HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 24,631 ครั้ง
บทที่ 1 แรดเขี้ยวคม...70%

           

 

 

            ใคร...เขาคือใคร...

            นิรดาปิดปากแทบไม่ทันเมื่อสายตาปะทะเข้ากับผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ที่ยืนเหม่อมองบรรยากาศห้างสรรพสินค้าอยู่ข้างรั้วกั้นทางเดิน ใบหน้าคมเข้มด้วยผิวแทนอ่อนของเขาตัดกับเรียวปากบางแดงที่ยกขึ้นคล้ายมีรอยยิ้ม จมูกโด่งชัด กับดวงตากลมที่ประดับด้วยขนตายาว และคิ้วหนาแต่ได้รูปสมบูรณ์แบบ อีกทั้งเรือนร่างเขาที่ดูแข็งแรง ไม่มีส่วนเกินของไขมันยื่นออกมาเหนือขอบเอวกางเกงเข้ารูปสีดำ ก้นและเอวพอดิบพอดีกับต้นขายาว แขนใต้เสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนที่พาดลงบนราวกั้นของเขานั่นอีก ช่างเหมือนกับว่าเขาถูกจัดวางปั้นแต่งให้ครบเครื่องด้วยศิลปินฝีมือระดับขั้นเทพ และนั่นทำให้นิรดาชะงักค้างตาโตตั้งแต่แวบแรกที่ปรายตาเห็นเขา

            ใช่เลย...หน้าตาแบบนี้...รูปร่างแบบนี้...ผิวไม่ขาวไม่ดำแต่เข้มแบบนักกีฬาแบบนี้...หล่อออร่าฟุ้งแบบนี้...ผู้ชายในสเป็คเลย

            จะขยับเข้าไปใกล้อีกหน่อยดีไหมนะ

            ระหว่างที่นิรดาใช้ความคิดอยู่นั้นเป้าหมายที่เธอจ้องก็หันมองกลับมา ราวกับรู้ตัวว่ามีคนกำลังมองอยู่ หัวใจคนถูกศรกามเทพปักอกเต้นระรัว มือไม้เย็นเฉียบเมื่อดวงตาเขาประสานเข้ากับเธอ มุมปากบางได้รูปยกขึ้นยิ้มแล้วพยักหน้าให้เธอเล็กน้อยก่อนหันหลังเดินลงบันไดเลื่อนไป

            “เขายิ้มให้” คนตกตะลึงราวกับถูกเวทมนต์ครางเสียงลอย

            “เพ้อ” ชายหนุ่มที่ยืนเยื้องไปด้านหลังขัดคอเธอด้วยเสียงดังฟังชัด

            นั่นทำให้บุตรสาวคนสุดท้องของผู้ยิ่งใหญ่แห่งภาคตะวันออกถึงกับตวัดสายตา เบ้ปากใส่ชายหนุ่มผู้ติดตามอย่างหงุดหงิด ก่อนดึงเครื่องมือสื่อสารออกจากกระเป๋าสะพาย ส่งมันให้คนปากมอม

            “พี่ติน ตามไปถ่ายรูปผู้ชายคนนั้นให้หนูนิดทีค่ะ”

            “ใครก็ไม่รู้นะคุณหนู” กฤตินรับโทรศัพท์จากมือเธอแต่กลับอิดออด

            “ไปเดี๋ยวนี้พี่ติน ไม่อย่างนั้นหนูนิดจะกลับไปฟ้องคุณพ่อว่าพี่ตินขัดคำสั่งหนูนิด”

            “ถ่ายไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมาครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มวัยสามสิบรูปร่างแข็งแรงย้อนอย่างคนมีเหตุผล “ก็แค่หน้าตาดี เขาอาจจะเป็นนายโชว์อยู่แถวนี้ก็ได้ หนูนิดจะไปสนใจทำไม”

            “แต่เขาหล่อ” คนชัดเจนเน้นคำนี้เป็นพิเศษ

            “ผมหล่อกว่า”

            “ไปเลยพี่ติน ถ้าไม่ได้รูปเขาหนูนิดโกรธพี่ตินจริง ๆ” คนอายุน้อยกว่ายังยืนยัน พลางดันแขนของบอดี้การ์ดรุ่นพี่ที่เติบโตด้วยกันมาอย่างสนิทสนม “พี่ตินก็รู้หนูนิดแพ้คนหล่อ แค่เก็บไว้ดูเฉย ๆ ไม่ทำอะไรเขาหรอก”

            “แค่ถ่ายเก็บไว้เฉย ๆ เท่านั้นนะคุณหนู” เขาถอนลมหายใจแล้วส่ายหน้า

            “ค่า” นิรดายิ้มกว้างดวงตาเป็นประกายอวดฟันขาวเรียงตัวสวย รู้เสมอว่าผู้ติดตามต้องใจอ่อน

            “อย่างนั้นไปรอพี่ที่ร้านกาแฟชั้นล่าง”

            “ได้ค่ะ”

            “ว่าง่ายเชียวนะ”

            “พี่ติน ไปได้แล้ว” ว่าแล้วก็ดันหลังชายหนุ่มให้ไปเสียที

            “อือ”

            ในที่สุดคนเอาแต่ใจก็สมหวังเมื่อกฤตินยอมถือโทรศัพท์วิ่งลงบันไดเลื่อนตามสุดหล่อเพอร์เฟคไป ก่อนตัวเธอจะค่อย ๆ เยื้องตัวหน้าเชิด คอตรงสง่างามดั่งนางหงส์บนรองเท้าส้นสูงสามนิ้วครึ่งลงบันไดเลื่อน เพื่อลงไปยังชั้นหนึ่งของห้างสรรพสินค้า ในใจคิดถึงใบหน้าของชายหนุ่มผู้กระชากอารมณ์เธอให้กระเจิดกระเจิง

            ใช่ว่าเธอเป็นผู้หญิงใจง่าย แต่เธอเป็นโรคแพ้คนหล่อต่างหาก เจอคนหล่อหน้าตาดีที่ไหนต้องเก็บรูปไปนั่งมองให้เจริญหูเจริญตาเจริญใจ คลายอาการแห้งเหี่ยว เพราะในชีวิตจริงตลอดเวลายี่สิบห้าปีที่เกิดมาผู้ชายร้อยทั้งร้อยที่เข้าหามักจะใส่เกียร์หมา วิ่งแจ้นหนีไปทันทีที่รู้ว่าบิดาของเธอคือใคร และนั่นทำให้เธอต้องเปล่าเปลี่ยวทั้งกายทั้งใจ ไร้คู่รักให้หวานแหววแบบที่เพื่อนสาวมักเอามาอวดให้หมั่นไส้

            นิรดาคิดแล้วเบ้ปากใส่กาแฟเย็นแก้วโตที่ตั้งให้น้ำแข็งละลายไปอย่างนั้น เพราะตอนนี้สายตาเธอกำลังพยายามมองหาผู้ติดตามตัวดีที่หายเข้ากลีบเมฆไปเกือบยี่สิบนาที

            “ไปถึงไหนนะ” บ่นไปก็ควานหาเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋าอยากโทร. ตามคนไปนาน แต่เธอต้องคอตกเมื่อนึกขึ้นได้ว่าให้กฤตินไปใช้ถ่ายภาพ “ซื่อบื้อจริงฉัน”

            แต่นิรดาหงอยเหงาได้เพียงสองนาทีเท่านั้น หัวใจคนเอาแต่ใจก็พลันเต้นโครมคราม เมื่อร่างสูงใหญ่ของผู้ชายซึ่งมีรอยยิ้มบนใบหน้าผลักประตูสีชาของร้านกาแฟเข้ามาด้านใน

            ตายแล้ว!! เขามาดื่มกาแฟ ฉันสวยหรือยัง คิดแล้วสาวน้อยยิ่งตื่นเต้น แต่ไม่อยากหยิบกระจกออกมาส่องประเจิดประเจ้อ ยิ่งเขาคนนั้นอยู่ห่างจากเธอเพียงสามเมตร เขาอาจจะสังเกตเห็นและเธอจะดูไม่ดี...นั่งเชิดหน้าทำเป็นไม่สนใจดีกว่า แม้ใจจะคิดแต่หางตาเหล่มองแต่คนหล่อตลอดเวลา

            และยิ่งกว่าฝันกลางวัน เมื่อชายหนุ่มสุดฮอตที่เพิ่งสั่งกาแฟเสร็จหันมามองยังตำแหน่งโซฟาด้านข้างเธอ ก่อนเจ้าของหน้าท้องแน่นแต่แบนราบจะถือกาแฟแก้วโตมาวางลงบนโต๊ะ แถมเลือกนั่งเก้าอี้ตัวที่หันหน้าเข้าหาเธอพอดิบพอดี

            ทำไงดี...

            คนที่สั่นตั้งแต่หัวใจสะท้อนไปถึงฝ่ามือเริ่มลนลาน ดูเหมือนผู้ชายตรงหน้ากำลังส่งอมยิ้มเล็ก ๆ ให้แก่เธออีกด้วย แล้วเธอควรส่งยิ้มกลับไปหรือไม่? ไม่ทันจะได้คำตอบเขาก็ยกกาแฟขึ้นพลางพยักหน้าให้พร้อมรอยยิ้มที่ชัดเจนกว่าเมื่อครู่

            โดนแล้วไง!!

            เธอควรยกแก้วกลับเป็นสัญญาณให้เขาดีหรือไม่? นี่มันร้านกาแฟ ไม่ใช่ผับใช่บาร์ที่จะมาหว่านเสน่ห์ใส่กันแบบนี้...ใจหนึ่งของเธอย้อนแย้ง แต่ช่างหัวมัน เธอจะทำตามที่ใจต้องการ

            ไม่รู้จักคราวนี้จะได้เจออีกเมื่อไหร่ไม่รู้

            “เมื่อกี้เจอกันที่ข้างบน” ชายหนุ่มขยับปากส่งเสียงเบาเพียงพอให้เธอได้ยิน

            เขารู้ด้วยเหรอ!! แรงดันโลหิตทำให้ใบหน้านิรดาร้อนไปจนถึงใบหู เธอยิ้มแหยแล้วพยักหน้ารับ เกิดมาไม่เคยรู้สึกขัดเขินมากเท่าที่กำลังเป็นอยู่

            แต่เขายังคงส่งยิ้มบางผ่านใบหน้ากระจ่างใส แผ่เป็นออร่าแห่งเสน่ห์ยั่วยวนที่หาได้ยากจากเพศชายทั่วไปที่ทำให้เธอทำได้เพียงนั่งตัวเกร็ง จิกปลายนิ้วเท้า มือไม้ไม่รู้จะไปเก็บไว้ที่ใด อยากให้เขามองมาแล้วรู้สึกว่าเธอคือผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยพบในร้านกาแฟ

            ชวนคุยสิ...สมองเธอสั่ง แม้จะช้าไปแต่ชัดเจน

            “เอ่อ...มาดื่มกาแฟเหรอคะ” ถามอะไรไปโง่ ๆ อย่างนั้นไอ้หนูนิด...คนไร้สติอยากกระชากตัวเองมาตบปาก

            “ครับ มาชอปปิ้งเหรอครับ” เขาถามกลับ

            เสียงทุ้มนุ่มละมุนเหมือนกาแฟหอมกรุ่นที่กำลังละลายในปาก ยิ่งทำให้คนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวยิ่งสั่น นิรดารีบยกแก้วกาแฟตนเองขึ้นมาดื่มอึกใหญ่...ตั้งสติสิไอ้หนูนิด แกเป็นใคร สาวไฮโซลูกสาวท่านพิศาลเชียวนะ ต่อหน้าเทพบุตรจะมาทำตัวเป็นสาวเปิ่นไร้เสน่ห์ได้อย่างไร

            “ดื่มกาแฟอยู่ค่ะ”

            เหมือนคำตอบของเธอจะถูกใจเขา เมื่อชายหนุ่มหัวเราะในลำคอแล้วยกแก้วกาแฟของตนขึ้นมาดื่มเช่นกัน

            “ผมก็มาดื่มกาแฟครับ”

            หญิงสาวอมยิ้มแล้วพยักหน้า สายตามองแก้วกาแฟในมือไม่กล้าเงยขึ้นจับจ้องคนหล่อออร่าแบบเต็มตา กลัวว่าเขาจะทำให้หัวใจระส่ำมากกว่าที่เป็นอยู่ แต่เธอจะนั่งเหนียมอายอยู่แบบนี้ไม่ได้!! สมองนิรดาสั่งการ เธอต้องหาคำพูดหรือเรื่องอะไรบางอย่างขึ้นมาเปิดบทสนทนาให้ต่อเนื่อง

            “มาดื่มกาแฟบ่อยหรือเปล่าครับ” เขาโน้มตัวมาข้างหน้า ลดระยะห่างระหว่างโต๊ะนั่งได้อีกคืบ

            “เปล่าค่ะ เอ้ย มาบ่อยค่ะ” คนไม่ทันตั้งตัวจะถูกชวนคุยตอบผิดตอบถูก “คุณมาดื่มกาแฟบ่อยหรือเปล่าคะ”

            “ทุกวันครับ”

            กรี๊ด...เขามาที่นี่ทุกวัน แล้วไงต่อดี ๆ คิดสิไอ้หนูนิด

            เหมือนร่างกายนิรดาจะลอยฟุ้งไปพร้อมสมองของเธอเสียแล้ว เมื่อชายหนุ่มสุดเท่ขยับตัวหยิบเครื่องมือสื่อสารออกมาจากกระเป๋ากางเกง โดยสายตาเขายังมองเธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

            หรือเขาจะขอเบอร์ แต่โทรศัพท์ของเธอไม่ได้อยู่ตรงนี้!! โอ้ย...พี่ตินหายหัวไปไหนเนี่ย คนคิดนั่งกระสับกระส่าย ชะเง้อมองหาผู้ติดตามซึ่งเอาของสำคัญไปในเวลาที่เข้าด้ายเข้าเข็ม

            “รอใครอยู่หรือเปล่าครับ”

            “เปล่าค่ะ แค่เห็นคุณหยิบโทรศัพท์แล้วนึกได้ว่าไม่รู้เอาโทรศัพท์ตัวเองไปเก็บไว้ที่ไหนค่ะ”

 

...................................................................................

 
ไงล่ะ...แรดหนุ่มจะเป็นยังไงเมื่อเจอเสือสาว
ชอบบ้างไหม ขอแรงใจสักนิด
สามารถเข้าไปพูดคุยกับเราได้ที่แฟนเพจ  พรพระจันทร์-กันตา นะคะ^^
VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 3 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 3 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 19 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 24,631 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required