HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ด้วยรักและปรารถนา
นักเขียน : กันตา
จำนวนผู้เข้าชม : 24,705 ครั้ง
บทที่ 1 แรดเขี้ยวคม...20%

บทที่ 1

แรดเขี้ยวคม

 

 

 

            เสียงรองเท้าส้นสูงของหญิงสาวรูปร่างอรชรที่กำลังเดินเยื้องผ่านประตูห้องทำงาน ดึงความสนใจของเปรมวิทย์ออกมาจากเอกสารสัญญาฉบับหนาได้โดยที่เขาไม่ต้องคิด ชายหนุ่มใช้สายตาพิจารณาเจ้าของรูปร่างเพรียวสูงในชุดกระโปรงสั้นเปิดไหล่สีแดงสดที่ขับผิวขาวเนียนให้เจิดจ้า ริมฝีปากแดงเข้ากับชุดสวยบวกกับสีหน้าบึ้งตึงของเธอทำให้เขาตัดสินใจปิดแฟ้มเอกสารเก็บใส่ลิ้นชักโต๊ะ ก่อนกอดอกเอนกายไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้ทำงาน ปล่อยให้เธอก้าวใกล้เข้ามาจนนั่งหมิ่นเหม่บนขอบโต๊ะตรงหน้า

            “ทำไมออกมาไม่บอกอุ๊สักคำคะคุณเปรมวิทย์” เธอถามพลางไล้ปลายเล็บสีแดงสดลงบนเนื้อผ้าเหนือต้นขาของเขา

            “เห็นคุณหลับสบายเลยไม่อยากรบกวน” เปรมวิทย์ชำเลืองการเคลื่อนที่ของนิ้วเรียวที่เลื่อนขึ้นต่อไป คล้ายจะยั่วให้เขาเสียสมาธิ

            “แหม เราคนกันเอง แต่ตอนนี้อุ๊อยากกวนคุณจัง”

            และอรจิราก็ทำตามเช่นที่บอก เธอโน้มตัวเข้าใกล้เขามากขึ้น มากจนเนินอกอวบใต้ผ้าสีแดงกำลังโผล่พ้น ต้นขายาวขยับคุกเข่าลงตรงหน้า ในขณะที่มือทั้งสองข้างต่างช่วยกันนัวเนียปลดเข็มขัดเขาเป็นพัลวัน

            “ผมทำงานอยู่” เปรมวิทย์หมายความตามนั้นจริง ๆ “คุณกลับไปก่อน เสร็จงานเมื่อไหร่แล้วผมจะแวะไปหา” ร่างสูงใหญ่เลื่อนเก้าอี้ทำงานออกห่างหญิงสาวสุดเซ็กซี่ แม้เธอจะดูยั่วยวน แต่ไม่ได้ทำให้เขาตื่นเต้นหรือสนุกสนานได้อีกต่อไป ความคิดนี้ทำให้เปรมวิทย์ยืนขึ้น ปลีกตัวห่างจากหญิงสาวที่กำลังพยายามลุกจากพื้นด้วยท่าทางหงุดหงิด “กลับไป”

            “คุณเปรม คุณไม่เคยเป็นแบบนี้”

            “ก็เป็นแล้ววันนี้”

            “หมายความว่ายังไงคะ” หญิงสาวจ้องเขา สายตาเธอบ่งบอกถึงความไม่มั่นใจ

            “คุณไม่ต้องเสียเวลากับผมหรอก ถ้าผมคิดถึงแล้วผมจะโทร. ไปหา”

            “ถ้าคิดถึงอย่างนั้นเหรอคะ” เธอย้อน ริมฝีปากเธอเม้มสั่น

            “ใช่ครับ ช่วงนี้เราห่างกันสักพักเถอะ ผมงานยุ่ง”

            นี่น่าจะเป็นคำพูดที่ดีที่สุดเท่าที่เขาจะหาได้ตอนนี้ เปรมวิทย์ตั้งใจไว้ตั้งแต่เดินออกมาจากห้องพักในคอนโดมิเนียมของหญิงสาวแล้วว่า เขาจะจบความสัมพันธ์สามเดือนกับเธอเสียที...ส่วนเหตุผล ไม่มีหรอก เขาก็แค่อยากเดินออกมาก็เท่านั้น

            “คุณเปรมวิทย์ คุณกำลังบอกเลิกอุ๊อย่างนั้นเหรอคะ”

            “ครับ ผมคิดว่าเราสนุกกันมาพอแล้ว” เขาตอบ ไม่ได้หวังว่าเธอจะเข้าใจอะไร

            “บอกง่าย ๆ อย่างนี้เนี่ยนะ” เสียงเธอแหลมขึ้น “เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเราเพิ่งมีช่วงเวลาดี ๆ กันที่ฮ่องกง เมื่อคืนคุณเพิ่งนอนกับอุ๊ แล้วเช้านี้คุณมาบอกว่าอยากเลิกกับอุ๊เพราะงานยุ่ง อุ๊ไม่เชื่อ”

            แก้วหูเขาสั่นสะเทือนไปจนถึงปลายประสาทส่วนกลาง ตอนที่อรจิราแผดเสียงประโยคสุดท้าย และนี่คงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาเบื่อเธอ เปรมวิทย์เบือนหน้าหนี “ไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ”

            “คุณมีผู้หญิงคนอื่นซ่อนไว้อีกใช่ไหม” ร่างผอมกระชากคอเสื้อเขา ตอนนี้ใบหน้าเธอแดงจัดเหมือนหม้อต้มยำเดือด ๆ

            “ไม่มี ผมคบทีละคน คุณก็รู้”

            “แล้วทำไม อุ๊ทำอะไรผิด”

            “เปล่า คุณไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ผมต่างหากที่ผิด” เขาควรลดระดับความร้อนของเธอด้วยคำพูดที่ฟังแล้วนุ่มนวลเสียหน่อย “ผมผิดที่ผมอยากทุ่มเทให้กับงาน ผมยังไม่อยากผูกพันกับใคร เราคบกันเพื่อความสนุกมาตั้งแต่แรกไม่ใช่หรือครับอรจิรา”

            คำพูดเขาทำให้คนอารมณ์เดือดชะงักได้ เธอเว้นคำพูดด้วยการจับจ้องดวงตาเขา คล้ายใช้ความคิดกับสิ่งที่เพิ่งได้รับฟัง

            “ความสนุกของคุณ แล้วความรู้สึกของอุ๊ คุณไม่ได้คิดถึงเลยใช่ไหม”

            “คิดสิ คุณเองก็ได้อะไรไปตั้งหลายอย่าง ทั้งค่าชอปปิ้ง ทั้งรถคันที่ขับอยู่ ใช่ว่าเลิกกันแล้วผมจะเอารถคืนเสียหน่อย” และคราวนี้ยิ่งทำให้เปรมวิทย์มั่นใจว่าอรจิราจะหยุดโวยวายแน่นอน “ผมกับคุณยังเป็นเพื่อนกันได้ เราไม่ได้โกรธกันใช่ไหมครับ”

            สิ้นคำพูดเพียงเสี้ยววินาที ฝ่ามือของอรจิราก็ฟาดลงบนใบหน้าของชายหนุ่มเต็มแรง จนร่างใหญ่ที่ไม่ทันตั้งตัวเกือบเซล้ม

            “ทำแบบนี้ก็ไม่โกรธใช่ไหม” หญิงสาวแผดเสียง “จำไว้นะ ผู้หญิงอย่างอรจิราจะไม่เป็นเพื่อนกับผู้ชายอย่างคุณ” ร่างเล็กถอยหลังห่างจากตัวเขา ชี้นิ้วด้วยมือสั่นเทา “แล้วคุณจะเสียใจที่ทิ้งฉัน ไอ้หน้า...ไอ้ผู้ชายเห็นแก่ตัว”

            เปรมวิทย์ปล่อยให้หญิงสาวตะโกนต่อไปโดยที่ไม่โต้ตอบ เขาได้แต่ยืนพิงโต๊ะทำงานลูบแก้มข้างที่ช้ำไปพลาง แต่เขาไม่ได้เดือดร้อนอะไร เพราะเหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่เกิดขึ้นครั้งแรกเสียหน่อย อารมณ์ของผู้หญิงที่เขาควงชั่วครั้งชั่วคราวมีหลายรูปแบบ แต่ส่วนมากจะยอมเดินจากไปด้วยดี ในเมื่อก่อนหน้านั้นได้ประโยชน์ร่วมกันมาก็มาก ทั้งความสนุกบนเตียง ทั้งชีวิตที่หรูหรา จะมีแค่ไม่กี่คนที่ฟูมฟายยื้อเขาไว้ และรูปแบบนั้นทำให้เขารู้สึกผิดมากกว่ารูปแบบที่คนตรงหน้ากำลังเป็นอยู่

            “ด่าพอหรือยัง ก่อนไปก็ปิดประตูด้วย”

            “ไอ้ผู้ชายเฮงซวย” คำด่าของเธอไม่กระแทกไปที่ใจเขาสักนิด ก่อนสิ่งที่ปลิวมาจะกระแทกลงบนโต๊ะทำงาน พร้อมเสียงปิดประตูดังลั่นจนมู่ลี่ที่กั้นกระจกสะเทือน

................................................................................

 

5555+

หากใครเคยอ่านปฏิบัติการรักกันให้ชื่นหัวใจ จะรู้จักหลานชายสุดหล่อของนายปุณคนนี้

คราวนี้เขาจะมาทำให้ทุกคนใจละลาย

ฝากนายเปรมวิทย์ผู้ชายสายซึนตัวแสบไว้ด้วยนะคะ

แวะเวียนไปหาไรท์เตอร์ใจดีได้ที่แฟนเพจ พรพระจันทร์-กันตา ได้นะคะ^^ 

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 3 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 2 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 2 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 2 ) Vote
ลุ้นๆ
( 4 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 2 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 2 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 19 ตอน
โดย : กันตา
จำนวนคนชม : 24,705 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required