HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 26,213 ครั้ง
บทที่ 1 แรดเขี้ยวคม...50%

   

 

               “มีแถมรองเท้าให้ด้วย”

            เปรมวิทย์ส่ายหน้าก่อนปัดรองเท้าลงบนพื้น แก้มด้านซ้ายที่ถูกตบยังคงชาหนึบตอนที่เขากลับไปนั่งเก้าอี้ หยิบแฟ้มงานหนาออกมาจากลิ้นชักอีกครั้ง สมองไล่เหตุการณ์เมื่อครู่ออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่อยากให้เป็นอารมณ์หงุดหงิดเข้ามาก่อกวนใจกับโครงการใหญ่ที่เขาและญาติสนิทซึ่งมีศักดิ์เป็นน้องชายบิดาร่วมกันลงมือทำ

            แต่ตบเมื่อกี้ทำเอาหัวหมุนเหมือนกัน เขาแตะแก้มตนเองไปพลางอ่านเอกสารสัญญาที่อ่านค้างไว้พลาง แต่เขาคงอ่านต่อไม่ได้อีกแล้วเพราะชายที่กำลังเปิดประตูเข้ามาโดยไม่ได้เคาะหรือบอกล่วงหน้า

            “เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้พ่อสวนกับนางแบบตัวสูง ๆ ที่แกควงอยู่”

            “ไม่มีอะไรครับ ผมแค่บอกเลิกเธอไป” เปรมวิทย์ถอนหายใจ เงยมองใบหน้าท้วมแต่ยังคงหล่อเหลาน่าเกรงขามของบิดาวัยหกสิบห้า

            “มิน่า ดูโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงแถมเดินเท้าเปล่า” เจ้าสัวปัญญา อัศวนิเวศน์ ประธานบริหารบริษัทในเครืออัศวกรุ๊ปผู้ยิ่งใหญ่ นั่งลงตรงข้ามกับชายหนุ่มสายตาคมแบบเดียวกันจ้องมาที่เขาอย่างตำหนิ “แกก็ไม่อดทนคบใครให้นาน ๆ วะ”

            เปรมวิทย์พยักหน้ารับแต่ไม่ใส่ใจกับเรื่องที่ถูกบ่นมาตลอดหลายปี ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดบิดาจึงมองเป็นเรื่องจริงจัง อาจเป็นเพราะท่านจริงจังกับผู้หญิงทุกคน “พ่อมาธุระหรือครับ เจ้าสัวใหญ่มาถึงพัทยาแต่ไม่โทร. หรือส่งข้อความให้ผมรู้ล่วงหน้าสักนิดเนี่ย” เขาเปลี่ยนเรื่อง

            “มาหาแกแหละ ว่าแต่ปุณอยู่ไหมจะได้เรียกมาคุยพร้อม ๆ กัน”

            “วันนี้วันหยุดอาปุณครับ”

            “อ้าวเหรอ งั้นพ่อค่อยโทร. หาปุณทีหลัง”

            “แล้วทำไมไม่โทร. หาผม แทนที่นั่งรถมาตั้งไกล”

            “ถ้าไม่มาก็ไม่ได้เห็นหน้าแกบวมสิ ถูกตบใช่ไหมนั่น” ผู้อาวุโสชี้นิ้วมายังแก้มด้านซ้ายของเขาที่กำลังปวดตุบ

            เขาพยักหน้าอีกครั้งขณะลูบแก้มตนเอง “นิดหน่อยครับ”

            “แกก็นะ เมื่อไหร่จะแต่งงานมีหลานให้พ่ออุ้มบ้าง อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ จะเป็นพ่อพวงมาลัยลอยไปลอยมาอีกนานไหม”

            คำบ่นเดิม ๆ ที่เขาได้ยินจนเบื่อ

            “ลูกอาปุณไงครับ ถ้าพ่ออยากเลี้ยง อาปุณมีให้ตั้งสองคน”

            “เอ้ย ไอ้คู่นั้นมันหลานลุง ข้าอยากเป็นคุณปู่เว้ย” เจ้าสัวพูดติดตลก พลางหยิบกระดาษแผ่นเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อ “วันนี้พ่อมีนัดทานข้าวกับท่านพิศาล ว่าจะคุยกันเรื่องโครงการร่วมหุ้นเปิดโรงแรมที่ระยอง แกจะไปกับพ่อไหม นี่นามบัตรท่าน”

            “ท่านพิศาล ที่เคยเป็นรัฐมนตรีเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว แต่ตอนนี้ผันตัวมาทำธุรกิจแถวภาคตะวันออกใช่ไหมครับ ได้ยินว่าตอนนี้ลูกชายท่านสองคนช่วยดูธุรกิจอยู่” เปรมวิทย์หยิบนามบัตรขึ้นมาอ่านเพื่อความมั่นใจ

            “นั่นล่ะ ท่านมีเกาะส่วนตัวอยู่ใกล้ ๆ กับเกาะเสม็ด เลยอยากพัฒนาเป็นโรงแรมห้าดาว”

            “ตลกเนอะ คนอะไรมีเกาะส่วนตัว ท่าทางไม่ได้ทำธุรกิจขาวสะอาดอย่างที่คนชื่นชมกันมั้ง” เปรมวิทย์ยักไหล่ พลางหมุนนามบัตรเล่น “คุณพ่อไปคุยเถอะ ผมขี้เกียจไปนั่งฟังคนแก่คุยกัน”

            “อ้าวไอ้นี่ คนทำธุรกิจเว้ย จะให้สะอาดสะอ้านใสแจ๋วเป็นนักบวชหรือไง ไม่ไปอย่าไป พ่อได้ข่าวว่าลูกสาวคนเล็กของท่านพิศาลสวยด้วยนะ” เจ้าสัวปัญญายักคิ้วอย่างคนมีแผนการ

            “ไม่ล่ะครับ คุณพ่อไปเถอะแต่อย่าคิดจับคู่ผมกับใครเด็ดขาด ไม่งั้นผมจะไปฟ้องคุณแม่เรื่องที่คุณพ่อซื้อรถเบนซ์ให้บ้านที่สาม”

            “อะไรวะ เอาเรื่องนี้มาขู่ได้ไงพ่อแค่อยากให้แกเป็นฝั่งเป็นฝา ทำอะไรจะได้มีเพื่อนคู่คิด ดูอาแกเป็นตัวอย่างสิ มีเมียดีช่วยกันทำงานแถมมีลูกน่ารักให้ตั้งสองคน ขนาดอาแกอ่อนกว่าแกตั้งหลายปีมันดูเป็นผู้ใหญ่กว่าแกตั้งเยอะ...”

            อาการปวดข้างแก้มกลับมาอีกแล้ว ชายหนุ่มหูทวนลมยกมือขึ้นลูบแก้มตนเอง ตั้งใจว่าทันทีที่บิดากลับเขาจะลงไปเดินผ่อนคลายอารมณ์ที่ห้างสรรพสินค้าหกชั้นซึ่งอยู่ด้านล่างของตึกสูงยี่สิบชั้นนี้ หรือไม่ก็จะไปว่ายน้ำที่สปอร์ตคอมเพล็กซ์ที่อยู่บนชั้นเจ็ดให้เหนื่อยกาย สมองจะได้ปลอดโปร่ง

            “ไอ้เปรม!! นี่แกฟังพ่ออยู่หรือเปล่า”

            เสียงของผู้อาวุโสดึงเขาออกจากความคิด ท่าทางที่หงุดหงิดทำให้เปรมวิทย์รู้ตัวแล้วว่าไม่ควรต่อปากต่อคำกับเสือเฒ่าไม่สิ้นลายอย่างท่าน

            “ฟังครับ ว่าแต่คุณพ่อนัดท่านพิศาลไว้กี่โมง ไปช้าให้ผู้ใหญ่เขารอไม่ดีนะครับ”

            “แกเนี่ยนะ ฟังที่พ่อสอนไว้บ้าง ไม่รู้จักจัดการวางแผนเลยถูกผู้หญิงตบอยู่บ่อย ๆ ไว้พ่อกินข้าวกับท่านพิศาลเรียบร้อยจะโทร. มาเล่าให้ฟังแล้วกัน” ผู้สูงวัยส่ายศีรษะพลางลุกยืน “เออ ว่าแต่จัดการเรื่องแม่นางแบบคนเมื่อกี้เรียบร้อยดีแล้วใช่ไหม พ่อไม่อยากให้แกมีปัญหาทีหลัง”

            และเขาทำได้เพียงพยักหน้ารับ อยากให้บิดาหยุดพูดเรื่องพวกนี้ไปโดยเร็วก่อนที่เขาจะระบมแก้มซ้ายไปมากกว่าที่เป็นอยู่

            “เรียบร้อยก็ดี ทีหลังอย่าให้ผู้หญิงตบเอาง่าย ๆ อย่างแกมันต้องถูกยิงถึงจะเข็ด” เจ้าสัวเดินออกไปพร้อมทิ้งท้ายไว้ให้เจ็บแสบ ปล่อยให้เปรมวิทย์ทิ้งตัวเอนหลังลงบนเก้าอี้ทำงานอย่างเหนื่อยหน่าย

            วันนี้มันวันอะไรวะ...คนเริ่มปวดศีรษะตุบคิดเบื่อหน่าย ยกมือขึ้นนวดขมับตนเอง เขาคงต้องออกจากห้องสี่เหลี่ยมนี้สักครู่ อาจจะไปหาอาหารเที่ยงร้านอร่อย แล้วไปว่ายน้ำสักพัก ก่อนกลับขึ้นมาอ่านเอกสารตรงหน้า ไม่อย่างนั้นเย็นนี้ก็ตรวจเนื้อหาไม่เสร็จ

            เร็วเท่าความคิดร่างสูงก็พลันออกจากห้องทำงาน โดยไม่สนใจเลขานุการสาวที่พยายามสอบถาม เพราะตั้งใจว่าจะไม่เปิดปากสนทนากับใครสักสองชั่วโมง ไล่ความเครียดที่ก่อตัวจากเรื่องไม่เป็นเรื่องออกไป แต่เปรมวิทย์ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้นก็เดินสำรวจอาณาจักรห้างสรรพสินค้าที่เขาเป็นผู้บริหารจนทั่ว เพราะทุกที่ที่เขาเดินผ่านเหล่าพนักงานต่างก็สร้างภาพด้วยการทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง

            น่าเบื่อไปไหม..ชายหนุ่มคิด กวาดตามองภาพห้างสรรพสินค้าจากระเบียงริมทางเดินบนชั้นหก ซึ่งสามารถมองเห็นทัศนียภาพทั้งหมดของตึก เขามองผู้คนที่มีทั้งคนไทย และนักท่องเที่ยวต่างชาติที่เดินเข้ามาจับจ่ายใช้สอยแล้วครุ่นคิด มองหาลู่ทางพัฒนาห้างสรรพสินค้าต่อโดยไม่ทันสังเกตว่า ห่างไปเพียงสี่เมตรมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจ้องเขาด้วยอาการตกตะลึง

 

....................................................................

 

เอ...ใครมาตะลึงอยู่แถวนี้

ฝากกำลังใจให้คุณเปรมด้วยนะคะ^^

สามารถเข้าไปพูดคุยกับเราได้ที่แฟนเพจ  พรพระจันทร์-กันตา นะคะ^^

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 6 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 3 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 21 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 26,213 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required