HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
หวนรัก วิวาห์ลวง (NC20+)
นักเขียน : BAM
จำนวนผู้เข้าชม : 57,840 ครั้ง
บทที่ 2 บททดสอบ...ใจ 3/4

    ทางด้านมุกไหมเมื่อถูกเขาลากออกมาได้สักพัก จนเธอเห็นว่ารอบข้างปลอดคนแล้วจึงรีบสะบัดเเขนออกจากการเกาะกุมทันที

 

           "จะลากอะไรนักหนา...เจ็บ" เสียงหวานบ่นอุบก่อนจะยกมืออีกข้างลูบไล้บริเวณที่ถูกลาก
 
          "เจ็บเป็นด้วยเหรอ?"
   
          "เจ็บสิคะ"ร่างบางยังคงสาละวนกับการลูบรอยแดงบนแขนข้างที่ถูกเขาบีบลากมา
 
            "นึกว่าด้าน..จนไม่มีความรู้สึก" ชายหนุ่มกัดฟันกระซิบพูด
 
           "..." มุกไหมถึงกับพูดไม่ออก เธอเจ็บ...ใจ เจ็บจนจุก วาจาเขาช่างเหลือร้าย จะขยันพูดทำร้ายกันไปถึงไหน หัวใจของเธอไม่ได้เเข็งเเรงมากนัก หากคำพูดเขาเป็นมีดที่ขยันจ้วงแทงมันคงเฉือนหัวใจเธอจนเว้าแหว่งไปหมดแล้วสินะ
 
           "คุณโย..เปลี่ยนไปมากนะคะ แต่ก่อน.."
 
           "นั่นมันแต่ก่อน! ตอนนี้ก็ส่วนตอนนี้ อย่าเอามาปนกัน เพราะอดีตเน่าๆ มันทำให้ฉันเป็นอย่างงี้ไง" ร่างหนาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ อย่างอดกลั้นก่อนหนึ่งรอบ "แล้วก็กรุณาจำไว้ด้วย...เวลาฉันทำงาน ฉันจริงจังเสมอ ฉันไม่ชอบไอ้สิ่งที่เธอเล่น เธอสนุกแต่ฉันไม่!..เพราะมันทำให้ฉันเหมือนเป็นตัวตลกต่อหน้าลูกน้อง ต่อไปใครเขาจะยำเกรงฉัน"
 
          "มุก..ขอโทษ" ร่างบางเอ่ยขอโทษอย่างรู้สึกผิด
 
          "จะขอโทษไปถึงไหน เบื่อ!" เสียงกระด้างบอกไปอย่างไม่คิดจะรักษาน้ำใจ
 
            จากถ้อยคำที่เขาสาดซัดใส่  มุกไหมจำเป็นต้องเก็บอารมณ์ของตัวเองอย่างหนักหน่วง จะพูดก็พูดไม่ออก อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ได้ เดี๋ยวคนใจร้ายจะหาว่าเธอสำออยบ้างละ อ่อนแอบ้างละหรือแย่กว่านั้นถ้าเธอต่อปากต่อคำ เขาก็หาว่าเธอไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!
 
            "อ้อ... แล้วเรื่องหึงหวงบ้าบอคอแตกอะไรนั่น เลิกคิดไปได้เลย...ต่อให้เธอแก้ผ้า เดินร่อนไปทั่วฉันก็ไม่ว่า ถ้ามันไม่ใช่ในไร่ของฉัน"เขาบอกอย่างเหยียดๆ แต่เล่นเอาเธอสะอึก
 
             "ค่ะ..คราวหลังมุกระวังตัวให้มากขึ้น รบกวนคุณโยแนะนำด้วยนะคะ..เพราะมุกยังไหม่..สำหรับที่นี่ ไม่รู้ว่าอะไรควร ไม่ควร"ร่างบางอดไม่ได้ที่ประชดประชันเขา เธอจึงพยายามเรียบเรียงคำพูดให้ดีที่สุด
 
            "อย่าประชดฉัน!"
 
            "มุกไม่ได้ประชด!"อดไม่ได้ที่จะเสียงเเข็งใส่เขา"มุกพูดความจริง เดี๋ยวทำอะไรไปไม่ถูกใจ คุณโยจะโกรธอีก"แต่ท้ายประโยคนั้นน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย เจือไปด้วยความตัดพ้อ น้อยใจ
 
           "อย่ามาบีบน้ำตา"น้ำเสียงของเขาติดจะไม่พอใจเล็กน้อย
 
          "ไม่ได้บีบค่ะ"
 
          "ไม่ได้บีบอะไร? ก็เห็นอยู่ว่าจะร้องไห้"
 
         "ช่างมันเถอะคะ...จะร้องหรือไม่มันก็เรียกความสงสารจากคุณโยไม่ได้อยู่ดี ใช่มั๊ยคะ" เธออดไม่ได้ที่จะตอกเขากลับ คนอะไรช่างหาเรื่องได้ตลอดเวลา
 
            ทางด้านวายุถึงกับสะอึก จ้องหน้าเธอเขม็ง เมื่อถูกเธอย้อนเข้าให้
 
            "โอเคค่ะ... คุณโยจะให้มุกทำอะไรต่อไปค่ะ" แม้จะน้อยใจเขามากแค่ไหน แต่เธอยังไม่ลืมว่าวันนี้เธอต้องทำอะไร ก็ได้แต่รอให้เขาบัญชาเธอมา
 
           "ไม่ต้องรีบ งานหน่ะ...ได้ทำแน่"ร่างสูงยังมิวายค่อนขอด ก่อนก้าวเดินนำไปโดยไม่รอคนเดินตามสักนิด 
 
           สักพักเขาก็เดินนำเธอมาถึงบริเวณที่น่าจะเป็นออฟฟิศสำหรับติดต่องานซึ่งมีขนาดไม่เล็กมากนัก ตัวอาคารสีน้ำตาลแดงตกแต่งสไตล์รีสอร์ทตัดกับบรรยากาศไร่องุ่นสีเขียวขจี รอบๆมีพันธุ์ไม้ตกแต่งทำให้ดูสบายตา
         เมื่อเข้ามาข้างในพบว่า ออฟฟิศถูกแบ่งเป็นสองส่วนด้วยกัน ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นสำหรับเจ้าหน้าติดต่อประสานงานการซื้อขายภายในไร่ อีกส่วนที่เธอกำลังจะได้มีโอกาสเหยียบย่างเข้ามาน่าจะเป็นห้องทำงานของเขา...
 
           ระหว่างทางเดินเข้ามาเธอกลายเป็นจุดสนใจไปในทันที พนักงานหลายคนละมือจากการทำงานหันมามองเธอเป็นตาเดียว บางคนก็อาจจะรู้จักเธอจากในงานเมื่อวาน บางคนก็อาจจะยังไม่รู้จัก แต่กระนั้นเธอก็ยังได้รับรอยยิ้มจากบรรดาเหล่าพนักงานเป็นการต้อนรับ จนกระทั่ง....
 
           "มุกไหม...นี่ พี พีระภัทร ผู้ช่วยของฉันเขาสามารถจัดการทุกอย่างแทนฉันได้"วาโยเเนะนำหญิงสาวให้ผู้ช่วยหนุ่มรู้จัก
 
            "สวัสดีค่ะ คุณพี มุก..นะคะ"ร่างบางเเนะนำตัวพร้อมกับยกมือไหว้อย่างไม่ถือตัว พร้อมกับส่งรอยยิ้มจริงใจไปให้ เพราะดูจากท่าทางแล้วผู้ช่วยของสามีน่าจะอายุมากกว่าเธอแน่นอน
 
           "คะ..ครับ สวัสดีครับ"ส่วนคนถูกไหว้ยกมือรับไหว้แทบทัน เพราะยังอยู่ในอึ้งๆไม่คิดว่านายหญิงคนใหม่จะยกมือไหว้ผู้จัดการไร่ต๊อกต๋อยแบบตน หนำซ้ำยังได้รับรอยยิ้มชนิดที่ว่าผู้ชายแบบเขาไม่อยากละสายตาเลยทีเดียว
 
            "พี..ไอ้พี..ไอ้ทรพี!"เสียงเข้มเอ่ยเรียกหนักๆเมื่อเห็นมาผู้ช่วยหนุ่มจะมองเมียตนนานเกินไป
 
            "เป็นไรของมึง..ยืนเอ๋ออยู่ได้..หุบปากได้แล้วมั้ง เดี๋ยวแมงวันก็บินเข้าไปหรอก"ร่างสูงยังมิวายกระแนะกระแหนผู้ช่วยของตน "แล้วนี่...อันนาไปไหน"ถามพลางกวาดสายมองหาลูกสาวสุดที่รักที่หลังจากทานข้าวเสร็จก็ขอให้พี่เลี้ยงมาส่งที่ห้องทำงานของคุณป๋าแต่ถึงตอนนี้เขากลับไม่เห็นวิ่งออกมาต้อนรับเหมือนอย่างเคย
 
           "ก็คงอยู่ในห้องนอนแหละครับนาย แถมยังสั่งผมอีกว่าห้ามให้อาพีรบกวน อยากได้ความเป็นส่วนตัวครับ"ผู้ช่วยหนุ่มรายงานด้วยสีหน้ายิ้มๆกับคำสั่งของคุณหนูน้อย มีอย่างที่ไหนเด็กสี่ขวบอยากได้ความเป็นส่วนตัว...ไปจำมาแต่ไหนหนอ
 
            "ฮื้ออ...แล้วมึงก็ทำตาม นี่ถ้าลูกกูเป็นอะไรไปมึงก็คงไม่รู้ไม่เห็นสินะ" ถอนหายใจยาวๆ พลางส่ายหน้ากับความซื่อบื้อของผู้ช่วยหนุ่ม ก่อนจะเดินนำหน้าหญิงสาวเข้าไปในห้อง
 
              "มุกขอตัวนะคะ" หญิงสาวส่งยิ้มเจื่อนๆให้
 
              "มุกไหม!" ชายหนุ่มหันมาตะโกนเรียก เมื่อเห็นว่าร่างบางไม่ตามเขาเข้าไปสักที
 
              "ค่าาา"
 
 
 
              "คุณป๋า"เสียงตะโกนเรียกด้วยความดีใจ เมื่อทั้งสองเจอหน้ากันก็โผเข้าหากันที
 
            "คิดถึงจังเลย ไม่เจอกันตั้งชั่วโมงแหนะ"ไม่พูดเปล่า ทั้งกอด ทั้งหอมลูกสาวอย่างแสนรัก
 
             ส่วนหญิงสาวที่เดินตามเขามาในห้องนอนที่อยู่ในห้องทำงาน อยู่ๆเธอก็เป็นส่วนเกินโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง ภาพที่เธอเห็นทำให้เธอเจ็บแปลบในอก ยิ่งเห็นแม่หนูน้อยแสนน่ารักมันยิ่งตอกย้ำสถานะของเธอที่เข้าใกล้กับคำว่า..เมียน้อย เข้าไปทุกที
 
       "ส่วนเธอ..ข้างหลังนั่น เป็นตู้เสื้อผ้าฉัน เลือกเอาจะใส่ตัวไหนก็ตามใจ"
 
         เมื่อหันหลังกลับไปเธอก็พบตู้เสื้อผ้าในลักษณะบิวท์อินสีเข้มเหมาะกับสไตล์การตกแต่งห้องในแบบที่เขาชอบ ภายในเต็มไปด้วยเสื้อเชิ้ตเนื้อดีแบรนด์ดังแต่ส่วนใหญ่จะเป็นสีเข้มหรือไม่ก็สีพื้นมากกว่าจะเป็นเสื้อเชิ้ตลายตารางตามที่ชาวไร่นิยมใส่
           
         ขณะที่เธอกำลังเลือกเสื้ออยู่นั้น แม่หนูน้อยก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาก่อนที่จะ...
 
             "น้ามุกขา เอาตัวนี้ค่ะ" หนูน้อยชี้มือไปที่เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มตัวหนึ่ง
 
            "หืม.. อันนาชอบตัวนี้หรือคะ"เธอหันมาถามหนูน้อยด้วยร้อยยิ้ม ก่อนจะหยิบเสื้อที่ว่าออกมาดู
 
            "ค่ะ" ใบหน้ากลมๆเหมือนซาลาเปานั้นพยักหน้ารับคำ
 
            "อันนาชอบสีน้ำเงินเหมือนน้ามุกเลยคะ" แต่หนูน้อยกลับส่ายหน้าพรืด ก่อนจะตอบอย่างฉะฉานว่า...
 
            "อันนาชอบสีชมพู แต่ตัวแบบนี้หม่ามี้ซื้อให้คุณป๋าค่า อันนาเลยชอบ"หนูน้อยบอกเสียงซื่อตาใสแป๋ว มือเรียวชะงักกึก สีหน้าเจื่อนลงทันที ก่อนจะปรายตามองคนร่างสูงที่นั่งเอกเขนกอยู่บนเตียงที่กำลังเปรยยิ้มหยันมาให้
 
           "น้ามุกชอบมั้ยคะ?"น้ำเสียงเจื้อยเเจ้วยังส่งคำถามระคายหัวใจมาให้อย่างต่อเนื่อง
 
           "ค่ะ!!"เอ่ยตอบอย่างกระแทกกระทั้นก่อนจะเก็บเสื้อเจ้าปัญหาเข้าที่เดิมอย่างไม่สบอารมณ์
 
           ปึก!!
 
             "นี่! เก็บดีๆสิ เดี๋ยวเสื้อผ้าสุดรักสุดหวงของฉันก็ยับหมดหรอก" ร่างสูงยังคงพ่นวาจาทำร้ายจิตใจร่างบางอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าพ่อหรือลูกหรือนิสัยพอกัน!!
 
            "ตัวนี้หม่ามี้ก็ซื้อค่ะ" หนูน้อยร้องบอก
 
            "..."
 
            "ตัวนี้ก็ซื้อค่ะ"
 
             "...."
             "ตัวนี้ก็ด้วยค่า"หนูน้อยร้องบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
 
            ปัง!!
 
            มือบางกระชากประตูปิดสุดเเรง จนสองพ่อลูกสะดุ้ง เธอไม่ชอบ ไม่อยากเห็น ทุกๆอย่างที่เป็นของผู้หญิงคนนั้น...ภรรยาของเขา แม่ของอันนา เพราะเห็นแล้วมันเจ็บจี๊ดๆ รู้สึกร้อนผ่าวที่หัวตา     
มันอยากร้องไห้ เธอเป็นคนอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้ เธอไม่อยากถูกตราหน้าว่าแย่งผัวใคร แต่เมื่อเห็นสีหน้าสะใจของเขาเธอจำเป็นต้องกลืนความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลลงไป จะให้เขารู้ไม่ได้ว่าเธอเสียใจ!!
 
              "หึหึ มันก็ทั้งตู้นั่นแหละ..ตัวไหนก็เลือกๆมาเถอะ"
 
              "ไม่ค่ะ มุกไม่เลือก" หญิงสาวปฏิเสธทันควัน
 
              "อ่อ.. อยากให้เลือกให้ว่างั้น"
 
             "ไม่ ไม่ต้อง"
 
             "อย่าเรื่องมาก!" เสียงเข้มตำหนิเธอ
 
              "ไม่ค่ะ มุกจะกลับไปเอาเสื้อตัวเอง"
 
             "มุกไหม!"เสียงเข้มตะคอกใส่เธออีกครั้ง
 
             "....."ร่างบางเม้มปากแน่นก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างไม่พอใจ จนร่างสูงต้องเดินมากระชากร่างบางแล้วกัดฟันกระซิบข้างหู...
 
            "อย่างอแง เธอไม่ใช่เด็ก แล้วที่สำคัญนะ... เธอไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะเลือกได้ ตอนนี้..เวลานี้ คนอื่นเขาทำงานกันจนรวยแล้วมั้ง แต่เธอ แค่หาเสื้อใส่ยังเรื่องมาก แล้วจะออกไปทำงานร่วมกับคนอื่นเขาได้มั้ย" น้ำตาเม็ดโตๆหล่นเผาะลงบนใบหน้าหวาน แต่เพียงเสี้ยววินาที มือบางรีบปัดให้มันหายไปจากบนใบหน้า ด้วยไม่อยากให้คนตัวโตเห็นความอ่อนแอ
 
             "คุณป๋าขา"หนูน้อยเอ่ยแทรกเสียงอ่อย เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจตนเอง หนำซ้ำคุณป๋าของเธอยังจับแขนน้ามุกเเรงๆอีกด้วย
 
              "เอ่อ..อันนาครับ ออกไปให้อาพีพาอันนาไปส่งบ้านใหญ่ก่อนนะครับ คุณป๋าทำงานเสร็จเดี๋ยวตามไป"เสียงเข้มอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเอ่ยบอกแม่หนูยอดดวงใจของเขา
 
             "ค่ะ"หนูน้อยรับคำแบบงงๆแต่กระนั้นยังยอมออกไปแต่โดยดี
 
              แอด....ปึ้ง
 
          หลังจากประตูถูกเปิดและปิดลงสงครามอารมณ์ของทั้งสองเริ่มขึ้นทันที
 
         "ปล่อยค่ะ..ปล่อย"สะบัดแขนเขาจนหลุดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เธอน้อยใจ ทำไม!..กับคนอื่นๆเขาพูดดีด้วย แต่กับเธอต้องตะคอกตลอดเวลา
 
           "เป็นไร ร้องไห้อะไรหนักหนา"
 
            "อย่ามายุ่ง"
 
           "เออ!..ไม่อยากยุ่งหรอก เอ้านี่..รีบใส่ซะ"พูดจบก็หันไปหยิบเสื้อในตู้ก่อนจะโยนให้แบบส่งๆ
 
           "ส่งให้ดีๆไม่ได้หรือไง"ร่างบางตัดพ้อทั้งน้ำตา"คนนะไม่ใช่หมา"
 
           "เหรอ..ก็นึกว่าใช่..เห็นพูดภาษาคนไม่รู้เรื่อง"
 
           "แล้วนี่พูดภาษาคนเหรอแล้วเหรอคะ..เห็นทั้งเห่า ทั้งกัด นึกว่ามะ.."
 
          "ปากดี!...คืนนี้เธอพรุนแน่!"
 
#เพิ่มค่ะ
               "ไม่ต้องมาขู่ ไม่กลัวหรอกค่ะ...เพราะมุกยังไม่ได้พูด"ร่างบางทำใจดีสู้เสือ ทั้งๆที่ในใจแอบหวั่นๆกับคำขู่ของเขาเหมือนกัน
 
              "ไม่ได้ขู่ ฉันเอาจริง" เขากระซิบขู่ สันกรามแกร่งขึ้นเป็นสันจนสังเกตได้
 
             "....."ร่างบางตวัดสายตามองเขาอย่างขุ่นเคืองอีกรอบ ก่อนจะคว้าเสื้อที่เขาโยนใส่เธอแล้วหันหลังให้
 
             "จะไปไหน" ร่างสูงเอ่ยถามแต่มือหนากลับคว้าเรียวเเขนเสลาไว้
 
             "ไปเปลี่ยนเสื้อค่ะ...มีอะไรหรือเปล่าคะ" หันหน้ากลับมาบอกเขา พลางทำสีหน้ายียวน ทำตาโตตั้งคำถาม
 
             "ก็แล้วไป"
 
            "ชิส์...หาเรื่อง"พึมพำงึมงัมกับตัวเองก่อนจะหมุนตัวไปห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อ จะได้ออกไปเรียนรู้งานสักที
 
            "แล้วรู้เหรอ ห้องน้ำอยู่ไหน?"
 
            "ก็บอกมาสิ!!"
 
 
 
 
 
 
VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 2 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 2 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 3 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 20 ตอน
โดย : BAM
จำนวนคนชม : 57,840 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required