HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
โหงพราย
นักเขียน : มนตรา เริงเวทย์
จำนวนผู้เข้าชม : 5,363 ครั้ง
ตอนที่ 8

 

8.

        ลุงผู้ใหญ่…ลุงผู้ใหญ่ช่วยที ผีปอบเข้าอีทองวัน”

เสียงร้องเรียกอย่างรีบเร่งดังขึ้นหน้าประตูบ้าน ทำให้ผู้ใหญ่คร้ามลุกเดินชะโงกหน้าที่ประตูเรือน ขณะนั้นเขากำลังคุยอยู่กับพ่อหมอเพียงลำพัง นางขิ่นกับเย็นจิตรไปตลาดหาซื้อกับข้าวกับปลาตอนเย็น ส่วนพจน์กับพงษ์พากันต้อนควายออกไปเลี้ยงที่นาแต่กินข้าวงายเสร็จ

“ว่าไงนะ.. น้าจำเรียง” ผู้ใหญ่คร้ามตะโกนถามไปเพราะได้ยินไม่ถนัด พอดีนางจำเรียงเดินมาถึงเชิงบันได แหงนหน้าขึ้นบอกว่า

“อีทองวันถูกผีปอบกิน ให้พ่อหมอไปช่วยด้วย” นางจำเรียงบอกเสียงกระหืดกระหอบ นางเป็นญาติทางเมียผู้ใหญ่คร้ามอีกทีหนึ่ง

“เกิดเรื่องอีกแล้วหล่ะพ่อหมอ” ผู้ใหญ่คร้ามหันมาทางพ่อหมอ ซึ่งกำลังนั่งพ่นควันบุหรี่โขมง

ดีสิ จะได้ทำให้พ่อหมอแสดงฝีมือฝากชื่อเสียงทางปราบผีไว้แถวบ้านทุ่งลมหวลอีก ไหนๆก็มาอยู่ที่นี่เกือบอาทิตย์แล้วขอประกาศชื่อเสียงหน่อย” พ่อหมอพูดด้วยใบหน้าอมยิ้ม แสดงถึงความภาคภูมิในฝีมือตน

“ปราบวิญญาณเฮี้ยนยายพริ้งได้นี่ก็ใช่ย่อยที่ไหนพ่อหมอ ใครต่อใครแถวหมู่บ้านนี้ต่างร่ำลือกันออกแซด” ผู้ใหญ่คร้ามว่า

“ช่วยลูกช่วยหลานด้วยเถอะพ่อหมอ” นางจำเรียงขึ้นไปบนบ้านนั่งคุกเข่าขอร้องเสียงหอบอยู่ตรงหน้าพ่อหมอ

“ช่วยสิ…เป็นหน้าที่ของพ่อหมออยู่แล้ว” พ่อหมอพูดช้าๆพลางเก็บสัมภาระใส่ย่ามใบใหญ่ เมื่อพร้อมแล้วก็คว้าเอาเสื้อที่แขวนไว้กับเขากวางหัวสัตว์ประดิษฐ์ติดอยู่ข้างฝาเรือน พ่อหมอสวมเสื้อปิดร่างอ้วนผิวสีทองแดง อากาศยามบ่ายค่อนข้างร้อนอบอ้าวจึงเรียกเหงื่อแกไหลเยิ้ม พ่อหมอเป็นคนอ้วนถูกอากาศร้อนๆ เป็นได้เหงื่อทันที

ผู้ใหญ่คร้ามหายเข้าไปในห้องส่วนตัวครู่หนึ่งก็กลับออกมา

“เรียบร้อยหรือยังพ่อหมอ” เขาถาม

“เรียบร้อย ไปได้เลย” พ่อหมอตอบ

ผู้ใหญ่คร้ามเดินนำคนทั้งสองลงเรือนมาสวนทางกับนางขิ่นและลูกสาวที่ประตูบ้านนางขิ่นมองคนทั้งสองตีสีหน้างงๆ

“ผีปอบเข้าอีทองวัน ลูกสาวน้าจำเรียง” ผู้ใหญ่คร้ามบอกไปก่อนที่ผู้เป็นเมียจะถามออกมา

“อ้าว…” นางขิ่นอุทาน ก่อนจะพูดต่อว่า

“หมู่นี้บ้านเราไม่มีผีปอบกินคนมานานแล้ว ไงเกิดมีขึ้นมาอีก” นางหันหน้ามีแววกังวลมาทางนางจำเรียง

“นั่นสิพี่ขิ่น นี่พี่ขิ่นจะไปกับฉันมั้ย?” นางจำเรียงถามพลางจ้องหน้าผู้มีศักดิ์เป็นพี่

“ไป…” นางขิ่นตอบเร็วไม่เสียเวลาคิด ก่อนจะหันไปบอกเย็นจิตรว่า

“เย็นจิตรเอาข้าวของไปทำกับข้าวคอยแม่นะ”

“จ้ะแม่” เย็นจิตรรับคำพลางรับของจากมือแม่ก้าวขึ้นบันไดบ้านไป

บ้านนางจำเรียงเป็นบ้านใต้ถุนสูง บันไดขึ้นบ้านหันหน้าไปทางทิศตะวันออก มีคอกควายอยู่ใต้ถุนบ้านเหมือนบ้านในชนบททั่วๆไป บนบ้านมีห้องโถงติดกับห้องนอนสองห้อง ชานบ้านแล่นจากบันไดทางขึ้นไปตามความยาวของบ้านจนถึงห้องครัว หน้าครัวมีโอ่งดินเผาบรรจุน้ำใช้และดื่มวางเรียบรายกันอยู่

นางจำเรียงถลันเข้าไปกลางวงญาติพี่น้องที่นั่งรายล้อมร่างทองวัน ซึ่งนอนแผ่หราอยู่กลางห้องโถง

“ลูกฉันเป็นยังไงบ้าง” นางถามขึ้นไม่เจาะจงว่าถามใคร

“เพิ่งหยุดร้อง หยุดดิ้นเมื่อครู่นี้เอง” ญาติคนหนึ่งบอก

ผู้ใหญ่คร้ามเดินนำพ่อหมอและนางขิ่นไปหยุดยืนอยู่กลางห้อง สายตาทั้งสองมองดูร่างของคนถูกผีปอบเข้ากิน

“มันมาจากไหนขอดูหน้ามันหน่อยซิ” ผู้ใหญ่คร้ามพูดขึ้นดังๆ

“โอ๊ย…ไม่รู้มันมาจากไหน บอกให้ออกก็ไม่ยอมออก” ชาวบ้านวัยชราคนหนึ่งตอบ หลายคนหันมามองผู้ใหญ่คร้ามและพ่อหมอ

“เอ็งเห็นมั้ยว่าใครมา” ผู้ใหญ่คร้ามชี้มาทางพ่อหมอ

ทองวันหันขวับมาทางผู้ใหญ่คร้ามก่อนจะเลยมองหน้าพ่อหมอ พลันสายตาสาวน้อยก็หลบไปทางอื่น ก่อนจะก้มหน้าลงมองพื้นซ่อนเร้นสายตา

“เชิญนั่งพ่อหมอ” ชาวบ้านคนหนึ่งเชื้อเชิญ คนอื่นๆต่างขยับตัวกันพรึบพับ

พ่อหมอกับผู้ใหญ่คร้ามทรุดนั่งลงเกือบพร้อมๆกันบนเสื่อที่เจ้าของบ้านกุลีกุจอปูให้เมื่อครู่ พ่อหมอปลดย่ามใบใหญ่ออกจากบ่าแล้ววางไว้ใกล้ๆตัว ตาแกจ้องอยู่ที่ร่างสาวน้อยที่หมอบหลบหน้าหลบตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในย่ามดึงกลุ่มด้ายสีแดงออกมาวางไว้ข้างหน้า มือยังยื่นควานหาอะไรสักอย่างหนึ่งในย่าม

“มันต้องเจอกับไอ้นี่” พ่อหมอพูดพลางดึงสิ่งนั้นออกมา

สายตาชาวบ้านสนใจอยู่กับสิ่งที่พ่อหมอดึงออกมาจากย่าม มันดูคล้ายริ้วไม้ไผ่ที่เหลาจนเกลี้ยงกลม แต่พอทุกคนจ้องดูให้ดีอีกทีจึงรู้ว่าเป็นลำหวายยาวขนาดวา มันถูกทาด้วยสีแดงสด หลายคนอัศจรรย์ใจว่าลำหวายขนาดนิ้วก้อยผู้ใหญ่นั้นมันอยู่ในย่ามนั้นได้อย่างไรทั้งๆที่ตอนพ่อหมอดึงออกมามันไม่ได้ขดเป็นม้วนกลม ทุกคนต่างทิ้งความสงสัยไว้แค่นั้นเมื่อเห็นพ่อหมอขยับตัวเข้าไปนั่งยองๆ ข้างร่างที่นอนสงบนิ่งอยู่

เสียงดังฟอดแฝดเหมือนปูเล่นน้ำลายพร้อมเสียงครางฮือๆ ดังขึ้นจากทองวันสายตาหลายคู่จ้องไปที่ใบหน้าที่เห็นเพียงเสี้ยวหนึ่ง เพราะตอนนั้นคนถูกผีปอบเข้าสิงหันหน้าเข้าฝาเรือน

“ลุกขึ้นมาคุยกันหน่อยว่ามาจากไหน?” พ่อหมอพูดพลางขยับมือหมายจะจับร่างนั้นพลิกมาให้เห็นหน้า ทว่ามือพ่อหมอยังไม่ได้แตะร่างนั้นพลัน ทองวันผุดลุกนั่งพลางหันหน้าขวับมาทางพ่อหมอ ผมเผ้ายาวสยายคลุมไหล่และใบหน้า นัยน์ตาใสวาววับแข็งทื่อ ก้มหัวต่ำซ่อนสายตาจ้องหน้าพ่อหมออย่างไม่กระพริบ ริมฝีปากเปื้อนด้วยฟองน้ำลายทำปากห่อปล่อยพองน้ำลายเดือดขึ้นมาทำฟอดแฟ๊ดตลอดเวลา มือทั้งสองกางออกตั้งท่าเหมือนจะทะยานเข้ามาใส่พ่อหมอ ชาวบ้านทุกคนรู้สึกใจคอเต้นระทึก แต่ไม่มีใครคิดขยับหนีจากที่นั่น ตาเฝ้าจ้องดูร่างทองวันกับพ่อหมอสลับกัน และคิดว่าพ่อหมอจะจัดการอย่างไร

“เอ็งจะสู้กับข้าเรอะนางผีปอบ เอ็งนี่มันตายอดตายอยากมาจากแดนไหน?” พ่อหมอเปรยขึ้นราวกับว่ารู้ที่มาของมัน

“ถ้าเอ็งไม่อยากเจ็บตัวรีบออกจากร่างเดี๋ยวนี้” พ่อหมอเสียงเข้มพลางขยับเรียวหวายแดงในมือ

“ฮือ…ฮือ…ฟอดๆแฟ๊ดๆ” เสียงดังจากปากทองวัน

“เอ็งอย่าคิดสู้ไปซะ” พ่อหมอบอกก่อนเสียงร่ายมนต์ดังขึ้นพึมพำ

เสียงร่ายมนต์ไม่ทันจบ เกินที่ใครจะคาดคิดแม้แต่พ่อหมอเอง ทองวันก็พ่นฟองน้ำลายที่เดือด ฟอดๆ พุ่งเข้าใส่หมายใบหน้าพ่อหมอเป็นเป้า แต่หมอผีผู้เรืองเวทย์เบี่ยงตัวหลบทันอย่างหวุดหวิด ทุกคนในที่นั้นได้กลิ่นคาวคลุ้งปลิวออกมากับกองน้ำลาย จนต้องยกมือขึ้นปิดจมูกกลิ่นเหม็นผสมกลิ่นคาวที่นั้นมันรุนแรงจนหาที่เปรียบไม่ได้ ว่ามันเหมือนกลิ่นอะไรแน่

“อีนี่พูดดีไม่ชอบ ข้าจะจัดการกับเอ็งเดี๋ยวนี้” พ่อหมอหวดหวายในมือลงบนร่างสาวทองวัน

“โอ้ย…มึงทำกูไอ้หมอลามก กูไม่กลัวมึงหรอก แฮ่ๆ…”

ร่างทองวันทะลึ่งขึ้นยืนตัวโค้งงอคล้ายคนแก่ยืนส่ายไปส่ายมา พร้อมเสียงหัวเราะยวนยั่วกวนใจแหบโหยคล้ายเสียงคนแก่ นางผีร้ายที่สิงอยู่ในร่างทองวันย่างสามขุมเข้าหาพ่อหมอ นัยน์ตาแข็งทื่อประสานตาวาววับมองพ่อหมอไม่กระพริบ

“ถอยออกไปนางผีร้าย” พ่อหมอคำราม

“ข้าไม่ไปอะไรจะเกิดขึ้น” นางผีลอยหน้าลอยตา

พวกชาวบ้านหลายคนเห็นท่าไม่ดีลงไปชะเง้อชะแง้ดูอยู่ข้างล่าง ส่วนพวกที่มีใจเข้มแข็งก็นั่งจับตาดูอยู่ เพียงถอยออกห่างกว่าเดิมเท่านั้น

“ทำไงดีพ่อหมอ” ผู้ใหญ่คร้ามถามเมื่อเห็นนางผีร้ายในร่างทองวันจะเอาจริงพ่อหมอไม่พูดอะไร แต่หันไปตวาดนางผี

“นั่งลงเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจะจัดการกับเอ็งขั้นเด็ดขาด”

“ผีจากเขมรต่ำหยั่งกูไม่เคยกลัวใคร” นางผีในร่างทองวันกล่าวไม่สะทกสะท้าน

“ก็ให้เห็นดีกัน” พ่อหมอคำรามด้วยโทสะ แส้ในมือหวดลงฉับๆนางผีถอยหลังไปประชิดฝาเรือน มันร้องกรี๊ดๆแยกเขี้ยวนัยน์ตาวาว

“ออกไป หนีไปถ้ามิงั้นเอ็งจะเห็นดีกะข้า ผีเขมรก็ผีเขมรเถอะได้เห็นดีกะข้าแน่” พ่อหมอกระหน่ำแส้มนต์ลงอีกหลายทีต่อกัน

“กรี๊ด ไอ้หมอผีกูจะฆ่ามึง” นางผีปอบคำรามร่างงองุ้มของทองวันถลาเข้ามา ผู้คนพากันแตกตื่น เคยเห็นผีปอบเข้าสิงส่วนมากก็เพียงให้หมอผีไล่ลงแส้มนต์ก็เห็นแต่มันออกไปเอง นี่กลับเห็นมันถลาเข้าใส่เหมือนหมาบ้าวิ่งใส่คน ไม่แสดงทีท่าว่าเกรงขามหมอผีผู้เรืองเวทแม้สักนิด.

“เอ็งเสมอไหนระหว่างพ่อหมอกับนางผีปอบเขมรต่ำ” เจ้าหนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่งทักทายเพื่อนคนที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างครื้นเครงใจ

“กูว่าตาหมอผีหน้าเสียเหมือนกันแฮะ” เจ้าหนุ่มคนนั้นพูดขึ้นอย่างไม่เชื่อฝีมือ

“ได้ยินใครๆเขาว่าฝีมือปราบผีเก่งมากนะ” อีกคนหนึ่งพูดขึ้น

“ถ้าไม่ดีจริงผู้ใหญ่คร้ามไม่ยอมนับถือเป็นอาจารย์หรอก” เจ้าหนุ่มคนแรกพูดขึ้น

“ถ้างั้นกูก็เลือกหมอผีหล่ะต้องชนะ” เจ้าหนุ่มคนที่ถูกถามเปลี่ยนใจ

“ไม่แน่เว้ย เอ็งดูซิหมอผีถอยหลังกรูดเลย” เจ้าหนุ่มอีกคนก้าวเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย สายตาทุกคู่จ้องขึ้นไปบนเรือน ทุกอิริยาบถพ่อหมอ ชาวบ้านทุกคนมองเห็นเพราะโถงห้องนั้นเปิดโล่งทั้งสองทาง  เพียงแต่พวกอยู่ข้างล่างต้องแหงนคอดูหน่อยเท่านั้น

พ่อหมอหมอกท่องคาถาบทสองเป่าพรวดลงแส่มนต์ แล้วโปรยกระหน่ำไปยังร่างงองุ้มที่สั่นเทาเหมือนคนแก่ยามเส้นเอ็นกระตุก

“ออกไป แล้วหนีไปนางผี” พ่อหมอคำรามจ้องประสานตากับมัน

“กรี๊ด ไอ้แก่หัวล้านมึงขัดขวางทางดู กูกำลังหิวหาเหล้ายาไก่ต้มมาให้กูกิน ก่อนที่กูจะกินตับไตไส้พุงลูกสาวมึง” ผีปอบเขมรต่ำหันไปทางนางจำเรียง

“เร็วสิ พวกเองไปยกชามต้มไก่มาให้มันกิน” นางจำเรียงร้องบอกลูกสาวอีกคนรีบไปจัดการ

“เหล้ายาอยู่ไหนพ่ออีหนู” นางจำเรียงหันไปถามผู้เป็นผัว

“เหล้ารินแจกพี่น้องกินหมดแล้ว” นายอวดผู้เป็นผัวตอบ นางจำเรียงโกรธตีหน้ายักษ์ใส่ผัว

“คนจะตายอยู่แล้ว ยังมีใจอยากกินเหล้ายา น่าจะช่วยกันคิดรีบไปซื้อมาเร็วๆ” นางจำเรียงตะโกนบอกแวดๆ

นายอวดควักเงินในกระเป๋าเรียกเด็กคนหนึ่งเป็นลูกเป็นหลานให้รีบปั่นจักรยานไปซื้อเหล้าขาว พอได้มาแล้ว นางจำเรียงจัดสำรับกับข้าวเหล้าขวดยกไป นางทำรีๆรอๆ ไม่กล้าเข้าไปใกล้ เลยถือสำรับยืนเก้กังอยู่ห่างๆ

“เอาเข้ามาสิ กูกำลังหิว” นางผีปอบเขมรต่ำตะคอก

“จ๊ะ..จ๊ะ…” นางจำเรียงตัวสั่น

นางยังไม่ทันวางสำรับ พ่อหมอหันมาเห็นเข้าพอดี เลยร้องห้ามขึ้น

“ไม่ต้อง ไม่ต้องเอามาให้มันเก็บไว้”

นางผีปอบเขมรต่ำหันขวับมาทางพ่อหมอ นัยน์ตาคมวาวจ้องพ่อหมอเขม็ง

“ไอ้แก่ มึงขัดขวางกูทุกอยาง กูจะฆ่ามึง” นางผีปอบทะยานเข้าไปอย่างลืมตัว มันคงไม่ทันเห็นด้ายมนต์ในมือพ่อหมอ ทันทีที่มันถลำเข้ามา พ่อหมอก็สวมด้ายมนต์คล้องคอของมันทันที

“กรี๊ด  กรี๊ด  โอ้ย…” นางผีปอบในร่างทองวันล้มลงชักดิ้นร้องครวญครางมือไม้ตะปบลงที่คอพยายามทึ้งด้ายมนต์ ใบหน้าบิดเบี้ยวแสดงความเจ็บปวดสุดขีด

“โอย  โอ้ย  กรี๊ดหายใจไม่ออก”

“ทีของข้ามั่งหล่ะนางผีปอบด้ายมนต์ของข้าจะลัดคอแกตายไม่มีโอกาสจะกลับไปเขมรต่ำอีกแล้ว”  พ่อหมอว่าพลางนั่งดูร่างที่นอนเกลือกกลิ้งอยู่กลางพื้น มือ เท้ากระแทกพื้นดังครืนๆจนเรือนไหวยวบ

“โอย  โอ้ย…” เสียงแหบแหลมดังไกลไปทั้งหมู่บ้าน ฝูงหมาใต้ถุนบ้านก็เห่ากันเกรียวกราว ผู้คนที่พึ่งจะรู้ข่าวพ่อหมอปราบผีปอบเขมรต่ำก็พากันมามุงดู จนลานบ้านนางจำเรียงแน่นไปด้วยผู้คน

นางจำเรียงเห็นร่างลูกสาวดิ้นทุรนทุรายเหมือนจะขาดใจรอนๆก็ใจไม่ดี คลานเข้ามาใกล้ๆพ่อหมอขอร้องเสียงละล่ำละลัก

“พ่อหมอลูกสาวอีชั้นจะตาย ช่วยเอาด้ายแดงออกจากคออีทองวันด้วยเถอะ”

“ไม่ได้ต้องทรมานมัน จนกว่ามันจะยอมสัญญาหนีไปจากหมู่บ้านนี้”

นางจำเรียงหันไปมองดูร่างลูกสาว

“โอ๊ย  หายใจไม่ออก หายใจไม่ออก”

“พ่อหมอลูกสาวอีชั้นจะตาย” นางจำเรียงฟูมฟายน้ำตา

“มันไม่ตายหรอก” พ่อหมอบอกเสียงห้วน

ผู้ใหญ่คร้ามเขยิบมาปรามนางจำเรียง

“น้าจำเรียงมันไม่เป็นไร คนจะตายคือผีปอบ”

นางจำเรียงเงียบเสียง ใช้หลังมือเช็ดน้ำตาปรอยๆอย่างน่าสงสาร

“โอ้ย ปล่อย ปล่อยกูไอ้หมอลามก” นางผีปอบตะโกนด่า

“มึงปากแข็งเรอะอีผีร้าย” พ่อหมอหวดแส้มนต์ลงหลังทองวันสะดุ้งเฮือกเสียงกรีดร้องออกมายังเป็นเสียงคนแก่ ครั้นเมื่อถูกแส้โปรยหลังมันดิ้นทุรนทุราย

“เอ็งจะยอมหนีมั้ย” พ่อหมอคำรามถาม

“ไอ้หมอผีมึงปล่อยกู ปล่อยกูเดี๋ยวนี้”

“ทีนี้จะไม่เล่นลิ้นกับเอ็งอีกแล้ว กูจะบิดไส้เอ็งเดี๋ยวนี้” พ่อหมอหยิบผ้าสีแดงคล้ายผ้าเช็ดหน้าออกจากย่าม ใช้มือบิดผ้า

“โอ๊ย โอ้ยปวด  ปวดท้อง”

ร่างทองวันยกมือกุมท้องดิ้นชักตาตั้งปล่อยเสียงแหบแห้งโหยหวนออกมาไม่ขาดสาย

“โอ๊ยยอมแล้ว ข้าจะไปแล้ว”

“นั่งกราบตีนข้าเดี๋ยวนี้ ถ้าขัดขืนข้าจะบิดไส้ขาด”

ร่างทองวันคลานมากราบที่เท้าพ่อหมอประหลกๆ

“เอ็งจะต้องรีบหนีจากหมู่บ้านนี้โดยเร็วที่สุด”

“เจ้าค่ะ” เจ้าค่ะข้ายอม”

พ่อหมอดึงด้ายมนต์จากคอทองวัน หล่อนล้มลงนอนแน่นิ่งอยู่ครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองคนนั้นที คนนี้ทีเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน.

                 (ยังมีต่อ)

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 3 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 2 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 3 ) Vote
ลุ้นๆ
( 3 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 3 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 2 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 12 ตอน
โดย : มนตรา เริงเวทย์
จำนวนคนชม : 5,363 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. ตอนที่ 1

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ตอนที่ 2

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ตอนที่ 3

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ตอนที่ 4

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ตอนที่ 5

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ตอนที่ 6

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ตอนที่ 7

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ตอนที่ 8

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ตอนที่ 9

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ตอนที่ 10

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ตอนที่ 11

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ตอนที่ 12

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required