HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 23,796 ครั้ง
บทที่ 4 วางหมาก...100%

 

 

            ถ้าเป็นเด็กเล็ก ๆ เธอคงลงไปนอนกลิ้งบนพื้นสนามหญ้าระบายอารมณ์ขัดใจนี้แล้ว แต่ตอนนี้คงทำได้เพียงปาดน้ำตาที่หยดแหมะลงข้างแก้ม มองรถยนต์สปอร์ตสีเทาเคลื่อนที่ผ่านรั้วออกไปจนลับสายตา

            คนถูกขัดใจทิ้งอารมณ์ขุ่นมัวของตนเองอยู่ตามลำพังอีกระยะหนึ่งก่อนเดินกลับเข้าไปภายในงานเลี้ยงที่น่าเบื่อ คงมีแต่บิดาและเพื่อนรุ่นเดียวกันเท่านั้นที่ส่งเสียงหัวเราะอย่างออกรส ในขณะที่พี่ชายคนโตนั่งคุยกระหนุงกระหนิงกับพี่สะใภ้อยู่ริมสระว่ายน้ำ ส่วนพี่ชายคนรองที่กล้าควงดาราสุดเซ็กซี่มางานกำลังนั่งดื่มไวน์กันอย่างหวานชื่น

            ก็คงมีแต่เธอที่แห้งเหี่ยวเดียวดาย...คนอกหักเบะปาก อยากกลับขึ้นไปทำอารมณ์กับเพลงเศร้าบนห้องนอนให้มันเจ็บช้ำไปจนถึงก้นบึ้ง ไม่อยากเป็นน้องสาวนี่นา คิดไปก็คอตกอกเหี่ยว

            แต่ก่อนที่นิรดาจะได้หันหนีเข้าไปยังตัวบ้าน ผู้หญิงปากแดงคนเดิมที่ยังวนเวียนอยู่ในงานก็เดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้มน่าหมั่นไส้

            ยิ้มทำไมป้า...คิดแต่ก็ยิ้มกลับไปตามมารยาท

            “คุณหนูนิดใช่ไหมคะ พี่น้ำริน เมื่อกี้เราเจอกันแล้ว”

            “ค่ะ” ใครจะลืมยัยน้ำไหลได้เล่า

            “ท่าทางคุณพ่อของคุณหนูอยากจะจับคู่คุณหนูให้กับคุณเปรมวิทย์นะคะ” แม่คนหวังดีเอ่ยเสียงหวาน

            จับแล้วได้คู่เธอจะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่จับแล้วได้พี่ชาย ไม่เห็นจะอยากได้ตรงไหน...นิรดายิ้มเจื่อนตามคำของธาราริน “หนูนิดก็ไม่ทราบหรอกค่ะ”

            “แหม อย่าเพิ่งคิดว่าพี่น้ำรินจะมารังควานคุณหนูนะคะ เพียงแค่พี่เห็นว่าเราเป็นผู้หญิงหมือนกัน พี่ก็อยากมาเตือนไว้ ให้คุณหนูระวังคุณเปรมวิทย์เอาไว้ ผู้ชายคนนี้มีอะไรมากกว่าหน้าตาและความสุภาพ”

            ก็ใช่ไง...เธอถึงอยากได้อยู่

            “ค่ะ ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวรับตามมารยาทอันดี แต่เธอไม่อยากฟังคำหวังดีจากใคร

            “เขาเป็นตัวอันตราย คุณหนูยังเด็ก...ตอนนั้นพี่เองก็เด็กแบบคุณหนูนี่ล่ะ” ริมฝีปากแดงสดแย้มยิ้มพร้อมถอนหายใจ “บางทีมันก็ไม่ใช่เรื่องของพี่ แต่พี่อยากให้คุณหนูระวังตัวเอาไว้”

            คำของสาวสวยปากแดงทำให้นิรดาชะงักคิด ก่อนส่ายศีรษะ “คุณเปรมกับหนูนิดเป็นแค่พี่น้องกันค่ะ”

            “เหรอคะ หวังว่าเขาจะคิดกับคุณหนูแค่พี่น้องจริง ๆ นะคะ พี่แค่อยากเตือนไว้” ว่าแล้วธารารินจึงยักคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนสะบัดผมยาวราวกับมิได้ใส่ใจในคำพูดของตนเองนัก “ไว้ถ้าเจอกันงานหน้าพี่จะถามความคืบหน้านะคะ เผื่ออนาคตพี่จะได้มีเพื่อนสาวไว้นินทาคุณเปรมวิทย์เพิ่ม” หญิงสาวรุ่นพี่ต่อท้ายก่อนเดินไปทักทายคนในงานเลี้ยงอย่างรื่นเริง

            อย่างกับเมายา...นิรดาเบ้ปาก แต่ในใจอดเอาคำของธารารินมาคิดต่อไม่ได้ ว่าชายหนุ่มอาจร้ายกาจจริงเช่นที่ว่า แล้วเขาเคยทำอะไรให้คนสวยขนาดนั้นเจ็บช้ำน้ำใจกัน

            แต่เธออยากให้คุณเปรมทำแบบนั้นบ้าง...อยากให้เขาคิดมากกว่าน้องสาว อยากซบไหล่ ถูไถแก้มกับแนวคาง อยากจูบริมฝีปากบางนั้นแบบดูดดื่ม ไม่ใช่แตะแบบเด็ก ๆ ไร้ชีวิตชีวา ยิ่งคิดคนเอาแต่ใจก็ยิ่งเศร้า วิ่งขึ้นห้องนอนกอดหมอนคร่ำครวญ

            “แง๊ ไม่ได้อยากเป็นน้องสาว ไม่อยากได้พี่ชาย หนูนิดอยากได้คุณเปรมเป็นแฟน...ไม่ได้ไอ้หนูนิด งานนี้แกจะเป็นแค่น้องสาวไม่ได้เด็ดขาด” อารมณ์คนอยู่ตามลำพังฟื้นคืนหลังได้เปล่งเสียงระบายความในใจ “คอยดูเถอะหนูนิดต้องเอาชนะใจคุณเปรมให้ได้ งานนี้จะเรียกหนูนิดหน้าด้านก็ไม่กลัวแล้ว!!”

 

.......................................................................................

 

 

            ร่างสูงยังคงอารมณ์ดีตั้งแต่ออกมาจากงานเลี้ยง จวบจนตอนนี้ที่เขาแตะบัตรและกดรหัสเปิดเข้าสู่ห้องสูทหรูบนชั้นยี่สิบของโรงแรมในเครืออัศวกรุ๊ป ที่ซึ่งเป็นห้องพักชั่วคราวยามเขามาทำงานในพัทยา ทันทีที่ชายหนุ่มก้าวผ่านบานประตูทรงสูงทันสมัย เสียงสัญญาณของเครื่องปรับอากาศและแสงไฟในห้องกว้างก็สว่างขึ้นอัตโนมัติ ม่านสีขาวค่อย ๆ เลื่อนกว้างเผยกระจกบานมหึมาที่เปิดให้มองเห็นวิวโค้งน้ำ และสีสันยามค่ำคืนของชายหาดพัทยาอันสวยงาม สวยจนชายหนุ่มหยุดมองชื่นชมด้วยหัวใจที่สุขสงบกว่าวันใดในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา เขานั่งพิงหลังบนโซฟาหนังสีครีมตัวยาว สมองคิดถึงใบหน้าของสาวน้อยใบหน้าหวาน คิดถึงริมฝีปากอิ่มที่เปิดเผยอารมณ์หลากหลายน่ารัก จนเขาอยากปิดปากเธอไว้ด้วยปากเขาตลอดช่วงเวลาที่ใกล้ชิด

            แต่ไม่ได้...นิสัยขี้เบื่อของเขาจะทำให้ทุกอย่างพัง

            ตอนนี้เธอเป็นของเล่นชิ้นสวยที่ยังคงอยู่ในห่อคุณภาพเยี่ยม ได้จ้องมองแต่ไม่สามารถแกะออกมาเล่นสนุกดังใจหวัง ซึงเขาเองไม่สามารถอดใจไว้จนต้องหาทางกลั่นแกล้ง

            “อาจจะสนุกกว่าเดิมก็ได้เนอะ” เปรมวิทย์ปลอบใจตัวเอง อยากให้ถึงเที่ยงวันพรุ่งนี้โดยเร็ว

            ชายหนุ่มนั่งหลับตาปล่อยอารมณ์ไปตามใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเผลอหลับไปนั้น เสียงกริ่งสัญญาณหน้าประตูห้องก็ดังขึ้น

            ใคร...คิดแล้วมองนาฬิกาที่บอกเวลาสี่ทุ่ม ก่อนลุกเดินเสยผม พลางดึงชายเสื้อเชิ้ตออกมานอกกางเกง ใช้สายตามองภาพผู้หญิงใบหน้าสวยที่ยืนจ้องกลับเข้ามาผ่านกล้องวงจรปิดหน้าประตู มือเล็กกดย้ำที่กริ่งสัญญาณถี่ขึ้น

            “มีอะไร” เขาเปิดประตูให้เธอ ใจคิดว่าหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาอรจิราคงเข้าใจสถานภาพระหว่างเธอกับเขาเป็นอย่างดีแล้ว

            “อุ๊ลืมสร้อยข้อมือไว้ในลิ้นชักหัวเตียงคุณ” ดวงตาคู่สวยกระพริบสะบัดแพขนตาปลอมอย่างเชื่องช้าออดอ้อน ก่อนก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องพักโดยมิรอให้ชายหนุ่มเชื้อเชิญ

            “รองเท้าอีกข้างด้วย” เขาตอบเบื่อหน่าย แล้วเดินนำร่างเล็กเข้าไปยังห้องนอนส่วนตัวซึ่งอยู่อีกฝั่งของห้องสูทหรู

            “อันนั้นอุ๊ให้ไว้เป็นที่ระลึก”

            เปรมวิทย์ไม่สนใจจะสนทนาตอบโต้กับผู้หญิงด้านหลังแม้แต่น้อย เขาเปิดลิ้นชักค้นหาสร้อยเส้นที่ถูกอ้าง และพบมันถูกวางไว้ลึกสุดของตู้ลิ้นชักนั้น

            “นี่ใช่ไหม” เขายื่นสร้อยทองประดับพลอยห้าสีเส้นเล็กส่งให้

            “คุณเปรมอยู่คนเดียวเหรอคะวันนี้” คนรับสร้อยใส่กระเป๋าเริ่มถาม สายตามองรอบกายอย่างสอดรู้

            “อืม” เขาตอบรับ แต่ไม่ปล่อยโอกาสให้ถ่านไฟเก่าสามเดือนได้มีโอกาสได้อยู่ในห้องนอนนานกว่านี้ เปรมวิทย์เดินหนีออกมายังห้องโถงและมุ่งหน้าไปที่ประตูใหญ่

            “คุณเปรมจะเดินหนีอุ๊ทำไมคะ” อรจิรารั้งแขนเขาไว้ แถมยังดึงต้นแขนไปเบียดแนบระหว่างทรวงอกใหญ่โต “คุณเปรมเหงาใช่ไหม อุ๊อยู่กับคุณเปรมได้นะคะ”

            “ไม่ต้อง กลับไปเถอะ”

            อรจิราไม่ยอมแพ้ เธออิงศีรษะลงบนไหล่กว้าง สอดมือผ่านสาบเสื้อลูบแผ่นอกชายหนุ่ม “คุณเปรมไม่คิดถึงสัมผัสของเราสองคนเหรอคะ”

            ชายหนุ่มยืนนิ่งกลั้นลมหายใจก่อนกระชากแขนคนไม่รู้ฟังออกห่าง “กลับไป”

            “อุ๊แค่อยากสนุกกับคุณเปรมเท่านั้นเอง ก็ไม่ต้องผูกมัดอย่างที่คุณต้องการ”

            “แค่สนุก” เขาเลิกคิ้วขึ้นครุ่นคิด “เท่านั้นเหรอ”

            “ค่ะ” หญิงสาวยิ้มพราย ก้าวกระชับพื้นที่แนบชิดร่างใหญ่ที่ยืนนิ่ง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้หลุดออกจูบแผ่วเหนือกล้ามเนื้ออกแข็งแกร่ง สายตาเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉย แม้แต่มือที่ควรโอบไหล่หรือลูบไล้ก็ยังคงแนบข้างลำตัวราวกับเขากำลังกลายร่างเป็นหุ่นยนต์ไร้ชีวิตชีวา

            “พอใจหรือยัง” เปรมวิทย์เอ่ยปากถามเมื่อริมฝีปากเธอละออกจากแผ่นอก ไม่รู้สึกรู้สมใดกับของเล่นเก่าที่พยายามยวนยั่ว กลิ่นกายเธอหอมก็จริงแต่สู้สาวน้อยแก้มยุ้ยไม่ได้แม้แต่น้อย

            “คุณเปรม...” ร่างผอมผลักไหล่หนา ผิดหวังระคนเสียหน้าที่ไม่สามารถทำให้คนตรงหน้าเกิดอารมณ์ร่วมไปกับเธอได้

            “กลับไปเถอะ ผมบอกแล้วไงว่าผมเบื่อคุณแล้ว”

            “หรือคุณเปรมมีผู้หญิงคนใหม่แล้ว ไม่จริงใช่ไหมคะ เราเพิ่งห่างไปอาทิตย์เดียวเอง คุณเปรมไม่คิดถึงช่วงเวลาดี ๆ ที่เรามีแก่กันหรือไง”

            “ใช่ ผมมีของเล่นชิ้นใหม่แล้ว” ชายหนุ่มยกริมฝีปากยิ้ม พลางใช้ปลายนิ้วชี้ลูบปลายคางอรจิรา “เราเลิกกันแล้ว ผมไม่นิยมของเล่นชิ้นเก่า ไปหาคนอื่นที่อยากสนุกกับคุณเถอะ”

            ริมฝีปากหญิงสาวเม้มสั่น ดวงตาโตเครือไปด้วยละอองน้ำตาที่กำลังจะหลั่งริน “อุ๊ไม่มีโอกาสเหลือแล้วเหรอคะ”

            “อือ” เขาพยักหน้าแล้วผลักไหล่บางให้หันหลังไปทางประตู “ขอบคุณที่นึกถึงนะ แล้วไม่ต้องโผล่หน้ามาอีก”

             ทันทีที่ประตูบานใหญ่ปิดลง เสียงกรีดร้องของหญิงสาวด้านนอกก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงก่นด่าที่เปรมวิทย์ฟังไม่ได้ศัพท์ และเขาก็ไม่ใส่ใจจะฟัง ตอนนี้เขาเหนื่อยเกินกว่าจะสนใจความรู้สึกของใครนอกจากตนเอง แต่อย่างน้อยอรจิราก็ทำให้เขาคิดได้ว่าช่วงเวลาต่อจากนี้เขาจะทุ่มเทเวลาให้ของเล่นชิ้นใหม่ อยากลองสนุกกับของเล่นชิ้นน่ารักโดยไม่แกะห่อ ให้เธอยังคงบริสุทธิ์สดใสในสายตาเขา...

            อย่างน้อยก็ของสนุกสักสามเดือนก่อน...แล้วจะแกะห่อหรือไม่แกะออกมาเล่นค่อยว่ากันอีกที

 

 

.........................................................................................

            

แหม...มีคนอยากให้คุณเปรมแกะห่ออยู่นะ

 

 

แวะมาทักทายกันบ้างชอบกันป่าว จะได้เป็นแรงชุ่มชื่นให้คนเขียนมีแรงเขียนไวไว จุ๊บๆ

สามารถเข้าไปพูดคุยกับเราได้ที่แฟนเพจ  พรพระจันทร์-กันตา นะคะ^^

 

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 1 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 3 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
Sossppp
10 ม.ค. 2560 / 13:36
คุณเปรมร้ายกาจมากเลยอะ ชักห่วงๆหนูนิดละ หรือไม่ต้องห่วงดี
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 19 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 23,796 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required