HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 23,794 ครั้ง
บทที่ 4 วางหมาก...70%

          

         

 

กรี๊ด...พี่เปรมของเธอ ยังไม่ใช่เสียหน่อย แต่อีกไม่นานย่ะ

นิรดาใช้ความคิดโดยไม่รู้ตัวเลยว่าสายตาที่จับจ้องจะทำให้ชายหนุ่มนึกขันอยู่ในใจ กับใบหน้าหลากหลายอารมณ์ที่เธอพยายามซ่อนไว้ แต่เหตุการณ์ตอนนี้คงหมดสนุกเสียแล้ว เพราะผู้หญิงอีกคนที่เพิ่งมานั่งข้างเขาโดยมิได้รับเชิญ

“คุณเปรมจำน้ำรินได้ไหมคะ”

“จำได้ครับ” มีหรือเปรมวิทย์จะจำสาวไฮโซคนดังแห่งแวดวงสังคมไม่ได้ ในเมื่อธารารินเป็นผู้หญิงที่จัดว่าเป็นหนึ่งในความผิดพลาดของเขาที่เคยเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน

“ดีใจจัง ไม่เจอคุณเปรมตั้งหลายปีคุณยังหล่อเหมือนเดิม ไม่สิหล่อกว่าเดิมตั้งเยอะ”

“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มตอบรับตามมารยาท แล้วหันกลับมาชวนผู้อาวุโสคุยต่อ “คุณลุงตั้งชื่อลูกช้างที่พาผมไปดูเมื่อวันก่อนหรือยังครับ”

“ลุงให้หนูนิดตั้งละ ว่าแต่คิดชื่อไอ้ตัวเล็กหรือยังลูก”

“กำลังคิดค่ะคุณพ่อ” นิรดาตอบรับ ตั้งใจไม่สบสายตาของชายหนุ่มที่มองมา

“อุ้ย คุณเปรมสนใจเรื่องช้างตั้งแต่เมื่อไหร่คะ เห็นแต่ก่อนชอบแต่อยู่ในที่ร่ม” ธารารินพูดแทรก มือเรียวทาเล็บสีแดงสดวางลงบนหัวเข่าชายหนุ่ม

นั่นทำให้นิรดาทนไม่ได้ หญิงสาวจ้องมือและจ้องหน้าเปรมวิทย์ก่อนแสร้งยิ้ม “คุณพ่อคะ หนูนิดขอตัวไปคุยกับเพื่อนตรงนู้นนะคะ”

“สงสัยลูกสาวคุณลุงพิศาลจะชอบคุณเปรม” คนไม่รู้กาลเทศะเอ่ยขึ้นต่อหน้าผู้อาวุโสทันทีที่นิรดาห่างออกไป

“ไม่หรอก สองคนเพิ่งเจอกัน” เจ้าของงานตอบขรึม มองชายหนุ่มที่กำลังจะงานเข้า

“ครับ และผมคิดว่าผมเริ่มอยากทำความรู้จักหนูนิดเหมือนกันครับคุณลุง”

คำตอบของเปรมวิทย์ทำให้มือของธารารินปล่อยจากต้นขาอย่างง่ายดาย ก่อนเชิดหน้าปรายตามองเขาอย่างดูแคลน “คุณลุงคะ น้ำรินขอตัวก่อนนะคะ ท่าทางที่ตรงนี้จะหมดเรื่องสนุกให้น้ำรินแล้ว”

พิศาลพยักหน้ารับก่อนมองหน้าเปรมวิทย์ “เปรมรู้เรื่องที่ลุงกับพ่อของเปรมคุยกันใช่ไหม”

“ทราบครับ” เขารับตามตรง

“ลุงไม่ชอบให้ใครมาล้อเล่นกับลุงหรือลูกสาว”

“ครับ ผมยินดีที่ได้รู้จักกับหนูนิดครับ ส่วนเรื่องอนาคตผมเองยังไม่ทราบ” แต่เท่าที่รู้ตอนนี้นิรดาจัดเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจ และเขาอยากกลั่นแกล้งเธอให้คลายความเบื่อหน่ายสักระยะ

“ก็ดี รู้จักกันไว้ ลุงเองก็ไม่ได้จะหมายมั่นว่าเปรมจะต้องมาเป็นลูกเขยลุงหรอก แต่ถ้าได้มันก็ดี” ผู้อาวุโสหัวเราะร่วน “ไอ้หนูนิดของลุงมันก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ ถ้าเปรมจะเอ็นดูน้องบ้างลุงก็ดีใจ”

“ครับ ขอผมทำความรู้จักหนูนิดสักระยะนะครับ” คนเจ้าเล่ห์มากแผนการแบ่งรับแบ่งสู้

“ดี ๆ ไปได้แล้ว รีบไปทำความรู้จักลูกสาวลุงได้เลย” ไม่ใช่แค่สนับสนุน แต่ผู้อาวุโสยิ่งผลักดัน

ดังนั้นชายหนุ่มจึงขอตัวจากเจ้าของงานออกมาเดินเล่นริมสนามหญ้าหน้าบ้าน อยากใช้เวลากับความคิดของตัวเอง และสงบสติหาแผนการแก้เผ็ดสาวน้อยที่อยากผูกมัดตัวเขาไว้ด้วยการใช้อำนาจบิดามาบีบบังคับ แม้จะต้องยอมรับว่าเขาเองก็สนใจเธออยู่มิใช่น้อย แต่เรื่องอะไรจะยอมตกเป็นหมากให้เธอเดินเกมอยู่ผู้เดียว

ร่างสูงมองบรรยากาศโดยรอบคฤหาสน์หลังงามแล้วยิ้ม เมื่อสายตาเห็นร่างเล็กในชุดสีส้มนั่งทอดอารมณ์อยู่เดียวดายบนชิงช้าในสนามหญ้า ผมยาวสะบัดพลิ้วตามจังหวะโยกของเก้าอี้ ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อยชวนให้คนแอบมองรู้สึกสดชื่นในหัวใจ สาวน้อยหน้าเด็กไม่รู้เสียแล้วว่าความน่ารักของเธอกำลังทำให้ตนเองตกเป็นเหยื่อของผู้ชายขี้เบื่อเช่นเขา

“ทำไมมานั่งคนเดียว”

นิรดาหันหลังกลับมามองตามเสียงทุ้มที่ทักทาย แล้วหันกลับ “หนูนิดอยากอยู่คนเดียวค่ะ” น้อยใจที่คนเพิ่งจูบกันทำท่าหมางเมิน

“งั้นผมไป”  มีหรือคนอย่างเปรมวิทย์จะไปอย่างที่พูด ชายหนุ่มนั่งลงข้างกายเธอแล้วเงยหน้ามองดาวบนท้องฟ้า “ตรงนี้เห็นดาวเยอะนะ”

            อย่ามาทำหว่านเสน่ห์ตรงนี้...นิรดาอยากแยกเขี้ยวบีบคอสุดหล่อที่มานั่งโดยมิได้เชิญ แถมยังวางมาดราวกับพระเอกละครช่องสามให้เธอหวั่นไหวอีก

            “หนีผมเหรอ” เขาไม่ปล่อยให้เธอนั่งอย่างสงบ

            “เปล่าค่ะ”

            “เปล่าแล้วทำไมมานั่งซังกะตายอย่างกับคนอกหัก”

            ก็เพราะคุณนั่นแหละ...คิดแล้วมันน่าตีตัวเองที่หลงใหลได้ปลื้มคนที่รูปลักษณ์ จนยากจะควบคุมอารมณ์ที่เตลิดเปิดเปิงไปไกลเสมอเวลาอยู่ใกล้ชิดเขา แม้แต่ตอนนี้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเขาก็ทำให้เธอไม่มีสติสตังไปคิดเรื่องอื่นได้

            “หนูนิดอกหักค่ะ”

            “อ้าว ใครกันทำหนูนิดของผมอกหัก ผมจะจับมันมาให้หนูนิดลงโทษ” เขาปลอบเธอด้วยการยกมือขึ้นแตะบนศีรษะ “ตอนแรกที่เจอกันผมตั้งใจจะเก็บหนูนิดไว้เป็นของเล่นแก้เบื่อ แต่ตอนนี้ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้...”

            นิรดาหันมองชายหนุ่มที่ยังคงจับศีรษะเธอ ดวงตาคมของเขายังคงอบอุ่นจนเธออยากโน้มตัวกอด...อย่าบอกนะว่าเขาคิดจะจริงจังกับเธอ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ต้องฉลองดิ แต่ไม่ได้ตอนนี้ต้องทำหน้านิ่งไว้ก่อน

            “...หนูนิดเป็นถึงลูกสาวของคุณลุงพิศาล เพราะฉะนั้นหนูนิดก็เหมือนน้องสาวของผมคนนึง”

            ไม่เอานะ!! คนกำลังจะถูกทิ้งทำตาโต เม้มริมฝีปากจนแน่น อยากดึงรั้งแขนเขาเข้ามาใกล้ เธอไม่อยากเป็นน้องสาวเขา เธอมีพี่ชายมากพอแล้ว!!

            “แต่คุณเปรม...” แล้วจูบเมื่อกี้ล่ะ

            “พี่เปรมดีกว่า เวลาหนูนิดเรียกผมว่าพี่น่ารักดี” คนพร้อมเดินเกมเต็มกำลังเลื่อนมือมาประคองฝ่ามือบอบบางทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้ “ตกลงเราเป็นพี่น้องกันนะครับ” และสิ่งที่เปรมวิทย์ได้เป็นคำตอบคือภาพสาวน้อยที่กำลังก้มหลบสายตาส่ายหน้าปฏิเสธ

            “ไม่เอา” เสียงหวานเอ่ยเบา ๆ ในลำคอ

            “หนูนิดว่าไงนะ” เขาแกล้งถามซ้ำ ทั้งที่ได้ยินชัดเจน

            “หนูนิดไม่อยากมีพี่ชาย”

            ชายหนุ่มยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนลอบยิ้ม “แต่ผมเป็นได้แค่พี่ชาย”

            ทำไม...นิรดาเงยมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยอารมณ์จริงจัง หัวใจเธอเหมือนถูกบีบให้ยอมรับความพ่ายแพ้ สถานะของเธอเป็นได้เพียงน้องสาวของคนตรงหน้าเท่านั้นหรืออย่างไร แล้วถ้า...

ไวเท่าความคิดหญิงสาวตัวดีก็ยื่นใบหน้าเข้าใกล้ชายหนุ่ม ก่อนรั้งตัวโน้มเข้าหาร่างใหญ่ แตะริมฝีปากลงบนมุมปากที่เพิ่งสั่งให้เธอเป็นเพียงน้องสาว

            “หนูนิด!” ชายใจง่ายนั่งนิ่งรับปากนิ่มที่ประทับลงข้างแก้ม ทั้งที่อยากดึงตัวบางเข้ามากอดจูบให้รู้เสียบ้างว่าจูบของจริงเป็นอย่างไร หากเธอเป็นเพียงสาวน้อยไร้สกุลเขาคงตัดสินใจได้ง่ายกว่านี้...ถึงปากจะนุ่มน่ารัก แต่เขาต้องอดใจ! คิดพลันดันไหล่เล็กให้ออกห่าง

“หยุดเดี๋ยวนี้หนูนิด” คนมากประสบการณ์สั่งเสียงเข้ม แม้ต้องควบคุมอารมณ์อย่างหนัก แต่กับเธอแล้วเขาจะผลีผลามไม่ได้ “คุณเป็นมากกว่าน้องสาวของผมไม่ได้”

ร่างเล็กชะงักค้าง สติกลับคืนมาพร้อมความรู้สึกผิด สีหน้าเคร่งเครียดของชายหนุ่มแสดงถึงความรังเกียจจนหัวใจหญิงสาวรวดร้าว “คุณเปรม...หนูนิดขอโทษ”

เปรมวิทย์ถอนหายใจก่อนลุกยืนลูบศีรษะเธออีกครั้ง...คราวนี้เธอจะต้องอยู่ในเกมของเขาบ้าง

            “ถ้าอยากไถ่โทษ พรุ่งนี้เที่ยงตรงไปหาผมที่ออฟฟิศ ในห้างที่เราเจอกันวันนั้นหนูนิดจำได้ใช่ไหมครับ”

            คนยังเศร้าได้แต่พยักหน้ารับสมองและหัวใจยังคงปวดหนึบ ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการพบเธอเพื่ออะไร แต่ในเมื่อเธอทำผิดต่อเขา ก็คงต้องยอมรับโทษแต่โดยดี ดวงตานิรดายังคงหลบมองต่ำ ไม่กล้าสู้หน้าชายหนุ่มที่ดูเหมือนยังคงโกรธ

ก็คนมันชอบไปแล้ว จะให้มาเป็นพี่เป็นน้องมันใช่เรื่องไหม เด็กดื้อคิดแย้ง บีบมือตนเองจนแน่น

“ตกลงเที่ยงนะ” เขาย้ำ

“ค่ะ” ความเสียใจทำให้เธอนึกอะไรอย่างอื่นไม่ออก ได้แต่ตอบรับไปโดยไม่คิด

            “ผมอยากเจอหนูนิดจริง ๆ แล้วเจอกันนะน้องสาว”

            คำลงท้ายของชายหนุ่มทำให้นิรดาเจ็บซ้ำอีกครั้ง เมื่อร่างสูงลูบแก้มเธอก่อนหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้หัวใจของคนอกหักห่อเหี่ยวลงจนอยากเอาหัวโขกเสาชิงช้า อยากโทษโชคชะตาที่เธอต้องเกิดมาเป็นลูกสาวของผู้มีอิทธิพล เพราะเหตุนี้เท่านั้นหรือที่ทำให้เปรมวิทย์ปฏิเสธเธอ...แต่เธอไม่อยากเป็นน้องสาว เธออยากให้เขาครอบครองกายและหัวใจเธอ อยากได้รับรอยยิ้มและจูบสุดวาบหวิวจากเขา

            อยากได้ อยากได้ อยากได้

 

.........................................................................

อยากได้ไม๊!!!! 55555

 

แวะมาทักทายกันบ้างชอบกันป่าว จะได้เป็นแรงชุ่มชื่นให้คนเขียนมีแรงเขียนไวไว จุ๊บๆ

สามารถเข้าไปพูดคุยกับเราได้ที่แฟนเพจ  พรพระจันทร์-กันตา นะคะ^^

 

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 2 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 5 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 19 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 23,794 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required