HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 24,623 ครั้ง
บทที่ 3 ยั่วให้อยาก...70%

 

 

 

 

 

...ขยับเข้ามาได้ไหม ขยับมาใกล้กัน ขยับความสัมพันธ์ มารักกับฉันนะเธอ ลองคบลองดูกันไหม เขย่าให้หัวใจเต้นตรงกัน เธอจะมีแต่ความสุข เธอจะมีแต่ฉันที่รักเธอ...

            เสียงเพลงที่รักเธอ ของเอก สุระเชษฐ์ ดังคลอเบา ๆ ออกมาจากลำโพง ขณะที่นิรดากำลังลิปซิงค์พร้อมขยับตัวเข้าจังหวะเพลงเนื้อหาหวานแหวว ให้หัวใจคนกำลังมีความรักชื่นบาน สดใสราวกับวิ่งเล่นอยู่ในทุ่งดอกลาเวนเดอร์อันหอมกรุ่น เพราะหลังจากวันที่ได้พูดคุยกับชายหนุ่มสุดหล่อออร่า และติดต่อกันเรื่อยมาผ่านการสนทนาทางแอพพลิเคชั่นจนเริ่มสนิทสนมในระดับหนึ่ง วันนี้จะเป็นวันที่เธอได้พบเขาอีกครั้งในฐานะนิรดา ลูกสาวคนเล็กของท่านพิศาล เลิศขจรไพบูลย์

            หัวใจดวงน้อยได้แต่หวังว่าเขาจะยินดีเช่นเดียวกันกับเธอ

            หญิงสาวมองเงาสะท้อนจากกระจกบานสูงด้านข้างโต๊ะเครื่องแป้งสีขาวสะอาดตา หยิบเครื่องสำอางราคาเหยียบหมื่นขึ้นมาประทินโฉมอย่างเชื่องช้า ตั้งแต่รองพื้นเนื้อบางเบา อายแชโดวสีนู้ดอมทอง เปล่งประกายให้ดวงตากลมแจ่มชัดด้วยอายไลน์เนอร์สีน้ำตาลเข้ม และมาสคาร่า ชวนให้แววตาเธอสว่างไสวชวนมอง ตามด้วยปรัชออนสีหวาน และลิปสติกสีส้มอมชมพูที่ขับริมฝีปากอวบอิ่ม ก่อนคลายเกลียวม้วนผมออกให้ผมยาวเป็นลอนสยายเต็มไหล่ลาด เหนือชุดเดรสสั้นเปิดไหล่สีโอลโรส

            “สวย” ใครไม่ชมแต่นิรดาชมตัวเองด้วยความมั่นใจ พลางหมุนตัวสำรวจความเรียบร้อยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

            ใจพักวักพะวงมองหน้าจอเครื่องมือสื่อสารซึ่งวางอยู่ด้านหน้ากระจกทุกครั้งที่ไฟของมันสว่างวาบ รอคอยข้อความจากชายหนุ่มที่กำลังเดินทางมายังคฤหาสน์ อยากวิ่งออกไปต้อนรับสบสายตาก่อนจูงมือเขาเข้ามาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบเจ็ดสิบเอ็ดปีของบิดา ในฐานะว่าที่ลูกเขย...

            “โอ้ย...ใจเย็น ๆ ไอ้หนูนิด” เธอตบหน้าตัวเองเบา ๆ ซ้ำไปมา “ตื่น ๆ แกเพิ่งรู้จักเขา แค่คุยด้วยสองสามวัน อย่าเพิ่งคิดไปไกล”

            แต่ท่าทางจะยาก เพราะหัวใจที่เต้นระรัวกำลังจะระเบิดออกมากองเมื่อข้อความจากเปรมวิทย์แสดงขึ้นมาบนหน้าจออีกครั้ง

            คุณเปรมสุดหล่อ : มาถึงแล้วครับ จอดรถตรงไหนดี

            “อ๊าย เขามาแล้ว” คนลุกลี้ลุกลนอยู่ไม่เป็นสุข อยากวิ่งลงไปหาเขา แต่ติดที่เธอยังไม่ได้เฉลยว่าเธออาศัยอยู่ที่นี่ มิได้ขับรถมา

            หนูนิด : คุณจอดตรงริมรั้วข้างเสาโรมันต้นที่สามได้นะคะ เดี๋ยวนิดไปหา

            มือกดส่งข้อความไปก็พานสั่นตามหัวใจ ชอบเขาจนอยากตะโกนขอความรัก “โอ้ย...มือมันสั่นไม่หยุด”

            แต่คนตัวเล็กไม่รอช้า รีบวิ่งออกจากห้องนอน อยากลงไปพบหน้าชายหนุ่มสุดหล่อให้หายคิดถึง แต่ไม่ทันออกจากประตูคฤหาสน์กฤตินที่ยืนทำหน้าบูดกลับมาขวางเธอไว้

            “ไปไหนครับคุณหนู งานจะเริ่มอยู่แล้ว” ผู้ติดตามถามยียวน

            “ออกไปรับแขกคนสำคัญสิพี่ติน” เนื้อตัวเธอเต้นระริกเมื่อชะเง้อเห็นรถสปอร์ตสีเทาเคลื่อนจอดตามตำแหน่งที่เธอส่งข้อความไป

            “คนเดิมเหรอครับคุณหนู”

            “ใช่” นิรดาตอบลอยหน้าลอยตา “คนนี้ตัวจริงแหละ พี่ตินก็เห็นแล้วว่าเขาเองก็สนใจหนูนิด”

            “ครับ แต่พี่คิดว่าเขาสนใจเพราะไม่รู้ว่าคุณหนูคือคุณหนู” คนมีประสบการณ์มากกว่าเตือน

            “อย่ามากวนให้เสียเรื่องสิ ถ้ารู้เขายิ่งชอบหนูนิดสิไม่ว่า เพราะคุณพ่อบอกว่าคุณเปรมเหมาะจะมาเป็นลูกเขย” เธอเชิดหน้าอย่างมาดมั่น

            “ครับ ตามสะดวกคุณหนูเลย ผมจะเก็บหัวเข่าเอาไว้เช็ดน้ำตาให้นะ”

            “บ้า ไปเลยพี่ติน ไม่มีเรื่องอะไรทำให้หนูนิดร้องไห้หรอก”

            ว่าแล้วร่างเล็กก็วิ่งปรู๊ดลงบันไดไปยังถนนที่ทอดยาวจากประตูรั้วอัลลอยด์ ผ่านเสาโรมันขนาดใหญ่ข้างกำแพงรั้วสูงติดกับสนามหญ้าที่ปลูกต้นไม้ร่มครึ้ม จุดอับปลอดสายตาคนที่ไม่มีกล้องวงจรปิดสำรวจตรวจตรา และยิ่งเหมาะเจาะในช่วงหัวค่ำที่แสงสว่างน้อยนิดชวนให้คิดไปได้ไกล

            ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองสักครู่ก็ยังดี

            “คุณเปรม”

            เสียงหวานกังวานทำให้เปรมวิทย์ที่เพิ่งลงจากรถยนต์สปอร์ตคันหรูต้องชะงักและหันหลังกลับไปมองร่างเล็กบอบบางที่ย่างก้าวบนรองเท้าส้นสูงสีครีม เข้ากับชุดเดรสสั้นสีส้มอ่อน เธอเดินมาหาเขาแล้วยิ้ม ใบหน้าหวานใสใต้แสงไฟโคมประดับข้างถนนริมรั้วสูงกว่าสองเมตร และรอยยิ้มกว้างจากเจ้าของฟันเรียงซี่สวยชวนให้หัวใจเขาเต้นแรง คล้ายจังหวะเพลงรื่นรมย์ชวนให้เคลิ้มฝัน

            “สวัสดีครับหนูนิด” เขาเรียกเธอเช่นเดียวกับที่เธอมักแทนตนเองในข้อความที่ส่งคุยกัน

            “ดีใจที่คุณเปรมมาก่อนเวลางานค่ะ” หญิงสาวเอ่ยตามตรง หลุบสายตามิให้ต้องประสานกับเขาโดยตรง ให้หัวใจที่เต้นแรงได้ผ่อนคลาย

            “มาเพราะอยากพบหนูนิดก่อน” เขาตั้งใจถามอ่อนโยน แม้ในใจมีคำถามเกี่ยวกับตัวเธอ เพราะคนอย่างเปรมวิทย์ต้องสืบเสาะให้รู้ว่าผู้หญิงที่กำลังจะคบหานั้นเป็นใครมาจากไหน และคนตรงหน้าก็มิใช่ธรรมดาอย่างที่คิด...ไม่รู้เสียแล้วว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร ชายหนุ่มยกริมฝีปากยิ้ม ก่อนตั้งใจก้มหยิบกล่องของขวัญออกมาจากด้านในของรถยนต์คันหรู

            โอ๊ะ!! ก้น...เสียงในสมองนิรดาตะโกนลั่น เลือดกำเดาเกือบไหลเมื่อสายตาปะทะเข้ากับบั้นท้ายแน่นของชายหนุ่ม เขาไม่รู้ตัวเลยหรืออย่างไรว่าไม่ควรหันหลังให้เธอ เขากำลังทำให้เธอขาดความยับยั้งชั่งใจ อยากเอามือไปลูบไล้ให้รู้ไปเลยว่ากล้ามเนื้อแน่นใต้กางเกงสีดำนี้จะแข็งแรงแค่ไหน

            หยุด!! ไอ้หนูนิด

            “คุณนิดเป็นอะไรครับ  หรือว่าหนาว” คนช่างยั่วสังเกตท่าทางของหญิงสาวที่ตัวสั่น สายตาเธอยังคงก้มคล้ายเผลอมองในตำแหน่งที่ไม่ควร

            “แน่น...ปะ เปล่าค่ะ หนูนิดแค่อึดอัดชุด” อ้างไปอย่างนั้นทั้งที่ชุดออกจะวาบหวิวไม่มีส่วนรัดรึง มีแต่ส่วนอกนั่นล่ะที่มันแน่นจนอยากจะระเบิดความรู้สึก

            ร่างสูงยิ้มบาง มองคนน่ารักในชุดสวยเนื้อดีราคาสูง อีกทั้งเครื่องประดับเพชรชิ้นเล็กบนลำคอและใบหูยิ่งเสริมให้เธอสวยสง่าดั่งคุณหนูผู้น่าทนุถนอม...ลูกสาวคนเล็ก ก็น่าจะใช่นะ คนมีประสบการณ์สูงคิดใคร่ครวญ บวกลบคูณหารทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยสนทนาผ่านข้อความ

ต้องแกล้งให้เข็ด...ชายหนุ่มเขี้ยวเล็บคม ก้าวขาเข้าใกล้หญิงสาวที่ก้มหน้าขัดเขิน “หรือหนูนิดอึดอัดที่อยู่ใกล้ผม”

โอ้ย...เขาตัวหอมมาก หอมจนเธออยากซุกหน้าลงกลางอก สมองนิรดาพร่ำเพ้อ แต่...

            “เปล่าค่ะ” ทำได้เพียงปฏิเสธเสียงเบา เกือบตัวลอยเมื่อมือใหญ่อบอุ่นแตะลงบนต้นแขนเธอ

            “ตัวเย็นจัง” เขาเอ่ย เชยปลายคางมนขึ้นให้ดวงตากลมประสาน “หนูนิดแต่งตัวได้น่ารักมากเลยรู้ไหมครับ”

            “ขอบคุณค่ะ” ปากเธอสั่น ตัวเธอสั่น หัวใจยิ่งสั่น เมื่อได้สบดวงตาคมน่าหลงใหล ดีนะที่ตรงนี้ไม่มีกล้อง...จูบเลย จูบเลย เสียงในหัวส่งแรงเชียร์

            ดวงตาคมจับจ้องหญิงสาวที่กำลังตัวสั่น เธอเหมือนกวางน้อยน่าทนุถนอม...กวางน้องน้อยคนสุดท้องผู้ไม่รู้เลยว่าใครควรยั่ว หรือไม่ควร และผลลัพธ์ของการยั่วนี้ทำให้เขาอยากลิ้มลองผลไม้ต้องห้ามผลนี้ ชายหนุ่มขยับนิ้วยาวขึ้นไล้บนแก้มนวลที่แสงอ่อนจากไฟทำให้เห็นสีเลือดฝาด

            “จะเป็นอะไรไหม” เปรมวิทย์ก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็กที่ประดับด้วยต่างหูเพชรรูปหัวใจ

            “อะไรคะ” คนลุ้นอยู่ในใจถามปากสั่น กลิ่นกายชายหนุ่มกำลังทำให้เธอวิงเวียน เคลิบเคลิ้มในห้วงจินตนาการอันลึกล้ำ

            “ผมอยากจูบหนูนิด” อยากพิสูจน์ว่าคุณหนูตัวเล็กใจกล้าพอที่จะเสี่ยงเล่นตามเกมเขาไหม

            ริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาวเม้มเข้าหากัน มือเล็กยกแตะต้นแขนเขาในขณะที่ดวงตาสวยจ้องมองเขาราวกับไม่มั่นใจ ทุกภาพตรงหน้ากระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าเขี้ยวคมของเขาอย่างรุนแรง อยากลิ้มลองรสชาติคุณหนูตัวเล็กแห่งตระกูลเลิศขจรไพบูลย์

            เปรมวิทย์มั่นใจในความคิดของตนเอง และยิ่งได้ใกล้ชิดเพียงไม่กี่นาที รูปลักษณ์และบุคลิกเธอยิ่งตกย้ำว่าสาวน้อยคนนี้มิใช่สาวยากไร้อย่างที่เธอต้องการให้เขาเข้าใจ และเขาจะเล่นกลับให้รู้ว่าเปรมวิทย์ อัศวนิเวศน์ ไม่ยอมให้ผู้หญิงที่ไหนมาล้อเล่นด้วยง่าย ๆ

            “คุณเปรม...”

            ไม่ทันที่ปากเล็กน่ารักจะเอ่ยสิ่งใดออกมา ริมฝีปากชายหนุ่มก็สัมผัสลงบนกลีบปากนุ่มอย่างอ่อนโยนเชื่องช้า ส่งความหวานละมุนละไมแต่ลึกล้ำเชี่ยวชาญผ่านปลายลิ้น แขนแกร่งโอบเอวคอดขยับเธอเข้าใกล้แนบชิดลำตัว ยั่วยวนบดเบียดต้นขาเนียนที่สั่นเทา ก่อนจะปล่อยให้สาวน้อยระทดระทวยเข่าอ่อนอิงซบกลางอก

 

...............................................................

หุหุ

ใครยั่วใครกันแน่งานนี้...

ฝากให้กำลังใจหนูนิดกับคนเขียนด้วยนะคะ

ขอบคุณคุณ Nobita ค่า ฝากยิ้มไปตลอดเรื่องนะคะ จุ๊บๆ

แวะมาทักทายกันบ้างชอบกันป่าว จะได้เป็นแรงชุ่มชื่นให้คนเขียนมีแรงเขียนไวไว อิอิ

สามารถเข้าไปพูดคุยกับเราได้ที่แฟนเพจ  พรพระจันทร์-กันตา นะคะ^^

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 3 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 2 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 7 ) Vote
ลุ้นๆ
( 2 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 2 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 2 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 19 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 24,623 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required