HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
หวนรัก วิวาห์ลวง (NC20+)
นักเขียน : BAM
จำนวนผู้เข้าชม : 63,615 ครั้ง
บทที่ 2 บททดสอบ...ใจ 2/4

         หลังจากเสร็จสิ้นมื้อเช้าที่แสนกระอักกระอ่วนใจแล้ว มุกไหมถูกพามาสู่อาณาจักรของวาโย ท่ามกลางแสงแดดยามสาย บนพื้นที่เขียวขจีที่กว้างกว่าพันไร่ มองเห็นต้นองุ่นเรียงรายเป็นริ้วทิวแถวจนสุดลูกหูลูกตา

         วาโยคือผู้บุกเบิกที่แห่งนี้เมื่อหลายปีก่อน ตั้งแต่การเลือกพื้นที่ปลูก คัดสรรพันธุ์องุ่นที่เหมาะสมสำหรับกินสดและทำไวน์ ปรับปรุงกระบวนการการผลิต การสร้างรสชาติไวน์ให้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ตลอดจนการทำการตลาดด้วยตนเอง เธอคาดไม่ถึงว่าเขาจะผันตัวเองจากผู้บริหารโรงแรมดังใจกลางกรุง ที่มีรสนิยมใส่สูทผูกไทด์ มาเป็นหนุ่มชาวไร่ผิวกรำแดดกรำฝนได้เต็มตัวขนาดนี้

       และปัจจุบันนอกจากไวน์จากไร่ของเขาจะประสบความสำเร็จทางด้านการตลาดแล้ว ไร่ของเขายังเปิดบริการสำหรับนักท่องเที่ยว มีรีสอร์ทที่ได้รับมาตรฐาน มีโรงนาแบบฝรั่งและบ้านพักริมผาแบบฟาร์มเสตย์ที่รอบรอบไปด้วยแปลงองุ่นสุดสายตา

      “มุก มุก มุกไหม!!”ชายหนุ่มหันกลับมาเรียกเมื่อเห็นว่าเธอไม่เดินตามเขาไป ปล่อยให้เขาพูดอยู่คนเดียว จนเขาต้องหยุดเดินหันมาเรียกเธอ

       “คะ..ว่าไงนะคะ”

       “ที่ฉันพูดไปหน่ะ...ฟังบ้างหรือเปล่า”

       “เอ่อ..”ร่างบางเม้มปากแน่น ยืนก้มหน้ามองมือตัวเอง ตอบคำถามเขาไม่ได้เนื่องจากเธอไม่ได้ฟังที่เขาพูด มัวแต่เพลิดเพลินกับวิวทิวทัศน์ที่แสนสบายตา

       “มัวแต่ยืนเอ๋ออยู่นั่นแหละ มานี่!”

       “ค่ะ” ร่างบางรับคำก่อนจะรีบสาวเท้าไปตามทางเดินที่ไม่ค่อยเรียบนัก แต่ทว่า...

      “ว้ายย!!”

        ...ตุ๊บ...

         ร่างบางลื่นไถลลงไปนั่งกับพื้นบริเวณร่ององุ่นที่ฉ่ำแฉะไปด้วยหมอกและละอองน้ำจากการรดน้ำประจำวัน โดยมีร่างสูงยืนนิ่งดูดายด้วยใบหน้าเรียบเฉย

         “ซุ่มซ่าม”ปริปากตำหนิก่อนจะเดินมาดูแล้วนั่งย่อๆลงบนส้นเท้า

         “จำไว้นะ! รองเท้าแบบนี้มีแต่คน ’โง่’ เท่านั้นแหละที่เขาใส่เข้าไร่กัน” เน้นคำว่าโง่ใส่หน้าเธอก่อนจะมองไปที่รองเท้าแตะหูหนีบแบบบางสีชมพู ที่ดูยังไงก็เหมาะกับการใส่เดินเล่นตามชายหาดมากกว่าใส่เดินในไร่แบบนี้

 

        “มุกไม่มีรองเท้าบูทแบบคุณโยนี่คะ! แล้วที่สำคัญมุกไม่รู้ว่าคุณจะพาเข้าไร่แบบนี้” ร่างบางเถียงเขากลับด้วยใบหน้างอง้ำ เมื่อถูกรู้สึกว่าถูกเขาหลอกด่า

         “เอ้า.ลุก! แล้วเดินตามมา..ไม่สวยยังโง่ ไม่มีประโยชน์แถมเป็นภาระอีก” ร่างสูงถอนหายใจก่อนจะพึมพำกับตัวเองแล้วเดินไป ปล่อยให้มุกไหมช่วยเหลือตัวเองแล้วกัน

 

          “ใจดำ!! ไอ่คนหล่อแต่ใจดำ!! ฮึ่ยยย” หญิงสาวได้แต่งึมงำในลำคออย่างหงุดหงิด ก่อนจะพยายามลุกขึ้นมา โชคดีที่สวรรค์ไม่กลั่นแกล้งเธอจนเกินไป ให้ขาเจ็บเหมือนในละครที่มีพระเอกมาช่วย แต่เพราะนี่คือชีวิตจริงที่เธอไม่นางเอกและเขาไม่ใช่พระเอกของเธอ!

 ไม่ผิดจากที่เขาคิดไว้เท่าใดนักเมื่อคนตัวเล็กนอกจากจะไม่มีประโยชน์แล้วยังเป็นภาระเขามากไข

          “คุณโย มันใหญ่ไปอ่ะ มันเกะกะ”เพราะเธอรู้สึกว่ารองเท้าบูทที่เขาให้เธอใส่มันทั้งใหญ่ ทั้งหนัก ขาเล็กๆของเธอคงล้าก่อนที่จะเดินได้ถึงจุดหมายแน่ๆ

         

         “ใครๆ เขาก็ใส่กัน”ตอบแบบส่งๆทั้งๆที่ยังไม่มองหน้าเพราะมัวแต่ก้มหน้ารื้อค้นอุปกรณ์กันแดดให้มุกไหม

 

         “ไม่ใส่...ได้ไหมค่ะ”ออดอ้อนเขาตาปริบๆ แต่ทว่าคนใจดำยังไม่มีท่าทีจะใจอ่อน ทำแค่เพียงเงยหน้ามามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหันกลับไปรื้อหาหมวกให้เธอต่อ

 

          “มันใหญ่เกินไป ขยับตัวลำบาก เดินทั้งๆแบบนี้มีหวังหัวทิ่มแน่ๆ” เธอเริ่มหน้างอ พยายามอธิบายเหตุผลให้เขาฟังเพราะรองเท้าที่เขาให้เธอใส่ใหญ่มันใส่กว่าเท้าเธอเกือบสองนิ้ว ใช่สินี่มันรองเท้าผู้ชาย เท้าเธอเล็กนิดเดียว ใครจะไปใส่ได้!

 

          “งั้น...ขอคู่เล็กกว่านี้ได้มั้ยค่ะ”เธอยังพยายามต่อรองเมื่อเห็นว่าเขาไม่สนใจในสิ่งที่เธอพูด

 

         “ไม่มี” คำตอบสั้นๆ แต่ได้ใจความ

 

         “ทำไมไม่มี!... ทั้งใร่เขาใส่ไซส์นี้กันหมดเหรอค่ะ”น้ำเสียงเธอเริ่มเหวี่ยง ไม่ใส่ก็ไม่ได้ คู่เล็กกว่านี้ก็ไม่มี ถ้าให้เธอใส่รองเท้าขนาดเท่าเรือแบบนี้เธอเดินไม่ไหวแน่ๆ

 

          “ก็ตีนฉันใส่เท่านี้..มีไรมั๊ย? อุตส่าห์แบ่งให้ใส่แล้วยังเรื่องมาก..ส่วนนี่เขาเรียกว่า ‘งอบ’ เป็นหมวกที่ทำมาจากไม้ไผ่สานแล้วเอามาเย็บเป็นหมวก...โอเคร๊”น้ำเสียงห้วนๆที่เอ่ยบอกเธอพร้อมกับหยิบหมวกสานจากไม้ไผ่ที่เพิ่งค้นเจอพร้อมกับเป่าฝุ่นออกให้แล้วสวมลงบนศรีษะเธอ ก่อนจะอธิบายให้คนตัวเล็กฟังด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท

 

           “รู้แล้วค่ะ!!”เสียงหวานสะบัดตอบเขาอย่างแง่งอน เมื่อเขาอธิบายกึ่งล้อเลียนเธอ

         

           “ก็นึกว่าไม่รู้ เห็นชอบทำหน้าโง่ๆ”คนตัวสูงว่าพลางไหวไหล่อย่างไม่ยีระ

       

           “....”

 

         “อ้อ..แล้วห้ามสงสัยว่าทำไมหมวกมันใหญ่ขนาดนี้...ก็หัวฉันใส่คนเดียว เข้าใจมั้ย” คนตัวโตยังไม่วายยอกย้อนเธอ

        

         ส่วนมุกไหมต้องถอนหายใจอย่างระอา เพราะต่อไปนี้เธอคงต้องเจอวาจาที่กวนประสาทและพร้อมจะเหน็บแนมเธอทุกเมื่อ เธอได้แต่บอกตัวเองให้ทำใจให้ชินกับเหตุการณ์แบบนี้เพราะตอนนี้มันเป็นแค่เริ่มต้นเท่านั้น

 

         ด้านวาโยเมื่อหารองเท้าและหมวกให้คนตัวเล็กเรียบร้อยแล้ว ก็หันมาสำรวจการแต่งกายของคนตัวเล็กที่เริ่มทำให้เขาหงุดหงิดหัวใจขึ้นมาตงิดๆ

 

         “ตอนเลือกเสื้อผ้าจะใส่นี่ คิดหรือยัง!” ปากหยักยังคงต่อว่าเธอไม่หยุดยั้ง สองมือยกขึ้นกอดอก ก่อนจะไล้สายตากวาดมองไปทั่วเรือนร่างอรชร

 

         “ทำไมคะ? ก็เสื้อยืดธรรมดา กางเกงยีนส์ คล่องตัวดีออก”เสียงหวานบอกด้วยน้ำเสียงใสซื่อพลางก้มมองสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง

 

         “เหรอ!..แล้วมองไหมว่าคนอื่นเขาแต่งตัวกันยังไง”

 

         “ก็...เสื้อแขนยาว กางเกงขายาวไง” ตอบเขาเสียงอ่อย ก็เธอบอกไปแล้วไงว่าเธอไม่รู้ว่าจะได้เข้ามาในไร่ร้อนๆแบบนี้

 

          “แล้วดูตัวเองสิ...เสื้อจะรัดไปไหน ซื้อใหญ่ๆไม่ได้หรือไง”

 

          “......”

 

          “กางเกงก็เหมือนกันจะใส่รัดรูปไปไหน ไม่กลัวควายขวิดเอาหรือไง”

 

           “.....”

 

          “เป็นไรไปอีก!! ถามไม่ตอบ” คนตัวโตเริ่มอารมณ์เสียเมื่อร่างบางไม่ตอบโต้เขาอย่างเคย

 

          “คุณโยหวงมุกเหรอคะ”คนตัวเล็กถามกลับอย่างยิ้มๆ อดคิดไม่ได้ว่าเขาหึงหวงเธอ จริงๆชุดที่เธอใส่มันคือ เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์สีซีดปกติที่วัยรุ่นทั่วไปนิยมใส่กัน

 

            เธอรู้ดีว่าเขามันพวกประเภทหัวโบราณไม่ชอบให้เธอใส่เสื้อรัดๆ  ก็แน่ล่ะ...หน้าอกหน้าใจเธอก็ออกจะเกินตัวไปหน่อย ส่วนกางเกงก็แค่กางเกงเข้ารูปอวดก้นสวยกลมกลึงเด้งดึ๋งของเธอก็เท่านั้นเอง

 

           “เปล๊า”... ‘แหมเสียงสูงเชียว’ หญิงสาวค่อนขอดเขาอยู่ในใจแต่กลับอมยิ้มอยู่ในที

 

           “ยิ้มอะไร?”เสียงเข้มถามกลับอย่างทันควัน

 

           “เปล๊า...ค่ะ”เธอทำเสียงสูงเลียนแบบเขา

 

          “ไม่เชื่อ...ตอบมา!!!”

 

          “...” ร่างบางไม่ตอบคำถามแถมอมยิ้มใส่ตาเขาอีกต่างหาก ทำเอาร่างสูงเดือดปุดๆ กับความยียวนของคนตัวเล็ก

 

          “พูดดิว่ะ!! ห้ามยิ้ม...ตอบมา!"คนตัวสูงที่อารมณ์ไม่คงที่ เนื่องจากร้อนตัวกลัวว่าตังเองจะเผลอแสดงความหึงหวงให้คนตัวเล็กได้ใจ

 

          “กวนตีน..ละ” เสียงเข้มว่าอย่างจิงจัง เมื่อเธอเอาแต่ลอยหน้าลอยตาไปมา ส่วนเธอกลั้นยิ้มจนแก้มแทบแตกเมื่อแกล้งเขาได้ ก่อนจะปริปากตอบเขา

 

          “พูดไม่เพราะ ไม่น่ารัก” ร่างบางเสเปลี่ยนเรื่อง

          

          “อย่าเปลี่ยนเรื่อง ตอบมา!!”

         

          “ตอบมา? ตอบอะไรคะ?” ร่างบางถามเขาอย่างหน้าตาย

         

          “อย่ามาโยกโย้...ตอบมาเร็วๆดิ ที่เธอตอบฉันว่า ‘เปล๊า’ เธอคิดไรอยู่” ร่างสูงเริ่มคุกคามเมื่อคนตัวเล็กโยกโย้ไม่ตอบให้เขาคลายสงสัยสักที

         

          “ก็...ดีใจที่คุณทำเหมือน ‘หวง’ มุกไง...”

        

          “เหอะ...คิดเองเออเองเก่งจริงๆ แม่คุณ”ร่างสูงรีบตอบทันควันโดยไม่รอให้คนตัวเล็กพูดจบ

         

          “มุกไม่ได้คิดเองค่ะ...การกระทำคุณมันฟ้อง”

         

          “ฉันทำอะไร?” คนตัวสูงสะบัดเสียงถามอย่างไม่พอใจที่ถูกจับได้

         

          “คุณเขิน”ร่างบางบอกยิ้มๆแล้วกระดึ๊บๆเขามาใกล้ ก่อนยื่นหน้าเกือบชิดใบหน้าคม

         

          “ขงเขินอะไร ใครเขิน”คนตัวสูงว่า ก่อนจะหลบสายตา ผงะหน้าหนี โหนกแก้มขึ้นสีระเรื่อ

         

          “เอาหน้าออกไป!!เหม็นขี้หน้า”

        

          “ไม่เชื่อ ก็ลองถามพี่ๆคนงานแถวนี้ดูสิ  ว่ามันใช่มั้ย...ใช่มั้ยค่ะพี่ๆ นายของพี่ๆหน้าแดงใช่มั้ยค่ะ”ท้ายประโยคร่างบางหันไปถามคนงานที่กำลังตัดแต่งกิ่งองุ่นอยู่ในบริเวณนั้นด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเลียน...แต่ทว่าเสียงดังพอสมควร 

        เมื่อคนตัวโตหันมองรอบกายก็พบว่าคนงานในระเเวกเริ่มหันมาทางตน บ้างก็กลั้นหัวเราะ บางก็อมยิ้ม

         

          “ใคร ใคร...หน้าแดง แดดมันร้อนมั้ยล่ะ...ไอ้ตั้ม!! มึงทำงานไปเลยนะ ห้ามมองหน้ากู”คนร้อนตัวรีบโวยวายหาข้อแก้ตัวเป็นพัลวัน แต่ยังไม่วายตวาดใส่ลูกน้องที่แสนรู้เพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินของตนเอง

         

          “พูดมากกันจริง...ส่วนเธอยัยตัวแสบ มานี่เลย”พูดจบก็คว้าแขนเรียวบางเอาไว้แน่น ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงร่างบางตามให้เดินตามตนไป แต่ทว่า...

          

         “แหม...นาย..ปากแข็งจังนะ ระวังคืนนี้เมียให้นอนห้องนะนาย” ลูกน้องหัวตะกั่วยังมิวายตะโกนแซวไล่หลังผู้เป็นนาย

 

         “เสือก!!!”

         

 

 

          

 

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 3 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 3 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 2 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 21 ตอน
โดย : BAM
จำนวนคนชม : 63,615 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required