้างนอกบางครั้งเมื่อกลับมาก็พบว่าสาวใช้ส่วนตัวดูกังวลทุกครั้งที่รองเท้าของเธอชำรุดสายมุกขาดไปสองสามเส้น แต่ทุกครั้งเมื่อเธอตื่นขึ้นมาก็พบว่ารองเท้าถูกซ่อมแซมเรียบร้อยแล้ว อันที่จริงรองเท้าเกือบทุกคู่ของนางตั้งแต่เล็กมักจะประดับด้วยมุกอยู่เสมอๆ "ทำไมเหนียงจึงชอบใส่ไข่มุกประดับให้ลูกล่ะเจ้าคะ"

หานมี่อมยิ้ม ยื่นมือเรียวงามไปลูบเรือนผมของลูกสาวเบาๆอย่างเอ็นดูก่อนจะเฉลย "การนำไข่มุกมาร้อยใส่รองเท้าให้เจ้าสวมนั้น...เป็นความรักที่เหนียงและเตียมีต่อเจ้า แม้จะเป็นการสิ้นเปลืองเกินเหตุแต่เจ้าก็เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของพวกเรา เตียอยากให้เจ้าได้ในสิ่งที่ดีที่สุด แม้แต่จะเดินก็อยากจะให้สวมรองเท้าที่งามคู่ควร มุกเหล่านี้สวยงามกลมเกลี้ยงทุกเม็ด ขายได้ราคาดี หากติดอยู่ที่เท้าลูกหญิงก็มีราคายามเจ้าเดือดร้อนสามารถนำไปแก้ไขปัญหาได้ เมื่อเจ้าสวมแล้วทำหล่นหายก็ได้ทำบุญบรรเทาทุกข์ให้กับผู้ที่เก็บได้ แม่จึงไม่เคยว่ากล่าวเมื่อมุกเหล่านั้นขาดหายไป ได้แต่สั่งให้เสี่ยวอี้นำมุกเม็ดใหม่เย็บเข้าไป ทุกวันนี้ลูกไม่สังเกตหรือว่าชาวบ้านร้านตลาดนั้นเอ็นดูเจ้าเป็นพิเศษ ไม่เคยเกิดปัญหาใดๆกับเจ้าเลยจริงหรือไม่..."

"จริงเจ้าค่ะ"ทุกครั้งที่นางออกไปเที่ยวเล่นในเมืองตอนช่วงบ่ายเตียจะให้องค์รักษ์ติดตามไปด้วยสองคนเสมอ นางให้พวกเขาแต่งกายเป็นบ่าวจะได้ไม่น่ากลัว ทุกครั้งที่ออกไปไม่เคยมีปัญหาเลยจริงๆ

"เหตุผลคือหนึ่ง...เจ้าเป็นบุตรีของท่านแม่ทัพ และอีกข้อก็คือพวกเขาต่างรู้ว่าเจ้าไม่เคยเก็บมุกที่หลุดจากรองเท้าของตัวเองกลับมา เมื่อเจ้าไม่เก็บเหนียงก็ไม่ทวงถาม สองปีมานี้เจ้าทำมุกหายไปหนึ่งหีบเล็ก หนึ่งพันเม็ดเศษ เจ้าว่าพวกเขาจะไม่คุยกันเลยเชียวหรือ" ฟังเสี่ยวลู่และเสี่ยงหนิวสององค์รักษ์ที่ทำหน้าที่คุ้มครองหงโต้วบอกนางว่าคุณหนูไม่สนใจไข่มุกเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ยามหล่นใครเก็บไปก็เพิกเฉยเสีย แรกๆหานมี่ก็ออกจะเสียดายไข่มุกเหล่านั้น แต่คิดไปคิดมาก็ปลงตกเห็นว่าลูกสาวมีจิตกุศล ตั้งแต่นั้นมาจึงเปิดหีบมุกให้สาวใช้ซ่อมแซมรองเท้าให้เจ้าตัวเล็กโดยไม่ปริปากสักคำ เมื่อบุตรสาวไม่ตระหนี่ เหนียงอย่างนางที่มีมุกเป็นหีบๆจะตระหนี่กับลูกตัวเองได้อย่างไร

"..."อ่า คุณไฮโซพ่อรวยพยักหน้าหงึกๆ ครั้งแรกที่ออกไปเที่ยวนั้น เห็นอยู่ว่ารองเท้าเกี่ยวกิ่งไม้นางก็ไม่เคยรอให้เสี่ยวลู่หรือเสี่ยวหนิวก้มลงมาช่วยแกะ แต่กลับชักเท้าดึงทำให้มุกสามสี่เม็ดกระเด็นออกไปกลิ้งหลุนๆตามพื้นถนน นางเห็นขอทานวิ่งมาตะครุบได้คนละเม็ดด้วยท่าทางยินดีก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยความหวาดกลัว คนข้างตัวทำท่าจะไปแย่งไข่มุกเหล่านั้นกลับคืนแต่ไฮโซอย่างลั่วผิงอันกลับโบกมือบอกว่าไม่ต้องเก็บ ยกให้ขอทานเหล่านั้นไปง่ายๆ ครั้งที่สองแม่ลูกหน้าตาซีดเซียวข้างถนนเก็บได้นางก็บอกองค์รักษ์ว่าไม่ต้องเก็บ ตอนหลังๆผู้ติดตามทั้งสองจึงเพียงแต่มองว่าผู้ใดเก็บไปแล้วเพิกเฉยเสีย บางทีก็แอบเอาเท้าเตะไข่มุกที่หลุดนั้นให้กับคนที่สมควรได้ ลั่วผิงอันชาติก่อนเพราะมีมากเกินพอจึงไม่เคยยึดติดกับสิ่งใด แทบจะสามารถถอดเครื่องประดับยกให้คนที่จำเป็นได้โดยไม่เสียดายด้วยซ้ำ มีหรือจะสนใจมุกเพียงหนึ่งเม็ดที่หลุดจากรองเท้า คุณพ่อและพี่ชายที่ทำงานอยู่ตลอดมักจะส่งสิ่งเหล่านั้นมาเอาใจเธออยู่ไม่ขาด มีมากจนล้นเก็บล้นใช้ แต่มาชาตินี้มีอาเตียกับพี่ชายถึงเจ็ดคนที่ต้องเสี่ยงชีวิตให้นางสุขสบายก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด "เหนียงเจ้าคะ เตียกับเกอเกอเสี่ยงชีวิตให้ข้าสุขสบาย ข้ากลับไม่เห็นค่าปล่อยให้สิ่งที่พวกเขาอาบเลือดหามาหล่นหายไป เหนียงเจ้าคะลูกรู้สึกผผิดต่อพวกเขาเหลือเกิน..."ลั่วผิงอันขยับตัวลงจากเก้าอี้เข้าไปกอดอ้อนมารดา

หานมี่โอบกอดลูกสาวพลางตบกระหม่อมเล็กเบาๆ "โถลูกหญิง เจ้าก็คิดมากไป เป็นพวกเขาชอบรบทัพจับศึกต่างหากไม่ได้มีใครบังคับให้พวกเขาไปรบ อีกอย่างบ้านเราก็มีทรัพย์สินมากเกินพอจริงๆ เจ้าสบายใจเช่นไรก็ทำไปเถอะ มุกเหล่านั้นเหนียงก็รู้สึกดีที่ได้ยกให้คนอื่น เจ้าไม่ได้ตัดให้เขา แต่เป็นเขาที่มีวาสนาต่อมุกของเจ้า เสี่ยวอี้ซ้อนด้ายถึงสองชั้นยังขาด...จะกล่าวอะไรได้"สาวใช้ส่วนตัวของบุตรสาวเคยทำหน้ายุ่งมาบอกนางว่าแม้จะเพียรซ้อนด้ายร้อยให้แข็งแรงอย่างไรไข่มุกก็เป็นอันต้องขาดกระเด็นหายไปสักสองสามสายทุกครั้ง จนปัญญายิ่งจึงมาขอคำแนะนำจากฮูหยิน คนเป็นนายจึงบอกให้ปล่อยไปขาดไปเท่าไหร่ให้มาเบิกไปเย็บใส่เข้าไป เรื่องจึงจบลง ถ้าวันนี้ลูกหญิงไม่ถามถึงก็คงไม่ต้องพูด

"แต่..."เด็กหญิงยังคงรู้สึกผิด

"เช่นนั้นไปดูกับเหนียงเถิด เจ้าจะได้สบายใจ"ว่าแล้วก็จูงบุตรสาวเดินเข้าห้องนอนส่วนตัวไปก่อนจะลั่นดาลประตูให้สนิท ฮูหยินท่านแม่ทัพเลื่อนกลไลบนผนังหนึ่งครั้งจากนั้นก็เลื่อนที่เสาใต้โต๊ะนั่งอีกครั้ง ทันใดนั้นเองเตียงนอนกว้างขวางของเหนียงและเตียก็เลื่อนออกไปทางขวาเปิดให้เห็นทางเดินลงไปยังใต้ดิน

"เหนียง..."ลั่วผิงอันเบิกตาโตเดินตามมารดาที่ถือตะเกียงในมือเดินนำลงไป ข้างล่างเป็นโถงกว้างสร้างขึ้นอย่างเรียบง่ายแบ่งเป็นสองห้อง

"ครอบครัวเราเป็นทหารกันมาทุกชั่วรุ่น แม่ทัพนายกองที่ดีไม่เคยประมาทในการใช้ชีวิต ที่เราสามารถผ่านภัยธรรมชาติรวมถึงภัยสงครามมาได้โดยตลอดเป็นเพราะเรามีการเตรียมการเอาไว้โดยตลอด ห้องหนึ่งกักตุนอาหารแห้ง อีกห้องเก็บทรัพย์สินของมีค่า"หานมีชี้ให้ลูกสาวดูห้องเสบียงก่อนจะจูงเจ้าตัวเล็กไปดูห้องใหญ่ที่เต็มไปด้วยหีบ มือบางล้วงกุญแจพวงใหญ่ออกมาไขเปิดให้ลูกสาวได้ยล เครื่องประดับล้ำค่า เงิน ทอง หยก ไข่มุก ล้วนแต่มีจนล้นเหลือ "เห็นแล้วเจ้าสบายใจขึ้นหรือไม่..."คนเป็นแม่เห็นบุตรสาวไม่สบายใจก็ร้อนรนทนไม่ได้ กตัญญูต่อบิดามารดานั้นถูกต้องแล้ว แต่ไม่ควรรู้สึกผิดมากจนเกินไป การมีบุตรสาวในชาตินี้ได้ถือเป็นวาสนาของพวกนางสองสามีภรรยาแล้ว "เตียกับเหนียงมีมากเกินพอหงโต้ว เจ้าเป็นเหมือนของขวัญที่ฟ้าประทานให้เหนียงกับเตีย พวกเราอยากให้เจ้ามีความสุขทุกๆวันเข้าใจหรือไม่ลูกรัก"

"เจ้าค่ะ"หงโต้วน้ำตาคลอ เหตุใดนางจึงโชคดีถึงเพียงนี้ มีมารดาและบิดาที่รักนางยิ่งกว่าสิ่งใด ชาตินี้ยังจะอยากได้อะไรอีก

"เช่นนั้นต่อไปทำมุกหายจะรู้สึกผิดหรือไม่"เหนียงอมยิ้มถาม

"ไม่เจ้าค่ะ เหนียงร่ำรวยแถมยังใจกว้างเช่นนี้ลูกไม่คิดอะไรแล้วเจ้าค่ะ"ประจบแล้วก็กระโดดให้มารดาอุ้มกล่อม

"ลูกรัก"หานมี่อุ้มลูกรักไว้แนบอก อายุห้าขวบแล้วแม้จะฉลาดรู้ความเพียงใด ก็ยังคงเป็นลูกตัวน้อยๆของนางให้นางได้โอบกอดปกป้องอยู่ดี "ถั่วน้อยๆของเหนียง"

 

                ว่านหานโจว บุตรชายคนที่สี่และว่านหานลู่ บุตรชายคนที่ห้าของท่านแม่ทัพใหญ่ว่านอวิ้นหยางกำลังอมยิ้มนึกถึงเรื่องที่ทะเลาะกับน้องสาวตัวน้อยๆของพวกเขาเมื่อวานนี้อยู่อย่างอารมณ์ดี ที่แท้การมีน้องสาวก็ทำให้จิตใจแช่มชื่นดีเหลือเกิน พวกเขาสองพี่น้องรับคำสั่งท่านพ่อเดินทางมาคุ้มกันอาวุธไปชายแดนด้วยตนเอง อีกนัยหนึ่งก็ให้พวกเขาไปดูความเป็นอยู่ของคนในจวนและตรวจสอบดูว่าน้องเล็กได้ก่อเรื่องอันใดเพิ่มขึ้นอีกหรือไม่ แน่นอนว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี เว้นแต่...น้องถั่วน้อยๆอยากไปชายแดนด้วย คนเป็นพี่ชายคิดถึงตรงนี้แล้วได้แต่อมยิ้มส่ายหัว ทั้งเอือมระอาและเอ็นดูหงโต้วจนบอกไม่ถูก เด็กอะไรช่างรู้ความตัวเล็กเพียงเท่านี้รู้จักใช้ไม้อ่อนอ้อนพี่ พอไม่ได้อย่างใจก็ใช้ไม้แข็ง จากนั้นก็ฟูมฟายแล้วอ้อนอีก ดีว่าพวกเขามากันสองคน พอคนหนึ่งใจอ่อนอีกคนก็ปราม พออีกคนจะทำตามอีกคนก็ห้ามเอาไว้

"น้องเล็กของเรา ตัวเล็กเพียงเท่านี้ก็ตึงมือแล้ว นี่ถ้านางโตกว่านี้ไม่รู้จะเป็นเช่นไร"หานโจวรำพึง รอยยิ้มติดอยู่ที่มุมปากขณะที่ควบม้านำขบวนอาวุธ

"นี่หากเป็นยุคปีศาจน้องเล็กอาจเป็นมารจิ้งจอกก็เป็นได้ ฮ่าๆ ทั้งฉลาดทั้งเจ้าเล่ห์"หานลู่ที่ขี่ม้าอยู่ข้างๆกล่าวเสริมกลั้วเสียงหัวเราะนึกภาพถั่วน้อยๆมีหูมีหางเหมือนจิ้งจอกแล้วยิ่งขบขัน

"ถ้าน้องเล็กเป็นมารจิ้งจอก เกรงว่าจะหาคนมาปราบไม่ได้ ขนาดท่านพ่อที่ทหารทั้งเกรงทั้งกลัว ศัตรูได้ยินชื่อยังสะท้าน เวลาตวาดน้องเล็กเจ้าเคยเห็นนางกลัวไหมล่ะ มีแต่พวกเราที่คุกเข่าขอร้องแทนนาง ที่นางจะคุกเข่าบ้างก็ทำเหมือนเล่นไม่จริงใจสักนิด คนโดนคุกเข่าให้ยิ่งพาลโกรธเข้าไปอีก"พี่สี่นึกถึงน้องเล็กที่ไม่กลัวสิ่งใด ตวาดให้ตายเถอะนางคงก้มลงไปคุกเข่าตัวสั่นให้เห็นหรอก ลงโทษให้คุกเข่าสำนึกผิดหรือ...นางไม่ทรงตัวซะอย่างล้มตัวนอนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ลงโทษให้คัดหนังสือหรือ...นางไม่คัดใครจะทำอย่างไรได้ ไม่คัดใช่ไหมงั้นจงอดอาหาร...ได้นางไม่กินก็ได้ เดือดร้อนพี่ๆต้องย่องส่งอาหารให้อีก พอท่านพ่อลงมือหนักขึ้น คราวนี้น้องเล็กโกรธขึ้นมาจริงๆนางไม่กินไม่นอนจนล้มป่วยไปเลย ทีนี้เป็นท่านพ่อต้องง้อนางกินข้าวกินยา น้องเล็กตัวร้ายก็ร้ายยิ่งไม่ยอมกินไม่ยอมดื่มมิหนำยังไม่มองหน้าท่านพ่ออีกต่างหาก สามวันสามคืนอาเตียเครียดจนแทบบ้า สุดท้ายแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่กลับต้องไปขอโทษลูกสาวตัวดีแล้วสัญญากับนางว่าต่อไปจะไม่ลงโทษนางอีก นั่นแหละเจ้าถั่วน้อยๆจึงยอมอ้าปากรับข้าวจากมือเตีย ได้เห็นเตียสะเทือนใจป้อนข้าวน้องเล็กที่ซีดเซียวด้วยดวงตาที่ตาก่ำจะร่ำไห้พวกเขาพี่น้องก็ได้แต่ถอนหายใจ ได้แต่โทษถั่วจิ้งจอกน้อยที่มากเล่ห์เหลือหลาย ตั้งแต่นั้นมาอาเตียไม่เคยบังคับอะไรหงโต้วอีกเลย ไม่มีการลงโทษ ทุกสิ่งทุกอย่างมีเพียงการพูดคุย เจรจา และตกลงแลกเปลี่ยน       

"นี่เราไม่ให้นางตามมาด้วยไม่รู้กลับไปนางจะเตรียมอะไรแก้แค้นหรือเปล่าก็ไม่รู้"คนเป็นพี่แอบกังวลเล็กน้อย

"สนามรบไม่ใช่เมืองหลวงให้นางได้เที่ยวเล่น หากเกิดเรื่องพลาดพลั้งขึ้นลำพังพวกเราสละชีพปกป้องบ้านเมืองไม่เป็นไร แต่น้องเล็กไม่อาจปล่อยให้ลำบากได้"หานโจวเอ่ยอย่างหนักแน่น สายตาทอดมองไปไกล เดินทางทั้งวันทั้งคืนอย่างเร่งรีบเช่นนี้ก็เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าขบวนอาวุธแวะพักจุดใดบ้าง

"นางคงโกรธหนัก ไม่ยอมมาส่ง..."พี่ห้าถอนหายใจก่อนจะรำพึง "อ่า แต่ก็แปลกดีเหมือนกัน เดิมข้าเคยเชื่อมาตลอดว่านางเป็นคนที่ดื้อรั้นเอาแต่ใจเป็นที่สุด ไม่คิดว่านางจะรามือไปง่ายเช่นนี้..."พูดแล้วก็สะดุ้งเยือก

สองพี่น้องสะดุ้งสบตากันนิ่ง "คงไม่ใช่ว่า..."

"ทหาร! หยุดเคลื่อนขบวน เปิดตรวจหีบเดี๋ยวนี้!!"เหล่าพลทหารต่างงงงันกับคำสั่งไม่มีปี่ไม่ขลุ่ยของนายทัพทั้งสองแต่ก็ทำตามคำสั่งทันที

"เด็ก!!! ท่านนายกองเราพบเด็ก!!!"ได้ยินเสียงหนึ่งตะโกนบอกจากขบวนอาวุธเกวียนที่สามหานโจวก็แทบจะตกม้าให้ได้เสียเดี๋ยวนั้น

"พี่สี่! พี่ห้า!!"หงโต้วยืนขึ้นจากหีบโบกมือหยอยๆยิ้มกว้างอย่างไม่สะทกสะท้านให้กับพี่ชายทั้งสองที่จ้องมองนางเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

"หงโต้ว!!!"สองพี่น้องทิ้งตัวลงจากหลังม้าเดินไปจับน้องสาวลงมาจากเกวียน "เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร!!!"

"ข้าอยากไปด้วย ก็บอกแล้วนี่"เด็กหญิงเชิดมุมปากสูงกอดอกแน่น

"ข้าจะส่งเจ้ากลับ"พี่ห้าหานลู่พูดเสียงแข็ง "สนามรบไม่ใช่ที่ของเด็กผู้หญิง!"

"ข้าไม่กลับ! ข้าจะไปด้วย!!!"หงโต้วร้องเสียงดังไม่ยินยอม นางอยากไปเห็นสนามรบของจริง

"น้องห้า ต่อให้ต้องมัดตัวนางก็ต้องเอาน้องเล็กส่งกลับให้ได้!!!"พี่สี่สั่งเสียงเด็ดขาด "ทหารเตรียมเคลื่อนทัพ!"

"พี่สี่ถ้าท่านให้พี่ห้าไปส่งข้า...หากเกิดเรื่องกลางทางท่านจะรับมือไหวหรือไม่"หงโต้วที่โดนพี่ชายยึดทั้งตัวเอาไว้ด้วยแขนเดียวตะโกนถามหน้าแดงก่ำ

"ไหว ข้าทำได้อยู่แล้วน้องเล็ก"หานโจวยิ้มเยือกเย็น น้องเล็กอายุเพียงห้าขวบแต่ฉลาดยิ่ง รู้จักจุดอ่อนของผู้อื่น เด็กห้าขวบมีใครรู้เรื่องการคุ้มกันอาวุธและความเสี่ยงเช่นนางอีกไหม

"หึ พี่สี่อาจทำได้ แต่ที่เตียส่งพี่ห้ามาด้วยก็เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดขึ้นได้โดยเด็ดขาด อาวุธเป็นเหมือนลมหายใจของกองทัพ โจรก็จ้อง ศัตรูก็หมายชิง ท่านจะให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาทำให้เสียทั้งกองทัพหรือ"

"เจ้า!!!"หานโจวโกรธจนชี้หน้าคนช่างพูดหน้าแดงก่ำนิ้วชี้สั่นระริก

"เช่นนั้นให้ทหารส่งนางกลับดีหรือไม่พี่สี่"หานลู่มองถั่วเจ้าปัญหาแล้วเสนอพี่ชายด้วยสีหน้าหนักใจ ถั่วน้อยช่างพูดได้แทงใจดำยิ่งนัก หากมือดีเช่นปากโตขึ้นจงไปเป็นพลธนูเถิด เข้าเป้าทุกดอก

หานโจวส่ายหน้า พวกเขาเจ็ดพี่น้องไม่มีใครเป็นคนใจร้อนมุทะลุ กระทำสิ่งใดล้วนผ่านการไตร่ตรองมาแล้วเป็นอย่างดี สิ่งที่น้องเล็กพูดมานั้นไม่ผิดเลยแม้แต่ครึ่งคำ "ทหารดีๆรับมือน้องเล็กไม่ได้หรอก เผลอๆเดี๋ยวจะเกิดเรื่องขึ้นกลางทางเสียเท่านั้น ส่งถึงจวนได้เด็กบ้าอย่างนางก็มีปัญญาหาทางมาชายแดนได้เองอยู่ดีหากนางต้องการ...ใช่หรือไม่"

"ย่อมแน่นอนอยู่แล้ว หากมีรถม้าและมีเงิน ใต้หล้านี้มีที่ใดที่ไปไม่ได้อีก"คนที่โดนรัดจนตัวเอียงส่ายศีรษะจีบปากจีบคอพูด "น้องเพียงแต่อยากเห็นการรบ มากับเกอเกอทั้งสองสบายใจและปลอดภัยกว่ามาก ท่านพี่อย่าให้น้องต้องลำบากเองเลย ปีนี้ไม่ได้ไป ปีหน้าน้องก็จะไปอยู่ดี"

"เจ้านี่!...ช่างดื้อรั้นยิ่งนัก!!!"ในเสียงโมโหของพี่สี่เช่นหานโจวนั้นแท้จริงแล้วมีความชื่นชมแฝงอยู่ไม่น้อย อดคิดไม่ได้ว่าคนอย่างน้องเล็กโตขึ้นคงเป็นหญิงงามที่คมกริบเป็นแน่แท้ จะหาฝักดาบที่คู่ควรนั้นยากยิ่งแล้ว

 

                การมาของบุตรีท่านแม่ทัพครั้งนั้นสร้างความโกลาหลให้แก่นายทัพและกองทหารทั้งหลายเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้งยังทำให้เห็นได้ชัดว่าสองพี่น้องตระกูลว่านนั้นแม้มีความสามารถแต่กลับไม่สามารถจัดการกับน้องสาวของตัวเองได้ จนต้องนำเด็กหญิงมาถึงสนามรบได้ นับว่าเป็นเรื่องที่เลวร้ายยิ่ง ทหารสิบหมื่นมีใครกันอยากจะมีผู้นำที่ไร้สามารถเช่นนี้ ว่านอวิ้นหยางซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่โกรธจัดจึงสั่งให้ลงแส้ลูกชายทั้งสองคนละสามสิบที

                เสียงเพี้ยะ!ๆๆๆที่ดังขึ้นไม่หยุดทำให้ว่านหงโต้วที่ยืนอยู่ข้างๆบิดาถึงกับหน้าซีดเผือด พี่สี่และพี่ห้าเมื่อมาถึงพร้อมนางก็คุกเข่ารับโทษแทบจะทันที พวกเขาไม่พูดสักคำว่าเป็นนางที่ดื้อรั้นแอบตามมาแต่กลับยืนรับแส้โดยไม่ปริปากร้องแม้แต่น้อย "เตีย เป็นข้าเองที่ผิด ข้าแอบเข้าไปในหีบอาวุธ"

"เจ้าไม่เพียงผิด มิหนำซ้ำยังทำให้การปกครองยากยิ่งขึ้น"ว่านอวิ้นหยางพูดเสียงเรียบ มองลูกชายทั้งสองรับแส้ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก "พวกเขาเป็นลูกชายของข้า การเข้ามาเป็นนายกองยากที่จะได้รับการยอมรับได้ง่ายๆ การนำทัพออกรบหากไม่ได้รับการยอมรับอย่างแท้จริงจากผู้ใต้บังคับบัญชาก็ยากแล้วที่จะชนะ..."

"ลูกผิดไปแล้วเจ้าค่ะเตีย"หงโต้วรู้สึกผิด รู้ตัวดีว่าหากเธอขอร้องแทนพี่ชายจะยิ่งเป็นการซ้ำเติมพวกเขา ที่สุดจึงได้แต่ยืนมองพวกเขาอยู่เช่นนี้ เนื้อปริเลือดซึมขนาดนั้นพี่สี่กับพี่ห้ายังมีแก่ใจพยักหน้าให้กำลังใจนางอีก ไม่ให้นางสำนึกได้อย่างไร

"นายกองสำคัญบาดเจ็บ เจ้าว่าจะเป็นเช่นไร เมื่อเจ้าอยากจะเห็นก็จงอยู่ดูให้รู้เถิดหงโต้ว"พูดแล้วว่านอวิ้นหยางก็สะบัดร่างในชุดเกราะจากไปทิ้งให้บุตรียืนจนคำพูดอยู่ตรงนั้น

"..."เพี้ยะๆๆๆ

 

                แคว้นเฉ่าตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของแคว้นทั้งสี่ ทางทิศใต้ติดกับแคว้นฉินและแคว้นฉู่ ทุกๆวันจะมีการส่งกองสอดแนมออกไปหาข่าว แคว้นฉินต้องการยึดเมืองเย่อันเป็นเมืองชายแดนสำคัญของแคว้นเฉ่าซึ่งเป็นฐานที่มั่นของทัพตระกูลว่าน ทิศเหนือของป้อมกำแพงเมืองประจันหน้ากับแคว้นฉิน ทิศตะวันออกเป็นเหวลึก ทิศตะวันตกเป็นเนินลู่ลงต่ำมองผิวเผินเหมือนเมืองเย่ตั้งอยู่บนภูเขา ชัยภูมิได้เปรียบในด้านการรักษาที่มั่น ทว่านับตั้งแต่องค์รัชทายาทตี้ฟั่นเทียนเสด็จมาเป็นแม่ทัพเองก็ดูเหมือนว่าฐานที่เคยมั่นจะไม่มั่นอีกต่อไป

                รัชทายาทผู้นี้เป็นคนเจ้าเล่ห์ยิ่ง สามเดือนมานี้ไพร่พลของแคว้นเฉ่าล้มตายไปไม่น้อย คนผู้นั้นทั้งซุ่มโจมตีกลางทาง ไหนจะหลุมพราง ปล้นสะดม ตอนกลางวันเคลื่อนพลมาท้าต่อตี พอทหารถูกส่งออกไปก็เคลื่อนหนีแล้วล้อมตลบเอาฆ่าทหารแคว้นเฉ่าไปนับพัน อาวุธทุกชิ้นฝ่ายนั้นก็เลวพอจะสั่งให้ทหารเก็บสิ้น ตกค่ำก็มีเสียงตีกลองจากป้อมสูงบนเทือกเขาแคว้นฉินดังตึงๆสลับกับเสียงโห่ร้องซ้ายทีขวาทีเหมือนว่าพวกเขาเป็นศัตรูที่พร้อมจะตลบเหยื่อได้ทุกเมื่อ ทหารและชาวเมืองเย่ได้แต่ผวาแล้วผวาอีก กลางคืนไม่ได้พักกลางวันออกรบ...เช่นนี้แล้วจะไม่ล้มตายได้อย่างไรไหว

                ว่านอวิ้นหยางและนายทัพทั้งหลายปรึกษาหารือกันแทบตลอดเวลา ศึกครั้งนี้ตึงมือว่านอวิ้นหยางยิ่ง เดิมทีเมืองเย่ได้เปรียบในการตั้งรบมาโดยตลอด เวลานี้กลับถูกรัชทายาทแคว้นฉินทำท่าเหมือนว่าพร้อมจะล้มให้ราบเมื่อใดก็ได้ ทหารล้มตาย พวกที่ยังอยู่ดีก็ขวัญเสีย ศึกครั้งนี้...ยากยิ่ง เมืองเฟิง...ซึ่งเป็นเมืองชายแดนของแคว้นฉินและเมืองเย่ของแคว้นเฉ่าต่างตั้งอยู่บนภูเขาด้วยกันทั้งสองเมือง แต่เมืองเฟิงตั้งอยู่สูงกว่า ความที่ภูมิประเทศทั้งสองเป็นภูเขาสองแคว้นจึงผลัดกันรุกผลัดกันรับมาโดยตลอด แม่ทัพทั้งสองฝ่ายต่างแข็งขันเสมอมาจึงไม่เคยมีใครตีเอาเมืองของอีกฝ่ายไปได้ ครั้งนี้ดูท่ารัชทายาทแคว้นฉินผู้นั้นคงจะเบื่อผลเดิมๆนี้เต็มทีจึงออกมาจัดการ

                หงโต้วยืนมองป้อมกำแพงสูงที่เห็นเพียงจุดขาวๆด้วยสายตาครุ่นคิด เวลานี้คนในเมืองเย่แทบจะบ้าด้วยสงครามจิตวิทยาที่ฝ่ายนั้นนำมาใช้ กลางวันยกพลมาโจมตี กลางคืนส่งเสียงข่มขู่ มีบางคืนยกพลมาโจมตีอีกให้รู้ว่าพร้อมจะบุกทั้งกลางวันกลางคืน เมื่อกองทัพจิตใจระส่ำระสายกลางคืนนอนไม่เต็มตา กลางวันก็เรียกได้ว่าแค่นับเวลารอความตายเพียงเท่านั้นเอง ด้วยชัยภูมิแบบภูเขาซึ่งเหมาะกับการป้องกันตั้งรับที่ผ่านมาแม่ทัพแคว้นฉินก็เพียงแต่รักษาเมืองไว้ในความสงบ ไม่ให้แคว้นเฉ่ามายึดเอาไปได้ แคว้นเฉ่าก็เช่นกัน อาจจะมีการรบราบุกตีเมืองบ้างแต่ก็ประปรายด้วยทั้งสองฝ่ายรู้ดีว่าการที่จะยึดเอาป้อมภูเขานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เหมือนเอาทหารไปตายฟรี

"เซิงมู่พรุ่งนี้จงนำทหารสามพันออกไปซุ่มโจมตี..."เสียงท่านพ่อออกคำสั่งทำให้หงโต้วเดินกลับเข้าไปในโถงประชุมนั้นอีกครั้ง เหล่านายกองนับสิบกำลังยืนล้อมรอบกระบะทรายที่ใช้จำลองพื้นที่การรบอยู่ ว่านอวิ้นหยางที่เครียดเคร่งจนหน้าดำใช้ไม้ชี้จุดที่จะให้ไปซุ่มโจมตีกลับให้หลี่เซิงมู่ดู

"ท่านแม่ทัพ เช่นนั้น..."นายกองท่านหนึ่งทำท่าจะเสนอก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นหัวเล็กๆที่สูงเท่ากระบะทรายเดินเข้ามาใกล้พยายามจะเขย่งมองสิ่งที่อยู่ในกระบะ

"หงโต้ว ออกไปก่อน"ว่านอวิ้นหยางกัดฟันกรอดสั่งลูกสาวเสียงเย็นชา เวลาเช่นนี้ใช่เวลาเล่นหรือ เสียงตึงๆข้างนอกกับเสียงเห่าเสียงหอนนั่นได้ยินหรือไม่

"อาเตียขอข้าดูหน่อยเถิด ลูกดูแล้วก็จะไป"เด็กหญิงอ้อนขอด้วยท่าทีน่าสงสารพลางหันไปจับชายเกราะของนายกองที่อยู่ข้างๆ "นะเจ้าคะ ท่านนายกอง"

นายกองไป๋อี้เฟยที่เห็นการมาของนางเมื่อครู่ก้มลงมองใบหน้าเล็กๆน่ารักนั่นอย่างเหนื่อยหน่ายอารมณ์ก่อนจะถอนหายใจพรืดอุ้มนางขึ้นสูง "ดูเสร็จแล้วจงไปเสีย"

หงโต้วชะโงกดูกะบะทรายแล้วเห็นทุกอย่างชัดเจนขึ้นเป็นเท่าทวี หลายวันที่เอาแต่เฝ้าดูและคิดนางลืมกระบะจำลองเหล่านี้ไปเสียสนิท ที่แท้...ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

"อาเตีย ลูกขอบังอาจพูด"มือเล็กๆจับคอเสื้อไป๋อี้เฟยเอาไว้มั่นกลัวเขาจะทิ้งนางลงในนาทีใดนาทีหนึ่ง "ธรรมดาการรบนั้นมีหลักเกณฑ์ข้อกำหนดมากมาย แต่มีใจความหนึ่งที่สำคัญยิ่งกล่าวคือหากต้านได้จงออกรบพุ่ง หากมิอาจรบพุ่งจงรักษาเมือง หาไม่อาจรักษาเมืองจงหนีเอาตัวรอด หากไม่อาจหนีเอาตัวรอดจนนอบน้อม ไม่อาจน้อมน้อมจึงควรตาย..."

ถั่วตัวเล็กพูดไปแล้วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบนึกทึ่งกับความสามารถของเด็กตัวน้อยผู้นี้ เด็กหญิงนี่นะ แม้สิ่งที่นางพูดมาพวกเขาอาจจะไม่เคยได้ยินมาก่อนแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผลให้รับฟัง

"...แต่ไหนแต่ไรมาแคว้นเฉ่าของเราเป็นแคว้นแห่งการค้าขายอยู่แล้ว ฮ่องเต้มีบัญชาให้พวกท่านเหล่าทหารรักษาชายแดน แต่เคยคิดหรือไม่ว่าพระองค์ไม่ได้สั่งให้พวกท่านยึดป้อมเมืองเฟิง ออกรบหนึ่งวันสิ้นเปลืองหนึ่งพันตำลึงทอง ยิ่งรบนานเท่าใดบ้านเมืองอาณาประชาราษฎร์จะยิ่งเดือดร้อน หงโต้วเป็นเพียงผู้เยาว์ขอแสดงความคิดเห็นสักเล็กน้อย ด้วยสภาพที่ป้อมทั้งสองแคว้นต่างเป็นภูเขาด้วยกันทั้งคู่ มีพื้นที่ราบแค่เพียงกั้นเช่นนี้"หงโต้วชี้นิ้วเล็กๆไปยังพื้นที่ราบกว้างที่ทั้งสองเมืองใช้เป็นที่รบราฆ่าฟันกันมาช้านาน "ผู้นำทัพฉินก็รู้ดีแก่ใจว่าการรบกันของสองภูเขานั้นยากจะชนะได้ จึงใช้วิธีเล่นเล่ห์เช่นนี้ พวกท่านล้วนเป็นทหารกล้าเมื่อศัตรูท้าตีท้าต่อยย่อมไม่หลบหนี ความกล้านั้นเป็นสิ่งที่ดี...แต่ควรใช้ให้ถูกเวลา เขากล้ามาร้องท้านั่นย่อมหมายถึงว่าพวกเขามีแผนการแน่นอนแล้ว กล้าไม่ถูกทางชีวิตดับสูญคงไม่เสียหลาย แต่ถ้ากล้าผิดเวลากันทุกคนเช่นนี้...บ้านเมืองคงจะล่มจม รัชทายาทแคว้นฉินเป็นคนถ่อยใช้วิธีต่ำช้า ใช้วิธีล่อฆ่าทีละน้อยเช่นนี้ เช่นนั้นเราจะมัวเป็นทหารกล้าไปไย ก็เป็นคนถ่อยเล่นเกมถ่อยเช่นกันเสีย ช่างศักดิ์ศรีแคว้นเฉ่า ช่างเสียงนกร้องเสียงหมาเห่า ดีว่าสนใจแล้วไปตาย นี่ถ้าพวกท่านยังขืนคิดจะไปยึดป้อมเฟิงต่อไป แล้วออกไปรบทุกวันเช่นนี้ไม่ช้าเมืองเย่จะถูกบุกยึด เวลานี้ทหารอ่อนแรงระส่ำระสาย เสบียงลด อาวุธหาย ผลมันเห็นชัดๆแล้ว"

"ลูกหญิง"ว่านอวิ้นหยางอุทานพลันกระจ่างพร้อมๆกับเหล่านายกอง ศึกนี้ที่ยากไม่ใช่เพราะรบยาก หากแต่พวกเขาเชื่อมั่นในตนเองมากไป ยิ่งแพ้ยิ่งรบ ยิ่งยั่วยุยิ่งลุกเป็นไฟ

"คุณหนูว่านฉลาดเฉลียวยิ่งแล้ว!"หนึ่งในนายกองเอ่ยชม "ข้าน้อยเกาสง...นับถือ ท่านแม่ทัพได้บุตรีเช่นนี้นับเป็นวาสนายิ่งแล้ว"

หานโจวหัวเราะเบาๆรับเอาน้องสาวตัวน้อยมาอุ้มไว้เสียเอง "นับว่าข้ากับน้องห้าหลังลายไม่สูญเปล่าแล้ว"

"ฮ่าๆ ไม่เสียแรงที่ทนแสบหลังจริงๆพี่สี่"หานลู่พลอยหัวเราะไปด้วย ในใจนั้นนึกชื่นชมน้องถั่วตัวน้อยอยู่ไม่ขาด นางช่างเป็นเหตุเป็นผลอย่างไม่น่าเชื่อ

"เตียขอบใจเจ้า"คนเป็นแม่ทัพใหญ่รู้หนักเบา เมื่อรู้สติว่าถูกอีกฝ่ายเล่นกลเข้าให้แล้วก็พลันกระจ่าง ทีจะแพ้ก็จะแพ้ด้วยอารมณ์เป็นเหตุ ชัยภูมิเห็นอยู่ชัดๆแล้วว่าไม่มีทางที่ใครจะชนะใครได้โดยง่าย พวกเขาดันทุรังจะเอาชนะจนลืมบางสิ่งไปสนิท "ลูกหญิงเจ้าคิดได้ถึงเพียงนี้ หัวเล็กๆของเจ้าคงมีสิ่งอื่นที่ยังไม่ได้พูดกระมัง..."

หงโต้วคลี่ยิ้มหวานประจบแสร้งทำหน้ายุ่งยาก "ผู้อื่นเป็นเพียงเด็กน้อย ไม่ทราบว่าสิ่งที่คิดจะเป็นไปตามนั้นหรือไม่"

"เจ้าว่ามา..."

"ลูกคิดว่าเราควรตั้งรับให้ดี ป้อมของเราอยู่ต่ำกว่า พวกเขาอยู่สูงจึงรู้สึกฮึกเหิม พี่สี่ทหารควรเลี่ยงการเดินทัพจากสิ่งใด..."

"ห้วยหุบเหว พื้นที่แอ่งกระทะ เขาโอบ ป่ารก ปลักโคลน"หานโจวตอบทันทีอย่างไม่ลังเล

"ใช่แล้ว เช่นนั้นไยเราไม่ขุดพื้นที่ราบตรงส่วนนี้ให้เป็นแอ่งกระทะ จะปลูกพืชที่ทำให้คันก็ดี จะใส่เหล็กแหลมของมีคมก็ดี..."หงโต้วชี้ไปที่ราบที่อยู่ตรงกลาง "...จากนั้นเว้นระยะเพียงเล็กน้อยก็ขุดคูใหญ่โอบกำแพงเมืองเจ้าคะ หมั่นใส่น้ำให้ดินเหลวเป็นโคลน เช่นนี้เวลาศัตรูบุก แอ่งกระทะจะช่วยชะลอความเร็วและการขนอาวุธ ยามลุยโคลนพวกท่านก็สามารถใช้ธนูยิงได้โดยไม่ต้องเสียทหารออกไปสู้เลยแม้แต่คนเดียว..."

จากสภาพที่นางพูดถึงพวกเขายังคิดไม่ออกเลยว่าหากทำตามที่นางว่าจริงๆพวกศัตรูจะเข็นบันได เข็นเครื่องยิงหรือขี่ม้าเข้ามาใกล้ป้อมได้อย่างไรเลยด้วยซ้ำ แต่นั่นก็หมายความว่าพวกเขาเองก็ยากที่จะออกไปรบด้วยเช่นกัน นี่มิเท่ากับเป็นการยุติสงครามหรอกหรือ

"...ทิศตะวันตกที่เป็นเนินเขาชายป่าก็เช่นกัน ต้นไม้ทั้งหมดต้องโค่นให้ราบโล่ง ให้แอ่งกระทะและคูโคลนโอบตั้งแต่ทิศเหนือไปจนถึงทิศตะวันตก คูนั้นต้องขุดให้กว้างเท่าที่จะกว้างได้ ลึกที่สุดเท่าที่จะลึกได้แต่ต้องเว้นระยะห่างจากกำแพงให้ดีมิเช่นนั้นดินอ่อนอาจทำให้กำแพงทรงตัวไม่ได้ ด้านตะวันออกที่เป็นหุบเหวนั้นอย่าได้คิดวางใจจงให้ทหารเฝ้าระวังอยู่ตลอดและเทน้ำมันลงไปทุกๆสองวัน หากพบการเคลื่อนไหวบริเวณนั้น...จงจุดไฟเผาทันที"พูดเสร็จเด็กหญิงก็ไม่แน่ใจว่าที่นางพูดนั้นพอเป็นไปได้หรือไม่ "ที่ลูกคิด...ใช้ได้หรือไม่เจ้าคะเตีย"

"..."ทุกคนหันมาจ้องนางตาเขม็ง

"ท่านแม่ทัพใหญ่..."เกาสงพูดขึ้นด้วยหน้าตาเคร่งเครียด "เหตุใดฮูหยินจึงไม่รีบคลอดคุณหนูคนนี้มาแต่เนิ่นๆ"

"อ่า..."ทุกคนอ้าปากค้างก่อนจะพากันหัวเราะครืนใหญ่

"ใช้ไม่ได้หรือเจ้าคะ..."ฟังแล้วก็งงเล็กน้อยสรุปว่าตัวนางดี แล้วแผนการเล่าใช้ได้หรือไม่

"ดียิ่งลูกหญิง ดียิ่งแล้ว หากทำอย่างเจ้าว่าเตียกับพี่ของเจ้าคงมีเวลามานั่งปิ้งปลาย่างเนื้อเป็นเพื่อนเจ้าแล้วลูกหญิง"คนเป็นพ่อคว้าลูกสาวสุดที่รักเข้ามากอดหอมอย่างชื่นอกชื่นใจ ปัญหาหนักอกมานานเป็นปีสลายเป็นผุยผง

"จริงหรือเจ้าคะ"หงโต้วตื่นเต้น นางชอบเที่ยวเล่น กินอาหารสดๆ ยิ่งปิ้งย่างนางยิ่งชอบ

"จริง"ว่านอวิ้นหยางรับคำหนักแน่น "เกาสงจากนี้ท่านคุมทหารสิบหมื่นออกไปทำตามที่ลูกหญิงบอก"

"ขอรับท่านแม่ทัพ"เกาสงยิ้มตาหยี และแล้วทหารสิบหมื่นที่ฮ่องเต้ส่งมารบก็กลายเป็นกรรมกรแบกจอบแบกเสียมตั้งหน้าตั้งตาขุดกันไม่หยุดหย่อน อาศัยกำลังพลสิบหมื่นเพียงข้ามคืนที่ป้อมเฟิงเอาแต่เห่าหอนพวกเขาก็ทำทุกอย่างแล้วเสร็จ รุ่งเช้าพอทัพฉินยกพลห้าพันมาก็ถึงกับตะลึงงันไปกับสภาพสมรภูมิรบที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อย่าว่าจะไปร้องท้าตีท้าต่อย แค่จะข้ามไปตะโกนให้ได้ยินชัดๆยังทำไม่ได้ พื้นที่โล่งของแคว้นเฉ่าบัดนี้หนึ่งในสามกลายเป็นแอ่งลึก ส่วนที่เหลือกลายเป็นคูที่กว้างราวกับคลอง ลึกราวกับบ่อ เบื้องล่างเฉอะแฉะตกลงไปไม่ต้องคิดเลยว่าจะขึ้นมาได้ แว่วเสียงดนตรีเฉลิมฉลองนายกองทัพฉินก็ถึงกับโกรธจนหน้าเขียว กำลังจะถอยทัพกลับธนูดอกหนึ่งก็ปลิวลงมาปักลงแทบเท้า มีจดหมายหนึ่งฉบับเขียนว่า...ถึงคนวางแผน

 ปีนั้นความทราบถึงพระกรรณฮ่องเต้ มิเพียงไม่ลงโทษว่านหงโต้วที่แอบเข้าร่วมทัพที่ชายแดนกลับทรงชื่นชมนางต่อหน้าเหล่าขุนนางทั้งปวง ทรงมีพระกรุณารับว่านหงโต้วเป็นพระธิดาบุญธรรม แต่งตั้งให้เป็นองค์หญิง พระราชทานนามว่า...ผิงอัน ซึ่งหมายถึงความสงบสุข

 

ยอดดวงใจเจ็ดสิงห์ตระกูลว่าน ไม่ช้านานเข้าใจสรรพสิ่ง

พิชัยสงครามรู้แจ้งประจักษ์จริง เป็นยอดหญิงล้ำค่าเหนือใคร

 

"เจ้าเต่าฉินซื่อบื้อ!!!"เสียงห้าวอ่านข้อความที่รับมาด้วยน้ำเสียงโกรธจัดก่อนจะขยำมันจบยับฉีกคามือ "เป็นใครกันที่ทำเรื่องทั้งหมดนี้!! มันเป็นใครกัน!!!" เขียนมายังไม่พอยังวาดรูปเต๋ามาให้อีกต่างหาก

"เรียนองค์รัชทายาท สายของเรา...เอ่อ...บอกว่าเป็น"คนสนิทกลืนน้ำลายเหนียว "...บุตรีท่านแม่ทัพ ว่านหงโต้วขอรับ"

"เด็กคนนั้นน่ะหรือ! เป็นไปไม่ได้!!!"คนฟังร้องถาม สีหน้าไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย "เด็กอายุน้อยนั่นไม่มีทางทำได้ จงไปสืบมาให้กระจ่าง!!!"

"ขอรับ"

"ฮึ่ม!!!"รัชทายาทแคว้นฉินยังคงโกรธเกรี้ยวอยู่ไม่หาย พระหัตแกร่งชกปังๆบนเสาไม้ข้างตัวจนแหลกก็ไม่อาจคลายอารมณ์ลงได้ อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้นก็จะยึดป้อมเมืองเย่ได้อยู่แล้วแท้ๆ ทั้งๆที่ทหารของพวกมันก็ล้มตายไปมาก ที่อยู่ก็ขวัญเสียขนาดหนัก อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น!!!

เจ้าถั่วโง่เจ็ดสิงห์ตระกูลว่าน ยิ่งนานยิ่งเหลือทน

หญิงรู้กลศึกหาใช่คน เป็นหินในตมล้ำค่าอะไร

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 22 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 6 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 6 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 7 ) Vote
ลุ้นๆ
( 9 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 6 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 8 ) Vote
COMMENTS
kittyboonmee
14 ม.ค. 2560 / 20:38
ถั่วอะไรฉลาดมากนะเก่งด้วย
คนผ่านทาง
05 ม.ค. 2560 / 21:55
ชอบสรุปท้ายตอนด้วยกลอนนี่จริงๆเล้ย
sasisand5900
18 ต.ค. 2559 / 22:41
ถั่วฉลาดอ่ะ
sasisand5900
18 ต.ค. 2559 / 22:41
ถั่วฉลาดอ่ะ
ทิวไม้
14 ก.ย. 2559 / 19:36
ฉลาดอ่ะ
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 31 ตอน
โดย : ดาหลา/อาเธน่า
จำนวนคนชม : 407,489 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. บทนำ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ว่านหงโต้ว

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ถั่วฮองเฮา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ถั่ววางแผน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ถั่วหาเรื่อง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ถั่วสำนึก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ถั่วยั่วยวน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ถั่วภรรยา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ถั่วเมียเอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ถั่วแม่เลี้ยง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ถั่วระเบิด

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ถั่วที่รัก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 13. ถั่วหางแหลม

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 14. ถั่วเจริญ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 15. ถั่วลวง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 16. ถั่วน้องหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 17. ถั่วสมหวัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 18. ถั่ววังตะวันออก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 19. ถั่วแตก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 20. ถั่วร้องไห้

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 21. ถั่วอารมณ์

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 22. ถั่วผีเสื้อ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 23. ถั่วแล้งใจ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 24. ถั่วข่าวร้าย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 25. ถั่วอำลา

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 26. ถั่วงอก

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 27. ถั่วลูกหญิง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 28. ถั่วองค์ชาย

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 29. ถั่วนกฉิน

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 30. ถั่วชัง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 31. ถั่วคะนึง

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required