HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 26,214 ครั้ง
บทที่ 5 เดินเกม...70%

           

 

            “ว่าแต่นัดหนูนิดมามีธุระอะไรเหรอคะ พี่เปรม” คนประชดประชันเน้นคำลงท้ายชัด

            เปรมวิทย์ยิ้มมุมปากขณะจับจ้องร่างเล็กในชุดกระโปรงสั้นสีเขียวเข้ม ธุระของเขาคือ ได้เห็นใบหน้าเอาเรื่องน่ารักนี้นี่แหละ แต่จะให้ดีถ้าจับเธอปอกเปลือกไร้เสื้อผ้าคลุมกายคงจะน่ามองยิ่งขึ้น

            “หัวเราะอะไรคะ” คนถูกจ้องนานจนเขิน ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรรีบย้อน

            “เรื่องงาน” เปรมวิทย์กระแอมในลำคอ สะบัดภาพเปล่าเปลือยในจินตนาการออกไป

            จะให้หนูนิดทำอะไร...ได้ทุกอย่างเลยค่ะ แต่ในฐานะแฟนนะ

            “งานอะไรคะ” นิรดาถามกระตือรือร้น

            “หนูนิดดูแลโครงการโรงแรมที่เกาะน้อยใช่ไหม ผมต้องการข้อมูลของเกาะทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นการเดินทาง แหล่งอุปโภคบริโภค แล้วตำแหน่งไหนในเกาะที่คุณวางแผนจะก่อสร้างโรงแรม” ชายหนุ่มอ้าง ทั้งที่ยังไม่ได้ประชุมเตรียมงานหรือวางแผนอะไรไว้

            “หนูนิดไม่เห็นรู้เรื่องเลย” เธอส่ายหน้า เพิ่งได้ยินเรื่องว่าบิดามีโครงการสร้างโรงแรมเมื่อวันก่อนเท่านั้น

            “ไม่รู้เรื่องได้ยังไง หนูนิดต้องประสานงานกับผม ถ้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยแบบนี้จะทำงานได้ไง เสียเวลาผมชะมัด” ชายหนุ่มเสียงแข็ง แล้วลุกจากโซฟากลับไปยืนพิงโต๊ะทำงานตัวใหญ่

            “แต่หนูนิด...”

            “ไม่มืออาชีพแบบนี้จะทำงานได้ไง”

            คำพูดชายหนุ่มทำให้หญิงสาวถึงกับเจ็บจี๊ด อีกทั้งสายตาดูแคลนเหมือนตัดสินว่าเธอเป็นคนไม่ได้เรื่องได้ราว...ได้ไง นี่หนูนิด นิรดา ขจรเลิศไพบูลย์ ว่าที่นักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงที่เคยให้สัมภาษณ์ลงหนังสือธุรกิจเลือดใหม่เชียวนะ จะให้เขาคิดว่าเธอเป็นพวกไร้สาระไปวัน ๆ ไม่ได้

            “พูดแบบนี้หาเรื่องกันนี่คะ พี่เปรมไม่บอกล่วงหน้าแล้วมากล่าวหากันแบบนี้ดูถูกหนูนิดเกินไปแล้ว” นิรดาเถียงเสียงแข็ง ลุกยืนเท้าเอวหาเรื่อง

            “งั้นเหรอ” เขามองเธอด้วยหางตา แล้วยักไหล่ “แต่ก็ไม่มีงานอะไรมาประชุม”

            “ใช่ ถ้าอยากประชุม ไว้คราวหน้าก็แล้วกัน วันนี้หนูนิดกลับล่ะ” คนหัวเสียหยิบกระเป๋าสะพายพาดบ่า ถึงเธอจะชอบเขาแต่ไม่ใช่นัดเธอมาหาเรื่องแบบนี้ อย่างน้อยนัดมาแล้วมันต้องมีอะไรให้สดใสบ้าง...คราวหน้าเธอจะไม่ยอมเสียหน้าแบบนี้อีกเด็ดขาด

แต่ก่อนที่เธอจะหมุนตัวหนี ร่างสูงที่ยืนพิงโต๊ะทำงานก็หัวเราะขึ้นเบา ๆ

“เอางี้ ไหน ๆ วันนี้หนูนิดทำผมเสียเวลาไปแล้ว นี่ก็เที่ยงกว่าแล้ว เราไปหาอะไรกินข้างล่างดีกว่า”

            “โอเคค่ะ” คนสมองไวตอบรับทันควัน เอ๊ะ! เธอกำลังโกรธที่ถูกดูถูกไม่ใช่เหรอ แถมมาหาว่าเธอทำเสียเวลาอีก แต่ไม่เป็นไรหรอก ได้ไปกินข้าวกับเขาดีกว่านั่งประชุมตั้งเยอะ

            “งั้นไป” ร่างสูงหยิบกระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์มือถือซึ่งวางเตรียมไว้บนโต๊ะทำงานก่อนก้าวยาวมาหยุดตรงหน้าหญิงสาว ยืนมือออกมา “จูงไหม”

            โอ้ว...เขาให้เธอจับมือเหรอ นิรดาเผลอทำจมูกบานอย่างลืมตัว

            “ทำไมทำหน้าแบบนั้น แค่จูงมือแบบพี่ชายน้องสาว” เปรมวิทย์หัวเราะในลำคอ

            “ไม่” เรื่องอะไรจะจับ ถ้าจับไปเธอคงเข่าอ่อนละลายไหลไปกับพื้นสิ คิดแค่น้องสาวจะมาจับมือทำไม “ถ้าจะจับมือพี่เปรมต้องเป็นแฟนหนูนิด”

            “ตามใจ” ว่าแล้วร่างใหญ่จึงเก็บมือล้วงใส่กระเป๋ากางเกง ไม่สนใจคำพูดของเธอแม้แต่น้อย “ไปกันได้แล้ว”

            ทำให้นิรดาที่เพิ่งคิดเข้าข้างตัวเองต้องรีบก้าวยาว ตามเปรมวิทย์ที่เดินเร็วจนเธอตามแทบไม่ทัน หารู้ไม่ว่าในขณะเดียวกันนั้นชายหนุ่มเองก็เหลือบมองร่างเล็กที่เดินตามหลังอยู่เป็นระยะ ตั้งแต่ชั้นสูงของตึงลงมายังชั้นล่างของห้างสรรพสินค้า

            “พี่เปรม เดินช้า ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง” คนเดินจนขาขวิดโวยวาย เกือบเบรกไม่ทันตอนที่ร่างใหญ่หยุดหน้าโถงร้านอาหาร แม้ออกกำลังอยู่เป็นประจำ แต่ให้วิ่งตามชายหนุ่มอยู่แบบนี้เธอก็เหนื่อยเหมือนกัน

            “อยากกินอะไร”

            “ไม่รู้ค่ะ” นิรดายืนหอบเบา ๆ

            “อ่อนแอนะเรา เดินแค่นี้เหนื่อยจะไปทำอย่างอื่นได้เหรอ” อยู่กับเขาต้องใช้แรงตั้งแต่ค่ำจรดเช้าเชียวนะ คิดแล้วก็หัวเราะในลำคออย่างถูกใจ

            “วันนี้หนูนิดใส่ส้นสูง เดินไม่ถนัด” ชักขัดใจที่เปรมวิทย์หัวเราะเยาะเธอบ่อยเกินไป ถ้าไม่ชอบเขาป่านนี้เธอคงเหวี่ยงวีนใส่เต็มเหนี่ยวแล้ว

            “อยากกินอะไร” เขาถามซ้ำอีกครั้ง เหมือนไม่ใส่ใจฟังคำพูดของนิรดาเลย

            “ไม่อยาก”

            “งั้นกินศูนย์อาหาร”

            “ไม่เอา”

            “ไม่เอาแล้วจะกินอะไร” คนถูกกวนประสาทเริ่มหงุดหงิดตาม จ้องร่างเล็กที่กำลังเบะปากทำจมูกบาน “ชอบหน้าแบบนี้อยู่เรื่อย”

            “แบบไหน” ไม่เชื่อเลยว่าเทพบุตรของเธอจะกวนโมโหได้มากขนาดนี้

            “แบบนี้ไง” ว่าแล้วสุดหล่อก็ปั้นหน้าล้อเลียน ทั้งเบะปากทั้งยกปีกจมูกขึ้นดูตลก

            “บ้า หนูนิดไม่ได้ทำหน้าแบบนี้ซะหน่อย” เธอหัวเราะ เห็นเขาทำหน้าทำตาแล้วหัวใจนิรดายิ่งหวั่นไหว

            “ทำจริง ๆ”

            “ไม่ได้ทำ พี่เปรมอย่ามาล้อสิ” นิรดาหัวเราะเสียงใส จนหลงลืมความรู้สึกเกร็งหรือตื่นตัวเมื่อต้องปฏิสัมพันธ์กับชายหนุ่ม เหลือแต่ความรู้สึกดีและเป็นธรรมชาติ ขณะที่ร่างสูงขยี้ผมบนศีรษะเธอเล่นพร้อมหัวเราะล้อเลียน

            “ไม่ได้ล้อ แต่เห็นทำบ่อย” เขาหัวเราะ ปล่อยตัวและอารมณ์ไปตามธรรมชาติ “ตกลงจะกินอะไร”

            “ไม่รู้ค่ะ” คราวนี้หญิงสาวตั้งใจทำหน้าทำตาแบบที่เขาล้อเลียนอีกครั้ง

            “เดี๋ยวเถอะยัยเด็กบ๊อง”

            กว่าทั้งสองจะตกลงเลือกร้านอาหารได้ก็ใช้เวลาเถียงกันอยู่พักหนึ่ง แต่เป็นพักหนึ่งที่ทำให้หัวใจของเปรมวิทย์กระชุ่มกระชวยกว่าครั้งไหน ทุกคำพูด ทุกกิริยาที่หญิงสาวแสดงออกมา บ่งบอกถึงความจริงใจไร้จริตกว่าครั้งแรกที่ได้รู้จักกัน นิรดาสดใสสมวัยอย่างเช่นที่ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กจะพึงเป็น และยิ่งรู้สึกถึงความเป็นธรรมชาติของเธอมากยิ่งขึ้น ตั้งแต่เบ้ปาก ทำจมูกบานเวลาไม่พอใจ แม้แต่ตอนนี้ที่เธอกำลังรับประทานไก่ย่างส้มตำ อาหารธรรมดาที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนใดเคยสั่งตอนออกเดตครั้งแรกกับเขา

            น่ารัก...

 

.................................................................

 

ชักจะมีหวังบ้างแล้วล่ะหนูนิด...หรือไม่นะ ฝากเอาใจช่วยหนูนิดด้วยนะคะ
 
สามารถเข้าไปพูดคุยกับเราได้ที่แฟนเพจ  พรพระจันทร์-กันตา นะคะ^^

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 1 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 0 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 0 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 3 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 0 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 0 ) Vote
COMMENTS
Sossppp
10 ม.ค. 2560 / 13:54
นั่นไง อยากรู้จริงๆว่าระหว่างหนูนิดกะคุณเปรมใครจะชนะจัง แต่แววแพ้ของหนูนิดมีเยอะนะ แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้ รอดูต่อไปค่ะ
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 21 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 26,214 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required