HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
เรือนบุหงัน (20+)
นักเขียน : มีนามารี-รตีคีตา-วลีมันตรา
จำนวนผู้เข้าชม : 262,489 ครั้ง
บทที่ ๕ +++หนี้+++100%

           "ยัยป่าน ฉันขอร้องให้แกช่วยตระกูลเราได้หรือเปล่า" เพ็ญแขพูดอย่างเศร้าโศก

           "เรื่องอะไรหรือคะคุณแม่ขา ถ้าป่านทำได้ป่านจะทำให้คุณแม่ทุกอย่างค่ะ" สายป่ายไม่เคยเห็นคุณแม่เพ็ญแขดูหมองเศร้าเช่นนี้มาก่อนตั้งแต่วันที่ท่านพ่อสิ้น

           "ลูกป่านเอ๋ย บ้านเรากำลังล้มละลายสิ้นเนื้อประดาตัว" เพ็ญแขปล่อยโฮออกมาไม่ทิ้งความสวย ใช้ผ้าเช็ดหน้าลินินปักฉลุผืนสวยซับน้ำตาหยดเล็ก ๆ ที่หางตา

           "แต่คุณพี่แพรบอกว่าคุณแม่จะส่งไปเรียนอังกฤษ..." สายป่านพูดออกมาด้วยความมึนงง

           "เจ้าหนี้มันอยากได้ลูกแพรไหมไปขัดดอกมัน แม่ต้องให้พี่เขาหนีไปไกล ๆ เงื้อมมือไอ้คนเลวคนนั้น...สายป่าน หนูช่วยคุณแม่ได้ไหมลูก...คุณแม่ไหว้หนูก็ได้ ช่วยคุณแม่กับพี่แพรนะ รับปากสิว่าหนูจะทำตามที่คุณแม่ขอร้อง"

           คุณแม่เพ็ญแขลุกขึ้นจากเก้าอี้ลงมานั่งกับพื้นข้างสายป่านแล้วยกมือขึ้นมาเหมือนจะไหว้

           "อย่าค่ะคุณแม่ขา สายป่านต้องทำทุกอย่างที่คุณแม่บอกอยู่แล้ว ไม่ต้องทำขนาดนี้เลยค่ะ คุณแม่ขา" สายป่านชิงกอดคุณแม่ก่อนแล้วรีบพุดรับปากทุกอย่าง

           "ลูกป่านของแม่ ลูกจะยอมขัดดอกทางพี่แพรไหมใช่ไหมลูก ลูกก็รู้ว่าพี่แพรไหมเขาอ่อนแอแค่ไหน อยู่ในเงื้อมมือคนใจสัตว์แบบไอ้ชาติเหมือนส่งพี่แพรเขาไปตายแท้ ๆ"

           "อะไรนะคะ คุณแม่...ขัดดอกแทนพี่แพร..." สายป่านตกใจจนหน้าซีด

           "ทำได้ไหมลูกป่าน บำเรอให้มันรักให้มันหลง มันจะได้ไม่ตัดเงินค่าใช้จ่ายของเรา ถ้าลุกไม่ยอมช่วยแม่มีแต่จะไปฆ่าตัวตาย ฮือ ๆ ๆ ๆ ๆ"

           "คุณแม่ขา ป่านทำทุกอย่างคะ พระคุณคุณแม่ล้นหัวป่านอยู่แล้ว จะให้ป่านไปตายแทนป่านก็ต้องไปอยู่แล้ว" ร่างอรชรชาดิก รู้ว่าคุณค่าของตัวเองไม่เคยเทียมเม่าคุณแพรในหัวใจคุณแม่เพ็ญแขนั้นรักคุณแพรมากกว่าเสมอ

           แต่หากไม่มีคุณแม่เพ็ญแขเลี้ยงดูมา เธอจะเติบโตมีชีวิตขึ้นมาได้ถึงตอนนี้หรือ ตลอกเวลาใช้ชีวิตอย่างไม่ได้ลำบากยากเข็ญอะไรเมื่อเทียบกับเด็กคนอื่น ๆ

           แต่ขัดดอกให้คนที่คุณแม่ว่าเขาเลวทรามเหลือประมาณ...จะต้องมอบชีวิตตกในกำมือใครก็ไม่รู้ ถึงยามไหนก็ยากจะรู้...น้ำตาสาวน้อยไหลพรากออกมาราวทำนบแตกโดยไร้เสียง

           "แม่ซึ้งน้ำใจลูกป่านมากเหลือ ต่อไปลุกป่านคือแพรไหม อย่าได้ลืมเลือน จงทำตัวเป็นพี่แพรไหมให้เนียนสนิท เพราะมันจ้องจะใช้พี่แพรไหมเพื่อทรมานแม่ ลูกช่วยครั้งนี้เหมือนช่วยชีวิตคนสองคน ลูกเอ๋ย ทำให้แม่เถอะนะ"

           "ป่าน...ป่าน..ฮึ๊ก....ป่านจะต้องแสดงเป็นพี่แพรหรือคะ" ป่านคิดอะไรไม่แจ่มใส พี่แพรสวยแสนสวย

           "ไม่ต้องทำอะไรมากหรอก แค่อย่าลืมเผลอเรียกตัวเองว่าสายป่านก็พอ แม่กับคนใช้ไม่กี่คนที่เหลือจะต้องย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่ ไอ้ชาติมันเฉดหัวเราออกจากที่นี่ทั้งหมดภายในสามเดือน ระหว่างนี้แม่ต้องเตรียมการลับให้พี่แพรไหมของพวกเราไปอังกฤษอย่างลับ ๆ"

           "ค่ะ คุณแม่ ป่านเข้าใจและจะตั้งใจไม่ให้ลืมเป็นที่เดือดร้อนกับคุณแม่กับคุณพี่แพร" สายป่านชาสนิทแต่หัวใจหลั่งน้ำตาไม่ต่างกับนัยน์ตา

           "ถ้าเช่นนั้นเราเก็บเรื่องนี้เป็นความลับกันสามคนแม่ลูก ลูกป่านจะอยู่ในเรือนบุหงันนี่ต่อไปในฐานะแพรไหม อดทนเพื่อนคุณแม่เพื่อพี่แพร ยิ่งมันยังเก็บหนูไว้นานเท่าไหร่ อนาคตของพี่แพรกับแม่จะปลอดภัยมากขึ้น หากลูกไม่อดทน หนีมันไป ความลับเปิดเผยเมื่อไหร่ แม่กับพี่แพรคงตายอย่างเดียวไม่มีทางเลือกอื่น เราจะอยู่ได้อย่างไรหากทรัพย์สินไม่มีติดตัว ไม่มีหลังคาคุ้มหัว ลูกอยู่จนพี่แพรจับสามีรวย ๆ ได้สำเร็จแล้วเราก็จะสบายกัน จะได้พ้นเงื้อมมีไอ้ปีศาจนั่นเสียที เราจะมีความสุขกันอีกครั้งนะจ๊ะ"

           "ค่ะ คุณแม่ เราจะมีความสุขกันอีกครั้ง" สายป่านยิ้มให้คุณแม่เพ็ญแขทั้งน้ำตาโดยไม่สังเกตเลยว่าน้ำตาของอีกฝ่ายไม่มีแล้ว มีแต่รอยยิ้มสดใสสมใจนึก

           "เช็ดน้ำตาเสียสิ แล้วกลับห้องไปอย่าให้พวกบ่าวไพร่ผิดสังเกต แม่บอกพี่แพรแล้วว่าเราจะไม่ปริปากเรื่องนี้ให้ใครรู้จนกว่าลูกแพรไหมจะหาสามีที่คู่ควรและร่ำรวยพอได้ แม่ว่าไม่นานนักหรอก เพราะลูกแพรไหมทั้งสวยอ่อนหวานสง่าเหมาะสมกับคนดีมีชาติตระกูล ผู้ชายที่ไหนมองข้ามก็โง่แสนโง่แล้ว"

           สายป่านพยายามหยุดตัวเองให้เลิกร้องไห้ ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาแล้วกราบลาคุณแม่เพ็ญแขกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง

           "อย่าร้องไห้สายป่าน รอให้ถึงห้องก่อน"

           ร่างบางบอกตัวเองในใจไปตลอดทางที่เดินกลับห้อง


+++ฟรุ๊งฟริ๊งๆๆๆ+++

ตอนหน้าพระเอกมา จริง ๆ ไม่ไก่กาฮัฟ

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 10 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 8 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 9 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 8 ) Vote
ลุ้นๆ
( 12 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 7 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 8 ) Vote
COMMENTS
minamarie
20 พ.ค. 2558 / 21:16
ตอนหน้าแน่นอนรี๊ดจ๋า
Mammy
20 พ.ค. 2558 / 19:45
มะไหร่จะเจอกันซะทีน้าาา รอๆๆ มาอัพไวๆ นะจ้ะไรท์
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 18 ตอน
โดย : มีนามารี-รตีคีตา-วลีมันตรา
จำนวนคนชม : 262,489 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required