HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 24,622 ครั้ง
บทที่ 5 เดินเกม...100%

     

 

           ในส่วนของนิรดาที่คิดไปไกลกว่านั้นก็กำลังรับประทานของโปรดอย่างความสุข แต่มิวายเหลือบมองชายหนุ่มอยู่เป็นระยะ สังเกตท่าทางและวางแผนการรุกคืบ แม้การได้นั่งร่วมโต๊ะอาหารกันตอนนี้จะมากกว่าที่เธอคาดหวังไว้ แต่เธอคาดหวังกับสถานภาพที่มากเกินกว่าคำว่าน้องสาว

            แล้วจะทำยังไงดีนะ...

            “กินเสร็จแล้วใช่ไหม” คนวางช้อนส้อมก่อนนานแล้วเอ่ยปากห้วน ดึงเอานิรดาออกมาจากความคิด

            “ยังค่ะ” อยากนั่งอยู่กับเขาให้นานกว่านี้

            “บ่ายโมงกว่าแล้ว”

            “แล้วไงคะ หนูนิดยังกินส้มตำปูจานนี้ไม่หมดเลย” เธอชี้ปลายส้อมไปยังส่วนที่เหลือตรงหน้า

            “เห็นกินคนเดียวเกือบหมดเลยคิดว่าอิ่ม”

            “ก็พี่เปรมไม่ช่วยกิน”

            “ไม่ล่ะ กลัวปากเหม็น”

            “ก็แค่แปรงฟันเองค่ะ หรือกลัวว่าเวลาจูบใครเขาแล้วจะไม่ประทับใจ” เธอยอกย้อน อยากให้เขานึกถึงวันที่จูบเธออีกครั้ง

            นั่นทำให้คนร้อยเล่ห์เหยียดยิ้ม “ก็น่าลอง อยากรู้เหมือนกันว่าจูบรสส้มตำปูจะเป็นยังไง”

            “จูบไหมคะ หนูนิดพร้อม”

            “ไม่”

            “โห ทำไมพี่เปรมไม่คิดก่อนเลยล่ะ” บ่นแต่นิรดาก็ยังตักส้มตำปูใส่ปาก “เป็นแค่น้องสาวแบบนี้มันดีตรงไหน”

            “ก็ดีแล้วนี่ จะได้คบกันไปนาน ๆ ไม่ต้องอธิบายเพิ่มแล้วมั้ง” เปรมวิทย์ตอบตามจริง

            นิรดาไม่ตอบโต้แต่ทำจมูกบานอีกครั้ง

            “จมูกบานแบบนี้ไม่พอใจอีกแล้วสิ”

            “กำลังรีบกิน อย่างเพิ่งแซวสิ เดี๋ยวหนูนิดจับพี่เปรมพิสูจน์จูบกลิ่นส้มตำปูซะเลย” คนไม่รักษาภาพกุลสตรีไทยต่อหน้าเขาอีกต่อไปโวยวาย

            เด็กหนอเด็ก...ชายหนุ่มคิดแล้วยิ้ม ผ่อนคลายทั้งกายและใจขณะมองสาวน้อยแก้มแดงที่ดื่มน้ำตามอึกใหญ่รีบร้อน แล้วไอสำลัก ไม่มีมาดของคุณหนูตระกูลดังให้รำคาญใจ และนี่เป็นสิ่งยืนยันว่าเกมนี้เขาคิดและวางแผนได้ถูกต้อง ไม่รีบร้อนเดินหน้า แต่วางหมากให้หญิงสาวเปิดเผยหัวใจ

            ส่วนเขานั้นหรือ...เรื่องหัวใจมันง่ายดายอยู่แล้ว

 

.........................................................................................................

 

 

            วันนี้เป็นสัปดาห์ที่สี่แล้วที่นิรดาต้องรับตำแหน่งงานล่าสุด นั่นคือการประสานงานกับเปรมวิทย์เรื่องการร่วมทุนสร้างโรมแรมห้าดาวบนเกาะน้อย ที่ตัวเธอเองยังแปลกใจว่าตนเองสามารถศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจโรมแรมได้มากมายขนาดนี้ในเวลาอันสั้น นั่นเพราะคนใจร้ายมักยิงประเด็นปัญหาให้เธอต้องมาขบคิด และถ้าเธอตอบเขาไม่ได้ เขาจะต่อว่าทับถมราวกับเธอเป็นเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม แต่อย่างไรก็ตามทุกครั้งที่ได้พบหน้ากันเปรมวิทย์มักจะชวนเธอร่วมรับประทานอาหาร ไม่มื้อกลางวันก็มื้อเย็น...แต่เธออยากตื่นเช้ามาร่วมโต๊ะอาหารกับเขามากกว่า

            นั่นทำให้คนคิดไกลที่ควรมีความสุข กลับสุขแบบไม่สุด ถึงจะสนิทกับเปรมวิทย์มากขึ้น แต่ความสัมพันธ์ที่ตั้งเป้าไว้ ทั้งทางกาย และทางใจกลับไม่คืบหน้าแม้แต่นิดเดียว ถึงสายตาที่เขามองเธอจะเต็มไปด้วยความอบอุ่น ทุกความห่วงใยที่ส่งมาล้วนทำให้หัวใจเธอลอยละล่องเพ้อฝัน ตกอยู่ภายในหลุมแห่งห้วงรัก

            แต่ทุกครั้งที่เธอเผยอปากให้เขาจูบ เปรมวิทย์กลับผลักหน้าผากเธอ แถมยังยืนยันสถานะพี่ชายกับน้องสาวทุกครั้งที่เธอพยายามรุกคืบ...รวมทั้งเมื่อกี้นี้ด้วย

            เธออุตส่าห์แกล้งสะดุดส้นรองเท้า แล้วถลาตัวเข้าหาอ้อมอกกว้าง เพื่อให้เขาเอื้อมตัวมาประคองกอดเธอไว้ แบบในมิวสิควิดีโอที่เพิ่งดู แต่เขากลับปล่อยให้เธอหน้าคว่ำจับกบลงกับพื้น แล้วยังหัวเราะเยาะให้ระคายเคืองใจด้วยซ้ำ หรือเมื่อวานที่เธอแกล้งปวดท้องอยากให้เขาห่วงใย แต่เขากลับโทร. เรียกฝ่ายพยาบาลนำยามาให้โดยไม่ปลอบโยนสักนิด

            นี่ก็งัดมาเกือบหมดตำรายั่วยวนแล้วนะ!! หรือเธอจะล้มเหลว!! ไม่นะ!! แม้แต่มือก็ไม่ได้จับ ปากก็ไม่ได้จูบ!! หรือเธอจะสิ้นหวังแล้ว!! พี่เปรมไม่มีวันรักเธอ!!

            “ไม่เอานะ พี่ตินช่วยหนูนิดด้วย” คนเพิ่งก้าวนั่งด้านหลังของรถยนต์คันหรูร้องตีโพยตีพาย

            “เป็นอะไรครับคุณหนู” คนสนิทเหลือบมองเธอผ่านกระจกมองหลัง

            “หนูนิดรักพี่เปรม หนูนิดจะทำยังไงให้พี่เปรมรักหนูนิดบ้าง พี่ตินช่วยคิดที”

            กฤตินส่ายหน้าถอนหายใจ พลางบังคับรถยนต์ให้เคลื่อนตัว “คนมันจะรัก มันก็รักไปแล้วละครับ”

            “แต่คนที่ไม่รัก ยังไงก็ไม่รัก...พี่ตินจะบอกแบบนี้ใช่ไหม”

            “แล้วคุณหนูอยากได้คำตอบแบบไหนครับ” ชายหนุ่มใบหน้าคมสวมแว่นกันแดด เมื่อรถยนต์ออกจากห้างสรรพสินค้า

            “อยากให้พี่เปรมรัก”

            สิ่งที่นิรดาได้รับคือเสียงหัวเราะจากบอดี้การ์ดหนุ่ม แต่มิได้ตอบคำถามในเรื่องที่เธอต้องการ และนั่นทำให้คนหงุดหงิดยิ่งอารมณ์เสีย

            “พี่ติน! ไม่ช่วยคิดก็อย่าหัวเราะสิ”

            “ก็ช่วยคิดอยู่ครับ แต่พี่ไม่เคยรักใคร โตมาก็มีผู้หญิงที่สนิทอยู่คนเดียวคือคุณหนู แต่ถ้าเป็นพี่ พี่ไม่เอาคุณหนูเป็นแฟนเด็ดขาด”

            “ทำไมล่ะพี่ติน อย่าพูดให้หนูนิดใจเสียสิ” ร่างเล็กชะโงกหน้าตั้งใจฟัง

            “ก็คุณหนูเป็นคุณหนู”

            “แล้วไม่ดีตรงไหนพี่ติน คนเราใช่ว่าจะเลือกเกิดได้ แต่เราเลือกได้ไม่ใช่เหรอคะว่าอยากทำอะไร อยากได้อะไร ดังนั้นหนูนิดจะพยายามเพื่อให้ได้เป็นแฟนพี่เปรม”

            “แล้วจะทำยังไงครับ”

            นิรดาใช่ความคิด มีหรือเธอจะยอมสิ้นหวังเหี่ยวแห้งกับชายที่เป็นรักแท้...ใช่ แค่สองสัปดาห์แรกที่ได้ใกล้ชิด เธอสามารถเรียกเปรมวิทย์ว่ารักแท้ได้เต็มปาก และอยากให้เธอเป็นรักแท้ของเขาเช่นกัน

            “พี่ตินนั่นแหละต้องช่วยหนูนิด”

            “พูดง่าย ๆ แต่ทำยากนะครับ ผมไม่ใช่คิวปิดที่จะเสกให้คนมารักกัน”

            คนถูกปฏิเสธอยากดีดดิ้นอย่างเด็กวัยรุ่น อยากร้องไห้ไปฟ้องพ่อ ให้ท่านใช้อิทธิพลบีบบังคับให้ชายหนุ่มมาแต่งงานกับเธอ แบบในละครที่นางร้าย หรือลูกสาวผู้มีอิทธิพลมักจะทำเวลาต้องการพระเอกเป็นของตนเอง...แต่เธอเป็นนางเอก และอยากให้เปรมวิทย์รักเธอที่เป็นตัวเธอมากกว่า...ก็เรื่องของหัวใจมันไม่ใช่เรื่องที่จะบังคับกันได้ นิรดาได้แต่นั่งคอตกฟังเพลงรักขมขื่นต่อไป

            อะ!! แต่เธอเป็นนางเอก!!

            “พี่ติน!! หนูนิดคิดอะไรออกแล้ว”

 

......................................................................................................

คิดอะไรออกเหรอหนูนิด!!  อิอิ

 

สามารถเข้าไปพูดคุยกับเราได้ที่แฟนเพจ  พรพระจันทร์-กันตา นะคะ^^
VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 1 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 0 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 0 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 0 ) Vote
ลุ้นๆ
( 7 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 0 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 0 ) Vote
COMMENTS
Sossppp
17 ม.ค. 2560 / 07:48
ไอเดียบรรเจิดตลอดนะหนูนิด
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 19 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 24,622 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required