HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 26,211 ครั้ง
บทที่ 5 เดินเกม...30%

บทที่ 5

เดินเกม

 

 

            เสียงเพลงในรถยนต์บีเอ็มดับเบิ้ลยูคันใหญ่เงียบลงทันทีที่คนขับรถเคลื่อนจอดรถในลานจอดรถวีไอพี ภายในห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดกลางเมืองพัทยา ก่อนที่คนอยู่ด้านหน้าจะถอดแว่นกันแดดออกแล้วมองหญิงสาวที่นั่งนิ่วหน้าผ่านกระจกมองหลัง

            “คุณหนูจะไปพบเขาจริงเหรอครับ” กฤตินถามหญิงสาวเป็นครั้งที่สองตั้งแต่ออกมาจากบ้าน

            “จริงสิพี่ติน ก็หนูนิดอยากเจอคุณเปรม ถึงเขาจะบอกว่าหนูนิดเป็นแค่น้องสาวก็เถอะ” เธอตอบ พลางหยิบกระจกบานเล็กออกมาจากกระเป๋าสะพายใบสวย ส่องดูความเรียบร้อยของใบหน้าที่อุตส่าห์ใช้เวลากว่าชั่วโมงแต่งเติมเครื่องสำอาง

            “ให้เป็นแค่น้องสาวจริงเถอะ” คนสังเกตเห็นเขี้ยวเล็บของเปรมวิทย์บ่นกับตัวเอง ห่วงคุณหนูคนเล็กว่าจะตกเป็นเหยื่อของคนร้อยเล่ห์ แต่เขาก็ไม่มีปัญญาจะห้ามความต้องการของคนถูกตามใจที่นั่งอยู่ด้านหลังได้

            “พี่ตินว่าอะไร”

            “แค่บอกว่าแพ้จากคนหล่อเมื่อไหร่ หัวเข่าพี่พร้อมซับน้ำตาน้องสาวเหมือนกันนะ” เขาหยอกพร้อมเสียงหัวเราะ เน้นหนักคำว่าน้องสาวให้คนฟังเสียกำลังใจ

            “พี่ติน! ถ้าไม่ใช่พี่ หนูนิดบีบคอไปแล้ว”

            คิดแล้วหัวใจเธอยิ่งเต้นแรง ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดเปรมวิทย์ถึงได้นัดเธอมาพบ หลังจากยืนยันสถานะให้เธอเป็นเพียงน้องสาว...และเขาเป็นแค่พี่ชาย แล้วได้เห็นหน้ากันแบบนี้ เธอก็สะเทือนใจสิ...แค่พี่ชายกับน้องสาว มันน่าเสียดายนะ เธอเองก็สวยขนาดนี้...แล้วถ้าเธอรุกล่ะ จับปล้ำเลยดีไหม โอ้ย!! ให้ตายเถอะมันยากจะห้ามความคิดจริง ๆ

            “อ้าว ฟุ้งซ่านอะไรอีกครับคุณหนู สะบัดหน้าจนคอจะหลุดอยู่แล้ว” ผู้ติดตามจอมยุ่งแซวพร้อมหัวเราะในลำคอเหมือนเยาะ

            “ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นพี่ติน! พี่ตินไปหาข้าวกลางวันกินรอหนูนิดได้เลยนะคะ เสร็จธุระแล้วหนูนิดจะโทร. หา” สั่งผู้ติดตามไปแล้วคนฮึกเหิมก็สั่งตัวเอง

            เอาน่ะ! พี่น้องก็เปลี่ยนสถานะได้บ่อยไป

            “ระวังตัวด้วยนะครับ” กฤตินย้ำกับเธอเป็นครั้งที่สาม

            “เขาต่างหากที่ต้องระวังตัว”

            “เพราะรู้จัก ผมก็กลัวคุณหนูไปปล้ำเขา”

            “พี่ติน! เมื่อไหร่จะเลิกรู้ใจหนูนิดสักที ไม่คุยด้วยแล้ว” ว่าแล้วร่างเล็กเริงร่าก็ทำใจลงจากรถยนต์

            มั่นใจมากว่าเธอแต่งตัวมาเป็นอย่างดี สวยแบบคนมองต้องเหลียวหลัง สวยวัวตายควายล้ม สวยจนคุณเปรมวิทย์ต้องมาสยบแทบเท้า...แต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้เลย ในเมื่อตอนนี้เธอกำลังขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสูงของสำนักงานห้างสรรพสินค้าเพียงลำพัง ยิ่งลิฟต์เคลื่อนที่ขึ้นหัวใจก็เต้นแรงขึ้น ทั้งดีใจที่จะได้พบเขาอีก ปนสับสนที่เพิ่งถูกปฏิเสธไปเมื่อวาน

ฐานะน้องสาวเหรอ...น้องสาว คนสวยอย่างเธอเป็นแค่น้องสาวได้ยังไง ยิ่งคิดก็ยิ่งเดือด อยากทุบอกเขา กระชากเสื้อเขา แล้วตบจูบตบจูบ

            “สวย รวย น่ารักขนาดนี้จะเป็นแค่น้องสาวได้ไง” นิรดาบอกกับภาพสะท้อนในกระจกลิฟต์ พลางทำปากเจ่อ ปรือตา เท้าเอว แอ่นอก สยายผมยาวราวกับเป็นสาวไฟแรงสูง

            ติ๊ง!

            “เอ้ย ทำไมถึงไว” ว่าแล้วคนฟุ้งจึงรีบขยับตัวยืนนิ่งก่อนที่ประตูลิฟต์จะเปิดออก

            ภาพชายหนุ่มรูปงามดุจเทพบุตรจากซีรี่เกาหลีในชุดสูทสีเทาอ่อนที่ยืนอยู่หน้าลิฟต์ ทำให้นิรดาถึงกับชะงัก แม้ไม่ถึงกับปากค้างแต่ก็ทำให้หญิงสาวผู้เชี่ยวชาญด้านคนหล่อ เริ่มพิจารณาใบหน้าขาวใสที่มีรอยยิ้มในดวงตา กับความสูงที่ไม่แพ้ใครตรงหน้า

            โอปป้ามาก...

             “ลงชั้นนี้หรือเปล่าครับ” พระเอกเกาหลีถาม คลายสภาวะฟุ้งออกไปจากสมองหญิงสาวที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ ในลิฟต์

            “อะ ค่ะ...คุณเปรมวิทย์อยู่ชั้นนี้ใช่หรือเปล่าคะ” นิรดาที่ดึงสติกลับมาได้ทันกดปุ่มเปิดค้างไว้ แต่ยังไม่กล้าเดินออกไป

            สุดหล่อขาวใสหุ่นดีพยักหน้านุ่มนวล ก่อนผายมือออกอย่างเป็นมิตร “มาพบคุณเปรมเหรอ เดี๋ยวผมพาไป”

            “ดิฉันจะรบกวนคุณหรือเปล่าคะ เห็นคุณกำลังจะเข้าลิฟต์” ถึงจะถามเช่นนั้นแต่เธอกลับเดินตามเขา สายตายังสำรวจคนใจดี...หล่อ สะอาดสะอ้าน ดูดีจัง ผู้ชายแถวนี้เขาคัดหน้าตามาทำงานหรือไงนะ

            “ไม่ครับ ผมเพิ่งออกมาจากห้องคุณเปรม เห็นเขาบอกว่ามีนัดตอนเที่ยง ไม่นึกว่าจะได้พบนัดของเขาพอดี” ร่างสูงตอบอารมณ์ดี เขานำเธอเดินเข้าไปด้านในของสำนักงานทันสมัยที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวสลับกับพื้นผิวไม้ นิรดาตามชายหนุ่มไปเพียงครู่เดียวเท่านั้น เขาก็หยุดส่งยิ้มให้พนักงานหญิงวัยกลางคนซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าประตูทางเข้าของห้องพัก “คุณติ๊ก บอกคุณเปรมด้วยว่าแขกของเขามาถึงแล้ว”

            “หนูนิดค่ะ คุณเปรมนัดเอาไว้” เธอรีบอธิบาย

            “ชื่อน่ารักจังครับ ผมปุณยินดีที่ได้รู้จักครับคุณหนูนิด” สุดหล่อโอปป้าแนะนำตัวสุภาพ ก่อนรับสัญญาณจากเลขาว่าสามารถพาเธอเข้าไปด้านในได้ “เชิญครับ”

            “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณปุณ”

            ตอนนี้สมองนิรดามิได้สนใจจะทำความรู้จักชายหนุ่มสุดหล่อตรงหน้าแม้แต่น้อย นั่นเพราะหัวใจเธอกำลังเต้นโครมครามขณะมองประตูบานใหญ่ที่กำลังเปิดออก ให้แสงสว่างจากไฟและไอความเย็นจากด้านในแผ่ออกมาให้หวาดหวั่น แต่ถึงอย่างไรเธอก็มาถึงตรงนี้แล้วจะไม่มีคำว่าถอยเป็นอันขาด และเมื่อนิรดาผ่านเข้าห้องกว้างที่มีโต๊ะทำงานตัวใหญ่ว่างเปล่าอยู่กลางห้อง ในขณะที่โซฟาสีขาวสะอาดตาซึ่งอยู่มุมด้านซ้ายมีแก้วกาแฟสองใบวางทิ้งไว้ คอมพิวเตอร์บนโต๊ะประชุมขนาดเล็กยังคงเปิดทิ้งไว้ ภาพติดฝาผนังลวดลายแปลกตาสีน้ำตาลสะท้อนแสงจากด้วยไฟบนเพดานที่ส่องลงมาขับความงดงามของห้องให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

            เขาไปไหน นิรดาปิดประตูห้องแล้วก้าวนั่งที่โซฟา หัวใจยังคงเต้นแรง แต่มิได้รุนแรงเท่าก่อนหน้า...ช่างมันเถอะ ยังไงก็แล้วแต่ ในเมื่ออยากได้ลูกเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือไม่ใช่หรือ...

ในขณะที่นิรดานั่งใช้ความคิดอย่างเพลิดเพลิน เสียงประตูที่อยู่ข้างห้องก็ดังขึ้นเบา ๆ ตอนนั้นทุกอย่างในห้องเรียบหรูนี้ช่างดูเหมาะเจาะเหมาะสมยิ่งขึ้นเมื่อร่างสูงใหญ่สวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ารูป เดินเช็ดมือออกมาจากห้องด้านข้าง สายตาเขาอบอุ่นไปถึงหัวใจคนรอเมื่อเปรมวิทย์ส่งยิ้มบางก่อนเดินมุ่งหน้ามาหา

หล่อ...เป๊ะมาก เขาจะจูบเธออีกครั้งเมื่อไหร่นะ          

“รอนานไหม” เขาถามเสียงนุ่ม “เดี๋ยวผมมาเอาแก้วกาแฟไปเก็บก่อน เมื่อกี้เจอเลขาผมแล้วใช่ไหมครับหนูนิด”

“เจอคุณปุณค่ะ เขาหล่อมากเลยนะคะพี่เปรม” นิรดาตีหน้านิ่ง สายตามองชายหนุ่มสมองไปไกลโข ตั้งใจยั่วให้คนหยิบแก้วกาแฟเดินออกไปหน้าประตูห้องระคายหู

ก้นเขาดูดีจัง หลังก็กว้าง แขนก็เต็ม...โหย ทำยังไงให้เปรมวิทย์หลงเธออย่างที่เธอหลงเขาบ้าง

“อาปุณแต่งงานแล้ว” ชายหนุ่มตอบ เดินย้อนกลับมานั่งลงบนโซฟาอีกตัวด้านข้าง

“ผู้หญิงคนนั้นโชคดีจัง” หญิงสาวเอ่ยเสียงลอย มองเปรมวิทย์ด้วยหางตา ตีหน้านิ่งเช่นเดิม ทั้งที่ใจแทบระเบิดเมื่อร่างใหญ่ไขว่ห้างเอนตัวนั่งสบายจนเสื้อเข้ารูปรัดกล้ามเนื้ออกแข็งแรง

“สนใจอาปุณหรือไง ไม่นึกว่าลูกสาวคนเล็กของผู้มีอิทธิพลอย่างหนูนิดจะอยากเป็นเมียน้อย” เขาประชด ไม่ชอบที่คนตรงหน้าเอ่ยปากชื่นชมคนอื่นทั้งที่อยู่กับเขา

“จะบ้าหรือไง หนูนิดแค่ชม อีกอย่างพี่เปรมต้องนั่งนิ่ง ๆ ไม่พูดอะไรออกมาถึงจะดูดีค่ะ”

“ไม่พูดได้ไง น้องสาวมาหาถึงที่ทำงาน ผมก็แค่เตือนไว้”

อย่ามาเน้นว่าน้องสาวสิ นิรดาเบ้ปากแล้วเบือนหน้า

 

...................................................................

 

โธ่ๆๆๆๆ น้องสาว 

 

แล้วแบบนี้หนูนิดของเราจะคืบหน้าไหมเนี่ย ฝากเอาใจช่วยหนูนิดด้วยนะคะ

สามารถเข้าไปพูดคุยกับเราได้ที่แฟนเพจ  พรพระจันทร์-กันตา นะคะ^^
VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 2 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 0 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 0 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 0 ) Vote
ลุ้นๆ
( 1 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 0 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 0 ) Vote
COMMENTS
Sossppp
10 ม.ค. 2560 / 13:46
แหม๋ๆ ไหนว่าน้องไงคุณเปรม ทำเป็นๆ
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 21 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 26,211 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required