HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
รสสวาททาสมลทิน ( 25+ )
นักเขียน : มีนามารี-รตีคีตา-วลีมันตรา
จำนวนผู้เข้าชม : 460,405 ครั้ง
บทที่ 1 +++มีนา+++100%+++20+

บทที่ 1

มีนา

 

"สวยจังเลยค่ะคุณลิเดีย" สาวน้อยผมสีน้ำตาลเข้มนัยน์ตาดำเป็นประกาย เรือนร่างแสนอรชรน่ารักอุทานออกมาเมื่อก้าวลงจากรถที่จอดตรงหน้าบ้านสไตล์ยุโรปแสนน่ารัก

            "ตามฉันมาเลยจ้ะหนูมีนา" ลิเดียสาวสวยตาคมร่างสูงสวมชุดเดินทางสวยทันสมัยฝีมือดีไซเนอร์แบรนด์ดัง

            มีนา สุริรักษ์ โมริทากะ สาวน้อยวัยสิบแปดลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นเดินตามลิเดียเข้าสู่ประตูทางเข้าบ้านต้อยๆ ดวงตาโตดำหวานราวตาเนื้อทราย ปานนิลงามระยับล้อมแพขนตาดำยาวงอนมองสรรพสิ่งรอบกายอย่างตื่นเต้น

ดวงหน้าหวานน่ารักเหมือนตุ๊กตา ปากนิดจมูกหน่อย ผมสีน้ำตาลเข้มตรงยาวไม่ผ่านการกัดย้อมสีใดๆ เป็นธรรมชาติทิ้งตัวเรี่ยแผ่นหลัง

แก้มขาวใสแดงเรื่อน่ารักน่าใคร่เหลือล้น ตลอดเวลาที่อยู่เมืองไทย เด็กกำพร้าตั้งแต่ห้าขวบอย่างเธอโชคดีได้รับการส่งเสียเลี้ยงดูให้เติบโตขึ้นในโรงเรียนกินนอนหญิงล้วนบนดอยทางภาคเหนือจนจบการศึกษาตามเจตนารมย์ของผู้อุปการะ

วันจบการศึกษาคุณลิเดียผู้ดูแลเธอมาตั้งแต่อายุ 12 แจ้งข่าวดีว่า คุณเฮนรี่ ฮอว์คเฮิร์ส ผู้อุปการะของเธอทำเรื่องพาเธอไปศึกษาต่อที่ประเทศสวิสเซอร์แลนด์เรียบร้อยแล้ว

          "หนูมีนจะได้เจอกับคุณเฮนรี่แล้วใช่มั้ยคะคุณลิเดีย" มีนาพูดเจื้อยแจ้วด้วยความสุขใจ หากพบกับผู้อุปการะผู้ใจบุญสุดแสนท่านนี้ มีนาอยากจะกราบเท้าให้สมกับบุญคุณที่เลี้ยงดูมาตลอด

            "หนูจะได้เจอกับคุณเฮนรี่สักวันหนึ่งแน่จ้ะ แต่ช่วงนี้ท่านไม่ว่าง"

          "ว้า...ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงหนูมีนต้องได้เจอท่านอยู่แล้ว ที่นี่สวยจังนะคะ สวยมากด้วย ดอกทิวลิปเต็มสวนไปหมดเลย"

           "บ้านหลังนี้เป็นของหนูมีนนะ  ชอบมั้ย"

            "ว๊าว คุณลิเดีย หนูมีนฝันไปหรือเปล่าคะ เหมือนหนูมีนเป็นซินเดอเรล่าเลย" บ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ ตบแต่งน่ารักสไตล์คันทรี่ ห้องนอนชั้นสองกว้างขวางหวานแหวว ทุกอย่างเป็นสีชมพูติดระบายลูกไม้

ทั้งเตียง ม่าน โซฟา ส่วนเฟอร์นิเจอร์เป็นสีขาวทั้งหมด หน้าต่างกระจกมองเห็นสวนทิวลิปเหมือนภาพโปสการ์ด

            "ไม่ฝันไปหรอก พักผ่อนตามสบายนะ ในตู้เย็นมีของสดทำกินได้ตามสบาย มีอาหารสำเร็จรูป เอาเข้าอุ่นในเตาไมโครเวปได้เลยนะถ้าหนูมีนยังเหนื่อย ฉันมีธุระต้องไปทำต่อ อยู่คนเดียวได้นะ เอ้านี่กุญแจบ้าน พอฉันไปก็ล็อคประตูให้เรียบร้อย โอเคนะจ้ะ พรุ่งนี้เราค่อยมาเรียนรู้ชีวิตใหม่ที่นี่กัน"

          "ค่ะ คุณลิเดีย พรุ่งนี้เจอกันนะคะ" มีนายิ้มหวานไปส่งลิเดียที่ประตูบ้าน ไม่ลืมล็อคประตู แล้วเดินสำรวจภายในบ้านหลังใหม่ของเธออย่างตื่นเต้น มีห้องห้องหนึ่งที่ติดกับห้องนอนของเธอล็อคเอาไว้ไม่มีกุญแจ คงเป็นห้องที่เก็บของสำคัญอะไรไว้

            นาฬิกากุ๊กกูบนผนังตีบอกเวลาหนึ่งทุ่ม มีนาอุ่นอาหารง่ายๆทานในครัวเก็บล้าง เปิดทีวีดูในห้องนั่งเล่นจนถึงเวลาสี่ทุ่มกว่า แล้วขึ้นไปยังห้องนอนเตรียมอาบน้ำให้สบายก่อนนอน

            ระหว่างแช่ตัวในอ่างอาบน้ำใหญ่อย่างตื่นเต้นเหมือนเด็ก สายฝนก็ตกลงมากระทบกระจกหน้าต่าง "ฝนตกหนักเลย" เสียงฝนดังน่ากลัว

            เปรี๊ยงงง!!!

          "ว๊ายยยย" เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นแล้วไฟฟ้าก็ดับมืดทันที มีนากรี๊ดอยู่ในอ่างอาบน้ำภาวนารอให้ไฟฟ้าติด แต่เวลาผ่านไปนานจนน้ำเริ่มเย็นมาก หญิงสาวคลำทางจากอ่างอาบน้ำเดินสะเปะสะปะไปยังห้องนอนแล้วขึ้นเตียง

            บนเตียงมีร่างของใครไม่รู้นอนแผ่หลาอยู่

            "กรี๊ดดด ใครน่ะ" มีนาร้องเสียขวัญในความมืด ลนลานลงจากเตียงแต่มือหนาแข็งแร็งเหมือนคีมเหล็กคว้าร่างอรชรกดลงกับเตียงแล้วร่างหนาก็ทับลงมา กลิ่นเหล้าลอยคลุ้งเข้าจมูก

            "แก้ผ้ารอตั้งนาน มาเร็วๆเข้า ฉันทนไม่ไหวแล้ว" ริมฝีปากของผู้ชายทาบลงบนกลีบปากจิ้มลิ้ม สอดลิ้นร้ายเข้าเสาะหาความหวานจนทั่ว

            "อื๊อ" ร่างบางดิ้นรนผลักไสไมได้ผลเพราะขนาดตัวต่างกันมากเป็นเท่าตัว ริมฝีปากถูกบดขยี้จนหายใจไม่ทัน ปทุมถันอวบใหญ่ซ่อนรูปถูกมือหนาคลึงขยำบิดบีบป้านสีสวยจนแข็งเป็นไต

            "นมใหญ่กว่าเดิมนะที่รัก อูววย์" เสียงผู้ชายพูดเหมือนคนเมาก่อนที่ปากร้อนจะขม้ำดูดยอดเม็ดบัวสีหวานเข้าปากเต็มคำ

            "ไม่...อย่าทำหนูมีน อื๊อออ อ๊าววส์" สาวน้อยอ่อนโลกอย่างมีนาเพิ่งเคยโดนผู้ชายแตะเนื้อต้องตัวสั่นเทาราวลูกนกห่างอกแม่ เมื่อดิ้นรนไม่ไหวมือเท้าระทวยอ่อนตอนโดนจูบจนสติลางเลือน ปทุมมาลย์สั่นริกไม่เคยต้องมือชายถูกลูบคลำขยำขยี้โดยมือที่เชี่ยวชาญเกิดอาการแปลกเหลือแสนซ่านขึ้นจากปลายป้านถันงามที่โดนปากร้อนๆดูดดึง

            ไม่เพียงดูดดึงจ๊วบจ๊าบ ลิ้นร้ายไม่เกรงใจขยี้เลียไปด้วยสลับอย่างเท่าเทียมทั้งสองเต้า มือบางที่ดึงผมของชายที่ทาบทับบนตัวเปลี่ยนเป็นกดเข้าหาปุ่มสล้างอย่างไร้เดียงสา ให้เขาดูดละเลงเลียมากขึ้น

            ปากร้ายดูดขบเรียกเสียงครางหวานๆออกจากปากจิ้มลิ้ม มือปลาหมึกคลึงคลำเต้าถันมือหนึ่ง อีกมือลูบไปตามร่างอรชรผ่านหน้าท้องไร้ไขมันส่วนเกินสู่เนินโหนกปกคลุมด้วยขนอุยอ่อน

            "อูวว์ ยังไม่มีอารมณ์เหรอ....งั้นอุ่นเครื่องให้เยิ้มก่อน" มือหนาลูบไปบนนูนโหนกโคกกลีบผกา มีนาหนีบขาแน่น หมายปกป้องส่วนลับพึงสงวนถูกลูบคลำอย่างคึกคะนอง

            "หยะ....อย่า ฮึก...ไม่เอา" เสียงหวานร้องห้าม แต่คนเมาไม่ได้นำพา มือหนาแยกเรียวขางามถ่างกว้างยกพาดใหล่ แล้วก้มหน้าลงใช้สันจมูกกรีดกลางร่องกลีบผกาปิดสนิท

            "หอมจัง เล่นตัวนักเดี๋ยวจะเลียให้ดิ้นพราดเลย" มือหนาเอื้อมไปคลำคลึงยอดป้านถันและปทุมมาลย์สองข้างพร้อมกันช่วยปลุกเพลิงกามให้สาวน้อยไม่เดียงสาราคีจนร้อนไปทั้งร่าง

            "อื๊อ...ซี๊ดดดส์...หยะ..อย่าค่ะ...อูยยว์ อย่าเลียตรงนั้น อ๊ายยย"

ลิ้นร้ายลากกลางร่องเซาะหาเกสรสวาท มีนาสะบัดร้อนสะบัดหนาวเหมือนไข้ขึ้น ความเสียวพิสดารที่ไม่เคยรู้จักแผ่จากกลีบผกาสวรรค์กลางกายผนวกกับความซ่านจากปลายยอดเม็ดบัวที่โดนบี้ดึง กลั่นเป็นน้ำแรกสวาทไหลล้นซอกกลีบกลางให้ชายบนร่างเสียกินอร่อยลิ้น

          "เสียวดีมั้ย...ฮื้อ..หวานที่สุด" ปากอย่างเดียวคงเลียกินไม่ถนัด กลีบผกานั้นปิดสนิทเหลือเกิน มือหนาจึงลงมาช่วยงานปาก แหวะแยะกลีบแน่นออก สันจมูกถูกลางกลีบในเล่นสัมผัสน้ำฉ่ำเยิ้ม ลากปลายจมูกดุนเขี่ยติ่งเม็ดเกสรเล่น

            "อ๊าววววสส์ ซี๊ดดดดสส์ สะสะสะสะเสียววววววว ไม่เอาแล้ว...ฮือๆๆๆ" มีนาน้ำตาไหลครางอู้เด้งสะโพกขึ้นรับแรงเสียวแสนเสน่หา ปลายชิวหาร้ายละเลงรอบเม็ดมณีเกสรจนสาวน้อยดิ้นพราดดั่งคำเขาสั่นวาจา  

            "เอาล่ะนะ" มือหนาจับต้นขามีนาโย้แบะออกจนกว้าง ดุนแท่งใหญ่แข็งในเครื่องป้องกันรุ่นบางเฉียบเข้ากลางร่องกลีบ

            "ทำไมเอาไม่เข้าวะ" เสียงผู้ชายสบถหัวเสีย แล้วจับหัวทู่ๆดุนลงมาอีกครั้ง "ซี๊ดดดด เข้าสิ เข้าไป....อูววย์สุดยอด"

          "กรี๊ดดดดดด ไม่....เอามันออกไป" ความเสียวสยิวหายไปหมด มีแต่ความเจ็บเมื่อของใหญ่แข็งร้อนหาทางเจาะเข้าร่างบริสุทธิ์จนสำเร็จ

            ร่างอรชรดิ้นดุ๊กดิ๊กกลายเป็นไปสร้างอารมณ์เสียวให้ผู้ชายบนตัวมากขึ้น

            "ทำไมคับปึ๋งล่ะเนี่ย ฮู้ววย์ มันส์แน่นอน" ผู้ชายกลัดมันกระแทกดันผ่านเยื่อพรหมจรรย์จนฉีกขาดเข้าไปด้วยความมันส์จนมิดลำ

            "กรี๊ดดดดดดด" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดกลืนหายไปกับเสียงฟ้าลั่นเปรี้ยง ไฟฟ้าที่ดับสว่างพรึ่บขึ้นมา

            "จูเลีย..? ฮู่วย์คับมาก เธอยังมีเยื่อพรหมจรรย์เหลือได้งาย..เวรแล้ว...เธอเป็นใคร"

          นัยน์ตาคมสีอำพันเบิกขึ้น เสียวจนเส้นเลือดคอโปน เหงื่อแตกเต็มหน้าผากเหตุจากช่อดอกสวาทฟิตสุดขั้วรัดรอบองคชาติจนเขาตาพร่าแม้นไฟฟ้าจะสว่างกระจ่างแจ้งขึ้นแล้ว หน้าหล่อเฉียบยิ่งกว่านายแบบชวนหัวใจระทวย

            "ฮือๆๆๆ หนูมีนเจ็บ" ผู้หญิงที่เขาเสียบลำลึงค์ขนาดยักษ์เข้าไปจนมิดมีร่างอรชรอ้อนแอ้นเล็กบอบบางขาวผ่อง เอวคอดแต่ปทุมถันใหญ่เกินตัวมาก

            "บัดซบ...เธอเป็นใคร..ซี๊ดดส์....โอ้ยยส์…" ร่างหนากัดกรามกระชากท่อนลึงค์ออกจากรูรักอูมอุ่ย "อายุเท่าไหร่.."

          เลือดสาวพรหมจรรย์เคลือบเปื้อนบนเครื่องป้องกันที่ห่อกระชับแนบลำลึงค์ ซู๊ดดดส์ เขาหยุดตัวเองไม่ได้ด้วยความเมากับอารมณ์เสียวสยิวที่ต้องไปให้ถึงไคลแม็กซ์

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 31 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 28 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 24 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 31 ) Vote
ลุ้นๆ
( 30 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 26 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 26 ) Vote
COMMENTS
Jokejeab
24 พ.ย. 2559 / 15:40
โดนจนได้ หยุดไม่อยู้แล้ว
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 41 ตอน
โดย : มีนามารี-รตีคีตา-วลีมันตรา
จำนวนคนชม : 460,405 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required