HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
หวนรัก วิวาห์ลวง (NC20+)
นักเขียน : BAM
จำนวนผู้เข้าชม : 58,585 ครั้ง
บทที่ 3 คนอ่อนแอ...ก็แพ้ไป 1/4

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจตะลอนทัวร์ชมไร่กับเขาทั้งวันแล้ว มุกไหมอยากจะรีบกลับบ้านเพราะเหนื่อย เพลีย และไม่ชินกับอากาศร้อนๆ ของวิถีชาวไร่เท่าใดนัก แต่กระนั้นยังไม่อาจทำได้เพราะโดนบังคับให้ไปกับเขา...ไปกินข้าวที่บ้านใหญ่กับครอบครัว

 

                “มากันแล้ว เหนื่อยกันมั้ยลูก” เมื่อมาถึงก็พบว่ามารดาของเขายืนรอรับที่หน้าบ้าน พลางร้องถามทั้งๆที่พวกเขายังไม่ทันลงจากรถด้วยซ้ำ

 

“สวัสดีค่ะคุณแม่” มือเรียวยกมือไหว้แม่สามีเมื่อเดินมาถึง แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ร่างบางก็ถูกแม่สามีลูบคลำตามแขนเรียว จับหมุนรอบ พลางสำรวจ

 

“ตายแล้ว! นี่ไปไหนกันมาลูก มอมแมมเชียว ดูสิ...หน้าตาดูได้ที่ไหน”ว่าแล้วพลางส่ายหน้าเพราะไม่เห็นด้วย ก่อนจะจับสองแขนเรียวของลูกสะใภ้ขึ้นสำรวจอีกรอบ ก่อนจะทำสีหน้าไม่พอใจ

 

“ตายๆ พาน้องไปไหนมา ทำไมคล้ำลงขนาดนี้”

 

“พาไปทั่วละครับ บอกไม่หมดหรอก...ไว้วันหลังผมจะพาคุณแม่ไปด้วยดีไหมครับ”

 

“มะเหงกหนิ...หนอย...พาเมียตะลอนๆทั้งวัน ข้าวปลาได้กินบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้”ปากก็เอ่ยว่าบุตรชาย แต่สองมือนายหญิงของไร่ยังมิวายหยุดสำรวจเนื้อตัวลูกสะใภ้

 

“กินไม่กินก็ลองถามเจ้าตัวเขาดูสิครับ...ผมไม่ได้ใจร้ายขนาดที่ว่าจะไม่ไห้ข้าวให้น้ำ ขนาดหมาแมวที่หลงทางมาผมยังช่วยเหลือ นับประสาอะไรกับให้ข้าวเมียตัวเองกิน” ประโยคยาวที่ออกมาจากปากหยัก ทำให้ผู้หญิงทั้งสองคนต้องหันมามองเขาพร้อมกัน

 

 

ร่างบางมองเขาอย่างอื้งๆ ขนาดต่อหน้ามารดาเขา เขายังไม่เว้นจิกกัดเธอ แล้วยังทำหน้าตาไม่รู้สึกรู้สากับคำพูดของตัวเอง... นี่หรือคนมีการศึกษาเขาทำกัน’ ร่างบางได้แต่ด่าเขาเบาๆในใจก่อนจะสะบัดค้อนวงใหญ่ให้เขา

 

“นี่แม่คุณ! ฉันรู้นะว่าเธอแอบด่าฉันในใจ” คนตัวโตร้อนตัวเมื่อเห็นหญิงสาวไม่หลบสายตาเขาอย่างที่เคยเป็น

 

“หาเรื่อง”ร่างบางแกล้งทำเป็นหน้าซื่อตาใส แต่พอหลบสายตามารดาเขาเท่านั้น เธอก็ทำปากขมุบขมิบพูดแบบไม่มีเสียง... ‘แสนรู้’ ก่อนจะอมยิ้มน้อยๆ เพื่อเป็นการเอาคืนเขา

 

“เธอด่าว่าฉันเป็นหมา” เสียงเข้มกัดฟันพูดก่อนจะชี้หน้าหาเรื่อง

 

“คุณพาล”

 

“เพราะเธอ...-"

 

“หยุด...หยุดเดี๋ยวนี้ทั้งคู่เลย”เดือดร้อนมารดาเขาต้องห้ามทัพเพราะไม่อย่างนั้นคนที่เดือดร้อนคงไม่พ้นมุกไหมเป็นแน่

 

“เอาเป็นว่า พรุ่งนี้ไม่ต้องพาน้องออกไปในไร่แล้ว หางานในออฟฟิศให้น้องทำ ไม่งั้นก็ให้ไปช่วยพ่อแกทำงานโน่น..ดูสิผิวสวยๆคล้ำหมดเลยลูกเอ๊ย”

 

“โอ๊ย..คุณแม่ครับผมทำไร่ทำสวนนะครับ ไม่ได้ทำงานในห้องแอร์ คนที่เป็นผัวเมียกันควรจะทำงานด้วยกันไม่ใช่เหรอครับ..ตากแดดตากฝนบ้าง รางกายจะได้สร้างภูมิต้านทาน”

 

“ย่ะ...ใครมันจะแข็งแรงเหมือนแก ร่างกายแกหน่ะ...ภูมิต้านทานมันเยอะ แต่หัวใจหน่ะ..ภูมิคุ้มกันมันบกพร่อง”

 

วาโยอึ้งไปเล็กน้อยกับคำเหน็บแนมของมารดา เขาไม่คิดว่ามารดาจะสะกิดแผลใจเขาได้ตรงจุดขนาดนี้

 

“ครับ..ผมอ่อนแอในเรื่องแบบนี้”บอกมารดาไปตรงๆ อย่างไม่คิดเก็บมาใส่ใจเท่าใดนัก เมื่อมันคือความจริง คือสิ่งที่เขากำลังเผชิญ!

 

 

“ไม่หรอก...ก็เพราะแกมันปากเสีย นิสัยแบบนี้ไง ผู้หญิงเขาถึงทิ้ง”

 

“ก็ผู้หญิงคนนั้น ‘ไม่รักดี’ ไงครับ เขาถึงทิ้งผมไป”

 

“นี่..ปากเสียจริงๆ” มารดาเขาเอ่ยบอกก่อนจะส่ายหัวเบากับกริยาวาจาของบุตรชาย ส่วนที่คนถูกพาดพิงนั้นได้แต่ยิ้มเจื่อน ก่อนจะทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดี ในบทสนทนาที่ทิ่มแทงหัวใจตัวเอง

 

“แกก็พูดไปเรื่อยเปื่อย..คนดีๆก็มีใช่ไหมจ๊ะหนูมุก..แม่ว่าเราไปทานข้าวกันดีกว่า อย่าไปใส่ใจคำพูดตาโยเลยลูก” บอกเสร็จก็จูงมือลูกสะไภ้เข้าไปในบ้าน แต่มิวายหันมาส่งค้อนให้บุตรชาย

 

กว่าจะจบมื้อค่ำอันแสนอึดอัดไปได้ ในความรู้สึกของมุกไหมช่างยาวนานเหลือเกิน ต้องพยายามยิ้มรับปั้นมีหน้าให้ยิ้มแย้มเมื่อแม่สามีถามไถ่ ต้องคอยเออออห่อหมกไปด้วยทั้งๆ ที่ใจอยากจะปฎิเสธ ซึ่งตลอดระยะเวลาการทานอาหารนั้นวาโยไม่แม้แต่เงยหน้าสบตาเธอสักครั้ง ทำให้มื้อค่ำที่ควรจะอบอุ่นกลับกลายเป็นมื้ออาหารที่เธอทานไม่ลง!

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 1 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 1 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 2 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 20 ตอน
โดย : BAM
จำนวนคนชม : 58,585 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required