HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
หวนรัก วิวาห์ลวง (NC20+)
นักเขียน : BAM
จำนวนผู้เข้าชม : 52,217 ครั้ง
บทที่ 3 คนอ่อนแอ...ก็แพ้ไป 2/4 NC

เมื่อกลับมาถึงห้องหอของตัวเองและสามีก็ปรี่เดินเข้าห้องน้ำโดยไม่สนคนตัวโตที่เดินตามหลังมาติดๆ  เมื่อเข้าห้องน้ำได้ก็รีบล็อกประตูปิด รีบปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกร่างกาย เปิดน้ำแรงๆ พลางกวักน้ำสาดใส่หน้าแรงๆเพื่อเรียกความสดชื่นให้กับตัวเอง

 

วันนี้มุกไหมต้องเป็นที่รองรับอารมณ์ที่เขาขยันสาดซัดใส่เธอตลอดทั้งวัน เขาพาเธอตะลอนๆทั้งวันยังไม่เหนื่อยเท่าไหร่ แต่กับคำพูดที่ไม่เคยรื่นหูจากเขานี่สิ...เธอสุดแสนจะเหนื่อยใจ

 

ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว สมองเริ่มพร่าเบลอไม่อยากรับรู้ใดๆทั้งสิ้น อยากอยู่เงียบๆ ละทิ้งทุกอย่าง อยากหนีไปให้ไกล อยากตัดเขาออกหัวใจ แต่เธอทำไม่ได้...เธออ่อนแอเกินไป

 

                ทางด้านวาโยที่เปลือยอกแกร่ง ยืนพ่นควันบุหรี่อยู่ที่ระเบียงห้องนั้น ตั้งแต่กลับมาเขาจากบ้านของมารดา เขายังยืนทอดอารมณ์ไปเรื่อยเปลือย ดวงตาสีนิลยังจดจ้องเข้าไปในความมืดยามรัติกาล ภายนอกดูนิ่งเฉยแต่ภายในกลับหวิวๆ คล้ายจะหายใจไม่ออก สับสน ไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมต้องห่วง..ห่วงความรู้สึกของเธอ

 

หนูมุกรู้ไหมลูก เคยตาโยปากเสียแบบนี้ เคยโดนผู้หญิงหลอกด้วยนะลูก’

เหรอคะ’

ก็ใช่นะสิ อืม...สามปีก่อนมั้ง แว่วมาว่าเป็นนักศึกษาอายุอานามใกล้กับหนูมุกแหละลูก ทำเอาตายุหลงหัวปักหัวปำเป็นปีสองปีละมั้ง แม่ว่าก็คงเปนเด็กใจแตกมาหลอกให้ผู้ชายเลี้ยง ให้ส่งเรียน ซื้อของแพงๆให้นั่นแหละ’

......’

เด็กสมัยนี้มันรักความสบาย ดีนะไม่พามาให้แม่รู้จัก แม่คงรับไม่ได้หรอก อกแตกตายแน่ๆ ดีแล้วแหละที่เลิกกันไป คนแบบนี้ใครเขาจะอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้กันแม่ว่า...’

คุณแม่ครับ ทานข้าวเถอะครับ’

 

เพราะคำพูดของมารดาบนโต๊ะอาหาร ถ้าหากย้อนกลับมาคิดจริงๆคนที่ผิดก็คือเขา เขาต่างหากที่เป็นคนล่อลวงให้เธอมาเป็นของเขา เพราะฉะนั้นมารดาเขาไม่มีสิทธิ์กล่าวหาเธอ เพราะคนที่มีสิทธิ์ว่าเธอได้คือเขาคนเดียวเท่านั้น!

               

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ร่างบางนอนแช่กายอยู่ภายในอ่างอาบน้ำ เพราะในหัวมีเรื่องให้คิดมากมายไปหมด แต่เรื่องหลักๆ ก็คงไม่พ้นเรื่องระกว่างเธอกับเขา...ที่นับวันความสัมพันธ์จะแย่ลงไปทุกที

 

                เธอจะทำอย่างไรต่อไปดี จะเดินหน้าหรือถอยหลัง หากถอยหลังก็ไม่ต่างจากการยอมรับว่าเธอทิ้งเขาไปเพราะเจอคนใหม่ที่ดีกว่าตามที่เขาเข้าใจผิดไป แต่ถ้าหากเดินหน้าแล้วเขาไม่เหลือใจไว้ให้เธอ ความสัมพันธ์จะไม่ยิ่งร้าวฉานลงไปอีกหรือ ขนาดกลับมาอยู่ด้วยกันเพียงแค่ไม่กี่วัน หัวใจเธอยังถูกใช้งานอย่างหนักหน่วงแล้วต่อไปเล่ามันจะเป็นอย่างไร...จะไปต่อหรือถอยหลังดี

 

                ปล่อยให้สมองคิดไปเรื่อยเปื่อย แต่ร่างกายยังคงนิ่งไม่ไหวติง สายตาเหม่อลอย มองคว้างไปที่เพดานที่ขาว หลอดไฟสีนวลตา มีเพียงอกอวบเท่านั้นที่ยังกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ บงบอกว่าร่างแน่งน้อยยังมีชีวิตอยู่

 

                พักกายพักใจ...แล้วตัดสินใจจะสู้ต่อ จะลงแข่งขันในความสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้ จะเยียวยาความรู้สึกที่หักพังของเขา จะประติดประต่อรอยร้าวฉานให้กลับมาแนบสนิทยิ่งกว่าเก่า เพื่อตัวเอง...และเพื่อเขา เธอจะทำทุกอย่างขอแค่มีโอกาสได้ใช้ลมหายใจร่วมกับเขาไปตลอดชีวิตก็พอ!

 

                หมับ!

 

“อ๊ะ!” กรีดร้องเบาๆ สะดุ้งสุดตัว กำลังเหม่อลอยคิดอะไรคนเดียว แต่ทว่าร่างสูงเข้ามาตอนไหน ทำไมไม่รู้ตัว จนกระทั่งมือหนาคว้าหมับเข้าที่ไหล่มน

 

 

“เป็นไร”ซักถามเบาๆ สีหน้าเจือความห่วงใยอยู่นิดๆที่มันฉายชัดในแววตา

 

“เปล่าค่ะ ไม่ได้เป็นไร” ตอบเขาไป พลางยกสองแขนเรียวขึ้นปกปิดส่วนที่อวบอัดของตนให้หลบพ้นจากสายตาเขา

 

“คำนี้ขอซื้อได้ป่ะวะ เป็นผัวเมียกันมาสองวันพูดไปแล้วกี่ครั้ง เคยนับมั้ย” เขาถามพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากเล็กน้อยแต่สายวาววัวจับจ้องไปที่เนินอกที่รอดพ้นจากการปกปิด จนร่างบางต้องย่อตัวให้ต่ำลงเพื่อให้ฟองสบู่ช่วยปกปิดให้หลุดพ้นจากสายตาคม

 

“ตอบมา เมื้อกี้เหม่ออะไร หืม..”เขาถามซ้ำ ท่าทางไม่แยแสสวนทางกับน้ำเสียงที่นุ่มหูมากขึ้น พลางยกมือที่คีบขึ้นมาสูบ ก่อนจะย่อตัวลงบนขอบอ่างแล้วพ่นควันโขมงออกจากปากหยัก

 

“ก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยค่ะ”

 

“คิดอะไร?”

 

“แล้วจะอยากรู้ไปทำไมคะ” เธอเริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย เมื่อเขาเซ้าซี้กับเธอแบบไร้เหตุผล

 

“ก็ฉันไม่ชอบให้เธอมีความลับกับฉัน” เขาชักจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง อุตส่าห์เป็นห่วงเพราะเห็นว่าเข้ามาอาบน้ำนานเกินไปแล้ว กลัวว่าจะเป็นอะไรไป...กลัวเสียเธอไปอีก

 

“ทำไมคะ เป็นห่วงเหรอ” ไม่ตอบคำถามเขา แต่กลับย้อยถามเขากลับไปด้วยสีหน้าอมยิ้มระเรื่อ เผลอยืดตัวขึ้นจนลืมไปว่า...ยอดจุกกำลังโผล่อวดสายตาเขา

 

“....”ร่างสูงหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามนี้ ทำได้เพียงสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ พยายามข่มใจ ข่มอารมณ์ ดับความร้อนรุ่มที่กำลังผงาดภายใต้ผ้าขนหนูเนื้อนุ่ม ก่อนจะยกบุหรี่ขึ้นอัดควันเข้าปอดอีกรอบ

 

“อย่าสูบบุหรี่ในห้องน้ำสิคะ” เอ่ยเตือนเขาเบาๆ เพราะเธอไม่ชอบกลิ่นบุหรี่มาแต่ไหนแต่ไร ที่สำคัญเป็นห่วง..ห่วงสุขภาพเขา

 

“ยุ่ง”พึมพำเบาเหมือนพูดกับตัวเอง ด้วยไม่อยากพูดแรงใส่หน้าคนตัวเล็กเพราะวันนี้รู้ตัวดีว่าปากเสียมาทั้งวันแล้ว

 

“คะ? ไม่อยากให้ยุ่งก็ออกไปสูบข้างนอกสิคะ”รับคำเขาไวๆ เอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงเง้างอน พลางไล่เขากรายๆ

 

ส่วนคนหน้ามึนยังทำเป็นไม่รู้ตัว แถมยังพ่นควันออกจากปากหยักใส่หน้าเธออีกระลอก พร้อมกับทำหน้าตายียวน ทำตาโตๆ ลอยหน้าลอยตาใส่เธอ

 

ร่างบางชะงักเล็กน้อยกับความแปรปรวนในอารมณ์เขา รู้สึกแปลกๆแต่ดีใจลึกๆที่ตอนนี้เขาคุยดีกับเธอได้นานขึ้นกว่าเก่า จนเธออดแปลกใจไม่ได้

 

“อารมณ์ไหนคะ?” ถามเขาแบบงงๆ พลางหรี่ตาลงอย่างไม่ไว้ใจมากนักเพราะตอนนี้เขาดี ต่อไปอาจจะ...

 

“อยากรู้เหรอ”ตอบคำถามเธอเบาๆ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าประชิดจนเธอได้กลิ่นบุหรี่จากๆจากลมหายใจอุ่นๆที่รินรดใบหน้าเธอ

หมับ!

 

“อ๊ะ! เอามือออกไปเดี๋ยวนี้นะ คนหื่น”แต่แทนที่เขาจะเอามืออกกลับใช้มืออีกข้าง ทิ้งบุหรี่ลงพื้นพื้นห้องน้ำแล้สมาขย้ำเต้างามคู้สร้าง มิหนำซ้ำยังเพิ่มแรงบีบ จนเนื้อนุ่มนั้นเอ่อล้นออกมาตามร่องนิ้วทั้งสิบอย่างไม่กลัวมันจะแหลกเหลว

 

“อ่าส์”ปากหยักส่งเสียงครางๆเบาอย่างเย้าแหย่เธอ “ว้าวว..โนซิลิโคน หนองโพมาเองเลยเหรอ”

“จะ..เจ็บ” สองมือบางพยายามแกะมือหนาออกจากหน้าอกของตัวเอง แต่ทว่ามือเขาแน่นหนึบยิ่งกว่าปลาหมึกเสียอีก

 

“ซี๊ดดด...ใหญ่เป็นบ้าเลยว่ะ”

 

“หยาบคาย! ทุเรศ!..อืออ”

 

“เรื่องจริงทั้งนั้น”

 

“แล้วจะพูดทำไมเล่า!”

 

“แล้วจะด่าทำไมเล่า!”เขาล้อเลียนเธอเบาๆสะใจที่แกล้งคนตัวเล็กได้ 

“เดี๋ยวก็จับ...ยัดปากซะหรอก” ต่อล้อต่อเถียงกับเธออย่างสนุกปาก จนสุดท้ายต้องใช้อาวุธคู่กายที่มีมาแต่กำเนิดขู่เธอทำให้สาวเจ้าต้องรีบหุบปากฉับพลันเพราะเธอจำได้ขึ้นใจ...ว่ามันคับปากเธอแค่ไหน!

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 5 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 1 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 20 ตอน
โดย : BAM
จำนวนคนชม : 52,217 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required