HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 23,793 ครั้ง
บทที่ 3 ยั่วให้อยาก...100%

     

 

          “อืม...” นิรดาได้แต่หลับตาครางในลำคออย่างพึงใจ และเมื่อชายหนุ่มละริมฝีปากจากปากเธอ หลงเหลือเพียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ยังคงอ้อยอิ่งเหนือแก้ม ให้รับรู้ว่าหัวใจยังคงเต้นระรัวอยู่ในอ้อมกอดอันแข็งแรง จูบอีกสิ...สมองมึนเบลอยังคงโหยหา แต่ไม่สามารถจะเอ่ยคำใดออกมาได้ เพราะตอนนี้สมองของเธอคงถูกเขาดูดกลืนไปเสริมกำลังความหล่อออร่าให้ฟุ้งกระจายหมดแล้ว

            ร่างสูงใหญ่กอดร่างเล็กไว้อย่างทนุถนอม รับรู้ถึงความอ่อนเดียงสาของหญิงสาวผ่านริมฝีปากที่ตอบรับขวยเขิน และนั่นทำให้เขาอยากสำรวจ ค้นหาและลิ้มลองคุณหนูผู้อาศัยอยู่บนหอคอยมากขึ้น อยากรู้ว่าเธอจะมีรสชาติหวานหอมเพียงใด

            หรือเขาจะกระชับความสัมพันธ์กับเธอให้มากขึ้นอย่างที่ผู้ใหญ่ต้องการ

            ก็น่าสนุกดีนะ...แต่ขอแกล้งก่อน

            “อยากออกไปที่อื่นไหม” เปรมวิทย์ตัวร้ายเพิ่มระดับการรุก

            หญิงสาวในอ้อมแขนก้มหน้าเอียงอายแล้วสั่นศีรษะ “ยังค่ะ”

            “ยัง ไม่ได้หมายความว่าไม่อยากออกไปใช่ไหม” คนเจ้าเล่ห์ตอบให้แทน มือเชยคางเธอขึ้นมาประสานสายตาอีกครั้ง “หนูนิดน่ารัก ทำให้ผมอดใจไม่ได้เลย”

            กรี๊ด!! เขาชมว่าเธอน่ารักด้วย จูบอีกสิคะ จูบอีก...สมองนิรดาสั่งการอย่างอื่นไม่ได้อีกแล้วเมื่อสบตาชายหนุ่มพราวเสน่ห์ อยากกระชากคอเสื้อเชิ้ตสีฟ้าสุดเนี้ยบให้เข้ามาใกล้ แล้วบดขยี้ริมฝีปากเขาอย่างรุนแรง ผลักไสเขาไปนอนบนฝากระโปรงรถยนต์ ขึ้นคร่อมแล้วปล้ำให้เขาร้องอ้อนวอนขอความเมตตา

            “หนูนิดเป็นคนพูดน้อยไปตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ทีคุยกันในข้อความหนูนิดยังคุยเก่ง”

            “หนูนิดเขิน” ก็คิดไปไกลโขเกือบจะกู่ไม่กลับแบบนี้จะมีหน้าไปคุยอะไรกับเขาได้

            “ฮึ เขินอะไรผม” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าแต่เขี่ยปลายนิ้วที่ขอบริมฝีปากเธอแผ่ว “ผมเช็ดรอยเปื้อนให้ครับ”

            “ขอบคุณค่ะ” หัวใจพานจะระเบิด ช่องท้องเธอปั่นป่วนจนยากจะทรงตัว “เราเข้าไปในงานกันเถอะค่ะ” ไม่เช่นนั้นเธอจะกระชากคอเขามาจูบอีกครั้ง

            ร่างเล็กขยับตัวออกจากอ้อมแขนชายหนุ่ม ดวงตาเธอยังคงหลบไม่มองหน้าเขา พานให้คนเอาแต่ใจอยากรั้งเธอเข้ามากอดหอมให้หนำ แต่เขาคงต้องอดใจไว้...ความสนุกกำลังจะเริ่มต้น

            “ครับ เราเข้าไปในงานกันเถอะ” มือใหญ่กระชับมือเธอเข้ามาจูงเดินไปพร้อมกัน

            “งานจัดข้างสระว่ายน้ำค่ะ เดี๋ยวหนูนิดนำไป”

            “ท่าทางหนูนิดจะคุ้นเคยกับบ้านนี้นะครับ”

            หญิงสาวยิ้มรับคำถาม พลางจูงมือเขาเดินไปตามถนนข้างสนามหญ้าไปจนถึงประตูบานคู่ที่เปิดต้อนรับเข้าสู่ห้องโถงกว้าง ก่อนที่เปรมวิทย์จะรู้ตัวมือเล็กก็ปล่อยจากมือเขา ใบหน้าหวานหันกลับมาด้วยรอยยิ้มน่ารัก

            “เชิญค่ะคุณเปรม เลี้ยวไปทางขวาจะเป็นห้องรับแขก คุณเปรมเดินไปอีกหน่อยจะเป็นประตูทางออกสระว่ายน้ำ” เธออธิบายพลางเดินนำหน้าเขาไปอย่างมั่นใจ เช่นเดียวกับวันที่พบกันในสวน

            ชายหนุ่มยลภาพร่างบอบบางอรชรในชุดเปิดต้นขา อวดความงามของผิวขาวราวกับน้ำนม น่องเรียวยาวได้รูปกับข้อเท้าเล็ก และสะโพกกลมกลึงซึ่งขยับโยกย้ายจนผืนผ้าเบาบางขยับพลิ้วยามที่เธอก้าวย่าง ชวนให้หัวใจเขาสดชื่น อยากรู้เหลือเกินว่าเธอจะทำสิ่งใดต่อไป

            “เชิญค่ะ” ร่างเล็กผายมือ เชื้อเชิญให้เขาก้าวผ่านประตูออกไปยังลานข้างสระว่ายน้ำ ที่แขกเหรื่อใบหน้าคุ้นตากำลังนั่งพูดคุยกันอย่างออกรส “เดี๋ยวหนูนิดเอาของขวัญไปวางให้ค่ะ” เธอรับของขวัญจากมือเขา แล้วนำไปวางไว้ที่โต๊ะอีกมุมหนึ่งซึ่งมีกล่องอีกหลายใบวางอยู่ก่อน

            ในระหว่างที่เปรมวิทย์ใช้สายตามองแต่หญิงสาวน่ารัก นักธุรกิจหนุ่มวัยใกล้เคียงกันก็เข้ามาแตะไหล่เขา จนต้องละสายตาจากร่างเล็กมาตอบรับทักทาย

            “คุณเปรมวิทย์ มาคนเดียวหรือครับ” ชายใบหน้าคุ้นตาเรียกเขาอย่างสนิทสนม

            แต่เขาจำชื่อคนตรงหน้าไม่ได้ “ครับ มาเป็นตัวแทนคุณพ่อครับ”

            “ผมเองก็มาคนเดียว ถ้าไม่รังเกียจคุณไปนั่งกับกลุ่มผมทางนั้นได้นะครับ” ชายที่เปรมวิทย์ยังคงนึกชื่อไม่ออกเชื้อเชิญราวกับสนิทสนมกันมาก่อน

            “เอ่อ...ไม่เป็นไรครับ” เขาอยากปฏิเสธ แต่เมื่อหันกลับไปมองหาหญิงสาวที่ควรกลับมายืนเคียงข้าง เธอกลับหายตัวไปจากบริเวณงานเสียอย่างนั้น “ผมขอตัวไปตามหาเพื่อนก่อนนะครับ”

            ร่างสูงไม่รอช้า พยายามมองหาร่างเล็กที่ควรเด่นชัดจากกลุ่มคนที่นั่งจับกลุ่ม หรือกระจายไปตักอาหารบุฟเฟต์ที่ริมสระว่ายน้ำ เขาเดินวนผ่านกลุ่มหญิงสาวที่นั่งซุบซิบส่งสายตาให้ด้วยรอยยิ้ม แต่ก็ไร้วี่แววของสาวน้อยแก้มใส ราวกับว่าเธอไม่เคยมาปรากฏตัวต่อหน้าเขา

            จะเล่นกลอะไรล่ะคุณหนู...เปรมวิทย์คิดส่ายศีรษะ อย่างน้อยเธอก็ทำให้งานเลี้ยงนี้ไม่น่าเบื่อเกินไปสำหรับเขา ยิ่งมั่นใจชัดเจนว่าผู้หญิงตัวเล็กน่ารักกำลังยั่วโมโหเขาแน่นอน เมื่อสายตาเขาเหลือบเห็นชายร่างใหญ่ที่เคยพบเมื่อครั้งที่ไปยังสวนนงคราญ และชายผู้นั้นกำลังมองเขาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร ก่อนเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์

            “คุณเปรมวิทย์ครับ จำผมได้หรือเปล่าครับ”

            “ผมจำได้ คุณกฤติน” เปรมวิทย์ไม่ชอบแววตาคนตรงหน้าแม้แต่น้อย

            “ครับ สนใจเครื่องดื่มอะไรไหมครับ” คนถามทำท่าฝืนใจอย่างเห็นได้ชัด

            “ใครบังคับให้คุณกฤตินมาทักทายผมครับ” ชายหนุ่มผู้มีไหวพริบเฉกเช่นพญาแรดย้อนถาม

            นั่นทำให้กฤตินเผยรอยยิ้มออกมาจากใบหน้าเรียบเฉยได้ “คุณหนูนิดครับ”

            “อ้อ...ผมลืมไปว่าคุณรู้จักกับหนูนิด ว่าแต่เธอไปไหนครับ”

            “เดี๋ยวเธอมาครับ คุณเปรมจะดื่มอะไรครับ” กฤตินยังคงมุ่งมั่นจะหาเครื่องดื่มให้เขา

            และเขาจะต้องดื่มใช่ไหม เปรมวิทย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “งั้นผมขอไวน์แดง”

            นั่นทำให้ร่างใหญ่ของชายใบหน้านิ่งยียวนปลีกตัวไปยังเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม ปล่อยให้เปรมวิทย์ยังคงยืนรอคอยเวลาดูการแสดงของแม่สาวน้อยมากเรื่อง เริ่มอยากรู้ตงิดว่าคุณหนูจะทำหน้าอย่างไรหากถูกเขาดัดหลังกลั่นแกล้งคืน

            “ไวน์ครับ” กฤตินส่งแก้วทรงสูงบรรจุน้ำสีแดงก่ำให้เขาอย่างนอบน้อม แต่มิวายยกริมฝีปากคล้ายมีเลศนัย

            “คุณกฤตินทำงานกับท่านพิศาลนานแล้วหรือครับ”

            “ครับ ตั้งแต่เด็ก”

            “เหมือนหนูนิด”

            “ไม่เหมือนครับ”

            “อืม...ผมเข้าใจแล้ว ว่าแต่หนูนิดคงจะสำคัญสำหรับคุณกฤตินมาก” มากจนเปรมวิทย์รู้สึกถึงรังสีเหม็นขี้หน้าที่แผ่ออกมาจากแววตา

            “ครับ”

            แต่ก่อนที่เปรมวิทย์จะรุกถามอะไรต่อไปได้ เสียงเพลงวันเกิดในทำนองอันไพเราะจากวงดนตรีบนเวทีด้านหลังก็ดังขึ้นเรียกความสนใจ แสงไฟรอบงานค่อย ๆ หรี่ลงทีละน้อย จนกระทั่งเหลือเพียงแสงจากเทียนเล่มเล็กรูปเลขเจ็ดกับเลขสองที่ตั้งอยู่บนเค้กปอนด์ก้อนใหญ่ พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังขึ้นต้อนรับเจ้าภาพซึ่งเดินควงแขนมากับหญิงสาวแก้มใสน่ารักในชุดเปิดไหล่สีส้ม

            “หนูนิด”

            น่าสนุกแฮะ...ชายหนุ่มยกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนเล่นไปตามบทอย่างที่สาวน้อยต้องการ

 

 

.........................................................................................

  คราวนี้ใครจะเป็นฝ่ายยั่ว หรือใครจะเป็นของเล่นของใคร ฝากลุ้นกันต่อไปจ้า

            

แวะมาทักทายกันบ้างชอบกันป่าว จะได้เป็นแรงชุ่มชื่นให้คนเขียนมีแรงเขียนไวไว จุ๊บๆ

สามารถเข้าไปพูดคุยกับเราได้ที่แฟนเพจ  พรพระจันทร์-กันตา นะคะ^^
VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 2 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 7 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 19 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 23,793 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required