HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 24,704 ครั้ง
บทที่ 3 ยั่วให้อยาก...30%

บทที่ 3

ยั่วให้อยาก

 

 

 

            ทำไมไปคุยโทรศัพท์นาน

            คนไม่ชอบรอคอยมองนาฬิกาข้อมือ ทั้งที่ผ่านไปเพียงห้านาทีหลังจากหญิงสาวแก้มใสน่ารักขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์ และนั่นทำให้เปรมวิทย์หงุดหงิดที่ต้องเป็นฝ่ายอดทนรอ แต่ความหงุดหงิดยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ เมื่อชายวัยใกล้เคียงกับเขารูปร่างสูงใหญ่เดินตรงเข้ามา พร้อมโน้มศีรษะให้ทั้งที่ใบหน้ายังคงถูกปิดบังไว้ด้วยแว่นกันแดดสีเข้ม

            “สวัสดีครับ คุณเปรมวิทย์ใช่ไหมครับ ผมกฤตินเป็นคนใกล้ชิดของท่านพิศาล ท่านสั่งผมให้มาเชิญคุณไปที่ปางช้างครับ”

            “ครับ แต่ผมมากับคุณนิด เดี๋ยวให้คุณนิดไปส่งก็ได้” เขาตอบ รู้สึกไม่ชอบหน้าคนมาใหม่

            “คุณนิดไปแล้วครับ” ว่าแล้วร่างสูงจึงผายมือเชิญ

            “ไปไหน เมื่อกี้เธอเพิ่งขอตัวไปโทรศัพท์” คนเริ่มไม่ถูกใจลุกยืน มองชายหนุ่มซึ่งเตี้ยกว่าเขาเพียงเล็กน้อย แต่รูปร่างหนาบึกบึนกว่า

            “ผมเองครับที่คุยกับเธอ เธอสั่งให้ผมพาคุณไปที่ปางช้าง”

            “ตกลงคุณนิดสั่ง หรือท่านพิศาลสั่ง” เขายียวน หงุดหงิดจนอยากเป็นตัวโกงสักวัน

            “คำสั่งทั้งสองคนครับ”

            ผู้หญิงคนนั้นกำลังเล่นอะไร...เปรมวิทย์เหลือบเห็นร่างเล็กที่กำลังขับรถกอล์ฟออกไปจากที่จอด ก่อนหันมองใบหน้าของชายที่ดูเหมือนอารมณ์ไม่สู้ดีเช่นเดียวกัน

            “ถ้าผมไปปางช้างกับคุณ ผมจะได้พบคุณนิดไหม”

            “ครับ” ชายหนุ่มค้อมศีรษะลง “เชิญครับ”

            ถึงเปรมวิทย์จะทำตามคำเชิญของลูกน้องท่านพิศาลแต่โดยดี แต่ใจเขายังไม่คลายตั้งคำถามถึงหญิงสาวที่แอบหนีไปโดยไม่บอกกล่าว ถึงเธอจะดูน่ารัก อัธยาศัยดี แต่กลับเล่นตัวราวกับว่าไม่ต้องการรู้จัก หรือสานต่อความสัมพันธ์

            ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขา

            และนั่นทำให้ตลอดบ่ายนั้นช่างเป็นบ่ายที่น่าเบื่อหน่าย ตั้งแต่นั่งรวมกลุ่มสนทนากับผู้อาวุโสวัยเกินหกสิบ เดินเยี่ยมชมลูกช้างตัวเล็กที่เพิ่งคลอด นั่งรถชมสวนและฟังผู้มีอิทธิพลเล่าประวัติส่วนตัว พร้อมทั้งโฆษณาสรรพคุณบุตรสาวคนเล็กซึ่งวันนี้ไม่โผล่มาแม้แต่ให้เห็นหน้า

            “เป็นไงสนุกไหมไอ้เปรม” เจ้าสัวปัญญาถามเขาทันทีที่รถตู้บริษัทเคลื่อนพ้นประตูสวนนงคราญ

            “ตอนแรกก็ดี แต่หลังอาหารกลางวันก็เหมือนมาทำงานตามปกติ” คนทั้งร้อนทั้งไม่ได้ดั่งใจตอบ สายตามองบรรยากาศข้างทาง ในสมองคิดถึงหญิงสาวแก้มใสซึ่งเป็นประเด็นใหญ่ให้หงุดหงิด

            “ท่าทางท่านพิศาลจะชอบแกนะ”

            “เหรอครับ”

            “เออสิ ไม่อย่างนั้นท่านไม่เล่าเรื่องลูกสาวให้ฟังหรอก พ่อชอบจริง ๆ ตอนที่ท่านตบไหล่แก”

            “พ่ออยากจับคู่ให้ผมกับลูกสาวท่านพิศาลจริง ๆ เหรอ” เขาถามต่อ ปรายสายตามองบิดาที่ดูกระตือรือร้นกว่าปกติ

            “เออสิ เรือล่มในหนองเงินทองจะไปไหน”

            “ก็คิดแต่แบบนี้ น้อง ๆ คุณพ่อเลยไม่มีใครแต่งงานยกเว้นอาปุณ” ร่างสูงพิงศีรษะที่พนัก หลับตาก่อนสูดลมหายใจเข้าปอด อยากขัดใจผู้อาวุโสแต่ก็เบื่อกับการไล่จับผู้หญิง

            หรือจะเริ่มแก่แล้ววะ...สาว ๆ เลยไม่สนใจ

            “เปล่า พ่อเคยขัดใจแกเหรอไอ้เปรม เอาจริง ๆ พ่อก็แก่แล้ว มีลูกก็คือแกกับน้องปราย แล้วอนาคตก็ไม่แน่ไม่นอน เห็นปุณมันมีลูก พ่อก็อยากเห็นแกเป็นฝั่งเป็นฝาบ้าง ไม่ใช่ลอยไปลอยมาอย่างทุกวันนี้ สามสิบห้าแล้วนะเว้ย”

            “ลูกสาวท่านพิศาลนั่นเพิ่งยี่สิบห้าเองนะพ่อ” คนหลับตาแต่หูฟังเถียงกลับ

            “เด็ก ๆ แหละดี เชื่อฟังอยู่ในโอวาทด้วย แกก็ลองทำความรู้จักก่อน ถ้าไม่ชอบก็แค่รู้จักกันไว้ ยังไงก็ต้องร่วมงานกัน”

            “ตกลงพ่อจะร่วมทุนสร้างโรงแรมที่เกาะน้อยของท่านพิศาลเหรอ” หัวนักธุรกิจสั่งให้เปรมวิทย์ลืมตาขึ้น

            “เออสิ” เจ้าสัวพยักหน้า “แล้วแกก็ต้องดูแลโครงการนี้”

            “แต่ห้างที่พัทยานี่ยังไม่ลงตัวเลยนะคุณพ่อ”

            “ให้อาแกกับเมียจัดการได้ สองคนนั้นเก่งอยู่แล้ว เห็นไหมพอมีเมียดีการงานก็ดีไปด้วย ดูอย่างพ่อกับอาแกเป็นตัวอย่าง เพราะฉะนั้นวันอาทิตย์นี้ไปงานวันเกิดท่านพิศาลแทนพ่อด้วย” เขาถูกผู้อาวุโสวกกลับเข้าเรื่องเดิมอีกจนได้

            เปรมวิทย์ส่ายหน้า และถอนหายใจยาวกว่าครั้งก่อน “เอาเถอะครับ ผมตามใจคุณพ่อ” เพราะอย่างไรเสีย ประตูเขาก็ปิดตายสำหรับผู้หญิงคนนี้แล้ว

            ผู้ชายอย่างเปรมวิทย์ อัศวนิเวศน์ ไม่มีวันใช้ความสัมพันธ์เพื่อความก้าวหน้าทางธุรกิจอย่างเด็ดขาด ต่อให้เธอคนนั้นจะเลอเลิศมาจากไหน เพราะวันหนึ่งเขาจะเบื่อเธอ เช่นเดียวกับที่บิดาเบื่อมารดาและทิ้งไว้ให้กอดใบทะเบียนสมรสอย่างเหงาหงอย สู้เบื่อแล้วเลิกราแยกย้ายไม่เป็นภาระใจซึ่งกันและกันสบายกว่าตั้งเยอะ ความคิดนี้ทำให้ชายหนุ่มหัวเราะกับตัวเอง พร้อมกับที่เสียงข้อความจากเครื่องมือสื่อสารดังขึ้น

            ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้ลา แล้วพบกันนะคะ จาก หนูนิด

            ข้อความที่เด้งขึ้นหน้าจอทำให้ชายหนุ่มยกริมฝีปากขึ้นยิ้ม ก่อนจัดเก็บหมายเลขโทรศัพท์ที่แสดงมากับข้อความ

            ต้องแบบนี้...ผู้หญิงน่ารัก ขาดแคลนทุนทรัพย์ คบสักระยะ ถ้าเลิกกันก็คงให้เงินสักก้อนเพื่อไปตั้งตัว ไม่มีภาระผูกพันให้เปลืองหัวใจ

 

.........................................................................................

คิดว่าทำได้หราคุณเปรม...อิอิ

สามารถเข้าไปพูดคุยกับเราได้ที่แฟนเพจ  พรพระจันทร์-กันตา นะคะ^^

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 5 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 2 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
Nobita
26 ธ.ค. 2559 / 21:15
สนุกมากเลยค่ะ ชอบสำนวนการเขียน น่ารักมากๆ อ่านไปยิ้มไป แก้มจิแตก
ชอบเรื่องราวในหัวของหนูนิด แอบหื่นตลอดๆ555
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 19 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 24,704 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required