HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
โหงพราย
นักเขียน : มนตรา เริงเวทย์
จำนวนผู้เข้าชม : 5,378 ครั้ง
ตอนที่ 4

4.

           ลมดึงปะทะกิ่งไม้หวีดหวิวคล้ายเสียงคร่ำครวญ ก่อนจะมีเสียงเจรจาโต้ตอบมาให้ขนหัวลุก นางขิ่นและเย็นจิตแทบหัวใจวายตาย

“ใคร…ใครระรานใครก่อนเอ็งพูดดีๆ” เสียงย้อนลอยมาตามลม ทุกคนได้ยินชัดเจน

“แน่จริงมึงปรากฏตัวสิวะ” พจน์ตะโกนพลางสะบัดแขนฮึดฮัด

“อย่าลงไปนะพจน์ ถ้าเราอยู่บนบ้านมันขึ้นมาทำอะไรเราไม่ได้หรอก”

นางขิ่นร้องห้ามลูกชายแต่ไม่ได้ผล เพราะพจน์สะบัดหลุดมือ เดินลงบันไดไปแล้ว

“พี่พจน์อย่าลงไป…!” เย็นจิตรนั่งสั่นงันงกกอดแม่กลมดิกด้วยความกลัว ร้องห้ามพี่ชาย พจน์ไม่สนใจคำห้าม เขาถือดาบกวัดแกว่งเดินห่างบันไดบ้านออกไป

“อีผีร้าย มึงปรากฏตัวให้กูเห็นสิ แน่จริงมึงซ่อนตัวอยู่ทำไม?”

“ก็ได้ไอ้หนุ่ม มึงดูกูเสียให้เต็มตา” พอขาดคำ ร่างผีเฝ้าสมบัติของยายพริ้งก็ปรากฏตัว ร่างผอมสูง ผมยาวสยายเต็มแผ่นหลัง ใบหน้าที่เน่าเฟะยื่นเข้ามาด้วยลำคอยาวออกๆ จนอยู่ห่างหน้าพจน์เพียงแค่คืบ ลำแขนผอมเกร็ง และมีน้ำหนองไหลเยิ้มยื่นเข้ามาหมายลำคอ ขณะที่พจน์ตกใจยืนตะลึงอยู่

“ยกดาบฟันข้าสิ เฉยอยู่ทำไม” เสียงเยาะหยันดังมาจากริมฝีปากที่ห้อยร่องแร่ง ลิ้นเรียวเล็กเป็นสองแฉก แยกออกจากกันพุ่งเข้ามา พจน์ได้สติร้องลั่นด้วยอาการตื่นกลัว

“วิ่งพี่พจน์” มีมือมากระชากให้เขาหลุดออกมาจากที่นั่น พงษ์นั่นเองความเป็นห่วงพี่ชาย ทำให้เขาตัดสินใจวิ่งลงบ้านไปดึงพจน์ขึ้นมาบนบ้าน

“เอ็งคงเห็นแล้วใช่มั้ยเจ้าหนุ่ม ว่าข้าคือใคร ข้ายังไม่ทำอะไรพวกเอ็งตอนนี้หรอก บอกให้พ่อเอ็งคืนสมบัติให้ข้าเสีย ข้ายังให้เวลาพวกเอ็ง พวกเอ็งจะเดือดร้อนหรือไม่อยู่ที่พ่อเอ็งคนเดียว จำไว้ด้วย..คืนนี้ข้าไปก่อนหล่ะ” สักครู่ทุกอย่างก็เงียบสงัดลง หมาที่เคยเห่าหอนพลอยเงียบไปด้วย

“โอ้ย..น่ากลัวเหลือเกิน” นางขิ่นร้องขึ้น

“แม่ต้องบอกให้พ่อคืนไหสมบัติให้เขาเสียนะ” เย็นจิตรบอกแม่เสียงสั่นรัว ความกลัวทำให้ความอยากได้ที่มีอยู่เหือดหายไปสิ้น

วันต่อมา…ผู้ใหญ่คร้ามกลับจากในเมืองตอนเที่ยง นางขิ่นรีบตักน้ำมาวางให้ผัวกินคลายร้อน ผู้ใหญ่ถามหาลูกชายทั้งสอง

“พากันออกไปนาแต่เช้า เจ้าพจน์เอาควายไปเลี้ยง เย็นจิตรซักผ้าอยู่ข้างล่าง” นางขิ่นตอบ

ผู้ใหญ่คร้ามพูดถึงเงินที่ขายสมบัติเก่าแก่ได้ นางขิ่นรับรู้ด้วยอาการสงบนิ่งแววตาที่ประสานกับผู้เป็นผัว มีแววกังวลมากกว่าความยินดี หากไม่ประสบเหตุการณ์อันน่าสยองขวัญเมื่อคืนนี้แล้ว นางคงยินดีปรีดามิน้อย เพราะจำนวนเงินที่ผู้ใหญ่คร้ามบอกนั้นเป็นเงินก้อนมหาศาล

“เอ๊ะ แกไม่ดีใจหรือที่ฉันเอาเงินออกอวดแกอยู่นี่” ผู้ใหญ่คร้ามจ้องหน้าเมีย

“ฉัน…ฉ..ฉันกลัวจ้ะพี่คร้าม ฉันกลัวเหตุการณ์มันจะเกิดขึ้น” นางขิ่นพูดเหงื่อซึมหน้า ผู้ใหญ่คร้ามหัวเราะกับความหวาดกลัวของเมีย

“นี่แก…กลัวอะไรนักหนา หรือจะเหมือนเจ้าพงษ์อีกคน”

“มันเป็นสมบัติผีจ้าพี่คร้าม เมื่อคืนนี้เขามาทวงคืนจนฉันกับลูกๆไม่ได้นอน”

ผู้ใหญ่คร้ามฟังด้วยอารมณ์ขบขัน น้ำเมาที่เขาดื่มมาจากตลาดจนใบหน้าแดงกร่ำ ทำให้เขาไม่หวั่นเกรงใดๆ

“แกกลัวผี ผีมันจะทำอะไรเราได้วะ แกอย่าปอดแหกไปหน่อยเลย ช่วยเอาถุงกระดาษนั่นมาให้ฉันหน่อย ขอเติมพลังอีกสักอึกเถอะ” ผู้ใหญ่คร้ามเทน้ำทองแดงลงแก้วทันที หลังจากนางขิ่นยื่นแก้วและเหล้าไทยยี่ห้อดังให้

“เอาสักหน่อยมั้ย?” ผู้ใหญ่คร้ามถามเมีย ยื่นแก้วให้ แต่ผู้เป็นเมียปฏิเสธ

“ไม่หรอก พี่กินเถอะ แต่อย่าให้เมามากนักฉันใจคอไม่ดีเลย”

“ให้มันมาเถอะน่า ฉันจะจัดการเอง ผีมันจะยิ่งใหญ่กว่าคนก็ให้รู้ไป” ผู้ใหญ่คร้ามส่งเสียงหัวเราะอีกชุด ก่อนจะยกแก้วขึ้นกระดกรวดเดียวเกลี้ยง เย็นจิตรเดินขึ้นบันไดบ้านมา

“เย็นจิตร พ่อซื้อเสื้อมาฝากเอ็ง เอาไปลองใส่ดูสิ พอดีหรือเปล่า” ผู้ใหญ่คร้ามดึงเสื้อออกจากถุงกระดาษยื่นให้ เย็นจิตรย่อตัวลงจะรับเสื้อ และทันทีนั้น… ไม่มีใครคาดถึงหล่อนล้มตึงแน่นิ่งไป นางขิ่นตกใจ ร้องเรียกลูกสาวคนเดียวดังลั่น

“เย็นจิตร…เย็นจิตร…เอ็งเป็นอะไร ?” นางเขย่าร่างลูกสาว ส่วนผู้ใหญ่คร้ามช้อนร่างลูกสาวไว้กับอกพลางเรียกชื่อหล่อนซ้ำซาก

ทันใดนั้น… ร่างของเย็นจิตรลุกพรวดพราดขึ้น สะบัดร่างผู้ใหญ่คร้ามกระเด็นไป

“เย็นจิตรเอ็งเป็นอะไร ?” ผู้ใหญ่คร้ามตะโกนถาม ส่วนนางขิ่นผวาเข้ามาหาร่างลูกสาว

“ถอยไป.. ข้าจะพูดกับไอ้คร้าม” เสียงที่ตะวาดออกมา ทำให้นางขิ่นถอยหลังกรูด ผู้ใหญ่คร้ามกำลังจะก้าวตามก็หยุดชะงัด เมื่อเสียงแหบพร่าเหมือนคนแก่จากปากเย็นจิตรตวาดขึ้น.

“ไอ้คร้าม ข้ามีเรื่อจะพูดกับเอ็ง เอ็งเอาสมบัติข้ามา ถ้าเอ็งไม่อยากเดือดร้อนไปมากกว่านี้ ให้เอาสมบัติมาคืนข้าทั้งหมด รวมทั้งที่เอ็งเอาไปขายด้วย” เสียงแหบพร่าของคนแก่ในร่างเย็นจิตรแสดงอาการโกรธ ชี้หน้าด่าทอ นัยน์ตาคมพอง ฉายประกายวาววับเหมือนจะกินเลือดเนื้อ

“เอ็งเป็นใคร ถึงมาตู่ว่าสมบัติเอ็ง ?” ผู้ใหญ่คร้ามถามไม่สะทกสะท้าน

“ไอ้คร้าม เอ็งไม่รู้จริงๆ หรือว่าแกล้งไม่รู้ เอ็งฮุบที่นาข้าและยังเอาไหสมบัติข้าอีก ข้ามาวันนี้ตั้งใจจะมาขอเอ็งคืน ส่วนที่เอ็งเอาไปขายก็ต้องนำมาคืนข้าให้หมด ข้าบอกเท่านี้เอ็งคงพอจะรู้ว่าข้าคือใคร ?”

“ยายพริ้ง…” ผู้ใหญ่คร้ามเรียกชื่อผีเฝ้าสมบัติดังๆ

“ใช่ข้าเอง เอ็งต้องคืนสมบัติทุกอย่าง มิฉะนั้นแล้ว ชีวิตเอ็งไม่ปลอดภัย ข้าเตือนเอ็งไว้ อย่าลืมสมบัติทุกชิ้นเอ็งจะต้องคืนให้ข้า จำไว้ถ้าไม่อยากเดือดร้อน เอ็งจะต้องคืนสมบัติให้ข้าทุกอย่าง วันนี้ข้าไปก่อนหล่ะ”

พอสิ้นคำร่างของเย็นจิตรทรุดฮวบลงแน่นิ่งไป

“เย็นจิตร เอ็งเป็นหยั่งไง ?” นางขิ่นเรียกชื่อลูกสาว เขย่าร่างอยู่ไปมา สักครู่หนึ่ง เย็นจิตรก็รู้สึกตัวลืมตาพลางลุกขึ้นท่าทาง เหมือนคนเพิ่งตื่นนอนใหม่ๆ

“ฉันเป็นอะไรแม่ ?” หล่อนถามด้วยอาการงงงัน

นางขิ่นเหลือบมองตาผู้ใหญ่คร้ามแวบหนึ่ง คล้ายจะปรึกษาว่าจะบอกความจริงให้เย็นจิตรรู้หรือไม่ ผู้ใหญ่คร้ามพยักหน้า

“ผีเข้าสิงเอ็ง” นางขิ่นบอก

เย็นจิตรผวาเข้าไปกอดแม่ น้ำตาร่วงพรู ภาพอันน่าสะพรึงกลัวคืนผ่านมายังตรึงตาตรึงใจของหล่อน

“พ่อคืนให้เขาไปเถอะ อย่าอยากได้ของเขาเลย มันน่ากลัวจริงๆ” เย็นจิตรฟูมฟายน้ำตาบอก

ผู้ใหญ่คร้ามไม่พูดอะไรดูท่าทีจะรำคาญด้วยซ้ำ จึงรีบลุกเดินหนีลงเรือนไป จนเย็นจึงกลับมากินอาหารเย็น ตอนกินข้าวผู้ใหญ่คร้ามบอกกับเมียว่า…

“ฉันไปหาอาจารย์หมอก วันมะรืนแกจะมาช่วยทำพิธีกำจัดปัดเป่าวิญญาณยายพริ้ง แกเตรียมข้าวของเหล้ายาไว้คอยด้วย” ผู้ใหญ่คร้ามล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อยื่นกระดาษที่มีลายมือเขียนตัวโตๆ ให้นางขิ่นแล้วบอกต่อไปว่า

“จัดการตามที่อาจารย์หมอกจดมานั่นแหละ”

“คืนนี้แกคิดว่า ผียายพริ้งจะมารังความเราอีกหรือเปล่า ?” นางขิ่นถามด้วยสีหน้าหวาดหวั่น.

“มาก็ไม่ต้องกลัว อาจารย์หมอกให้ด้ายเสกกันผีมา” ผู้ใหญ่คร้ามควักด้ายออกจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้นางขิ่นเส้นหนึ่งแล้วบอกว่า

“สวมคอไว้ซะ ทีนี้มันไม่กล้ามาใกล้เราหรอก”  นางขิ่นรับด้ายเสกมาสวมไว้ที่คอ ที่เหลือให้ลูกชายลูกสาวรับกันไปคนละเส้น

วันมะรืนที่ผู้ใหญ่คร้ามบอกไว้นั้นตรงกับวันพุธ วันนั้นพ่อหมอหมอกผู้เก่งทางเวทมนต์คาถาอาคมปราบผี เสน่ห์ยาแฝด มาถึงบ้านผู้ใหญ่คร้ามตั้งแต่ก่อนเที่ยง ที่แกรีบมาแต่เนินๆ เพราะต้องการให้ผู้ใหญ่คร้ามเตรียมข้าวของให้ถูกต้องตามพิธี เผื่อขาดเหลืออะไรจะได้รีบวิ่งหาทัน

พิธีเรียกวิญญาณยายพริ้งกะไว้จะทำกันในสวนที่รกทึบของผู้ใหญ่ บริเวณใต้ต้นมะม่วงใหญ่ กว่าข้าวของในพิธีจะเตรียมเสร็จก็ตกบ่ายแก่ๆ แดดร่มลมตก

“ค่ำสักหน่อย ค่อยไปเตรียมกางด้ายสายสิญจน์ ทำเป็นปริมณฑลสี่เหลี่ยมจัตุรัส ทีนี้หล่ะผียายพริ้งจะถูกจับยัดหม้อ” พ่อหมอหมอกกล่าวอย่ามั่นใจ

“ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะพ่อหมอ ระยะนี้ฉันไม่เป็นอันหลับอันนอนเลย จะบ้าประสาทตายแล้ว” นางขิ่นพูดด้วยแววตามีความเชื่อมั่นในบุรุษวันห้าสิบเศษๆผู้นี้

เย็นจิตรทำอาหารเสร็จแล้ว ผู้เป็นแม่ก็บอกให้เตรียมสำรับอาหารมาวาง กว่าทุกคนจะอิ่มคงมืดพอดี เพราะในวงอาหารมีการดื่มเหล้าสาโทแกล้มต้มข่าไก่ด้วย มีชาวบ้านผู้เป็นญาติกับผู้ใหญ่คร้ามมาร่วมวงด้วย 3-4 คน อาจารย์หมอกเป็นชายร่างใหญ่ ผิวสีทองแดงเข้ม นัยน์ตาพองจนแลดูโปนออกมานอกเบ้า เคราและหนวดเกือบจะปิดรูปหน้าของเขา เวลาพูดและหัวเราะมีเสียงดังกังวาน ยิ่งสาโทเข้าปากผ่านไป 3-4 แก้ว เพิ่มเสียงพูดและเสียงหัวเราะของเขาดังขึ้นอีกสองเท่า

“ให้มันมาเถอะน่าผีอีพริ้ง ผีแก่ๆมันจะมีพิษสงอะไรนักหนา ผีตายโหง ผีตายท้องกลมดุๆ ยังปราบมาจนไม่มีจะปราบแล้ว สบายใจได้เลย คืนนี้อย่างไรก็จะได้เห็นดีกัน…”

“สาธุ…ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ” นางขิ่นนั่งอยู่นอกวงสนทนาพนมมือจรดศีรษะ

“มีใครประสบพบเห็นผียายพริ้งอีกมั้ยนอกจากมาปรากฏที่นี่” อาจารย์หมอกหมอผีชื่อดังหันไปถามชายที่นั่งใกล้ๆด้านขวาของเขา

“ก็เห็นเงียบนี่พ่อหมอ ยังแปลกใจอยู่ทำไมมันมารังควานแต่ครอบครัวลุงผู้ใหญ่ก็ไม่รู้”

ขณะนั้น ดวงตะวันค่อยต่ำลงทุกขณะลมที่พัดเอื่อยๆอยู่เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นพัดกระโชกแรงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งๆที่ท้องฟ้าไร้เมฆหมอก ทางเบื้องตะวันตกขอบฟ้าแดงฉานปานสีเลือด กระแสลมโถมทั่งแรงเข้าทุกขณะ ใบไม้ขาดกิ่งก้านทิ้งตัวลอยตามฝุ่นผงจนบรรยากาศรอบทิศทางมืดสลัวลงทันตา…

                           (ยังมีต่อ)

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 2 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 2 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 3 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 2 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 3 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 2 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 12 ตอน
โดย : มนตรา เริงเวทย์
จำนวนคนชม : 5,378 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. ตอนที่ 1

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ตอนที่ 2

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ตอนที่ 3

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ตอนที่ 4

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ตอนที่ 5

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ตอนที่ 6

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ตอนที่ 7

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ตอนที่ 8

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ตอนที่ 9

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ตอนที่ 10

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ตอนที่ 11

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ตอนที่ 12

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required