HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 24,702 ครั้ง
บทที่ 2 เสือสาวมือใหม่...30%

 

 

 

 

บทที่ 2

เสือสาวมือใหม่

 

 

 

 

            เจ็ดโมงเช้าพอดิบพอดีที่นิรดาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่า ร่างเล็กบอบบางลุกจากเตียงนอนเพื่อทำกิจวัตรประจำวันตั้งแต่ล้างหน้าแล้วเปลี่ยนสวมชุดว่ายน้ำ ก่อนลงไปใช้เวลาครึ่งชั่วโมงเพื่อออกกำลังในสระว่ายน้ำภายในบริเวณอาณาเขตของคฤหาสน์หลังมหึมา จากนั้นจึงขึ้นมาอาบน้ำสระผมแต่งตัวเพื่อลงไปรับประทานอาหารเช้าที่ห้องอาหารกับครอบครัวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ที่โต๊ะอาหารทรงกลมตอนเวลาแปดโมงครึ่ง ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่หญิงสาวมักอยากให้ผ่านไปโดยไว เพราะเหตุใดหรือ?

            ทันทีที่นิรดาหย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ ณ ตำแหน่งประจำตัวซึ่งอยู่ด้านซ้ายมือของมารดาและขวามือของพี่ชายคนรองซึ่งตอนนี้เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์มือถืออย่างกับเด็กวัยรุ่น ทั้งที่ตนเองอายุสามสิบปีเข้าไปแล้ว ถัดจากพี่ชายคนรอง คือพี่สะใภ้คนโตวัยสามสิบสองปีที่กำลังหยิบลิปสติกสีชมพูมันวาวไร้รสนิยมขึ้นมาทาตัดกับอายแชโดวสีฟ้าน้ำทะเลกับแก้มชมพูสว่าง

            ไม่รู้ใครบอกว่าสวย

            “สดใสเชียวเมียเฮีย”

            นั่นไงพี่ชายคนโตของเธอเอง...พี่ชายที่หลงใหลภรรยาหัวปักหัวปำกำลังหอมแก้มหล่อน ให้คนเป็นน้องอย่างเธอหมั่นไส้จนต้องกลอกตามองบน ก่อนที่เขาจะนั่งลงระหว่างภรรยาและบิดา ซึ่งอยู่ด้านขวามือของมารดาที่กำลังกวักมือให้คนรับใช้ตักข้าวตามหน้าที่

            ส่วนหน้าที่ของเธอนั้นหรือ...

            “วันนี้คุณพี่เข้าสวนเหรอคะ” คุณแม่สุวรรณาผู้อ่อนโยนและใจดีถามบิดาที่กำลังหยิบหนังสือพิมพ์ธุรกิจขึ้นมาอ่าน

            “อือ พ่อจะเข้าไปดูลูกช้างที่เพิ่งเกิดเมื่อวานซะหน่อย” คุณพ่อพิศาล หรือที่คนนอกเรียกว่าท่านพิศาลวัยเจ็ดสิบตอบอย่างอารมณ์ดี

            ทำไมมารดาถึงทราบว่าบิดาจะเข้าสวน...ก็เพราะวันนี้ท่านสวมเพียงเสื้อยืดคอกลมสีขาวกับกางเกงขาสั้นแค่เข่า หมวกแก็บสีเทาที่วางอยู่ข้างกายท่านนั่นอีก เห็นได้ชัดว่าวันนี้คงเป็นวันหนักของเธออีกเป็นแน่

            “เห็นคุณพ่อบอกว่าจะเข้าไปพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอคะ” นิรดารีบถามต่อ ก่อนที่ท่านจะตักผัดผักบุ้งเข้าปากและใช้เวลาเคี้ยวอีกหลายนาที

            “เข้าวันนี้แหละ”

            “ทำไมล่ะคะ” เธอถามต่อ อยากรู้เรื่อง อย่างน้อยจะได้เตรียมรับสถานการณ์ได้ล่วงหน้า

            “วันนี้คุณปัญญา ประธานบริหารในเครืออัศวกรุ๊ปจะแวะเข้ามาเที่ยวสวนด้วย พ่อก็เลยจะพาเขาไปดูไอ้ตัวเล็ก”

            “คุณปัญญา ที่คุณพ่อเล่าให้เป๊กฟังใช่ไหมครับว่าจะร่วมทุนกับทางเราเปิดโรงแรมที่เกาะน้อย” ยุคลเดช พี่ชายคนโตของเธอเอ่ยขึ้นตัดหน้าเธออย่างที่ชอบทำเป็นประจำ

            “ใช่ ว่าแต่วันนี้แกจะเข้าไปที่สวนไหม”

            “ไม่ครับ วันนี้ผมนัดศิลปินที่จะเข้ามาวาดภาพใหม่ในหอศิลป์”

            “อย่างนั้นวันนี้หนูนิดอยู่ที่สวนทั้งวันใช่ไหม” บิดาหันมาถามเธอที่กำลังเคี้ยวผักกาดดองของโปรด

            “ค่ะ” เธอพยักหน้ารับ

            “ดี ๆ แต่งตัวไว้สวย ๆ นะลูก” ผู้อาวุโสยิ้มกว้าง พลางยักคิ้วให้อย่างมีเลศนัย

            “สวยทุกวันอยู่แล้วค่ะ” นิรดายักไหล่ตอบเอาใจผู้อาวุโสเต็มที่ แล้วมองเสื้อเชิ้ตเข้ารูปสีขาวกับกางเกงยีนตัวโคร่งสีซีดที่สวมทำงานอยู่เป็นประจำ ช่างเป็นชุดสวยเสียไม่มี...

            ในเมื่อเธอรับหน้าที่ประจำเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์และดูแลลูกค้าประจำสวนนงคราญ สวนสวยขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทยที่มีเนื้อที่กว่าสองพันไร่ ซึ่งภายในประกอบด้วยส่วนของสวนประดับประดาด้วยต้นไม้นานาชนิดทั้งจากในประเทศและต่างประเทศ อีกทั้งส่วนของสวนสัตว์ โรงแรม และสวนน้ำ ถึงแม้ว่าอาณาจักรมหึมานี้คุณปู่กับคุณย่าของเธอก่อตั้งขึ้นและสืบทอดผ่านตระกูลมาจนกระทั่งถึงยุคของบิดา ที่ชื่นชอบต้นไม้สายลมแสงแดดและสัตว์เลี้ยงมาก จนท่านสามารถขลุกอยู่ในสวนได้ทั้งวันไม่มีเบื่อ แม้หน้าที่การงานของท่านจะมากมาย แต่หนึ่งวันในแต่ละสัปดาห์ท่านต้องแวะเข้าไปบริหารงานด้วยตนเองอยู่เสมอ

            “ดีมากลูก วันนี้พ่อจะพาคนมาให้รู้จัก”

            “คุณพ่อจะจับคู่หนูนิดอีกแล้วเหรอ” จักราวัฒน์เงยหน้าขึ้นจากเครื่องมือสื่อสารแล้วหัวเราะ “คุณพ่อพูดแบบนี้ทีไรผมนี่จับสัญญาณได้เลย”

            “ทำเป็นรู้ดีนะไอ้บี๋ เรื่องของตัวเองให้มันรู้แบบนี้บ้าง” ผู้อาวุโสย้อนคนรู้ทัน

            แต่คำพูดของบิดาหาได้ทำอะไรพี่ชายคนรองของนิรดาได้ ชายหนุ่มยักคิ้วแล้วหยิบช้อนกลางตักผัดผักบุ้งใส่จานแล้วก้มหน้าก้มตารับประทานอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

            “ใครจะมากับคุณปัญญาหรือคะคุณพี่” คุณแม่สุวรรณาคนสวยถามต่อ ก่อนหันกลับมาประสานสายตากับหญิงสาว

            “ลูกชายคนโตของเขา เห็นว่าจะให้เข้ามาทำความรู้จักกันไว้ เขาจะเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงช่วยเราปรับปรุงพื้นที่เกาะน้อยให้เป็นรีสอร์ทห้าดาว”

            “หล่อไหมคะคุณพ่อ” นี่คือสิ่งแรกที่เธอต้องถาม

            “ไม่รู้สิ แต่จะหล่อไม่หล่อไม่เห็นสำคัญเลย” คนผ่านร้อนผ่านหนาวตอบดับฝันนิรดาเสียนี่

            “สำคัญค่ะ” นิรดาเถียง วางช้อนส้อมลงบนจาน พลางจ้องหน้าบิดาจริงจัง

            “สำคัญตรง...”

            “เวลามองหน้าจะได้สบายตาไงคะ หนูนิดก็ใช่ว่าขี้เหร่” เธอเชิดคอแล้วปรายตามองพี่สะใภ้

            “ความคิดเด็ก ๆ เอาอย่างนี้แล้วกัน ถ้ารู้จักกันแล้วจะชอบหรือไม่ชอบก็บอกพ่อ วันอาทิตย์นี้เขาจะมางานเลี้ยงวันเกิดพ่อด้วย ถ้าชอบพ่อจะได้สนับสนุนถ้าไม่ชอบพ่อจะไม่ขัดใจ” คนตามใจลูกสาวคนเล็กยอมอ่อนให้ “พ่อแค่เห็นหนูนิดโตพอจะคบหาใครที่เหมาะสมได้แล้วลูก”

            “งั้นให้หนูนิดเลือกเองไหมคะ” นิรดายิ้มพราย ดวงตาเป็นประกายอย่างมีเลศนัย

            “หรือหนูนิดมีแฟนแล้วลูก” คนเป็นพ่อทำตาโต

            “ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ หนูนิดจะได้หาคนหล่อ ๆ มาเป็นแฟนไง แบบที่ไฮโซชอบทำกัน มีแฟนเป็นดารา” ว่าแล้วก็เหลือบมองพี่ชายคนรองที่กำลังมีข่าวกับนางร้ายของวงการบันเทิง

            “ค่อนขอดคนอื่นตลอดนะเรา” พี่ชายคนโตที่ชอบทับถมเธอไม่แพ้กันย้อน

            “เปล่าซะหน่อย” ว่าแล้วนิรดาก็แสดงความเหนือชั้นของผู้เป็นบุตรสาวคนเล็กออกมาด้วยการเปลี่ยนหัวข้อสนทนาพร้อมเสียงหวานใสไร้เดียงสา “คุณพ่อขา คุณแม่ขาหนูนิดว่าวันนี้เลิกงานเราไปหาอาหารร้านอร่อย ๆ ทานกันเถอะค่ะ หนูนิดอยากให้คุณพ่อสดชื่นเพราะวันนี้อาจจะต้องตากแดดทั้งวัน คุณพ่อคุณแม่ว่าดีไหมคะ” มีหรือที่ผู้อาวุโสวัยเจ็ดสิบปีจะไม่ใจอ่อนกับลูกสาวตัวเล็ก ท่านรีบพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมทั้งหัวเราะลั่นเมื่อนิรดาลุกจากเก้าอี้เข้ามากอด และหอมแก้ม

            “เอาสิ ๆ ไอ้หนูนิดนี่มันรู้ใจพ่อจริง ๆ”

            “ก็หนูนิดลูกพ่อนี่ค่ะ” เสือสาวตัวเล็กยิ้มกว้างอวดฟันขาวเรียงตัวสวย “ไม่รักคุณพ่อแล้วจะไปรักใคร”

 

................................................................................................

 

 

            ว่าแต่เขามาทำอะไรที่นี่กันแน่

            เปรมวิทย์หรี่ตาท้าทายแสงแดดขณะก้าวลงจากรถตู้โดยสารของบริษัท ซึ่งเขาถูกบิดาผลักขึ้นพร้อมกับผู้บริหารวัยดึกอีกสองคน เพื่อเดินทางมายังสวนนงคราญแห่งนี้ ถึงสวนตรงหน้าจะสวยแค่ไหน แต่แสงแดดจ้ายามเกือบเที่ยงวันแบบนี้ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย ทั้งไม่ได้เตรียมตัวหยิบแว่นกันแดดมาจากโต๊ะทำงานเพื่อสวมป้องกันรังสี และไอแดดที่ร้อนจัด ชายหนุ่มกระชากเสื้อสูทราคาแพงออกจากตัว แล้วโยนไว้ที่เบาะในรถตู้อย่างลวก ๆ พับแขนเสื้อขึ้นครึ่งข้อศอกพร้อมทั้งปลดเนคไทโยนตามไป ให้ร่างกายได้ระบายความร้อนออกมาบ้าง

            “อย่าทำหน้าเป็นตูดไอ้เปรม” ผู้อาวุโสซึ่งอารมณ์ดีออกนอกหน้าแขวะเขาต่อหน้ากรรมการบริหารคนอื่น

            “ทำไมไม่บอกว่าจะมาที่นี่ครับ” เขาปาดเหงื่อที่ไหลผ่านหางคิ้วเข้าตาออก

            “บอกแล้ว แต่แกคงไม่ทันฟังมั้ง”

            ว่าแล้วเจ้าสัวปัญญาซึ่งเตรียมพร้อมทั้งแว่นกันแดดและคนกางร่มก็เดินอ้าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ตรงเข้ายกมือไหว้ผู้อาวุโสผมขาวอีกคนหนึ่งซึ่งสวมเพียงเสื้อยืดคอกลมกับกางเกงขาสั้นแค่หัวเข่า ซึ่งรอต้อนรับพวกเขาอยู่ด้านหน้าตึกอำนวยการ เปรมวิทย์จำได้แม่นยำว่าคุณลุงที่ดูสมถะผู้นั้นคือท่านพิศาล อดีตรัฐมนตรีและเป็นผู้มีอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งของภาคตะวันออก

            “สวัสดีครับท่าน วันนี้พร้อมลงสวนเชียวนะครับ” เจ้าสัวปัญญาทักทายผู้อาวุโสกว่าอย่างคุ้นเคย

            “ฮ่า ฮ่า น้องปัญญา พี่บอกแล้วไงว่าเราเป็นพี่น้องกัน ไม่ต้องมาท่านเทิ่นกับพี่หรอก” ท่านพิศาลตบบ่าผู้อ่อนวัยกว่า ก่อนเงยมองหน้าชายหนุ่มซึ่งยืนเยื้องอยู่ด้านหลัง “แล้วนั่นใคร”

            “เปรมครับ ลูกชายคนโตของผมเองคุณพี่”

            “สวัสดีครับคุณลุง” คนรู้งานยกมือไหว้ผู้อาวุโสอย่างนอบน้อม แม้สมองจะหงุดหงิดกับอากาศร้อนอบอ้าว แต่เขาสามารถปรับอารมณ์เช่นที่นักธุรกิจมืออาชีพควรกระทำ

            “หล่อดีนี่” ท่านพิศาลเอ่ยชมแล้วยิ้ม ราวกับว่าในหัวกำลังคิดวางแผนบางอย่าง

            “ขอบคุณครับ”

            “มากันพร้อมหน้าแล้วแบบนี้เดี๋ยวพี่พาไปดูไอ้ตัวเล็กที่ปางช้าง ลูกสาวพี่รออยู่ที่นั่น”

            นั่นไง...นึกแล้วว่าถูกลากมาวันนี้ต้องมีจุดประสงค์แอบแฝง เปรมวิทย์หรี่ตามองใบหน้าอิ่มเอิบอารมณ์ดีของบิดาแล้วหงุดหงิด เขาต้องหาวิธีปลีกตัวออกจากกลุ่มทัศนศึกษาช้างน้อยนี้เสียแล้ว ก่อนที่จะถูกจับมัดมือมัดเท้าประเคนให้ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตอยู่กับช้าง

 

...............................................................

 

หุหุ ไม่รู้อะไรซะแล้วคุณเปรม^^

 

หลังจากนี้จะลงบทละ 3 ครั้งนะคะ มาอัพวันเว้นวันแน่นอน อิอิ

สามารถเข้าไปพูดคุยกับเราได้ที่แฟนเพจ  พรพระจันทร์-กันตา นะคะ^^

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 1 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 2 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 4 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 19 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 24,702 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required