HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
รสสวาททาสมลทิน ( 25+ )
นักเขียน : มีนามารี-รตีคีตา-วลีมันตรา
จำนวนผู้เข้าชม : 459,714 ครั้ง
บทที่ 3 +++ซอลสบรี้+++50%

บทที่ 3

ซอลสบรี้

 

ร่างอรชรดึงลอกผ้าปูที่นอนออกมาซักคราบเลือดแบบร้อนรน      อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยปิดปิดร่องรอยแดงน่าเกลียดตามลำคอ เนินอก แล้วจำเดินมาหยิบหนังสือบนโต๊ะหัวเตียง

ธนบัตรจำนวนหนึ่งวางทับอยู่บนกระดาษโน้ตที่เขียนด้วยลายมืดหวัดๆ

"ฮือๆๆ หนูมีนไม่ได้ขายตัวนะ"  มือบางขยำโน้ตอัปยศปาทิ้ง ไม่แตะต้องธนบัตรแม้แต่องคุลี ดวงแดยอกแสยง ร่างกายโดนย่ำยีจิตใจถูกย่ำยีซ้ำสองด้วยเงินที่ชายไม่รู้จักหน้าค่าตามาก่อนหมายชดเชยเป็นค่าราคาความใคร่ชั่วคืน

"มีนา มีนา เรียบร้อยหรือยังจ้ะ" ลิเดียส่งเสียงเรียกสาวน้อยที่หายตัวไปอาบน้ำนานกว่าปกติ

"ฮือๆๆ อึ๊ก...รออีกเดี๋ยวนะคะ หนูมีนจะลงไปแล้วค่ะ" ร่างแน่งน้อยล้างหน้าล้างตากลั้นน้ำตา

                       

"ไม่กินข้าวเช้าก่อนเดินทางหรือจ๊ะ มีนาคิดถึงเมืองไทยโฮมซิคหรือเปล่า ดูสิไปแอบร้องไห้มาใช่มั้ย" ลิเดียถามเด็กสาวด้วยความห่วงใย

"หนูมีนช้าเสียเวลามากแล้ว ขอโทษนะคะคุณลิเดีย" ดวงหน้าหวานเศร้าม่อยลง

"ไม่เป็นไร เดินทางแค่สามชั่วโมงจากที่นี่ก็จะถึงคฤหาสน์ซอลสบรี้แล้ว...ไปทานนมหรืออะไรรองท้องก่อนเถอะ ไม่มีอะไรตกถึงท้องจะไม่สบายขึ้นมาอีก เอ้าดื่มนมจ้ะ" ลิเดียรินนมสดใส่แก้วส่งให้เป็นการบังคับกลายๆ

"ขอบคุณค่ะ" มีนายิ้มเซียวๆแล้วฝืนดื่มนมลงไปจนหมดแก้ว จากนั้นกำลังจะนำแก้วไปล้างตามนิสัย

"วางไว้บนโต๊ะแหละจ้า เดี๋ยวจะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดเอง เดินทางกันดีกว่าสาวน้อย"

ลิเดียขับรถคันหรูโดยมีมีนานั่งอยู่ข้าง รถแล่นจากสถานที่ที่มีนาประสบเหตุไม่คาดฝันห่างไกลออกไปเรื่อยๆ

"เราจะเดินทางกันประมาณสามชั่วโมง อยากจะงีบก็ได้นะจ้ะ" ลิเดียแนะ

"ค่ะ คุณลิเดีย" แล้วมีนาก็แกล้งหลับตาลง สาวน้อยไม่ได้หลับจริงแต่ไม่อยากจะพูดอะไรกับใครในตอนนี้

ในมโนสติย้อนถึงภาพปีศาจร้ายที่หล่อบาดจิตบาดใจกำลังตอกลำลึงค์ใหญ่ยักษ์กระหน่ำเข้าสู่ร่างกายของเธอ

ตอนนั้นความเจ็บหายไปบังเกิดความเสียวสยิวสุดกำลังเข้ามาครอบงำมีนาจนสิ้น เธอถึงกับข้อร้องให้เขาเสพสมกับร่างกายของเธอเองอย่างน่ารังเกียจ

แขนขาของเธอเองที่กอดรัดผู้ชายคนนั้นเอาไว้แน่น อ้อนวอนให้เขากระแทกสิ่งนั้นเข้ามาในตัวเธอ

ส่วนหนึ่งในจิตใจสาวน้อยรู้ว่าเขาไม่ได้ข่มขืนใจเธอ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในตอนท้าย ผู้หญิงแบบไหนที่ร้องขอให้ผู้ชายไม่รู้จักทำ...ทำ...นี่สินะ เขาจึงเข้าใจว่าเธอซื้อได้ด้วยเงิน เพราะการกระทำของเธอนั้นไม่ต่างจากโสเภณี

เวลาสามชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว รถมาจอดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังมหึมา แต่กระนั้นมีนากลับลืมตาไม่ขึ้นเสียจริงๆ หนังตาหนัก ร่างกายหนักเมื่อยล้า ร้อนผ่าวแต่หนาวในกระดูก

"มีนา มีนา! อุ๊ยตายจริง ตัวร้อนจี๋เลย" เสียงคุณลิเดียดังลอยวนอยู่รอบตัว

ปากคอสาวน้อยแห้งปร่า "ถะ..ถึงแล้วหรือคะ...." เธอพูดออกไปเสียงเบา อยากจะลุกขึ้นแต่ลุกไม่ไหว

"ตายจริงเป็นไข้หรือเปล่า มาช่วยอุ้มหนูมีนาหน่อยค่ะ"

มีนาไม่รู้สึกตัวอีกเลย ร่างอรชรประหนึ่งถูกเผาด้วยไฟร้อนสลับหนาวจนคล้ายราดด้วยน้ำแข็ง

หรือนี่คือโทษทัณฑ์ของการปล่อยตัวปล่อยใจเหมือนหญิงไร้คุณค่า

มีนาเหมือนลอยเคว้งอยู่ในทะเลขึ้นลงตามกระแสคลื่น กายหนักล้า คลำทางในอุโมงค์มืด แม้นอยู่ในความมืด สัมผัสซ่านย้อนมาตามหลอกหลอนความผิดบาปหลงรสกามาที่ได้ลิ้มไม่สามารถหลบหนีไปไหนกระทั่งยามไข้

"อ่าห์...ไม่...หนูมีนไม่ได้ชอบ...ไม่ชอบ...จริงๆ..." ดวงตาดำราวนิลไร้ตำหนิเบิกโพลงลืมขึ้นกลางแสงหม่นๆ

"คุณมีนาเธอสร่างไข้แล้วค่ะ

+++ฟรุ๊งฟริ๊งๆๆๆ+++

วางขายในรูปแบบ e-book นิยายรักสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้นนะฮัฟ


http://http://ebooks.in.th/ebook/31975



VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 25 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 28 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 23 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 22 ) Vote
ลุ้นๆ
( 21 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 24 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 24 ) Vote
COMMENTS
Jokejeab
24 พ.ย. 2559 / 16:00
อยากได้หนังสือ อ่านสบายตาดีค่ะ
pant
06 พ.ค. 2558 / 19:50
ไม่มี อีบุค บนเวบ meb เหรอ
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 41 ตอน
โดย : มีนามารี-รตีคีตา-วลีมันตรา
จำนวนคนชม : 459,714 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required