HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
หวนรัก วิวาห์ลวง (NC20+)
นักเขียน : BAM
จำนวนผู้เข้าชม : 52,190 ครั้ง
บทที่ 1 วิวาห์ลวง 4/4

         หลังจากพายุสวาทแสนเร่าร้อนได้มอดดับลงไป สองร่างเปล่าเปลือยยังคงอิงแอบเเนบชิดกันอยู่บนเตียง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรที่ต่างคนต่างเงียบนอนฟังเสียงลมหายใจของกันเเละกัน จนกระทั่ง...


          "ทำไมเธอถึงทิ้งฉันไป?"จู่ๆคนตัวโตก็ถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ

          "คือ...มุกไม่ได้อยากทำแบบนั้นนะคะ มุกมีความจำเป็น"น้ำเสียงของเธอเริ่มเเผ่วลง เมื่อหวนคิดถึงครั้งอดีต

         "หึ! ไม่อยากทำแบบนั้น ขอเหตุผลที่มันฟังเเล้วลื่นหูสักข้อหน่อยสิ" 
 
         "บอกไม่ได้ค่ะ" เธอจะบอกเขาได้อย่างไร ในเมื่อเหตุผลที่เธอต้องทำแบบนั้นก็เพื่อความอยู่รอดของครอบครัวและเหตุผลส่วนตัวของผู้เป็นมารดา...

          'มุก แม่อยากไห้คุณโยคบกับพี่เเพรวได้มั้ยลูก?' เหมือนเอามีดมากรีดกลางใจ คนหนึ่งก็ชายที่รัก อีกคนก็ชุบเลี้ยงเธอเหมือนลูกในไส้ เธอจะทำอย่างไรได้นอกจาก ถอยออกมาตามความประสงค์ของผู้มีพระคุณ แล้วเธอก็คงถูกมารดาพาไปแนะนำให้บรรดาลูกหญิงคุณนายทั้งหลายทำความรู้จักถ้าหากไม่...

          "เหตุผลก็คือ แม่ที่เธอเคารพรักหนักหนาเอาเธอไปเร่ขายให้ไอ้พวกคนรวยทั้งหลายเพื่อยกระดับฐานะของพวกเธอไง" เสียงเข้มประชดประชัน 
          "แล้วเธอก็เป็นลูกที่ดีไง!!เชื่อฟังทุกอย่าง ปากบอกว่ารักฉัน แต่ลับหลังกลับมั่วผู้ชาย หลอกคนอื่นเขาไปทั่ว!" ร่างสูงว่าพลางผุดลุกขึ้นนั่งก่อนจะมองใบหวานด้วยสายตาเย็นชา 
           "แล้วฉันก็เป็นหนึ่งในผู้ชายโง่! ที่ถูกพวกเธอหลอก เธอแน่มากนะมุกไหม ที่กล้าหลอกฉัน"เขารู้สึกทั้งเสียใจ ทั้งเสียหน้าที่ถูกเด็กที่อายุห่างจากเขาเกือบรอบมาหลอกให้รัก ประหนึ่งว่าเขาเป็นนเด็กหนุ่มที่ไม่ประสากับความรัก ทั้งที่เขาคือนักรักที่เจนสนามรบ 
           "ความรักของฉันมันตีค่าเป็นเงินทองไม่ได้สินะ ทั้งๆที่ฉันดูแลเธออย่างดี เธอยังทรยศฉัน!!"สิ้นเสียงตะคอกชาย หนุ่มกระชากร่างบางไห้ผุดลุกขึ้นมา จนซวนเซปะทะอกแกร่ง 
            "ใจเธอมันทำด้วยอะไรวะ! ห๊ะ! มันทำด้วยอะไร " ตะคอกถามเสียงดังลั่นพลางเขย่าไหล่บางตามแรงโทสะ จนร่างบางหัวสั่นหัวคลอน
 
          "อืออ คุณโยขา ปล่อยนะ มันเจ็บ ปล่อย!!"พยายามสะบัดแขนให้หลุดจากสองมือใหญ่ของเขาแต่ทว่าเเรงหญิงหรือจะสู้แรงชายมิหนำซ้ำ ตอนนี้ยังมีแรงอารมณ์มากระตุ้น ทำให้เธอเจ็บมากขึ้นเป็นเท่าตัว
            
            "แค่นี้เจ็บเหรอ? แล้วที่ผ่านมาล่ะ ไอ้หน้าโง่คนนี้มันเจ็บกว่าเธอเป็นร้อยเท่าพันเท่า!"สองมือใหญ่เพิ่มเเรงบีบตามอารมณ์ เขาคงลืมไปแล้วว่าแขนของเธอนั้นเล็กนิดเดียว
            "โอ้ย!...เจ็บ ขะ ขอโทษ ขอโทษค่ะ! ปล่อยมุกก่อนค่ะ มันเจ็บ!!" รู้ว่าคำขอโทษมันอาจจะไร้ความหมายแต่อย่างน้อยการที่ได้พูดออกไปมันช่วยลดความรู้สึกผิดภายในใจลงไปได้บ้าง ร่างบางพยายามเพิ่มเเรงดีดดิ้นเพื่อให้พ้นจากมือหนา จนชายหนุ่มต้องสะบัดร่างบางออก 
 
           "ขอโทษ? ง่ายหนิ แล้วมันหายเหรอว่ะ เจ็บใจโว้ย มันเจ็บตรงนี้ นี่!" มือหนาทุบที่อกแกร่งข้างซ้ายสองสามที เพื่อบอกไห้ร่างรับรู้ว่าเขาก็เจ็บ เจ็บตรงนี้ ตรงกลางใจเขา รอยเเผลที่เธอฝากไว้ไม่ได้เลือนหายไปตามกาลเวลา และบัดนี้เธอได้กลับมาสะกิดรอยแผลของเขาไห้มันอักเสบขึ้นมาอีกครั้ง

          "แล้วจะมุกทำยังไง..ในเมื่อทุกอย่างมันผ่านมาแล้ว จะให้ขอโทษสักกี่พันครั้งคะ คุณถึงจะพอใจ?" ถามเขาเสียงสั่นเครือ หากย้อนเวลากลับไปได้เธอก็ไม่อยากทำเช่นนั้น ไม่อยากทิ้งเขาตามคำสั่งของแม่บุญธรรม ไม่อยากหลีกทางให้พี่สาวจอมลวงโลก เธออยากเป็นคนเห็นแก่ตัว เห็นแค่ตัวเองและตัวเขาเท่านั้น แต่ความจริงเพราะสำนึกในบุญคุณและเจียมตัวเสมอ ว่าตนเป็นเพียงเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงสิ่งใดที่ตอบแทนได้เธอยินดี!
 
         "ไม่ต้องทำ!"สวนกลับทันควันก่อนกระชากผ้าห่มสีขาวนวลออกจากกายแล้วลุกขึ้นยืนหันหลังให้ ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันเอวสอบอย่างลวกๆ
 
         "เพราะฉันไม่ต้องการคำขอโทษ! ฉันต้องการแค่ให้เธอเจ็บแบบฉันเคยเจ็บ เธอจะได้รู้ว่าการถูกทิ้งเหมือนของไร้ค่ามันเป็นยังไง!!" บอกสิ่งที่ต้องการเสร็จ ก็ก้าวอาดๆไปที่ประตูห้องน้ำก่อนที่จะกระเเทกประตูปิดระบายอารมณ์ 
                       
                      ปัง!!!!
     
           "ฮึกๆ..คุณโยขาา มุกขอโทษ มุกรู้ว่าคุณเจ็บ มุกก็เจ็บไม่น้อยกว่าคุณ แต่มุกไม่มีทางเลือก" พึมพำขอโทษกับอีกคนที่อยู่ในห้องน้ำ เธอหวังว่าความผิดที่ไม่ตั้งใจก่อนี้ โทษทัณฑ์ของมันจะไม่ร้ายแรงเท่าใดนัก แต่ถ้าหากเขาต้องการให้เธอชดใช้เธอก็ยินดีจะอยู่ชดใช้จนกว่าเขาจะสาแก่ใจหรือจนกว่าเธอจะมั่นใจว่าหัวใจของเขาไม่มีพื้นที่สำหรับเธออีกต่อไป ถึงวันนั้นเธอจะไปจากเขาเอง

         ทางด้านคนที่อยู่ในห้องน้ำ หลังจากกระเเทกประตูระบายอารมณ์ไปแล้ว ร่างสูงยืนอยู่ภายใต้ฝักบัวปล่อยให้น้ำไหลรินรดทั่วกายแกร่ง เท้าเเขนทั้งสองข้างเข้ากับผนังห้องน้ำ เขายังยืนนิ่งไม่ไหวติง ร่างกายกำยำร้อนรุ่มแม้แต่ความเย็นของสายน้ำไม่ได้ช่วยพัดพาความร้อนระอุในใจของคนตัวโตออกไปได้  ความทรมานที่อัดอัดมานานหลายปี บัดนี้มันจวนเจียนปะทุ !!!
    
         "ทำไม! ทำไม! โธ่เว้ย!!" ร่างกายกำยำกำหมัดเเน่น ก่อนทุบไปที่ผนังระบายความเกรี้ยวกราด 
                    ปึก ปึก ปึก ปึก ปึก 

          "เธอกลับมาทำไมว่ะ!! กลับมาทำไม" นัยน์ตาแดงก่ำ ขบกรามแน่น เมื่อสมองสั่งให้ลืมเรื่องราวในอดีตไปเสีย แต่หัวใจไม่รักดีกลับทรยศเจ้าของนอกจากจะลืมไม่ลงแล้วกลับจดจำทุกรายละเอียดที่ผ่านมา

สามปีก่อน...
          'คุณโยขา รอมุกนานมั้ย'สาวน้อยในชุดนักศึกเอ่ยถามเสียงขณะกำลังก้าวขึ้นสปอร์ตสีขาวมุกที่มาจอดรับหน้าคณะเป็นประจำหลังเลิกเรียน 
          'ไม่หรอก ชินแล้ว' สารถีหนุ่มตอบด้วยเสียงสะบัดแบบงอนๆ แต่ไม่จริงจังมากนักเนื่องจากสายตาเจ้าเล่ห์ยังเหล่มองร่างบางที่นั่งข้างๆคนขับ อย่างสำรวจ
          'ทำไมกระโปรงสั้น?' จู่ๆคนตัวโตก็เอ่ยถาม
          'ปกตินี่ค่ะ'
          'ไม่ มันสั้นกว่าทุกวัน'
          'เท่าเดิมเหอะ! ทั้งชุดนี่ ก็คุณโยเลือกให้' คนตัวเล็กรีบบอกเพราะกลัวเขาจะกาว่าเธอแอบใส่ชุดที่เขาห้าม
          'ไม่ๆๆๆ เสื้อมันรัดด้วย ตรงนั้นอ่ะ ' เอ่ยบอกพลางสายตาจับจ้องไปที่เนินอกของหญิงสาว
         'ตรงใหนค่ะ!' คนตัวเล็กตาโตบ้องแบ๊วอย่างทะเล้นก่อนยื่นหน้ามาถามอย่างกวนประสาทเพื่อต้องการแล้งเขา
          'ตรงนมไง มันจะปริอยู่แล้ว'คนตัวโตก็ตอบกลับมาอย่างเสียงดังฟังชัด
          'ทะลึ่ง! มองหน้าอกเค้า'สาวน้อยเขินอายหน้าแดง ก้มหน้างุดก่อนจะจับหน้าอกตัวเองว่ามันใหญ่ขึ้นจริงไหม
          'อ้าว!!ไม่มองนมเมียจะให้มองนมใคร หืม' เอ่ยล้อขำๆที่เห็นเธอหน้าแดงก่อนมือหนาจะโยกศรีษะทุยสวยสองสามที แล้วเอี้ยวตัวไปจุมพิตกระหม่อมบางเบาๆ
         'สระผมบ้างมั้ยเนี่ย?'
         'นี่!!!'สาวน้อยหันขวับก่อนจะส่งค้อนวงใหญ่ไปให้คนขี้แกล้งอย่างงอนๆ มีอย่างที่ไหนมาหาว่าเธอหัวเหม็น แล้วอยากมาดมทำไมละ!
          'อ่าว ก็พูดความจริงทั้งนั้น'คนขี้แกล้งยังไม่มีท่ามีจะสำนึก ยิ่งเห็นเธองอน เขายิ่งชอบ
          'ทีตัวเองอ่ะ! หนวดก็ไม่ชอบโกน ปล่อยให้รกรุงรังอยู่ได้'สาวน้อยพยายามเถียงกลับด้วยความอยากเอาชนะเขา
         'จั๊กกะจี้ดีออก'มือหนาลูบไล้ปลายคางด้วยท่าทางยียวน
        'เจ็บจะตาย'พึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ทว่าคนหูดียังได้ยิน
        'แหม! แม่คุณเวลาบนเตียงนี่นะ เอียงคอให้ไซร้ได้องศาเชียว หึหึ'
        'อร้าย ย นี่ๆๆๆๆๆ'กำปั้นๆเล็กเเรงเท่ามดเอือมมาทุบแขนล่ำเป็นระวิงเพราะเขินอายและรับไม่ได้กับคำพูดสุดโต่งของเขา ส่วนคนตัวโตก็หัวเราะชอบใจที่แกล้งเธอได้สำเร็จ 
        'นิสัยเสีย' กล่าวบริษาทเขาเมื่อตัวเองเหนื่อยหอบลมหายใจสะท้าน หมดเเรงที่จะทุบตีเขาต่อไป 
       'เอ้าๆๆ หมดเเรงละเหรอ หายใจทันไหมนั่น นมใหญ่ก็แบบนี้ละว้าา...'
       'หยุดพูดเลย! คนบ้า! ออกรถเลย คนอะไรยิ่งแก่ยิ่งลามก' เธออายจนไม่รู้จะอายยังไงกับคำพูดเขา จนต้องรีบให้เขาออกรถเสียที ส่วนสารถีที่กำลังจะออกรถต้องหันมาต่อปากต่อคำอีกรอบ
       'แก่ที่ไหน...มีเมียเด็กต้องหมั่นตรวจเช็คช่วงล่าง นี่เห็นม่ะ? กล้ามแขนเป็นมัดๆ หน้าอกล่ำๆ กล้ามท้องเป็นลอนๆ นี่ยังมีก้นแน่นๆอีกนะ ผมยังหนุ่มยังแน่นนะครับคุณผู้หญิง... เอวผมยังไวและพริ้วไหวกว่า 4Gอีกแหนะ' คนตัวโตยังไม่วายโอ้อวดสรรพคุณของตนเองอย่างมั่นอกมั่นใจ จนสาวน้อยต้องยอมแพ้ศิโรราบกับคำพูดคำจาของเขา
      'ค่า ไม่แก่เลย แค่ 22 กับ 35 เองค่ะ คุณพ่อ'
      'ปากดีจัง แบบนี้ต้องจัดหนัก'

 
#เพิ่มค่าลืมลงให้ขอโทษที

        ยิ่งพยายามจะลืมเรื่องราวที่ผ่านมาเท่าไหร่หัวใจมันยิ่งคิดถึงวันเวลาเก่าที่เคยใช้ร่วมกัน คิดถึงเสียงหวานที่ครวญครางอยู่ใต้ร่างเขา คิดถึงกลิ่นกายหอมกรุ่นที่ชอบมาซบบนตัก คิดถึงสีหน้าท่าทางที่ชอบออดอ้อนเอาใจ คิดถึง.....ทุกอย่างที่เป็นเธอ!!
 
         "ทำไมไม่ลืมไปวะ จะคิดถึงทำไมแค่ผู้หญิงคนเดียว ลืมซิ ลืมๆๆๆๆ สมองบ้านี่ ลืมดิ ลืม!!!" โวยวายลั่นเสียงดังทั่วห้องน้ำ สองมือยังขยุ้มผม ปากตะโกนก้องหวังที่จะช่วยให้ลืมเรื่องราวบ้าๆนี้ไปสักที แต่กระนั้นสมองกับหัวใจยังทำงานสวนทางกัน!
 
          "ฉันอุตส่าห์พยายามจะลืม แต่เธอยังย้อนกลับมา ก็ดี! ถือซะว่ากลับมารับผลกรรมที่ตัวเองก่อไว้ก็แล้วกัน!" 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ติดตามได้อีกช่องทางที่ ธัญวลัยนะคะ
เรื่องนี้มี ebook ค่ะ
VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 2 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 1 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 1 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 2 ) Vote
ลุ้นๆ
( 2 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 1 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
No results found.
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 20 ตอน
โดย : BAM
จำนวนคนชม : 52,190 ครั้ง


toggles :
ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required