HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 24,701 ครั้ง
บทที่ 2 เสือสาวมือใหม่...100%

 

 

 

หัวใจบ้าจะเต้นแรงไปไหนเนี่ย...แค่ไหล่เอง ถ้ามือมาแตะค่อยตื่นเต้นไอ้หนูนิด

“คุณนิดทำงานที่นี่นานหรือยังครับ” คนนั่งข้างเอ่ยถามชวนให้สติถูกดึงกลับมา

“นานแล้วค่ะ ตั้งแต่เด็ก” นิรดาตอบตามจริง

“ผมว่าคุณก็ยังเด็กนะครับ ไม่น่าเชื่อว่าทำงานที่นี่นานแล้ว”

“ค่ะ” เธอรับได้เพียงเท่านี้ เพราะสมาธิเธอกำลังถูกรบกวนด้วยปลายหัวเข่าของชายหนุ่มที่กำลังแตะต้นขาเธอ แผ่วเบาแต่ช่างเร้าอารมณ์

จะเป็นอย่างไรถ้าเขาไม่มีเสื้อผ้าติดกาย

คิดแล้วก็หัวเราะกับตัวเอง ความทะลึ่งไม่เข้าใครออกใครจริง ๆ ในเมื่อมีคนหล่อออร่านั่งอยู่ข้าง ๆ จะไม่คิดบ้างเลยก็คงไม่ใช่นิรดา

“ตกลงคุณนิดจะพาผมไปที่ไหนครับ ผมว่าเราเพิ่งนั่งเลยฟู๊ดคอร์ทไปนะ” ครั้งนี้เปรมวิทย์ยิ้มกว้างแล้วชี้มือไปยังตึกโปร่งชั้นเดียวที่มีร้านอาหารเรียงราย “อยากนั่งรถกับผมนาน ๆ ก็ไม่บอก”

“ปะ เปล่าค่ะ ดิฉันแค่คิดอะไรเพลินไปหน่อย” เธอตอบเลี่ยงแก้เขิน พยายามสร้างระยะให้ดูห่างเหินไม่คิดอะไร ทั้งที่ใจยังคงวนเวียนกับปลายเข่าที่สัมผัส “เดี๋ยวดิฉันส่งคุณข้างหน้าบันได แล้วจะเอารถไปจอดตรงนั้น”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเดินไปพร้อมคุณได้”

โหย...สุภาพบุรุษที่สุด นิรดาหันมองใบหน้าเขาแล้วยิ่งหวั่นไหว อยากเชื้อเชิญเขาให้เข้ามาทำความรู้จักกับเธอมากยิ่งขึ้น

“แดดร้อนนะคะ”

“คุณนิดเดินได้ผมก็เดินได้ครับ”

คนถูกจีบแก้มแดงเป็นลูกมะเขือเทศ เธอได้แต่เก็บอาการก่อนเคลื่อนรถกอล์ฟไปจอดไว้ไม่ไกลจากศูนย์อาหาร ก่อนหยิบหมวกแก๊ปสีเทามีสัญลักษณ์ของสวนขึ้นสวม ให้ปีกหมวกปิดบังใบหน้ามิให้แสงแดดยามเที่ยงปะทะโดยตรง

“ไปค่ะคุณเปรม”

“อ้าว คุณนิดมีหมวก”

“คุณไม่มี” เธอย้อน

“งั้นผมของเดินตามเงาคุณไปนะครับ”

“ค่ะ” หญิงสาวยิ้ม บังคับหัวใจไม่ให้เต้นแรงกว่าเดิมด้วยการเดินนำหน้าชายหนุ่ม แม้จะขัดเขินที่ถูกสายตากรุ้มกริ่มนั้นจับจ้องอยู่ด้านหลังแต่ลึก ๆ รู้สึกภาคภูมิใจที่เขาดูสนใจเธอไม่น้อย

ท่าทางเจ้าชู้ไม่เบาเลย...คนถูกจีบเริ่มมีวิจารณญาณ ทั้งคำพูดและท่าทีของเปรมวิทย์บ่งบอกความมีเล่ห์กลหลายขุมหลายขนานที่เธอสามารถตกลงไปในหลุมพรางได้อย่างง่ายดาย แต่คนอย่างนิรดามิใช่ลูกกวางน้อยนัยน์ตาใสซื่อที่ไม่รู้เล่ห์เหลี่ยมชายใด อาจเป็นเพราะถูกพี่ชายทั้งสองกลั่นแกล้งมาตั้งแต่เด็ก ในฐานะน้องน้อยคนสุดท้อง เธอย่อมมีสัญชาตญาณการเอาตัวรอดเยี่ยงสัตว์ป่าได้

“คุณเปรมจะรับประทานอะไรดีคะ” เจ้าของสถานที่เอ่ยถามแขกรับเชิญหนุ่มทันทีที่ทั้งสองผ่านเข้ามายังตัวอาคาร

“คุณนิดคิดว่าอะไรอร่อยผมก็ทานได้หมดครับ” เปรมวิทย์ตอบสุภาพ แถมด้วยรอยยิ้มละไมที่กระชากหัวใจสาวน้อยสาวใหญ่มานักต่อนัก

“ความจริงทางเราจัดเตรียมอาหารจากแม่ครัวฝีมือดีไว้ที่ปางช้างนะคะ”

“แหมคุณนิด เรามาถึงฟู๊ดคอร์ทแล้วยังจะให้ผมกลับไปกินข้าวกับลูกสาวท่านพิศาลอีกเหรอครับ”

นิรดาชะงักกับคำของชายหนุ่ม...หรือว่าเขาไม่รู้ว่าเธอคือลูกสาวท่านพิศาลที่เขาพูดถึง หญิงสาวยิ้มแล้วพยักหน้า “ได้ค่ะ เรารับประทานอาหารกันที่นี่ได้เลย”

“ขอบคุณครับ ว่าแต่คุณนิดจะทานอะไรเดี๋ยวผมเดินไปซื้อให้”

แกล้งหน่อยดีกว่า...นิรดายิ้มกว้าง นึกอยากจะหัวเราะกับสิ่งที่ชายหนุ่มเข้าใจผิด ก่อนนั่งลงที่โต๊ะว่างข้างหน้าต่าง “ถ้าอย่างนั้นไม่เกรงใจนะคะ”

“ได้เลยครับ ไม่ต้องเกรงใจผม ผมทำเพื่อคุณนิดได้”

“งั้นดิฉันขอเกาเหลาหมูตุ๋นกับข้าวไข่เจียว ร้านที่สามค่ะ”

“ตกลงครับ” คนเจ้าชู้โน้มศีรษะลงเล็กน้อย

นิรดานั่งมองสุดหล่อร่างสูงใหญ่ดูดีทุกกระเบียดนิ้วก้าวย่าง ทุกท่าทางเขาช่างเปล่งประกาย ดึงดูดสายตาสาวน้อยสาวใหญ่ให้จ้องเขาจนเหลียวหลัง อีกทั้งรอยยิ้มที่ส่งให้แม่ค้าขายข้าวแกงก็ยังมีรัศมีออร่า แม้แต่ท่าหยิบเหรียญยังดูดี

โหย...อย่างกับพระเอกในละครที่มีลมหายใจอยู่จริง มันน่าภูมิใจนักที่คุณพ่อคิดจะจับคู่เขาให้กับเธอ

 “มาแล้วครับ” เปรมวิทย์วางถาดใส่ชามเกาเหลาหมูตุ๋นเครื่องล้นและข้าวไข่เจียวลงตรงหน้า “ร้านที่นี่ให้กับข้าวเยอะดีนะครับ”

“เยอะเพราะคนซื้อด้วยค่ะ ปกติฉันซื้อไม่เคยให้เยอะแบบนี้”

“จริงเหรอครับ” คนเจ้าเล่ห์ย้อนถาม นั่งลงตรงข้ามเธอด้วยท่าทางผ่อนคลาย “ปกติคุณนิดมากินข้าวกับใครครับ”

“ปกติไม่ค่อยได้กินที่นี่หรอกค่ะ ฉันชอบห่อข้าวมาจากบ้าน ไม่ก็กลับไปกินข้าวที่บ้าน” นิรดาตอบตามความจริง เพราะมารดาชอบให้เธอกลับไปร่วมโต๊ะอาหารมื้อกลางวันที่บ้านซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก หรือไม่ก็จัดอาหารง่าย ๆ ส่งมาให้รับประทานในห้องทำงานหากวันใดมีงานยุ่ง

เป็นเด็กที่ประหยัดมาก...เปรมวิทย์คิดสงสาร ปนเอ็นดูหญิงสาวแก้มใส “ไว้เจอกันคราวหน้า ผมจะพาคุณนิดไปเลี้ยงข้าวนะครับ”

“จริงเหรอคะ ดิฉันกินจุนะ” คนเจ้าชู้...เขาทำให้เธอใจสั่นอีกแล้ว

“ผมชอบผู้หญิงกินจุ” ชายหนุ่มหยอดคำหวานแล้วพยักหน้า “ทานเถอะครับ”

ดวงตาคมมองนิรดาที่หลบสายตาลงก้มหน้ารับประทานอาหาร ก่อนเริ่มลงมือจัดการในส่วนของตนเองสลับกับชวนเธอพูดคุยสัพเพเหระจนเกือบบ่ายโมง ถึงแม้เขาจะทำให้นิรดาหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้สบสายตาอบอุ่น แต่เธอสามารถเก็บอาการได้ดีขึ้นกว่าช่วงแรกที่พบกัน ไม่แสดงออกมากไปว่าตัวเธอก็สนใจเขาจนอยากหยุดเวลาไว้ให้โลกนี้มีเพียงสองคนเท่านั้น

และเธอเริ่มรู้สึกว่าชอบเขามากกว่าความหล่อเหลาเสียแล้วสิ

“บ่ายโมงแล้ว” เข็มนาฬิกาช่างผ่านไปเร็วจนนิรดาแอบเสียดาย “คุณควรไปที่ปางช้างได้แล้วค่ะ ก่อนที่ดิฉันจะถูกดุ”

“เดี๋ยวผมบอกเองว่าเป็นคนกวน ให้คุณพาออกมาทานอาหาร เลยทำให้คุณนิดเสียเวลา” และเขาจะไม่เสียเวลาอีกแล้ว “ว่าแต่เราก็รู้จักกันแล้ว คราวนี้ผมจะขอเบอร์โทรศัพท์คุณนิดได้หรือยังครับ”

ศูนย์แปดเก้า...คนเกือบพลั้งปากบอกไปแค่ในความคิด ก่อนที่ภาพเหตุการณ์วันก่อนนั้นจะกลับมาในความทรงจำ ผู้หญิงคนสวยบนหน้าจอโทรศัพท์! แฟนเขา!?

นิรดาเก็บอาการอยากรู้ปนเสียดายไว้ เพราะใจยังอยากสานต่อความสัมพันธ์ “แล้วเบอร์คุณล่ะคะ”

“นี่นามบัตรผม” เขาแสดงความจริงใจด้วยการส่งกระดาษที่ระบุทั้งชื่อ เบอร์โทรศัพท์ และตำแหน่งให้เธอ “คุณติดต่อผมได้ตลอด”

“จริงเหรอคะ” เสือสาวตอบไว้เชิง

ไม่อยากให้ตนเองตกเป็นเหยื่อความรู้สึก เพราะความหล่อเหลาสุภาพน่ารักของเขาที่ทำให้เธออ่อนไหว ใจง่าย...แต่เธอไม่อยากใจง่าย อยากให้เขาปลื้มเธอบ้าง อย่างที่เธอชื่นชอบรูปลักษณ์เขา อยากให้เขาเพ้อน้ำลายหกเวลาเข้าใกล้อย่างที่เธออยากขยำขยี้เขา อยากให้เขาไขว่คว้าและต้องการเธอ อย่างที่ทำให้เธอหลงใหล ไม่ใช่เป็นสาวใจง่ายแพ้ทางคนหล่ออย่างที่เป็นอยู่

เอาไงดี...สมองพยายามคิดหาทางสร้างแรงจูงใจ ต้องให้เขาอยากค้นหาเธอบ้าง

และดูเหมือนโชคจะเข้าข้างนิรดา เพราะเสียงเครื่องมือสื่อสารที่ดังจากในกระเป๋ากางเกงยีน ทำให้เธอสามารถหยุดการสนทนาระหว่างกันเอาไว้ได้

“ขอตัวรับโทรศัพท์ก่อนนะคะ” คนได้พักอารมณ์รีบอ้าง ก่อนหยิบอุปกรณ์สื่อสารออกมา ดูใบหน้าของกฤตินที่แสดงบนหน้าจอ

อะ...คิดอะไรออกแล้ว!!

“เดี๋ยวมานะคะ” คนมีแผนยิ้มให้ชายหนุ่ม ก่อนปลีกตัวไปทางห้องน้ำหญิง และสั่งการให้คนโทร. เข้ามาทำบางสิ่งบางอย่าง

“พี่ตินมาหาหนูนิดที่ฟู๊ดคอร์ทเดี๋ยวนี้”

 

..............................................................................................

 

ใครจะเป็นเหยื่อใครฝากเอาใจช่วยด้วยจ้า

 

สามารถเข้าไปพูดคุยกับเราได้ที่แฟนเพจ  พรพระจันทร์-กันตา นะคะ^^

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 4 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 5 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 19 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 24,701 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required