HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 24,703 ครั้ง
บทที่ 2 เสือสาวมือใหม่...70%

         

 

 

 

            และยิ่งยืนยันว่าความคิดของเปรมวิทย์ถูกต้องแล้ว คือหญิงสาวร่างเล็กใบหน้าสวยมัดผมหางม้าที่กำลังจอดรถกอล์ฟตรงหน้า ผู้หญิงแก้มใสริมฝีปากอวบอิ่มคนเดียวกับที่พบกันในร้านกาแฟเมื่อวันก่อน แต่แปลกตาเพียงเสื้อผ้าทะมัดทะแมงที่เธอสวมใส่ ต่างจากบุคลิกสาวมั่นที่เขาเกือบได้เบอร์โทรศัพท์ในวันนั้น

            “คุณ...” เปรมวิทย์ตะโกนเรียกคนกำลังดับเครื่องยนต์รถคันเล็ก

            “อ้าวคุณ”

คนถูกใช้ให้มารับบุตรชายคนโตของท่านเจ้าสัวปัญญาถึงกับชะงัก ไม่คิดคาดการณ์ล่วงหน้าว่าจะได้พบผู้ชายหล่อออร่าคนนั้น คนที่เธอเอารูปเขาไปนั่งเพ้อเมื่อสองวันก่อน คนที่ทำให้น้ำลายหกยามได้ยินเสียงทุ้มและรอยยิ้มอบอุ่น แถมวันนี้เขาทำผมเสยแต่งทรงเนี้ยบรับกับใบหน้าหล่อสว่าง ช่างกระจ่างใสเปล่งประกายประหนึ่งเทพบุตรผู้เจิดจ้ายามต้องแสงตะวัน

โอ้ย...หล่อ!!!

“คุณทำงานที่นี่เหรอครับ” สัญชาตญาณสั่งให้เปรมวิทย์ปรับบุคลิกให้นิ่งสุขุม ร่างสูงขยับเดินตัวตรงไปหยุดตรงหน้าคนเงยคอจ้องเขาราวถูกมนต์สะกด

“เออ...ค่ะ...” นิรดาลิ้นพันกันจนพูดไม่เป็นคำ

อาการใจอ่อนระทวยแพ้คนหล่อกำลังกำเริบอีกแล้ว ไม่ได้!! เธอจะต้องตั้งสติสิ!!

นิรดาสูดลมหายใจพร้อมยืดหลังตรงขณะลงยืนเผชิญหน้ากับสุดหล่อมาดเนี้ยบ ก่อนยกมือไหว้ด้วยท่าทางดุจนางงามสามเวที “สวัสดีค่ะ สวนนงคราญยินดีต้อนรับค่ะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณ...” ชายหนุ่มที่มองหญิงสาวตัวเล็ก สูงแค่ปลายคางแล้วยิ้มรับ ชื่นชมความน่ารักและรอยยิ้มมีเสน่ห์ซึ่งเปล่งปลั่งออกมาจากดวงตากลมเป็นประกาย

ครั้งนี้เขาต้องทำความรู้จักเธอให้ได้

“นิดค่ะ เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสวนนงคราญนี้” ถึงหัวใจนิรดาจะเต้นระรัว เมื่อได้สบสายตาอบอุ่น แต่เธอยังคงรวบรวมสติไว้ไม่ให้แสดงอาการกระตือรือร้นอยากรู้จักเขามากจนเกินเหตุ

“ผมเปรมครับ” ผู้ชายน้ำนิ่งไหลลึก เผยยิ้มที่มั่นใจว่าต้องกระชากหัวใจคนตรงหน้าออกมาได้แน่แนะนำตัวเอง เขายื่นมือออกมาหมายจะจับมือเธอตามธรรมเนียมฝรั่ง

เปรม...หรือว่าเขาคือเปรมวิทย์ ลูกชายเจ้าสัวปัญญาที่คุณพ่อสั่งให้เอารถมารับ!! ผู้ชายคนนี้คือคนที่คุณพ่อจะจับคู่ให้นี่นา!! ว้าย ๆ หล่อเบอร์นี้เธอพร้อมทอดกายให้เดี๋ยวนี้เลย สมองว่องไวคิดฟุ้งพร้อมสั่งให้สายตาจับจ้องใบหน้าหล่อเหลา สลับกับมือที่ยื่นเสนอให้เธอได้แตะสัมผัส

จับดีไหม...มือจะนุ่มหรือแข็งนะ...หญิงสาวเม้มริมฝีปากใช้ความคิด ยังไม่อยากแสดงออกว่าตนเองเป็นพวกแพ้คนหล่อ ก่อนตัดสินใจผายมือเชื้อเชิญเขาขึ้นรถกอล์ฟตามหน้าที่ที่ได้รับคำสั่ง

“คุณเปรม...คุณเปรมวิทย์ใช่ไหมคะ ท่านพิศาลสั่งให้เชิญคุณไปปางช้างกับดิฉันค่ะ”

“อ้าว ผมต้องไปด้วยหรือครับ” ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ดึงมือกลับมาล้วงกระเป๋ากางเกง

“ค่ะ ดิฉันมารับคุณค่ะ” นิรดาหลบดวงตาคู่คมด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ

อย่าหวั่นไหว อย่าไหวหวั่น ต้องเก็บอาการ ต้องนิ่งเข้าไว้...หญิงสาวบอกตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

“ไม่ไปปางช้างไม่ได้หรือครับ”

ที่รักอยากไปไหนคะ...สมองคิดตอบโต้ทันใด แต่มิได้ทำตามใจเช่นเคย “ไม่ได้ค่ะ หรือคุณเปรมมีธุระอื่นคะ ดิฉันจะได้ไปบอกท่าน”

“คุณพาผมไปดื่มกาแฟก่อนได้ไหมครับ” แรดหนุ่มเปิดเกมถนัด

“แต่ทางเราเตรียมอาหารกลางวันไว้รับรองที่ปางช้างแล้วนะคะ”

“ผมอยกไปทานอาหารที่อื่น คุณพาผมไปได้ไหมครับ”

เปรมวิทย์มองหญิงสาวที่เม้มริมฝีปาก ใช้ช่วงเวลาเล็กน้อยนี้พิจารณาดวงหน้าสวยได้รูปกับทรวงทรงโค้งเว้าที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนตัวโคร่งแล้วยิ้ม พึงใจกับกิริยานุ่มนวลน่ารักยามที่เธอขยับเดินอ้อมไปคุยวิทยุสื่อสาร ก่อนเดินกลับมาพร้อมส่งยิ้มให้หัวใจเขาได้เต้นแรง

“ได้ค่ะ คุณท่านยอมให้ดิฉันพาคุณไปรับประทานอาหารกลางวันก่อนเข้าไปชมปางช้าง” เธอตอบนิ่ง ปลายคางเชิดอย่างคนไว้ตัว

น่ารักดี...พนักงานกินเงินเดือนแบบนี้ ถ้าจีบต้องใช้เวลานานไหมนะ เปรมวิทย์ใช้ความคิด เขาพร้อมบุกลุยทุกสถานการณ์เพื่อให้สาวแก้มใสตรงหน้าโผเข้าหาด้วยความคลั่งไคล้

“คุณนิดจะพาผมไปกินที่ไหนครับ” ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบยิงปืนนัดแรก

กินหัวกินหางกินกลางตลอดตัวได้ไหมคะ...นิรดาหลุดหัวเราะกับความคิดบ้าบอของตน ก่อนส่ายศีรษะไล่มันออกไป “ตรงนั้นมีฟู๊ดคอร์ท เราไปตรงนั้นได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะสั่งให้เขาเตรียมอาหารให้”

“หัวเราะอะไรหรือครับ”

“เปล่าค่ะ ไม่รู้ว่าคุณเปรมจะกินอาหารฟู๊ดคอร์ทได้หรือเปล่า”

“ได้สิครับ ผมกินง่ายอยู่ง่ายไม่เรื่องมาก ถ้าไม่เชื่อมาลองอยู่กินกับผมได้” คนเจ้าเล่ห์หยอดนัดที่สอง ถึงแม้จะเสี่ยวเล็กน้อยแต่คิดว่าไม่ได้ดูน่าเกลียดอะไร

“เชื่อค่ะ คุณขึ้นมานั่งเบาะข้างดิฉันได้เลยเดี๋ยวจะพาไปค่ะ” นิรดาทำเป็นไม่สนใจคำพูด ทั้งที่เข่าสั่นระริกตอนที่เบี่ยงตัวขึ้นนั่งบนรถกอล์ฟคันเล็ก

“ขออนุญาตนะครับ”

โอ้ย...สุภาพ น่ารัก คนพยายามคุมสติปรายตามองสุดหล่อด้านข้างแล้วอยากแกล้งเป็นลม อยากทำตัวอ่อนละลายนอนกองเป็นหยาดน้ำให้เขาลูบไล้ มือใหญ่กับนิ้วเรียวช่างน่าสัมผัส อยากใกล้ชิดเขามากขึ้น แม้ตอนนี้จะนั่งห่างกับเธอแค่ไม่ถึงสองนิ้ว แต่ถ้าได้เอาขาไปเกยกับต้นขาแน่นนี้จะเป็นอย่างไร

“คุณนิด คุณนิด เราไปกันได้หรือยังครับ” เปรมวิทย์ถาม รอยยิ้มของเขากระเทือนเข้าไปถึงหัวใจหญิงสาว

“อุ้ย ขอโทษค่ะ”

ไม่น่าพลาดเลยไอ้หนูนิด คิดแล้วนิรดารีบเหยียบคันเร่งรถกอล์ฟให้เคลื่อนที่ด้วยกำลังแรง ทำเอาคนนั่งข้างถูกกระชากจนเสียการทรงตัว ไหล่หนาแข็งแรงเซเอียงกระทบไหล่บอบบางเธอเล็กน้อย แต่ทำเอาคนได้แตะเนื้อต้องตัวชายหนุ่มเกือบลืมหายใจ

 

...................................................................

 

อิอิ หนูนิดเอ้ย...

 

สามารถเข้าไปพูดคุยกับเราได้ที่แฟนเพจ  พรพระจันทร์-กันตา นะคะ^^

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 4 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 2 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 19 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 24,703 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required