HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
โหงพราย
นักเขียน : มนตรา เริงเวทย์
จำนวนผู้เข้าชม : 5,241 ครั้ง
ตอนที่ 3

3.

         ผู้ใหญ่คร้ามมองไหสมบัติด้วยแววตาวาววับ เขาถือเป็นโชคลาภอันมหาศาล เมื่อเปิดปากไหแง้มๆออกดู ถึงกระนั้นอัญมณีบางชิ้นสะท้อนแสงวูบวาบเข้าตา จนเขารีบชักหน้าขึ้น พลางปรามลูกชายทั้งสองว่า

“พวกเอ็ง…อย่าเอ็ดไป ทั้งหมดนี้มันต้องเป็นของเรา ช่วยกันขุดเอาไหขึ้นเดี๋ยวคนอื่นจะมาเห็น”

ผู้ใหญ่คร้ามบอกลูกชายน้ำเสียงรีบเร่ง

ไหสมบัติซึ่งมีทั้งแก้วแหวนเงินทองสี่ไหถูกขนไปซ่อนไว้ในที่มิดชิด กะว่าค่ำปลอดคนแล้วจะทยอยนำเข้าบ้าน

“เราเป็นเศรษฐีแน่คราวนี้” ผู้ใหญ่ครามพูดกับลูกชายด้วยแววตาปิติด้วยความโลภในกมลสันดาน

“ไม่ใช่ไหเงินไหทองยายพริ้งเรอะพ่อ?” พงษ์โพล่งขึ้น

“ปากระยำ..” ผู้ใหญ่คร้ามเอ็ดตะโรลูกชายคนเล็ก

พงษ์ถอยหลบฉากออกมาห่างๆ มองพ่ออย่างไม่เข้าใจ ความหวาดกลัวจากเย็นวันนั้นทำให้เขารู้จักยั้งคิด

เมื่ออยู่กันตามลำพังพงษ์พูดกับผู้เป็นพี่ว่า…

“ฉันชักแปลกใจนะพี่พจน์ ตอนแรกควายมันไม่ยอมเดินไถนาแปลงนั้น มันคงจะเกี่ยวกับไหสมบัติที่ฝังอยู่โคนต้นหว้านี่แหละ ผียายแก่ที่หลอกฉันต้องเป็นผียายพริ้งแน่ๆ”

“เอ็งอย่าปากเปาะไป ผีเผอที่ไหนกันเอ็งตาฝาดมากกว่า ไหสมบัติอย่างนี้มันจะต้องเป็นของโบราณ ที่พ่อแกเอาจอบขุดรากไม้ไปเจอแสดงว่าเป็นโชคของแก เอ็งอย่าปอดแหกไปหน่อยเลย” ตอนท้ายพจน์ตำหนิน้องชาย

เมื่อตะวันหมดแสงแล้วจนปลอดผู้คนในท้องทุ่ง สามพ่อลูกก็ลำเลียงไหสมบัติเข้าบ้านอย่างรีบเร่ง และไหทั้งสี่ถูกเก็บไว้ในที่มิดชิด ยังไม่ได้ตกลงใจว่าจะจัดการอย่างไร แต่ทุกคนก็กระหยิ่มยิ้มย่องในโชคลาภครั้งนี้ คนที่หวาดหวั่นอยู่บ้างคงจะมีแต่พงษ์เท่านั้น หากเขาไม่กล้าเอ่ยคำใดเพราะเกรงพ่อ ซึ่งเป็นผู้โมโหร้ายจะดุเอานั่นเอง

ดึกแล้ว…หมู่บ้านทุ่งลมหวลทุกตารางนิ้ว ถูกห่อหุ้มด้วยความมืดมิดสนิท เนื่องจากเป็นคืนข้างแรม บนม่านฟ้าสีดำคงมีแต่ดวงดาวเท่านั้น ที่ระยิบแสงอยู่วิบวับ หมาสามสี่ตัวที่ผู้ใหญ่คร้ามเลี้ยงไว้ใต้ถุนบ้าน ให้มันเฝ้าวัว-ควายเริ่มส่งเสียงครางในลำคอฮือๆ ก่อนจะปล่อยเสียงเห่าออกมาเป็นชุดๆ และติดตามด้วยเสียงหอนอันโหยหวน

“โฮ้ง…โฮ้งๆ โห่…” พวกมันเห่าและหอนรับกันเป็นทอดๆยาวเหยียด คล้ายกับว่ามันเห็นบางสิ่งบางอย่าง กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาสู่บริเวณบ้านของผู้ใหญ่คร้าม ทุกคนในบ้านหลับไหลไร้ความรู้สึก เพราะความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาตลอดทั้งวัน คนที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ได้ยินเสียงหมาเห่าหอนอยู่ขณะนี้คือพงษ์นั่นเอง เขาสะดุ้งตกใจตื่นขึ้นมาตั้งแต่หมาใต้ถุนบ้านเริ่มเห่า พยายามบังคับจิตใจตัวเองให้หลับ เพื่อจะให้พ้นเสียงหอนอันน่าขนลุกขนพองของหมาใต้ถุน เอาผ้าคลุมโปงก็แล้วแต่หาหลับไม่ จะตัดสินใจเรียกพจน์พี่ชายที่นอนอยู่ห้องติดกัน ก็ไม่กล้า ร่างกายของเขาเริ่มเกิดอาการร้อนๆ หนาวๆ และสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว และแล้วท่ามกลางความตื่นตระหนกของพงษ์แต่เพียงเดียวดายนั้น เขาได้ยินเสียงหนึ่งพูดขึ้นเพียงเสียงแผ่วๆ ลอยมาตามลม แต่ทว่าเสียงนั้นเด่นชัด คล้ายกับว่ากระซิบอยู่ริมหูของเขา

“เอาไหสมบัติกูคืนมา… เอาไหสมบัติกูคืนมา คืนมาเดียวนี้ พวกมึงเอาไหสมบัติกูคืนมา” เสียงอันเยือกเย็นนั้นพูดซ้ำซาก เน้นจังหวะน้ำเสียงหนักแน่นคล้ายอยู่ในอารมณ์โกรธอันน่าสะพรึงกลัว

หมาทุกตัวเห่าและหอน บางครั้งมันถลาวิ่งออกไปยืนเห่าอยู่ห่างๆ คล้ายกับว่ามันวิ่งหนีตอนถูกไล่ตี นับเป็นคืนทรมานที่สุดสำหรับพงษ์ เขาอยากให้ทุกคนในบ้านรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาได้ยินเสียงคร่ำครวญนี้ เงี่ยหูฟังห้องนอนพ่อแม่ที่อยู่ริมสุดด้านขวาของบ้านก็เงียบเสียง ทำไมทุกคนพากันหลับดีเช่นนี้ หรือว่าเสียงหลอกหลอนนี้มันเจาะจงจะมาให้เขาได้ยินเพียงลำพังคนเดียว

“เอาสมบัติกูคืนมา.. คืนมา .. คืนมาเดี๋ยวนี้” คราวนี้เสียงดังอยู่ตรงหน้าต่างห้องนอนพงษ์ และมีเสียงคล้ายกับกำลังกระชากบานหน้าต่างให้หลุดออก เหงื่ออันเกิดจากความกลัวทะลักออกมาจนลำตัวของพงษ์เหนียวเหนอะ

“เอาสมบัติกูคืนมา…คืนมาเดี๋ยวนี้” พงษ์ได้ยินเสียงของมันสลับกับเสียงกระชากหน้าต่าง เขาไม่สามารถจะทนกลัวอยู่คนเดียวได้แล้ว จึงตัดสินใจตะโกนเรียกพี่ชายพร้อมกับเอากำปั้นรัวลงบนฝากระดานกั้นห้องดังโครมคราม…

“พี่พจน์…พี่พจน์ตื่น…”

“โครม…โครมๆๆ” พงษ์ตะโกนเรียกอยู่นานจึงได้ยินเสียงพจน์รู้สึกตัวตื่น และร้องเรียกออกมาอย่างไม่พอใจที่ถูกรบกวน

“เอ็งเรียกอะไรวะพงษ์…?” ต่อจากนั้นก็เป็นเสียงอู้อี้ซึ่งพจน์ฟังไม่รู้เรื่อง

“พี่ได้ยินอะไรหรือเปล่า?” พงษ์เสียงดังกว่าเดิม

“ก้อ…หมามันเห่าธรรมดา ไม่เห็นมีอะไร” พจน์พูดมาอีกและก็เงียบไป

พงษ์พลอยเงียบไปด้วย เขาตั้งใจฟังว่าจะมีเสียงกระซิบกระซาบทวงสมบัติอีกหรือไม่ เงียบไม่มีเสียงอีก หมาใต้ถุนบ้านของเขาเงียบไปด้วย แต่ได้ยินเสียงเห่าหอนไกลออกไปทางชายทุ่ง คงจวนสว่างแล้ว พงษ์พยายามจะให้หลับเอาแรงสักงีบหนึ่งยังดีกว่าไม่ได้หลับเสียเลย

รุ่งเช้า…พงษ์ตื่นสายกว่าทุกคน เขาลุกขึ้นมาล้างหน้าก็พบแม่นั่งเหยียดขากินหมากอยู่กลางระเบียง เป็นช่วงดำนาเสร็จทุกคนจึงไม่รีบร้อนออกไปไถนาแต่เช้า

พจน์ใช้ขวานผ่าฝืนอยู่กลางบ้าน เย็นจิตรออกไปตักน้ำที่สระท้ายหมู่บ้านมาใส่ตุ่มไว้ใช้ล้างถ้วยชาม

“ทำไม ตื่นสายจัง?” นางขิ่นเงยหน้าขึ้นถามลูกชาย เมื่อพงษ์เดินเฉียดใกล้เข้ามา

“ฉันนอนไม่หลับแม่ เมื่อคืนหมามันเห่าหอนทั้งคืน แม่ได้ยินบ้างหรือเปล่า”

“ไม่ได้ยิน มันก็แปลก  ทำไมเมื่อคืนแม่หลับดีจริงๆ ทุกคืนแม่ก็หลับๆตื่นๆแต่…” นางขิ่นชะงักเมื่อเห็นผู้ใหญ่คร้ามสะพายข้องปลาขึ้นเรือนมา พงษ์รีบกระวีกระวาดเข้าไปรับข้องจากพ่อที่นอกชาน ผู้ใหญ่คร้ามเพิ่งกลับจากกู้ไซที่นา แกลุยน้ำแต่เช้าเปียกไปครึ่งตัว เลยยืนอยู่กลางนอกชาน

“ไปเอาเสื้อผ้ามาให้พ่อเปลี่ยนก่อนพงษ์” นางขิ่นบอกลูกชาย

พงษ์เอาข้องปลาไปวางไว้ข้างโอ่งน้ำก่อนจะเดินเตลิดเข้าไปในเรือน กลับออกมาพร้อมเสื้อคอกลมกับโสร่งผืนที่ผู้ใหญ่คร้ามชอบนุ่งเวลาอยู่บ้าน

“ได้เยอะมั้นพงษ์” นางขิ่นถามถึงปลาในข้องกับลูกชาย ขณะที่ผู้ใหญ่คร้ามกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่กลางชาน

“ได้สักหม้อแกงแหละแม่” พงษ์ตอบ เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ผู้ใหญ่คร้ามเดินเข้ามาทรุดนั่งข้างๆเมีย มือควานหากระป๋องยาเส้นกับใบตอง สักครูหนึ่งบุหรี่ใบตองก็ควันฉุยออกเป็นลำก่อนจะถูกลมพัดกระจายหายไปบริเวณเหนือนอกชาน

“แกเมื่อคืนฉันฝัน” ผู้ใหญ่คร้ามจ้องหน้าเมียก่อนซักว่า

“แกฝันอย่างไร?”

“เกี่ยวกับไหสมบัตินั่นแหละ” นางขิ่นพูดเสียงค่อยลงกว่าเดิม

“เจ้าของเขามาทวงคืน บอกว่าถ้าไม่อยากเดือดร้อน ให้เอาไปไว้คืนซะเจ้าของสมบัติเป็นยายแก่ หน้าตาคลับคล้ายคลาเหมือนยายพริ้งที่ตายแล้ว”

พงษ์กำลังเทปลาจากข้องใส่คุถังตักน้ำ ตั้งใจฟังที่แม่พูดรีบผสมโรงเรื่องที่แม่ค้างอยู่

“เมื่อคืนฉันก็นอนไม่หลับ หมาเห่าหอนทั้งคืน ฉันได้ยินเหมือนคนมากระซิบว่าเอาไหสมบัติกูคืนมา…เอาคืนมาอยู่รอบๆบ้านเรา ตอนที่ฉันตัดสินใจเรียกพี่พจน์นั้น เสียงดังคล้ายๆกับมันใช้มือกระชากบานหน้าต่างหัวนอนฉัน” พงษ์เล่า

“มันจะมีอะไร? เอ็งกลัวต่างหากเลยทำให้ได้ยิน พ่อไม่เห็นได้ยินอะไร”

ผู้ใหญ่คร้ามตำหนิลูกชาย

“แกมัวหลับอยู่จะได้ยินอะไร แต่ฉันแปลก” นางขิ่นพูดเข้าข้างลูกชาย นางมีแววกังวลออกมานอกหน้า

“อย่าไปคิดอะไรเลยโชคลาภของเราแท้ๆ แกนอนมากก็ฝันมาก ส่วนไอ้พงษ์นั่นกลัวผีขึ้นสมองเลยทำให้คิดไป”  ผู้ใหญ่คร้ามพูดตัดบท ก่อนจะเดินเข้าไปในเรือนเพื่อสำรวจดูไหสมบัติที่ซุกซ่อนไว้ใต้เตียงนอน เมื่อเห็นมันอยู่ครบก็เดินออกมาด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ กินข้าวเสร็จผู้ใหญ่คร้ามก็บอกกับนางขิ่นว่า

“พรุ่งนี้ฉันจะเข้าเมืองแต่เช้า จะเอาสมบัติที่เป็นแหวน กำไร สร้อยคอไปขายสักครึ่งหนึ่ง ส่วนที่เหลือจะไว้ให้แกและเย็นจิตรเก็บไว้เป็นเครื่องประดับ”

นางขิ่นไม่ทักท้วงใดๆ ความโลภความอยากได้มีมากกว่าอย่างอื่น พลอยทำให้ลืมความฝันที่ผ่านมา

หลังจากผู้ใหญ่คร้ามเอาสมบัติไปขายในเมือง คืนนั้นสิ่งที่นางขิ่นไม่เคยประสบพบเห็นมาเลย นับแต่เกิดมาจนล่วงเข้าวัยนี้ มันเป็นคืนเดือนมืดที่น่าสะพึงกลัวที่สุดในชีวิตของนาง ทุกคนในบ้านกำลังเผชิญอยู่กับความลี้ลับอันน่าสะพึงกลัว เสียงหมาเห่าและตามมาด้วยการหอนอย่างโหยหวนดังอยู่ในบริเวณบ้าน และบางครั้งก็เป็นเสียงหมาจากบ้านอื่น ทั้งคืนมีกลิ่นเหม็นอันน่าสะอิดสะเอียนโชยมาพร้อมกับเสียงกระซิบอันเกรี้ยวกราด

“เอาสมบัติกูมา….เอาสมบัติกูมา…พวกสูจะต้องตาย”

ทุกคนในบ้านผู้ใหญ่คร้ามไม่เป็นอันหลับนอนทั้งๆที่ดึกมากแล้ว บ้านเรือนหลังอื่นเขาหลับเงียบ เหมือนพวกเขาไม่ได้ยินเสียงหมาหอน และเสียงลึกลับนี้เลย

“มึงอยู่ไหนปรากฏตัวสิวะอีแก่?” พจน์ตะโกนขึ้นอย่างเดือดดาล ความโกรธที่มีเสียงรบกวน และความเหม็นอันน่าสะอิดสะเอียน ทำให้หนุ่มบ้านทุ่งเป็นเดือดเป็นแค้น

“เอาสมบัติกูคืนมา..คืนมา” เสียงดังมาอีกพร้อมกับความเหม็นอันน่าคลื่นเหยีน

“ของมึงที่ไหน ถ้าอยากได้มึงมาเอากับกูสิ” พจน์ร้องท้าสาวเท้าเข้าไปในเรือนคว้าได้ดาบ กวัดแกว่งจะลงเรือนไปข้างล่าง พงษ์เห็นอาการบ้าของพี่ชายก็ร้องห้าม

“อย่าลงไปพี่พจน์ มันไม่ใช่คนเราทำอะไรมันไม่ได้หรอก” พงษ์พยายามรั้งแขนพจน์ไว้

“ปล่อย กูจะจัดการกับมันเอง ผีก็ผีเถอะ ตายไปแล้วยังมารังควานชาวบ้าน”

เสียงหัวเราะแหบพร่าดังมาจากป่ากล้วย และวนเวียนอยู่รอบบ้านนั้น.

                                                       ********

 

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 1 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 2 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 2 ) Vote
ลุ้นๆ
( 3 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 3 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 2 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 12 ตอน
โดย : มนตรา เริงเวทย์
จำนวนคนชม : 5,241 ครั้ง


toggles :
ตอน
  • 1. ตอนที่ 1

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ตอนที่ 2

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ตอนที่ 3

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ตอนที่ 4

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. ตอนที่ 5

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ตอนที่ 6

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 7. ตอนที่ 7

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 8. ตอนที่ 8

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 9. ตอนที่ 9

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 10. ตอนที่ 10

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 11. ตอนที่ 11

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 12. ตอนที่ 12

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required