HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
หวนรัก วิวาห์ลวง (NC20+)
นักเขียน : BAM
จำนวนผู้เข้าชม : 57,833 ครั้ง
บทที่ 4 สุดจะร้าย...สุดจะรัก 1/4

 

..........................................................

 

 

                ภายในคอนโดสุดหรูในย่านใจกลางเมืองที่ตั้งอยู่สูงเฉียดฟ้า ชั้นบนสุดนั้นเป็นพื้นที่ส่วนบุคคลของ วายุ น้องชายหัวตะกั่วของวาโย

 

                บัดนี้เพลย์บอยหนุ่มเจ้าสำราญพ่วงด้วยตำแหน่งรองประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ยืนทอดอารมณ์ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงการทำงานของเครื่องปรับอากาศเท่านั้น สายตาจดจ้องทะลุผ่านกระจกใสไปยังทิวทัศน์ยามค่ำคืน แสงสียามราตรียังคงสว่างไสวราวกับไม่มีวันหลับใหลเหมาะกับนักท่องราตรีเช่นเขา ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาไม่พลาดที่อยู่ในสถานที่อโคจรเช่นนั้นเป็นแน่ แต่ตอนนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างในสถานที่เหล่านั้นเปลี่ยนชีวิตเขา ชีวิตที่แสนสนุก แสนรำราญ...มันถูกเปลี่ยนไปตลอดกาล

 

                ปล่อยความคิดให้ล่องลอยในความมืดสลัวกับบรั่นดีสีอำพันที่บรรจุอยู่ในแก้วคริสตัลเจียรในอย่างดีในมือถูกสาดซัดเข้าสู่ลำคอแกร่ง แก้วแล้วแก้วเล่า จวบจนเวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่มาเกือบสองชั่วโมง ใครบางคนที่เขารอยังไม่กลับมาสักที จนกระทั่ง...

 

                “ไปไหนมา?” เสียงกัมปนาทเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว ทำให้ร่างโปร่างระหงต้องชะงักเท้าเรียวอยู่กับที่

 

                ชั่วอึดใจที่ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งสอง จนกระทั่งร่างบางต้องหันหลังไปเปิดไฟให้สว่างทั่วห้อง เพื่อเตรียมเผชิญหน้ากับเจ้าชีวิตของตน

 

                ร่างสูงทำเพียงหันมาแต่กระนั้นยังไม่ปริปากใดๆ ทำเพียงแค่ยกบรั่นดีในมือขึ้นกระดกรวดเดียวหมดแก้ว ก่อนจะถอยหลังไปเกยสะโพกที่โต๊ะกระจกริมหน้าต่างหรู สายตาจ้องมองมายังเธอราวกับรอคำตอบแต่มันกลับว่างเปล่า...ไร้เยื่อไย

 

                “ฮื้อ...ไปทำงานมาค่ะ” ถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ เพราะทำงานมาทั้งวันร่างกายมันถูกใช้งานเธอจึงเหนื่อย อยากพักผ่อนแต่ต้องปริปากบอกเขาไม่อย่างนั้น เขาจะหาเรื่องเธออีก

 

                “งานขายเนื้อหนังเนี่ยนะ?”

 

                “ฉันเป็นนางแบบ หน้าที่ฉันคือถ่ายแบบ ไม่ได้ขายตัว!” ดวงหน้างามช้อนมองสบตาเขาอย่างตัดที่เขาดูถูกอาชีพที่เธอรัก เกือบสี่ปีที่นอนร่วมเตียงกันมาไม่มีครั้งไหนที่เขาจะมองเธอในแง่ดีสักครั้ง ไม่ว่าจะทำอะไร คิดอะไร  เสนออะไรไปมันมักจะไม่ถูกใจเขามาตลอด จนบางครั้งเธอรู้สึกเหนื่อย เหนื่อยกับสิ่งที่เป็นอยู่ เหนื่อยกับการวิ่งตามผู้ชายที่ไม่ได้รักเธอ

 

                “มันก็ไม่เห็นจะต่างตรงไหน ใส่เสื้อผ้าแล้วอ้าขาให้มันถ่าย ไม่เห็นจะต่าง!”

 

                “ไม่เหมือน! เพราะฉันไม่แก้ผ้าแล้วถ่างขาอย่างที่คุณว่า ฉันทำงานด้วยใจรัก ฉันสวย ฉันหุ่นดี แล้วคุณ...มันพวกมีอคติกับนางแบบ พวกใจมืดบอด เห็นแก่ตัว ไม่ชอบอะไรคนอื่นต้องไม่ชอบด้วย...ฮื้อ” ตะคอกใส่หน้าเขาแรงๆแล้วอธิบายแกมต่อว่าเขา ก่อนจะถอนหายใจแรงอย่างพยายามระบายอารมณ์ตนเอง เพื่อไม่ไห้ทะเลาะกับเขา เพราะมันดึกและเธอก็เหนื่อยมากด้วย

 

                “เพราะอาชีพนางแบบไง ทำให้ชีวิตฉันพังแบบนี้!” เขาเริ่มตะคอกกลับบ้างเมื่อเธอเริ่มนอกประเด็นที่เขาตั้งใจถาม แล้วเธอกลับประชดเขา...เขาไม่ชอบ!

 

         “มันไม่เกี่ยวกัน คุณอย่าเอาสิ่งที่คุณเจอมาเทียบกับฉัน...ในปัจจุบัน เพราะฉันไม่ใช่คนแบบนั้น”

 

          “หึ...แบบไหน?”

 

“ก็แบบแฟนเก่าคุณไง”

 

“อย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้น”เขากัดฟันกระซิบเตือนเธอ ด้วยแววตาไม่พอใจ

 

“ทำไมคะ? แตะไม่ได้? ฉันไม่รู้ว่าคุณเจออะไรมาในอดีต แต่ฉันไม่ใช่เขา...เราไม่เหมือนกัน” เธอบอกเขาอย่างจริงจัง มองหน้าแล้วจ้องเข้าไปลึกๆในดวงตาสีดำขลับที่ซ่อนความเหนื่อยล้าเอาไว้ สื่อให้เขารู้ว่านี่คือเธอ ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น...คนที่สวมเขาให้วายุ

 

“ใช่...เธอไม่เหมือน เพราะเธอ...มันยิ่งกว่านั้น เธอจับฉันไง ใช้วิธีสารเลวใส่ยาปลุกเซ็กส์ให้ฉันดื่ม แล้วฉันก็มีอะไรกับเธอ บนเตียง...ในคอนโดฉัน เช้ามาพ่อฉันมาเจอ บังคับให้รับผิดชอบลูกบุญธรรมของท่าน เธอนี่มัน...”

 

 

ร่างสูงขบกรามแน่นอย่างต้องการยับยั้งโทสะเพื่อไม่ให้เผลอไปทำร้ายเธอเข้า ใบหน้าหวานเจื่อนลง ดวงตากลมโตเริ่มสั่นระริก น้ำตาเริ่มคลอจนต้องกระซิบตาถี่เพื่อไล่น้ำตาที่ลงมาบดบังการมองเห็น

“.....”

 

“ไม่มีอะไรจะพูดสินะ”

 

“..ค่ะ..” เสียงหวานสั่นเครือ กลืนก้อนสะอื้นที่วิ่งมาจุกแน่นที่คอหอย ก่อนจะพยายามเค้นเสียงพูดแล้วปรับน้ำเสียงให้เป็นปรกติที่สุด

 

“อันที่จริง..”เสียงหวานขาดหาย พยายามไม่ไห้ตัวเองสะอื้นต่อหน้าเขา “..ฉันไม่เข้าใจคุณหาเรื่องฉันทำไมคะ ฉันว่า...คุณไม่ได้เกลียดการที่ฉันเป็นนางแบบหรืออะไรหรอก แต่คุณแม่คุณต่างหาก..”

 

“อย่าพูดถึงแม่ผม” เสียงเข้มกดต่ำลง เพื่อเตือนสติเธอ

 

“เพราะแม่คุณเจ้ากี้เจ้าการ...”

 

               เพล้ง! 

เสียงแก้วกระทบพื้นแตกกระจาย ก่อนที่ร่างสูงจะข้ามเศษแก้วเหล่านั้นแล้วเขามากระชากตัวเธอ

“หยุด!..อย่าก้าวร้าวแม่ผม ผมไม่ชอบ” วายุเตือนเธออีกครั้ง เขาไม่ชอบให้ใครมาพูดถึงบุพการีในทางที่เสื่อมเสียแบบนี้ เขารู้เสมอว่าแม่เขาเป็นคนยังไง แค่นี้ปัญหาระหว่างแม่ผัวกับลูกสะใภ้ก็แทบจะมองหน้ากันไม่ติดเพราะแม่เขาเป็นหัวโบราณ ชอบความอ่อนหวาน เรียบร้อย แต่กลับกัน อลิซ เป็นสาวลูกครึ่งที่เปรี้ยวเข็ดฟัน ไม่รู้ว่าพ่อแม่เป็นใคร โชคดีที่พ่อเขาส่งเสียให้เรียนจนจบ มีหน้าที่การงานทำจนถึงทุกวันนี้

 

“ขอ..โทษค่ะ” เสียงหวานอ่อนลง แต่กลับไม่สบตา พยายามแกะแขนตัวเองออกจากอุ้งมือหนาของเขา

 

 

                “ปล่อยค่ะ...ฉันเหนื่อยกับงานมาทั้งวัน อยากพักผ่อน” เมื่อเขาไม่ยอมปล่อย ใบหน้าหวานต้องเงยหน้าสบตาแดงๆ กับเขา สีหน้าที่อ่อนล้าและน้ำเสียงที่อ่อนลง ทำให้ร่างสูงเริ่มรู้สึกตัว คลายมือที่จับอยู่ออกเล็กน้อยแต่กระนั้นยังไม่ยอมปล่อยเสียทีเดียว

 

         “เลิกเป็นนางแบบ แล้วไปทำงานกับผม” เสียงเข้มทอดอ่อนลงกว่าเก่า แต่ยังคงรับความเย็นชาเอาไว้แล้วสั่งเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

 

                “ไม่มากเกินไปหรือคะ...ฉันไม่ถนัด ไม่ชอบงานเอกสาร แล้วที่สำคัญคุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามไม่ให้ฉันทำอะไร ขนาดคุณพ่อคุณยังชอบเสียด้วยซ้ำ” เอ่ยตอบเขาอย่างไม่พอใจแล้วผลักอกเขาออกอย่างสุดแรง

 

                “สิทธิ์ของความเป็นผัวของคุณไง!”

 

                “ไหนหลักฐานคะที่บอกว่า คุณวายุ ศิริรัตนภาคย์ รองประธานกรรมการบริษัทอสังหาริมทรัพย์ ชื่อดังในไทย เป็นสามีของ อลิซ นางแบบสาวผู้เลอโลม วัย 29 กะรัตคนนี้คะ...ทะเบียนสมรสรึ ก็ไม่ได้จด งานแต่งก็ไม่มี แหวนแต่งงานสักวงยังไม่เคยได้ประดับบนนิ้วนางข้างซ้ายของฉันฉันก็ ดอกไม้ดอกเดียวหรือของขวัญสักชิ้นฉันไม่เคยได้...” ...แล้วแค่เศษความรักของคุณชาตินี้ฉันจะมีโอกาสได้มันมั้ยคะ... ประโยคสุดท้ายได้แต่ถามเขาในใจเบาๆ เธอไม่มีความกล้าพอที่ถามเขาออกไป เพราะการกระทำของเขามันย่อมเป็นคำตอบที่ดี เธอควรเจียมตัว

 

 

                “แล้วที่เอากันทุกคืนมันหมายความว่าไงว่ะ”คนหงุดหงิดเริ่มทวงสิทธิ์ของตัวเอง

 

        "ก็แค่เซ็กส์...อย่าคิดมากสิคะ" ร่างโปร่งระหงคลี่ยิ้มอย่างขมขื่น ก่อนจะยกมือเรียวลูบไล้กรอบตามแนวสันกรามแกร่งที่บัดนี้บดเข้าหากันเเน่น

 

        “เหรอ...ก็แค่เซ็กส์สินะ ทุกวันที่นอนกับฉันที่จำใจ ว่างั้น?” ร่างสูงแค่นยิ้มอย่างประชดประชัน

 

                “ก็คุณพูดเอง”ใบหน้างามเชิดขึ้น จมูกโด่งรั้นสูดหายใจเขาลึกๆ อย่างไม่แยแส

 

                “ครับ..จำใจ...แต่เสียงครางเธอนี่มันสุดยอดเลย โชคดีที่ห้องนี้เก็บเสียงไม่งั้น ทั้งซี๊ดด..ทั้งอ่าส์”เขาแหย่เธอย่างไม่ยอมแพ้เมื่อเห็นว่าเธอไม่แยแสเขาเหมือนเก่า ใบหน้าหล่อคมยื่นหน้าเขาไปใกล้ๆ แล้วครางกระเส่าที่ริมใบหูสะอาด สองมือหนาลูบไล้ที่เต้างาม จนสาวเจ้าหน้าแดงก่ำ จนต้องผลักเขาออกจากตัว

 

                “อี๋..แล้วเวลาคนมีเซ็กส์กัน..เสียวเนี่ย...ฉันต้องหัวเราะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า เหรอคะ” ประชดประชันกลับอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน ปากก็ว่าเขาไป หน้าตาก็แดงก่ำ ไม่กล้าสบตาเขา

 

                “ตามใจคุณสิ...เดี๋ยวคืนนี้คุณหัวเราะให้ดูด้วยก็ดีนะ ผมอยากเห็น”

 

                “ฉันไม่เต็มใจค่ะ!”

 

“อ่าวเหรอ...ผมเห็นคุณกระเส่าสู้ผมขนาดนั้น นึกว่าผมหน่ะเด็ด ปรนเปรอคุณจนถึงใจกว่าคนอื่น อ้อๆ ไม่สิ คุณมีผมคนเดียวเท่านั้น” ดวงตาคมหรี่ลงอย่างจับผิด บิดปากยิ้มเยาะแล้วไหวไหล่ให้อย่างไม่ใส่ใจ

 

“ว่าแต่ฉัน คุณก็เหมือนกัน”

 

“ผู้ชายอย่างวายุไม่อดอยากเรื่องผู้หญิงหรอกครับ ที่รัก” ท้ายประโยคเอ่ยมาออกมาอย่างหวิวๆ พร้อมกัดปากขยิบตาขวาให้เธอหนึ่งที

 

          “เหรอค่ะ”ลอยหน้าลอยตาใส่ ยิ้มหวานเบาๆให้เขา “ก็เห็นว่าเกือบสี่ปีที่ร่วมเตียงเคียงหมอนกันมา คุณก็นอนอยู่แต่กับฉันทุกวัน ไปไหนก็หอบหิ้วเอาฉันไปด้วยตลอด นี่ขนาดฉันติดไฟแดง คุณยังสะกิดให้ฉันมา ‘จุฟ’ ให้คุณเลยอ่ะ”น้ำเสียงดัดจริตเล็กน้อยแต่ไม่สู้หน้าตาลอยไปลอยมาอย่างกวนประสาทเขา

 

                “ผมอาจไม่อิ่มมาจากข้างนอกก็ได้ ถึงต้องกลับมากินคุณต่อที่บ้าน”

 

                “ถ้าอย่างนั้นก็อย่าไปเสียเงินซื้อผู้หญิงพวกนั้นเลยค่ะ...เปลือง  เพราะยังไงคุณก็กลับมาสะกิดฉันทุกคืน ยอมรับมาเถอะค่ะ ว่าคุณขาดฉันไม่ได้”บอกเขาพลางส่งยิ้มยั่วให้แล้วจับปลายคางสากเบาๆ

 

                “แหม่...จดทำทุกรายละเอียดจริงๆ คุณสำคัญตัวผิดไปหรือเปล่าครับทูนหัว”

 

                “สำคัญตัวผิดไป? โทดนะ...ตื่นมาทุกเช้าชุดนอนนั้นไม่เคยได้อยู่บนตัวฉันเลย บนเตียงนอนนี่อิรุงตุงนังแยกไม่ออกว่าอันไหนแขนใครขาใครเนี่ยนะ”เธอบอกเขา

 

                “คุณขี้ร้อนแล้วนอนละเมอ” เขาบอกเธอหน้าตาย

 

                “ไม่จริง คุณลักหลับฉันต่างหาก”เธอเถียงเขา

 

                “ผมไม่ใช่โรคจิต” เขาแย้งเธอ

 

         “คุณมันเซ็กส์จัด” เธอต่อว่าเขาหน้าแดงอย่างโกรธจัด

 

                “ผมมันม้าหนุ่ม ก็คึกเป็นธรรมดา” เขายอมรับอย่างภาคภูมิ

 

                “คุณขาดฉันไม่ได้ต่างหาก”เธอยังไม่ยอมหยุดที่จะให้เขายอมรับ

 

                “อู้หูววว”

 

                “คุณรักฉันก็พูดมาเถอะคะ”

 

                “จุ๊ จุ๊ จุ๊”เขายกมือจุ๊ปากปากบอกเธอ “สำหรับผมแล้ว ผมแยกแยะได้ระหว่างเซ็กส์กับความรัก ผมสามารถมีเซ็กส์ได้กับผู้หญิงทุกคนโดยไม่จำเป็นต้องเป็นคุณ  เพราะผมเป็นผู้ชายครับ...ย่อมมีความต้องการในเรื่องอย่างว่าสูงเป็นธรรมดา กับคุณก็เช่นเดียวกัน คุณสวย หุ่นดี ผมยอมรับ อยู่กับคุณ นอนเตียงเดียวมันก็มีอารมณ์อย่างว่าเป็นเรื่องปกติ...”เขาบอกแล้วจ้องเขาไปในดวงตากลมโตที่กำลังวูบไหวอยู่นั้น

 

 

“..ทะเบียนสมรสมันไม่ใช่เครื่องการันตีว่าคนที่ได้เป็นเจ้าของจะอยู่ด้วยกันตลอดไป งานแต่งใหญ่โตเชิดหน้าชูตาก็เช่นกันแต่งแล้วเลิก...ไม่อายเขาหรือ  แล้วนามสกุลผมกุลคุณจะอยากไปทำไม...ถ้าได้ไปรักษาชื่อเสียงมันได้หรือเปล่าก็ไม่รู้”

 

“......” ร่างบางพูดไม่ออก กัดริมฝีปากสั่นระริก

 

 

 “แต่ถ้าถามผมว่าผมรักคุณมั้ย ....ความรักของผมมีไว้ให้คนผมรักและเหมาะสมเท่ากับมันเท่านั้น...”

 

“แม้แต่ฉัน..ฮึก..ที่เป็นแม่ของลูกก็ไม่เหมาะหรือคะ...”        

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นิยายเรื่องนี้อาจจะทำ ebook นะคะ แต่มีส่วนหนึ่งที่จะอัพให้อ่านกันคะ

ขอบคุณค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 0 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 0 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 0 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 0 ) Vote
ลุ้นๆ
( 1 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 0 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 20 ตอน
โดย : BAM
จำนวนคนชม : 57,833 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required