HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
หวนรัก วิวาห์ลวง (NC20+)
นักเขียน : BAM
จำนวนผู้เข้าชม : 58,565 ครั้ง
บทที่ 2 บททดสอบ...ใจ 1/4

"ก๊อกๆๆ" เสียงใสเล็กๆ เลียนเสียงเคาะประตูพร้อมกับมือเล็กเคาะประตูบานใหญ่
       

          "กู้ดมอเน้งค่าา ก็อกๆๆๆ ตื่นหรือยังค้าา" เสียงใสๆยังคงเจื้อยเเจ้วอยู่หน้าประตูอย่างอารมณ์ดี แต่ทว่ายังไร้เสียงตอบรับจากคนภายใน คิ้วเล็กเริ่มขมวดมุ่นเพราะเริ่มเจ็บมือแล้ว เคาะตั้งนานยังไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างใน ใบหน้าเล็กเอียงแก้มและหูแนบประตูบานใหญ่เพื่อฟังเสียงจากคนด้านในก่อนจะตะโกน..
         

         "ไฟไหม้ค่า ไฟไหม้...."


        "ตื่นแล้วคร้าบบบ ตื่นแล้ว ใหนๆ ไฟไหม้ตรงไหนเอ่ย" คนตัวโตเปิดประตูออกมาพร้อมกับรอยยิ้มขำขันก่อนจะอุ้มหนูน้อย ขึ้นพร้อมกับหอมแก้มซ้ายขวาฟอดใหญ่

 

          "ไฟไม่...ติดค่าาา อิอิ" เสียงเจ้าเล่ห์ของหนูน้อยตอบกลับพร้อมกับเอามือปิดปากกลั้นเสียงหัวเราะ

 

          "เจ้าเล่ห์นักนะ...ยัยตัวเเสบ ใครสอนเนี่ย บอกมาเดี๋ยวนี้" ทั้งถามทั้งหอมจนหนูน้อยย่นคอหนีเนื่องจากว่าจั๊กจี้กับไรหนวดคมที่ทิ่มแทงใบหน้าตนเอง 

 

          "ไม่บอกค่าา ความลับ!" ยัยตัวแสบทำท่าทางมีลับลมคมในแบบเด็กๆก่อนที่ลำแขนอวบๆจะกอดคอชายหนุ่มแน่นแล้วหอมแก้มสากซ้ายขวาคืนฟอดใหญ่และแถมหอมหน้าผากเพิ่มอีกต่างหาก

         

          "หืมม มีอ้อน อยากได้อะไรค่ะบอกคุณป๋ามาซะดีๆ" มือหนาบีบจมูกเชิดรั้นเล็กแล้วส่ายไปมาเบาๆ

 

          "ไม่มีค่าา อันนาคิดถึงคุณป๋าที่สุดเลย" ยัยตัวเเสบส่ายหน้าปฏิเสธจนผมเปียสั้นๆทั้งสองข้างดุ๊กดิ๊กไปมาตามเเรงสะบัดแล้วยังทำตาโตปากยื่นเพื่อยืนยันว่าตัวเองคิดถึงจริงๆนะ

 

          "จริงอ่ะ คิดถึงเท่าไหน" คนตัวโตถามกลับพร้อมกับหรี่ตาลงทำหน้าหน้าบอกว่าไม่เชื่อ

 

          "เท่านี้ เท่านี้เลยค่ะ"พร้อมกับวาดแขนเป็นวงกลมกว้างๆเท่าที่แขนป้อมๆจะทำได้


          "โห ขนาดนั้นเลย"คนตัวโตต้องเล่นตามน้ำไป ก่อนจะซุกไซร้พวงแก้มยุ้ยนั้นอีกรอบด้วยความมั่น

เขี้ยว

 

          "ฮ่ะ ฮ่าๆๆๆ อย่าค่า ฮ่าา"เสียงใสหัวเราะอย่างสนุกสนาน พลางย่นคอหนีไรหนวดเคราที่ขึ้นบริเวณเเก้มสากพอเป็นพิธี เพราะเจ้าตัวนั้นชอบเล่นหนวดเคราของชายหนุ่มตั้งแต่เด็ก ทั้งสองยังหยอกล้อกันไปเรื่อยๆมีเสียงคิกคักดังเป็นระยะๆอยู่หน้าห้อง

 

           ส่วนคนที่ในห้องนั้นตื่นตั้งแต่เสียงเคาะประตูดังขึ้นแต่ต้องนิ่งกับสรรพนามที่หนูน้อยใช้เรียก ‘คุณป๋า’...เขามีลูกแล้ว แล้วเธอล่ะ เมียน้อยหรือ?

 

           จู่ๆกระบอกตาคู่สวยก็ร้อนผ่าว น้ำตาไหลเอ่อเต็มหน่วยตา เตรียมจะไหลลงมา จนเธอต้องแหงนหน้ากระพริบตาถี่ๆเพื่อให้น้ำตาร้อนๆไหลย้อนกลับลงไปสู่หัวใจ ริมฝีปากบางต้องเม้มปากหนักๆ พยามกลืนก้อนสะอื้นที่มันจุกแน่นจนทำให้เธอหายใจแทบไม่ออกลงไปนี่สินะอาการที่เรียกว่า...กล้ำกลืนฝืนทน

 
          "เอ๋... ใครอยู่บนเตียงคุณป๋าค่ะ" เสียงใสๆของหนูน้อยทำให้เธอสะดุ้ง ถามขึ้น พร้อมกับจ้องไปยังร่างเปล่าเปลือยที่มีเพียงผ้าห่มคลุมถึงเนินอกด้วยตาแป๋ว

 

         "เอ... เป็นใครอีกล่ะ?" คนตัวโตแสยะยิ้ม สายตาเจ้าเล่ห์
   

         "เป็นกิ๊กคุณป๋าแน่ๆเลย หม่ามี้บอกว่า คุณป๋าจะชอบเอากิ๊กมานอนด้วย" ร่างบางถึงกับทำสีหน้าไม่ถูกกับคำพูดคำจาที่แก่เกินวัยของแม่หนูน้อย ไม่รู้ว่าสอนลูกยังไงถึงได้แก่แดดแก่ลมนัก ถ้าเป็นลูกเธอ เธอจะตีก้นเสียให้เข็ด!


         "ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่กิ๊ก เป็น..เอ่อ..เป็น.." เธอรีบปฏิเสธพัลวันแต่ทว่าพูดไม่ทันจบ..


          "เป็นใครก็ช่างเถอะเนาะ.อย่าสนใจเลยค่ะ..แล้วนี่ใครมาส่งคะ" ร่างบางถึงกับหน้าชาในความไม่มีตัวตนในสายตาเขา ดูสิ...แค่จะแนะนำเธอให้ลูกสาวเขารู้จักเขายังไม่ทำเขา คงกลัวว่าเธอเกลียดจนทำร้ายลูกเขาหรือไม่เธอก็คงเลวเกินไป

   

         "หม่ามี้มาส่งที่บ้านใหญ่ค่า หนูมุกปิดเทอมแล้ว..หนุมุกจะมาช่วยคุณป๋าปลูกอาหงุ่น" หนูน้อยบอกคุณป๋าเสียงเจื้อยแจ้วแต่สายตาไม่ละจากร่างบางบนเตียง

         

            "ชื่ออะไรค้า" หนูน้อยอดใจไม่ไหวกับความอยากรู้ของตัวเองถึงตัดสินใจถามขึ้น

            "หนูชื่ออันนาค่ะ เรียกๆสั้นว่าน้องอันนาเฉยๆก็ได้ค่ะ"หนูน้อยรีบแนะนำตัวให้คนบนเตียงรู้จักโดยไม่รอคำตอบ พลางดีดดิ้นลงจากอ้อมกอดของคุณป๋า แล้ววิ่งมาเกาะขอบเตียงพร้อมส่งยิ้มตาหยีให้

 

            "ชื่อมุกค่ะ เรียกสั้นๆว่าน้ามุกเฉยๆก็ได้" ตอบกลับหนูน้อยด้วยชื่อที่เรียกสั้นๆเหมือนกัน พลางส่งยิ้มเอ็นดูให้

 

            "ค่ะน้ามุก ไน้ ทู มิด ยู ค่าาา" หนูน้อยเริ่มกระชับความสัมพันธ์กับร่างบางด้วยการทักทายแบบสากล ด้วยการพยายามออกเสียงที่ตัวเองคิดว่าเหมือนเป๊ะที่สุดพร้อมยื่นมือให้ร่างบางสัมผัสตามการทักทายแบบตะวันตก แต่มือบางของสองสาวต่างวัยยังเอื้อมไม่ถึงกัน มือใหญ่ของเขาก็ชิงจับกับมือเล็กตัดหน้าเธอไปเสียก่อน ใช่ว่าเขาจะไม่เห็นสีหน้าของร่างบางที่เจื่อนสนิท แต่เขากลับทำเป็นไม่สนใจทำราวโลกนี้มีเขากับลูกสาวสองคน

  

           "เลิกเล่นได้แล้วค่ะ ..แล้วนี่ หนูทานข้าวมาหรือยังค่ะ" น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยฟังดูอ่อนโยน อบอุ่นหูจนคนฟังรู้สึกอิจฉา

 

           "ยังค่ะ"

 

          "แล้วหิวหรือยังเอ่ย" คนตัวโตถามพร้อมกับย่อตัวลงมาระดับเดียวกับลูกสาว ก่อนจะใช้สองมือปาดเหงื่อบนหน้าผากของลูกสาวตัวอวบ

 

          "หิวนิดนึง ไม่หิวเยอะค่ะ" 


          "หือ.. มีแบบนี้ด้วย งั้นรอคุณป๋าแปปนึง คุณป๋าอาบน้ำก่อน แล้วเราลงไปทานข้าวกัน รอไหวมั้ยเอ่ย" ถามก่อนจะบดจูบหนักๆพลางปรายตาไปมองร่างบางบนเตียง มุมปากยกยิ้มหยันคล้ายปนความสะใจเล็กๆที่ทำให้ร่างเปลือยเปล่าบนเตียงไร้ตัวตนได้อีกครั้ง!


          "ไหวแปปเดียวค่าา" น้ำเสียงใสๆ เจือไปด้วยความเจ้าเล่ห์ต่อล้อต่อเถียงจนวาโยอดใจไม่ไหวต้องยกมือบีบแก้มทั้งซ้ายขวาด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะผละจากหนูน้อยไปอาบน้ำ แต่ทว่าเพียงหันหลังไห้ยังไม่มันก้าวเท้าไปถึงไหนมีอันต้องชะงักกับคำถามที่ว่า...


          "น้ามุกไม่อาบน้ำกับคุณป๋าเหรอค้าา" หนูน้อยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำเอาหญิงสาวถึงกับพูดไม่ออก

          “คุณป๋าอาบน้ำสนุกนะคะ”

          “....”


          "น้ามุกแก้ผ้าตั้งนานเเล้วนะคะ ทำไมไม่อาบสักทีละคะ" แม่หนูขี้สงสัยเกาหัวแกร็กๆด้วยความสงสัย แต่จะให้เธอบอกได้อย่างไรละว่า ทำไมเธอถึงแก้ผ้าแล้วไม่อาบน้ำสักที


          "เดี๋ยวปอดบวมนะคะ"หนูน้อยเตือนด้วยความหวังดีแต่สายตายจ้องมองไปที่ร่างเปลือยเปล่า จนสาวเจ้าต้องรีบกระชับผ้าห่มให้แน่นขึ้น ใบหน้าร้อนผ่าว

 

          "หึหึ น้ามุกเขาแก้ผ้านอนกับคุณป๋าครับ"ปากพูดกับอันนาแต่สายตาจับจ้องที่ร่างบางบนเตียง

 

          "นี่!!คุณโย" ร่างบางเขินอายกับคำพูดของเขา


         

         "น้ามุกหน้าแดงเลย" หนูน้อยเเซว 


         "อันนา!!" ร่างบางเขินอายจนเผลอเสียงดังใส่ จนหนูน้อยอันนาสะดุ้งโหยง หน้าถอดสี ทำให้คนตัวโตต้องค้อนขวับ กลับมาจ้องหน้าหญิงสาวอย่างเอาเรื่อง


          "เบาๆสิคุณ! อันนาขา ลงไปรอคุณป๋าข้างล่างดีกว่า เดี๋ยวเราทานข้าวเสร็จ เราเข้าไร่กันดีว่า"

 

 

          "ได้ค่า"หนูน้อยรับคำเสียงใส ก่อนจะรีบเดินไปที่ประตู


          "เดินดีๆนะ ค่อย..."


            "ค่อยๆ เดิน จับราวบันใด ก้าวทีละขั้นใช่มั้ยค้า"หนูน้อยร้องบอก ก่อนจะวิ่งปรู๊ดไปที่บันใด แล้วค่อยๆก้าวทีละขั้นตามที่ตนร้องบอกบิดา


           "ช้าๆ" ชายหนุ่มยืนส่องจนแม่หนูตัวแสบเดินลงบันใดเสร็จแล้ววิ่งไปเล่นกับแม่บ้าน คนตัวโตจึงเดินกลับเข้ามา


          "คุณโยค่ะ..." เจ้าของร่างเปล่าเปลือยยังไม่ทันเอ่ยจบ ก็ถูกขัดขึ้นเสียก่อน


          "อาบน้ำ แต่งตัว แล้วลงไปข้างล่าง เป็นเมียฉันไม่สุขสบายอย่างที่คิดหรอกนะ!!" คนตัวโตเเสยะยิ้ม ก่อนจะหมุนตัวเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีเข้าห้องน้ำไป ปล่อยร่างบางนั่งน้ำตาซึมอยู่คำพูดเหน็บแนมจากเขา ซึ่งเจ้าหล่อนก็เข้าใจดีว่าที่ผ่านมาเขาเจ็บปวดเพียงใด แต่ใช่ว่าเขาจะเสียใจเพียงคนเดียว เธอก็รักเขามากไม่ต่างจากที่เขารักเธอ แต่ตอนนี้ทุกอย่างแลดูเปลี่ยนไปหมด ดูเหมือนว่าเขาจะพิพากษาความผิดที่เธอไม่ได้ตั้งใจก่อแล้วหยิบยื่นสถานะไร้ตัวตนที่เธอไม่ต้องการมาให้ จากคนรักแปรเปลี่ยนเป็นคนเคยรักที่เขาอาจจะเกลียดเธอสุดหัวใจไปแล้วก็เป็นได้
 

 

 

 

 

 

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 4 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 2 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 2 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 20 ตอน
โดย : BAM
จำนวนคนชม : 58,565 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required