HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
เรือนบุหงัน (20+)
นักเขียน : มีนามารี-รตีคีตา-วลีมันตรา
จำนวนผู้เข้าชม : 261,477 ครั้ง
บทที่ ๓ +++คืนฆาต+++100%

เพ็ญแขบิดยิ้มแล้วรีบปั้นหน้าตกอกตกใจ เดินออกไปสั่งบ่าวไพร่ด้านนอก

"ไปโทรศัพท์ตามคุณหมอเชิดชัยด่วน เร็วเข้า คุณท่านแย่แล้ว ใครช่วยไปตามคุณเลอเทพมาที เร็วซี่"

"เจ้าค่ะ เมี้ยนจะไปโทรศัพท์หาคุณหมอเชิดชัยเดี๋ยวนี้" แม่เมี้ยนตะลีตะลายทำตามสั่ง

"เอ้อ คุณเพ็ญแขขอรับ..คุณเลอเทพเธอขับรถออกไปตั้งแต่ตอนสองยาม....คงจะไป...เอ้อ อ้า อ่า เอ่อออ" ตาปลิกอ้ำอึ้ง

"ไปไหน!!!" เพ็ญแขฉิว

"ไป......โรงน้ำชาที่เยาวราชขอรับ" คราวนี้หน้ายิ่งซีด

"ให้ใครก็ได้ไมปตามกลับมาที โธ่ คุณหลวงเจ้าขา" เพ็ญแขแสร้งทำน้ำหูน้ำตาพิรี้พิไร แล้วไปประตูห้อง แล้วเดินไปมองสามีที่ยังกระตุกเป็นห้วง ๆ อย่างเลือดเย็น

มือเรียวเสลาสวยงามหยิบผ้าขนหนูไปแช่น้ำในอ่างชามกระเบื้องลายครามจนชุ่มบิดนิดกนึ่งให้น้ำไม่ไหลโชก แล้วเดินไปประชิดข้างเตียงใกล้ร่างคุณหลวงที่ตาเหลือกลาน

ภรรยาสวยพริ้งวางผ้าเปียกปิดปากและจมูกสามีเอาไว้ ยืดร่างสวยเอ่ยอำลา "ลาก่อนค่ะ คุณพี่ เจอกันชาติเดียวนะคะ อย่าได้ผูกจิตคิดพยาบาทน้องเลย คุณพี่จงไปสู่สุขคติตอนนี้ดีกว่ารอดมานั่งง่อนนอนง่อยเป็นภาระคนอื่น ไปดูสัมปรายภพเถอะค่ะคุณพี่ขา"

คุณหลวงสั่นเทิ้มกระตุกหนักขาดอากาศหายใจ ร่างชรากระตุกเป็นครั้งสุดท้ายแล้วตัวอ่อนนิ่มลงกับฟูกนอน ดวงตายังค้างเหลือกลานอย่างน่าสยดสยองที่สุด

นิ้วเรียวสวยคิ้วผ้าขนหนูชุ่มน้ำออกใช้ผ้าแห้งเช็ดหน้าของคุณหลวงอย่างจำใจแล้วเอาผ้าทั้งสองผืนบิดพาดบนขอบอ่าง

ไม่นานนักมีเสียงเคาะประตู เพ็ญแขจึงร้องไห้โฮเดินไปเปิดดาล

"คุณหมอขา ฮือ ๆ ๆ ๆ ๆ คุณพี่ ๆ ๆ หมดลมแล้วค่ะคุณหมอ" เพ็ญแสดงความโศกเศร้าปิ้มว่าจะขาดใจ ขณะที่นายแพทย์รีบรุดไปดูอาการ หรือ ร่าง ของคุณหลวง

"เสียใจด้วยนะครับคุณเพ็ญแข" นายแพทย์ส่ายหน้าแสดงความเสียใจ "คุณหลวงคงหัวใจล้มเหลวขณะที่...อ่า..."

"ดิฉันไม่ทราบจริง ๆ ค่ะว่าท่านเป็นโรคหัวใจด้วย ปกติท่านกับนางเล็ก ๆ ก็...ฮือ ๆ ๆ คุณพี่ทำไมหักโหมทิ้งลูกทิ้งเมียไปเร็วเยี่ยงนี้" เพ็ญแขฟูมฟาย "คุณเลอเทพก็ช่างกระไร ไปไหนเสียนี่ รู้หรือไม่ท่านพ่อสิ้นลมแล้ว"

"ท่านพ่อ ท่านพ่อขา....." เสียงเล็ก ๆ ของเด็กหญิงดังจากประตูก่อนที่ร่างผอม ๆ เล็ก ๆ จะวิ่งเข้ามาในห้องตรงไปที่ร่างของท่านพ่อ "ท่านพ่อขา ท่านพ่อ นี่สาวป่านนะคะ ท่านพ่อลืมตาอย่าทิ้งสายป่านสิคะ" เด็กหญิงร้องไห้ปานหัวใจแหลกสลาย กอดเท้าร่างของคุณหลวงซบหน้าลงแทบเท้าผู้เป็นบิดา

เคราะห์ดีที่ร่างของคุณหลวงนั้น นายแพทย์ได้คลุมผ้าป้องกันความอุจาดเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

เพ็ญแขเผลอทำหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันใดแล้วตวาดสั่งคนใช้ "นังม้วนมาเอายัยสายป่านไป....ดูทีรึ ให้เด็กเล็ก ๆ มาจุ้นจ้านเรื่องใหญ่"

นายแพทย์ขอตัวกลับท่ามกลางความโศกเศร้าของคนทั้งเรือน

แม่ม้วนมาพาตัวเด็กหญิงสายป่านออกไปจากห้องเกิดเหตุ เมื่อคุณหมอไปแล้ว เพ็ญแขเดินร้องห่มร้องไห้ไปสั่งให้บ่าวไพร่จัดการติดต่อพิธีทำศพตั้งศพเตรียมการทั้งดอกไม้และต่างๆนานาสมเป็นศรีภรรยาผู้โศกเศร้าแต่กำกับเรือนได้อย่างเด็ดขาดนัก

"อ้อ แล้วลูกแพรไหมล่ะ" เพ็ญแขถามบ่าวไพร่เมื่อไม่เห็นลูกสาวในไส้อยู่แถวนั้น

"คุณหนูแพรเธอยังนอนอยู่เลยเจ้าค่ะ ฮือ ๆ ๆ" หญิงรับใช้ตอบสะอึกสะอื้น

"โถ ลูกแพรคงไม่สบายมาก เพลียหลับไม่รู้สึกตัว ท่านพ่อจากไปแล้วลูกจ๋า ช่างน่าเวทนาเหลือทน" เพ็ญแขเดินระทดระทวยไปในห้องนอนของลูกสาวสุดรักคนโปรด

เมื่อเข้าไปในห้อง เห็นแพรไหมนอนเอาหมอนอุดหนูอยู่ในม่านมุ้งเตียง

"โอ๊ย หนวกหูอะไรกันหนักหนา ใครตายบนเรือนหรืออย่างไร น่ารำคาญคนจะนอน นังแป้นใช่หรือไม่ ออกไปเดี๋ยวนี้ คุณแพรหนวกหู ไปไป๊" เด็กหญิงส่งเสียงแหว ๆ อยู่ใต้หมอน

+++ฟรุ๊งฟริ๊งๆๆๆ+++

ดราม่า-อีโรติก มาต่อแล้วฮัฟ

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 9 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 9 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 7 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 6 ) Vote
ลุ้นๆ
( 8 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 9 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 7 ) Vote
COMMENTS
ดีน่า
20 พ.ค. 2558 / 19:01
ไรเตอร์เขียนได้หลายแนวจัง ชอบๆ กำลังดราม่าเลย
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 18 ตอน
โดย : มีนามารี-รตีคีตา-วลีมันตรา
จำนวนคนชม : 261,477 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required