HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 23,798 ครั้ง
บทที่ 1 แรดเขี้ยวคม...100%

 

 

 

           “อ้าว ลองโทร. เข้าไหมครับ” นอกจากหล่อแล้วชายหนุ่มยังสุดแสนจะใจดี ยื่นเครื่องมือสื่อสารในมือเขาส่งให้พร้อมดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความโอบอ้อม

            แต่ก่อนที่นิรดาจะตอบหรือเอื้อมมือไปรับ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นพร้อมหน้าจอสว่างปรากฏเป็นภาพหญิงสาวใบหน้าสดใส ทำเอาคนเพ้อถึงกับชะงักรู้สึกถึงใบหน้าที่ร้าวแตกเป็นสะเก็ด เมื่อคนหล่อออร่ารีบชักมือกลับมารับปลายสายรีบร้อน ก่อนเขาจะลุกขึ้นปลีกตัวไปสนทนาอีกด้านหนึ่งของร้าน

            อะไร! คนโทร. มาต้องเป็นแฟนเขาแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นจะรีบรับรีบหนีทำไมกัน คิดแล้วอาการหน้าแตกเมื่อครู่ก็ลามไปทั่วกายจนรับรู้ได้ถึงความอับอายที่ไม่ควรไปเสนอเบอร์โทรศัพท์ให้ผู้ชายแปลกหน้า ทันใดนั้นนิรดาจึงรีบคว้ากระเป๋าเดินออกจากร้าน ไม่อยากอยู่สู้หน้าให้เสียมาดคุณหนูแห่งตระกูลเลิศขจรไพบูลย์

            จังหวะนั้นเองกฤตินก็เปิดประตูเข้ามาภายในร้านด้วยใบหน้าที่เหน็ดเหนื่อย โทรศัพท์มือถือของเธอยังคงอยู่ในมือเขา

            “กลับบ้านพี่ติน” คนหมดอารมณ์จะเก็บภาพเทพบุตรดึงเครื่องมือสื่อสารกลับคืน จ้ำอ้าวนำหน้าผู้ติดตามโดยไม่หันกลับไปยังร้านกาแฟ “ไม่ได้ถ่ายรูปให้หนูนิดเลยใช่ไหม”

            “ได้รูปเดียวครับ พอดีผมปวดท้อง...ก็เลย”

            “คลาดกับเขา” นิรดาเบะปาก ใจลึก ๆ ยังยินดีที่ได้เก็บภาพผู้ชายหน้าตาดีขั้นเทพไว้ในอัลบั้มสะสม

            ก็แค่หน้าตาดี...

            “ครับ แต่ถ้าคุณหนูอยากได้รูปภาพเก็บไว้อีก ถ่ายผมไปพลาง ๆ ก่อนได้นะ” บอดี้การ์หนุ่มปล่อยอารมณ์ขันให้เธอได้หัวเราะ

            “พี่ติน พี่เป็นพี่ของหนูนิด สมภารไม่กินไก่วัดค่ะ” ตอบไปก็หัวเราะไป เธอไม่ได้หงุดหงิดกฤตินแต่หงุดหงิดตัวเองที่เกือบพลั้งปากบอกหมายเลขโทรศัพท์ให้กับชายแปลกหน้าต่างหาก

            แต่หล่อจริง ๆ นะ...

            “ครับ สมภาร” คนทำหน้าที่ปกป้องหญิงสาวมาตั้งแต่เด็กส่ายศีรษะ หัวเราะกับความน่ารักสดใสและความแก่นแก้วของเธอที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง “ว่าแต่สมภารจะไปชอปปิ้งที่ไหนต่อไหมครับ”

            “ไม่ค่ะ กลับบ้านกันเถอะ”

            อยากกลับไปนั่งดูรูปถ่ายของผู้ชายคนล่าสุดมากกว่า...

            เพราะคนอย่างเธอ ได้เท่านี้...ก็มีความสุขแล้ว

           

 

.................................................................................................

           

            เปรมวิทย์กดตัดสายจากน้องสาวคนเล็กที่โทร. เข้ามาโวยวายเรื่องไร้สาระกวนประสาท แล้วหันกลับไปยังโต๊ะว่างเปล่าที่ผู้หญิงคนสวยเคยนั่งพลางส่ายหน้า

            “ไปซะแล้ว” เขาบ่น

            การได้พบเธอเมื่อครู่ทำให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวดีขึ้นเล็กน้อย แก้มใสระเรื่อกับริมฝีปากสีชมพูอวบอิ่มน่ารัก โดยเฉพาะเวลาที่เธอยิ้มเหมือนมาจากหัวใจอันบริสุทธิ์ทำให้เขาอยากยิ้มตอบ เสียดายอยู่เหมือนกันที่ยังไม่ทันได้เบอร์โทรศัพท์ของเธอ แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่เพราะผู้หญิงสวยที่อยากเป็นเพื่อนกับเขายังมีอีกมาก แต่ถ้ามีโอกาสได้พบเธอคนนั้นอีกครั้งเขาจะไม่พลาดอีกเป็นครั้งที่สอง เปรมวิทย์คิดเพลินขณะดื่มกาแฟแก้วโตของตนเอง ทอดสายตามองออกไปด้านหน้าห้างสรรพสินค้า เปลี่ยนให้สมองหยุดคิดเรื่องไร้สาระแล้วกลับมาคิดเรื่องงาน เพราะงานคือสิ่งที่ทำให้เขาได้แข่งขัน ได้ตื่นเต้น มีแพ้มีชนะ ต่างจากเรื่องของความรัก ความสัมพันธ์ที่เขาไม่เคยต้องต่อสู้ไขว่คว้า เพียงแค่กระดิกนิ้วผู้หญิงก็เข้าหาเขา พร้อมทอดกายให้เชยชม และเขาก็ให้ผลตอบแทนแก่พวกเธออย่างดีเยี่ยม และนั่นทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายเธอพวกนั้นอย่างรวดเร็ว ที่ยิ่งคบไปนานวันยิ่งทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ดังนั้นช่วงเวลาสามเดือนคือช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุด

            เสียงโทรศัพท์ปลุกเปรมวิทย์ออกจากภวังค์อีกครั้ง คราวนี้ชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอทำให้เขาพ่นลมหายใจออกมาโดยแรง คาดการณ์ว่าปาณัสม์ติดต่อมาแบบนี้ต้องมีต้นเหตุมาจากบิดาเป็นแน่

            “ว่าไงอาปุณ” เขารับสายด้วยน้ำเสียงสบาย

            “คุณเปรมทำอะไรอยู่ครับ” เสียงทุ้มของญาติผู้น้องซึ่งมีศักดิ์เป็นอาถามอย่างสุภาพ

            “กินกาแฟ วันนี้วันหยุดไม่ใช่เหรออา”

            “หยุดครับ แต่คุณพี่โทร. หาผมบอกให้คุยกับคุณเปรมเรื่องท่านพิศาล”

            “ทำไมเหรอ เมื่อกี้พ่อเพิ่งจะออกไปทานข้าวกับท่าน หรือพ่อสั่งอะไรอาให้มากดดันผมเนี่ย” เปรมวิทย์ดักคอ

            “นิดหน่อยครับ คุณพี่บอกว่าลืมบอกเรื่องงานเลี้ยงวันเกิดท่านพิศาล วันอาทิตย์หน้าที่บ้านท่าน คุณพี่บอกว่าต้องให้คุณเปรมไปเป็นตัวแทนให้ได้”

            “แล้วทำไมพ่อบอกอา ไม่บอกผมตรง ๆ เนี่ย”

            “สงสัยท่านกลัวคุณเปรมปฏิเสธมั้ง” คนปลายสายพูดเจือเสียงหัวเราะ ตั้งแต่ปาณัสม์แต่งงานไปเขาดูอารมณ์ดีขึ้นกว่าสมัยก่อนที่วัน ๆ เอาแต่ทำหน้าบึ้งตึง

            “ชัวร์ ท่าทางจะจับคู่ผมกับลูกสาวคนเล็กของท่านพิศาล” เปรมวิทย์คาดเดา

            “สงสัยจะเป็นอย่างนั้นครับ คุณพี่บอกว่าจะเตรียมของขวัญไว้ให้ แล้วให้คุณเปรมถือไป” คนได้รับข้อมูลมาอธิบาย

            “อือ ให้มันได้อย่างนี้สิ ไม่รู้ลูกสาวท่านพิศาลนั่นหน้าตาขี้เหร่มากหรือไงถึงหาผู้ชายไม่ได้จนต้องมาจับคู่กับผมเนี่ย”

            “คงไม่หรอก ได้ยินมาว่าลูกสาวคนเล็กของท่านพิศาลทำงานเก่งน่าดู ช่วยงานทางบ้านได้เยอะทีเดียว เธอคงไม่มีเวลาหาแฟนมั้งครับ” เหมือนจะปลอบใจแต่ปาณัสม์กลับหัวเราะ “ไม่แน่คราวนี้คุณเปรมอาจจะต้องแต่งงาน”

            “ไม่มีทางอา ถ้าผมแต่งงานไปผู้หญิงต้องน้ำตาตก”

            “ขนาดนั้นเชียว”

            “ใช่สิ อาก็รู้ว่าผมขี้เบื่อ”

            “ไม่แน่หรอกครับ ถ้าคุณเปรมเจอกับคนที่รักจริง คุณเปรมจะไม่มีวันเบื่อเธอ” คนมีครอบครัวบอกด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความหวัง

            “จะบอกว่า แบบที่อารักคุณผิงหรือไง” คนไม่เข้าใจคำว่ารักย้อนทันควัน

            “ครับ” ปาณัสม์ตอบ ตามด้วยเสียงหัวเราะของเด็กน้อยจอมป่วนที่แทรกเข้ามา “คุณเปรม ผมต้องไปดูลูกต่อแล้ว ผิงจะไปลองเสื้อผ้า แค่นี้นะครับ”

            “อือ”

            ปาณัสม์วางสายไปแล้ว แต่ทำไมคำพูดของปาณัสม์ยังคงดังอยู่ในหัวได้ ถ้าคุณเปรมเจอกับคนที่รักจริง คุณเปรมจะไม่มีวันเบื่อเธอ...แต่คงไม่มีวันนั้นสำหรับเขาหรอก

            เพราะรักแท้มันมีแต่ในจินตนาการ ผู้หญิงเป็นแค่ของหวานหลังมื้ออาหารเท่านั้น

 

 

........................................................................................

 

โธ่ๆ คุณเปรม 

แล้วจริงหรือ? ที่รักแท้มีแค่ในจินตนาการ แล้วจะรู้สึก อิอิ

ชอบกันบ้างไหมเอ่ย...?

 

สามารถเข้าไปพูดคุยกับเราได้ที่แฟนเพจ  พรพระจันทร์-กันตา นะคะ^^
VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 9 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 1 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 19 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 23,798 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required